"...μέσα στα απλά ειν' τα ωραία σαλαλα"
Tuesday, February 28, 2012
Wednesday, February 22, 2012
Τιρουτιουρουπομ

Άμα πριν πας ταξίδι σκέφτεσαι πόσο ωραία θα είναι να κάθεσαι σε ένα σκαλοπάτι μαζί του, ή μαζί τους και να κοιτάς τον ρυθμό της πόλης και τους ανθρώπους της...
Άμα πριν φας στο αεροπλάνο ρωτάς αν έχει κάτι από αυτά που σε πειράζουν και σου πουν “Εγώ θα σας έλεγα να μην φάτε”...
Άμα καταφέρεις να μην κάνεις εμετό στο αεροπλάνο, στο αεροδρόμιο, στο ταξί, αλλά κάνεις στο σπίτι και στις κουβέρτες...
Άμα πεις “πονάει το σώμα μου, αλλά θα είναι από τον καναπέ”...
Άμα βάλεις θερμόμετρο και όλα γίνουν πιο ξεκάθαρα...
Άμα όλοι σε περιποιούνται...
Άμα καταφέρνεις να βγεις αλλά πονάς και πάλι και κουβαλάς όλο τον κόσμο, που θέλει να βγει και βολτάρει, τσάμπα πέρα δώθε...
Άμα δεν κάνεις όσα είχες στη λίστα σου, αλλά κάνεις άλλα...
Άμα έχεις τρομάξει μην πάθεις τίποτα άλλο και τους ταλαιπωρήσεις περισσότερο...
Άμα μένεις σε σωστό σημείο, θα σου φανεί χρήσιμο στην πορεία...
Άμα, κλέψουν τη μισή παρέα, κάνε ένα βήμα πιο κει και κάτι θα βρεθεί...
Άμα θες να δεις μπαλέτο στον πάγο, κάτσε έξω στο δρόμο και παρακολούθησε... κάποιοι το λένε και καυγά...
Άμα δυσκολευτείς στους αποχαιρετισμούς...
Άμα δεις εκείνο το βλέμμα και ακούσεις το “τώρα...πότε;”...
Άμα ψωνίσεις δώρα μέχρι το τελευταίο σου κέρμα...
Άμα ξεπεράσεις το σοκ και μπεις πάλι σε αεροπλάνο και τρως καραμέλες να σου έρχεται η φρεσκάδα τους, αντί η μυρωδιά του φαγητού...
Άμα φτάσεις στο φλεγόμενο σπιτικαλιβάκι σου...
Άμα πας να τσακωθείς με την ταμεία στο μετρό...
Άμα πας να τσακωθείς με τον ταξιτζή που έχει την πρόθεση να σε πάει σπίτι σου μετά από μερικούς γύρους...
δεν σε νοιάζει τίποτα και είσαι με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά έτσι κι αλλιώς. Πόσο μάλλον όταν μάθεις, ότι ένα πολύ κοντινό σου άτομο παντρεύεται.
Οι προτάσεις δεν θα συνεχιστούν. Βάλε εσύ ό,τι θες. ...
http://www.youtube.com/watch?v=yjCKWoh_hD0&feature=related

Άμα πριν φας στο αεροπλάνο ρωτάς αν έχει κάτι από αυτά που σε πειράζουν και σου πουν “Εγώ θα σας έλεγα να μην φάτε”...
Άμα καταφέρεις να μην κάνεις εμετό στο αεροπλάνο, στο αεροδρόμιο, στο ταξί, αλλά κάνεις στο σπίτι και στις κουβέρτες...
Άμα πεις “πονάει το σώμα μου, αλλά θα είναι από τον καναπέ”...
Άμα βάλεις θερμόμετρο και όλα γίνουν πιο ξεκάθαρα...
Άμα όλοι σε περιποιούνται...
Άμα καταφέρνεις να βγεις αλλά πονάς και πάλι και κουβαλάς όλο τον κόσμο, που θέλει να βγει και βολτάρει, τσάμπα πέρα δώθε...
Άμα δεν κάνεις όσα είχες στη λίστα σου, αλλά κάνεις άλλα...
Άμα έχεις τρομάξει μην πάθεις τίποτα άλλο και τους ταλαιπωρήσεις περισσότερο...
Άμα μένεις σε σωστό σημείο, θα σου φανεί χρήσιμο στην πορεία...
Άμα, κλέψουν τη μισή παρέα, κάνε ένα βήμα πιο κει και κάτι θα βρεθεί...
Άμα θες να δεις μπαλέτο στον πάγο, κάτσε έξω στο δρόμο και παρακολούθησε... κάποιοι το λένε και καυγά...
Άμα δυσκολευτείς στους αποχαιρετισμούς...
Άμα δεις εκείνο το βλέμμα και ακούσεις το “τώρα...πότε;”...
Άμα ψωνίσεις δώρα μέχρι το τελευταίο σου κέρμα...
Άμα ξεπεράσεις το σοκ και μπεις πάλι σε αεροπλάνο και τρως καραμέλες να σου έρχεται η φρεσκάδα τους, αντί η μυρωδιά του φαγητού...
Άμα φτάσεις στο φλεγόμενο σπιτικαλιβάκι σου...
Άμα πας να τσακωθείς με την ταμεία στο μετρό...
Άμα πας να τσακωθείς με τον ταξιτζή που έχει την πρόθεση να σε πάει σπίτι σου μετά από μερικούς γύρους...
δεν σε νοιάζει τίποτα και είσαι με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά έτσι κι αλλιώς. Πόσο μάλλον όταν μάθεις, ότι ένα πολύ κοντινό σου άτομο παντρεύεται.
Οι προτάσεις δεν θα συνεχιστούν. Βάλε εσύ ό,τι θες. ...
http://www.youtube.com/watch?v=yjCKWoh_hD0&feature=related

Tuesday, February 14, 2012
Να

Να έχεις δίπλα σου Ανθρώπους. Σημαντικό.
Να φέρεσαι σαν Άνθρωπος σε Ανθρώπους. Σημαντικό.
Να λες αυτό που θες όποτε θες. Σημαντικό.
Να λες αυτό που νιώθεις, τη στιγμή που το νιώθεις. Σημαντικό.
Να είσαι ο εαυτός σου και να ζεις κάθε στιγμή. Σημαντικό.
Να λες 'όχι', να λες 'ναι' και να τα εννοείς. Σημαντικό.
Να αντιλαμβάνεσαι και να χαίρεσαι με τα απλά, γιατί εκεί είναι τα ωραία. Σημαντικό.
Να ξέρεις να ακούς. Σημαντικό.
Να ξέρεις να μιλάς. Σημαντικό.
Να φέρεσαι σαν Άνθρωπος σε Ανθρώπους. Σημαντικό.
Να λες αυτό που θες όποτε θες. Σημαντικό.
Να λες αυτό που νιώθεις, τη στιγμή που το νιώθεις. Σημαντικό.
Να είσαι ο εαυτός σου και να ζεις κάθε στιγμή. Σημαντικό.
Να λες 'όχι', να λες 'ναι' και να τα εννοείς. Σημαντικό.
Να αντιλαμβάνεσαι και να χαίρεσαι με τα απλά, γιατί εκεί είναι τα ωραία. Σημαντικό.
Να ξέρεις να ακούς. Σημαντικό.
Να ξέρεις να μιλάς. Σημαντικό.

Να μπορείς να πάρεις απ την πιο μεγάλη αναποδιά, όλα τα καλά που κρύβονται σ αυτήν. Σημαντικό.
Δεν είναι διαφήμιση. Δεν είναι από βιβλίο αυτοβελτίωσης. Είναι συνειδητοποιήσεις που έρχονται μπροστά σου συνέχεια και με κάθε αφορμή . Ίσως να είναι και η εξήγηση της ευτυχίας που νιώθεις.
Δεν είναι διαφήμιση. Δεν είναι από βιβλίο αυτοβελτίωσης. Είναι συνειδητοποιήσεις που έρχονται μπροστά σου συνέχεια και με κάθε αφορμή . Ίσως να είναι και η εξήγηση της ευτυχίας που νιώθεις.
Monday, February 6, 2012
Wednesday, February 1, 2012
Tuesday, January 31, 2012
Monday, January 30, 2012
Πρώτες
Tuesday, January 17, 2012
Παρακαλώ, καλέστε αργότερα που να πάρει
Είδα ξανά στη στάση:
τον παππού. Μου είχε μιλήσει και παλαιότερα, με ρώταγε τι δουλειά κάνει ο πατέρας μου και πόσα βγάζει... και ότι εκείνος που ήταν αστυνομικός ήταν το καλύτερο ταμείο. Μου είπε για τα εγγόνια του και μου έκανε ένα περίεργο μπάσιμο.
Τον βλέπω συχνά... αλλά φέτος μου μίλησε ξανά, Φυσικά δε με θυμάται. Απλά είχε και πάλι την ανάγκη να επικοινωνήσει. Εισαγωγή στο κυρίως θέμα ήταν ο καιρός!
-Καλά νέα παιδιά και κρυώνετε...
-Δε θα έπρεπε; (του χαμογελάω διάπλατα σκεπτόμενη όλους τους γέρους που μου έχουν πει ακριβώς αυτή την φράση, ούτε συλλογή να τους έκανα.χο.)
-Εγώ στην ηλικία σας... ήμουν τέτοια εποχή (δε θυμάμαι... κάτι ακραίο είπε και με ένα συνειρμό που πάλι δε θυμάμαι, φτάνει εκεί που ήθελε) Αχ, τι να κάνω κι εγώ που έχασα τη γυναίκα μου πριν δυο μήνες. Μέσα σε ένα μήνα την τσάκισε... της διέλυσε τα πάντα. Από εδώ μέχρι εδώωω να... (μίλαγε έντονα με πολύ μίσος για την αρρώστια...) Και τώρα είμαι μόνος μου, είναι αλλιώς όταν φεύγει η γυναίκα, έχω παιδιά και εγγόνια, αλλά δεν είναι το ίδιο...
-Είναι δύσκολα. Μπορώ να φανταστώ.
(δακρύζουμε και πάει πιο πέρα)
την “ναι-Νάντια-μου”. Την έχω πετύχει πολλές φορές στη στάση. Ξέρω που μένει. Πάντα την κοιτάω. Είναι η κλασσική ντόπια, που κοιτάει με την κλασσική περιέργεια για όλα, κάνει ακτινογραφία. Τηνκαλή.τηνπαλια. Φοράει πάαααντααα ίδιο στυλ φόρεμα με διαφορετικό φλοράλ ύφασμα. Σαν τα καλύμματα που έχει από παλιά ράψει η γιαγιά μου για όλα τα έπιπλα του σαλονιού της. Πιστεύω ότι θα ήταν μοδίστρα και αυτή... Το άλλο της χαρακτηριστικό είναι τα μαλλιά, που κατά 90% ξανθιά μπουκλωτή περούκα.
Αυτή τη φορά μίλαγε με μια κοπέλα από άλλη χώρα.
-Καταλάβατε; ντε κσέρι εγκό τι κάνει τόρα, πού πάει; Θα πάει για λίγο σε κείνο το σπίτι ειπαν 600, να δω, θα με θέλουν, θα θέλω εγω; δύσκολα..
-Ναι, Νάντια μου ναι. Δύσκολα Νάντια μου ναι. Δύσκολα.
-ΜΕ πήρε ο γκιος του παππού και είπε μην πάω άλλο. Εγκο βρήκα τώρα, αλλά είναι και μακριά. Ξέρι αν μπορώ συνέχεια αυτο;
-Ναι, Νάντια μου ναι. Δεν ξέρεις. Ναι, Νάντια μου ναι. (α να σημειώσω ότι πρόφερε τα λόγια αυτά με την απαραίτητη τραγουδιστική μίρλα)
Η κουβέντα συνεχίστηκε για 20 λεπτά ακριβώς στο ίδιο μοτίβο. Αν ακούσω ξανά στη ζωή μου το όνομα Νάντια νομίζω θα αντιδράσω άσχημα.
τον παππού. Μου είχε μιλήσει και παλαιότερα, με ρώταγε τι δουλειά κάνει ο πατέρας μου και πόσα βγάζει... και ότι εκείνος που ήταν αστυνομικός ήταν το καλύτερο ταμείο. Μου είπε για τα εγγόνια του και μου έκανε ένα περίεργο μπάσιμο.
Τον βλέπω συχνά... αλλά φέτος μου μίλησε ξανά, Φυσικά δε με θυμάται. Απλά είχε και πάλι την ανάγκη να επικοινωνήσει. Εισαγωγή στο κυρίως θέμα ήταν ο καιρός!
-Καλά νέα παιδιά και κρυώνετε...
-Δε θα έπρεπε; (του χαμογελάω διάπλατα σκεπτόμενη όλους τους γέρους που μου έχουν πει ακριβώς αυτή την φράση, ούτε συλλογή να τους έκανα.χο.)
-Εγώ στην ηλικία σας... ήμουν τέτοια εποχή (δε θυμάμαι... κάτι ακραίο είπε και με ένα συνειρμό που πάλι δε θυμάμαι, φτάνει εκεί που ήθελε) Αχ, τι να κάνω κι εγώ που έχασα τη γυναίκα μου πριν δυο μήνες. Μέσα σε ένα μήνα την τσάκισε... της διέλυσε τα πάντα. Από εδώ μέχρι εδώωω να... (μίλαγε έντονα με πολύ μίσος για την αρρώστια...) Και τώρα είμαι μόνος μου, είναι αλλιώς όταν φεύγει η γυναίκα, έχω παιδιά και εγγόνια, αλλά δεν είναι το ίδιο...
-Είναι δύσκολα. Μπορώ να φανταστώ.
(δακρύζουμε και πάει πιο πέρα)
την “ναι-Νάντια-μου”. Την έχω πετύχει πολλές φορές στη στάση. Ξέρω που μένει. Πάντα την κοιτάω. Είναι η κλασσική ντόπια, που κοιτάει με την κλασσική περιέργεια για όλα, κάνει ακτινογραφία. Τηνκαλή.τηνπαλια. Φοράει πάαααντααα ίδιο στυλ φόρεμα με διαφορετικό φλοράλ ύφασμα. Σαν τα καλύμματα που έχει από παλιά ράψει η γιαγιά μου για όλα τα έπιπλα του σαλονιού της. Πιστεύω ότι θα ήταν μοδίστρα και αυτή... Το άλλο της χαρακτηριστικό είναι τα μαλλιά, που κατά 90% ξανθιά μπουκλωτή περούκα.
Αυτή τη φορά μίλαγε με μια κοπέλα από άλλη χώρα.
-Καταλάβατε; ντε κσέρι εγκό τι κάνει τόρα, πού πάει; Θα πάει για λίγο σε κείνο το σπίτι ειπαν 600, να δω, θα με θέλουν, θα θέλω εγω; δύσκολα..
-Ναι, Νάντια μου ναι. Δύσκολα Νάντια μου ναι. Δύσκολα.
-ΜΕ πήρε ο γκιος του παππού και είπε μην πάω άλλο. Εγκο βρήκα τώρα, αλλά είναι και μακριά. Ξέρι αν μπορώ συνέχεια αυτο;
-Ναι, Νάντια μου ναι. Δεν ξέρεις. Ναι, Νάντια μου ναι. (α να σημειώσω ότι πρόφερε τα λόγια αυτά με την απαραίτητη τραγουδιστική μίρλα)
Η κουβέντα συνεχίστηκε για 20 λεπτά ακριβώς στο ίδιο μοτίβο. Αν ακούσω ξανά στη ζωή μου το όνομα Νάντια νομίζω θα αντιδράσω άσχημα.
Monday, January 2, 2012
Όλα
Να πας για ψώνια, αλλά και να μην πας.
Να σου λένε ευχές, αλλά και να μην σου λένε.
Να βγαίνεις με φίλους, αλλά και να μην βγαίνεις.
Να χορεύεις και να πίνεις, αλλά και να μην χορεύεις και να μην πίνεις.
Να τρως, αλλά και να μην τρως.
Να κλαις και να θυμάσαι, αλλά και να κλαις και να θυμάσαι.
Να σου χτυπάνε για τα κάλαντα, αλλά και να μην σου χτυπάνε.
Να σου λένε λόγια συμπόνιας, αλλά και να μη σου λένε:
“Κουράγιο παιδιά, εμείς θα σας βοηθήσουμε οι γονείς σας, είμαστε εδώ δεν πεθαίνουμε, για να σας στηρίζουμε και να σας βοηθάμε”
Να ακούς πρώτο τραγούδι για το 2012, αυτό απ το οποίο πήρα τον στίχο “μέσα στα απλά ειν τα ωραία”
Αλλιώτικη μέρα λοιπόν;
Να σου λένε ευχές, αλλά και να μην σου λένε.
Να βγαίνεις με φίλους, αλλά και να μην βγαίνεις.
Να χορεύεις και να πίνεις, αλλά και να μην χορεύεις και να μην πίνεις.
Να τρως, αλλά και να μην τρως.
Να κλαις και να θυμάσαι, αλλά και να κλαις και να θυμάσαι.
Να σου χτυπάνε για τα κάλαντα, αλλά και να μην σου χτυπάνε.
Να σου λένε λόγια συμπόνιας, αλλά και να μη σου λένε:
“Κουράγιο παιδιά, εμείς θα σας βοηθήσουμε οι γονείς σας, είμαστε εδώ δεν πεθαίνουμε, για να σας στηρίζουμε και να σας βοηθάμε”
Να ακούς πρώτο τραγούδι για το 2012, αυτό απ το οποίο πήρα τον στίχο “μέσα στα απλά ειν τα ωραία”
Αλλιώτικη μέρα λοιπόν;
Καλή χρονία με υγεία το λεπόν!
Wednesday, December 28, 2011
Εμ εκ και μ
Subscribe to:
Posts (Atom)
















