Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2013

Εμ και ναιιμα

Έχει μεγάλη σημασία: κάποια κομμάτια ακούγονται αλλιώς με ανοιχτά παράθυρα και αεράκι να πηγαινοφέρνει τις κουρτίνες. Στο χω ξαναπει. Εμμονή φανερή, καμαρωτή. “Συ μου μαθες πως αγαπουν πώς παίζουν πώς γελούνε”... μη σου πω ότι το συγκεκριμένο ακούγεται μονο καλοκαίρι συν τα προηγούμενα!
  “σαν ψωμί να με φας στη ζωή που σα βόλτα χρεώνεται...” 

Πότε καταλαβαίνεις ότι πριν ήσουν χειρότερα ότι τώρα είσαι καλά καλύτερα κι εμείς κι εσείς κι αυτοί και ο Χατζηπετρής 1-0.? Όταν ενώ για το πλέηλιστ κάνεις πολλά μουσικά διαλείμματα τραγουδιστά. Άραγε οι γείτονες τι έχουν να πουν που τόσα χρόνια άκουγαν το ΟΛΟΗΜΕΡΟ πρόγραμμα μου;;;; 

Πάω, σκάβω στα παλιά... τι δίσκοι?! Πάντα θα αναρωτίεμαι.. ήταν οι δίσκοι; ήμουν εγώ; τι ήταν; 



ηηηηηητανν μάτια ξαφνιασμέναααα μάτια γνώωριμα. Μου ειιιίπαν λόοογια ξεχασμεεενα και τα γνώρισα. Ήταν τα δικαααα μου μάαατια, ήμουνα εγώ τοοο κορίτσιιιι στοοοο φεγγάαααρι δώδεκα χρονών. Και ρωτούσα την καρδίααα μου μήπως ξέρει αυτή, πούυ πηγαίνουν αχχ τα χρόνια πώς περνά η ζωήηη. 


Και του χρόνου σπίτια μας!

Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2013

Αυτα ειναι να λες



Το είδες;
Όχι. Πού;
Να κοιτάς το χέρι μου, οκ; Να εκεί. 
Δεν το βλέπω.
Είναι κάτι ψάρια που κοιτάνε τον βράχο και δίπλα είναι τα μάτια του...Βλέπεις;
Όχι. 
Οκ, θα κοιτάς. Θα πάω κοντα και θα το ταράξω. Θα βγάλει μελάνι οκ; 
Οκ!
Είδες; 
Ναι! πού πήγε τώρα; 
Δεν είδα. το χασαμε.