Από Δευτέρα

http://www.youtube.com/watch?v=FY5tx0DtqpU&feature=related

'Να φάμε και τίποτα', αφού πάμε πουθενά. Ε.

[http://www.youtube.com/watch?v=m9xCsmx-RyY&feature=related
κάφε, θέλω καφέ!
http://www.youtube.com/watch?v=wuQI1Shrnqk&feature=related
και μπόλικο ζαμπόν και έξι μπουκάλια μπύρα!!
http://www.youtube.com/watch?v=JIp9_5rXw0o
μπαρμπούνια τηγανιτά χ?!
http://www.youtube.com/watch?v=LRbLFM7-Na0&feature=related
αχχχ, περασμένα μεγαλεία (να μην πεινάς)]

-Θα μπορούσατε να μου δώσετε να δοκιμάσω το παντελόνι που φοράει η κούκλα;
-Ναι, βεβαίως, τι νουμέρακι, να σε δω..χμ χμμ χμμμμμμ μμμμ.

(μετά από μερικά λεπτά)
-Εντάξει; Ήταν το σωστό νούμερο;
-Ναι, το σωστό ήταν αλλά πήγαινε πιο πολύ στην κούκλα. (γελάω)
-Ε ναι... είναι φαρδύ παντελόνι και τα φαρδιά δεν θέλουν εδώ (κάνει πααατ πατ τα δικά της ψωμάκια).

ΜΜΜΜάααλιστα. Και σε ρωτώ: Αν τα σωληνο-παντελόνια ταιριάζουν στις αδύνατες. Αν ΚΑΙ τα φαρδιά είναι πάλι για αδύνατες. ΤΟΤΕ οι υπόλοιπες ΤΙ θα βάλουν; το άβολο βρακί ανάποδα?!
@$#ρ%%θ&%%&τ#$%**ιτ#$

Και με το δίκιο σου όμως, θα μου πεις οτι τα σοβαρότερα είν αυτά http://www.youtube.com/watch?v=7G1Zll075pQ&feature=related
Το Τζέλα Δέλτα δεν είχε φουγάρα.
http://www.youtube.com/watch?v=gHTOQRGiL3I&feature=related

Ένα τέταρτο συνειρμοί.:Τ 'αφήνεις.

Όταν ήμουνα μικρή (πιο),δεν υπήρχαν τοοοσα παιχνίδια όσα υπάρχουν σήμερα. Είχα βρει ένα μαγαζί, ο Άγιος Βασίλης δηλ, όχι εγώ, όπου είχε όλο ξύλινα παιχνίδια, κατασκευές, κουκλάκια και γενικότερα πολύ ψαγμένα πράγματα.
Ήταν ένα και μοναδικό μαγαζί σημειώνω και συνεχίζω.
Κάποτε πήρα από κει ένα kittoκουκλάκι και έγινε το αγαπημένο μου. Τότε δεν υπήρχε πουθενά αλλού η Kitty. Πέρασαν τα χρόνια και η Kitty ήρθε στην Ελλάδα και στην μόδα και μπορείς πια να την βρεις σ όλες τις μορφές.

Πράγμα αδιάφορο πια. Αλλά καταθέτω ότι η ΣΩΣΤΗ kitty είναι κόκκινη και όχι ροζ, χακί, μπεζ, πουά κλπ. Ευχαριστώ.

Επειδή, όμως μου έχει μείνει ένα κόλλημα κ όποτε βλέπω Kitty στις βιτρίνες να κάνω «αχχχχχχχ κοίτααα» φίλοι και γνωστοί βάλθηκαν να μου κάνουν δώρο ό,τι έχει βγει σε Kitty (ναι, δεν τους εξήγησα ποτέ ότι δεν μου αρέσουν τα μοντέρνα kittoπροϊόντα). Με αποτέλεσμα να έχω γύρω στα 7 ζευγάρια κάλτσες με το συγκεκριμένο γατί, κασετίνα(ναι στα γεράματα) ΚΑΙ ΠΡΟΣΟΨΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ.


Ναι, όπως βλέπεις είναι απίστευτα κιτς αλλά την έβαλα και για καιρό και γέλασα πάρα πάρα πολύ διότι οι αντιδράσεις όλων ήταν μοναδικές! (πάγωμα, αποστροφή, σκέψη για το πώς θα τις πεις με ευγενικό τρόπο ότι δεν είναι καθόλου ωραίο κλπ κλπ κλππππ) (πλαν έι)

Τώρα ο Kalos paidis allas, εμφανίζεται να έχει ένα κιττοτηλέφωνο (κλικ) και το χαρίζει. Θα ήθελα πολύ να το βάλω στο σαλόνι αλλά φοβάμαι μη με διώξουν απ το σπίτι. Ακόμα, πιο πολύ θα ήθελα να μάθω ΠΩΣ βρέθηκε στα χέρια του αυτό το τηλέφωνο και πώς χτυπάει; Νιαούρισμα;
Σου προτείνω να βάλεις το τηλέφωνο στο σαλόνι σου και να το υπερασπιστείς (αχαχαχα): να είσαι σοβαρός και να δείχνεις με καμάρι το νέο σου τηλέφωνο. (βλ. πλαν έι)

Κατάθεση νούμερο δύο:
Το καλύτερο νέο Kittoproion το βρήκα σ ένα site με μπλούζες, που μια μπλούζα είχε έναν μπαλτά στο κεφάλι της και έγραφε “goodbye Kitty” .

Όλα αυτά έρχονται στο κεφάλι μου όταν βλέπω ή ακούω για Kitty.

Βρες ΤΩΡΑ πόσες φορές έγραψα Kitty και στείλε σμς στο 2306 και κέρδισε φτωχά πλην τίμια δώρα.

Συμβουλές: πάρε να πάρεις.

Φιλικές συμβουλές, ειδικά για άτομα που όλα τους παν αμάν.

-Μην χάσεις τον χρόνο σου καθαρίζοντας φασολάκια ή χόρτα: Μπροστά στην ώρα κ στον κόπο που θέλουν, να πλυθούν και να καθαριστούν, δεν αξίζει το ένα πιάτο που θα βγει απ τα τόσα κιλά. Ναι.. «δεν φτουράνε» (φτουράνε.. χμ ποια να είναι η ρίζα της λέξης?)

-Όταν μαγειρεύεις να ξέρεις πως ό,τι είναι να κάνει πλατς, θα κάνει. Φοράς τα καλά σου και βιάζεσαι; Θες να κάνεις ένα τοστ πριν βγεις; Θες και κέτσαπ μέσα;- Καλά να πάθεις. -
Θες να ανοίξεις τα ντοματάκια και να τα βάλεις στο μίξερ. -Χο χο χοοοο καλά κρασά. Καθάριζε τώρα.-
Θες να ρίξεις τα μακαρόνια στο σουρωτήρι και όλο το καυτό νερό πέφτει στα χέρια σου. –δε σε χάλασε…-


-Αν προσπαθήσεις να καθαρίσεις ρόδι κάλυψε όλη την γύρω περιοχή με κάτι που θα καθαριστεί εύκολα. ΚΑΙ κυρίως να μην φοράς ρούχα που να σε ενδιαφέρουν. ΤΟ ρόδι βάφει και πετάγεται. (σπλατεροσκηνικό)
(ναι, καθαρίζοντας ρόδια ένιωσα σαν δολοφόνος. Χμμμμμ θα το προσέξω. Δεν αναλύω τον συνειρμό.)
Βέβαια στην περίπτωση που θες μια άσπρη μπλούζα να την κάνεις «άσπρη με ροζ πουά» τότε μείνε ο εαυτός σου.

-Αν πας να κάνεις εικαστική παρέμβαση στο δωμάτιό σου με σπρέι, πρόσεξε τη μοκέτα, το πάπλωμα, τα ρούχα σου, τα μαλλιά σου (δεν σε χάλασαν οι ασημί ανταύγειες) τα νύχια σου. (πού πας ω ρε με το βαμμένο νύχι;;;;;)

-Αν μετά πας να καθαρίσεις τις ζημιές που έκανες με βενζίνη και ασετόν… ενημέρωσέ με για τα δικά σου αποτελέσματα. ( θα έλεγα πως ούτε και σ αυτό είχα ιδιαίτερη επιτυχία)

-Αν σε φεστιβάλ κινηματογράφου έχεις επιλέξει να κάτσεις ατελείωτες ώρες, που θα πει ο κόσμος γύρω σου να ανανεώνεται, τότε φρόντισε τουλάχιστον δίπλα σου να μην κάθεται κανείς. Γιατίιιιιιιι σίγουρα θα έρθει κάποιος που θα ροχαλίζει δυνατά και ασταμάτητα κι όσο και να βήχεις πάνω του δεν θα νιώσει τίποτα. Παρ το απόφαση και πρόσφερέ του τον ώμο σου για όνειρα γλυκά.

-Αν σε λάηβ σου γυαλίσει ο κοντραμπασίστας, πάρε
ΜΟΝΟ δυο βαθιές ανάσες και βεβαιώσου ότι δεν φορεί βέρα. (γω, για σένα το λέω…)


-Αν πας στο κομμωτήριο, μη νομίζεις πως θα απολαύσεις το μασαζολούσιμο και ύστερα σε απόλυτη ηρεμία θα σε κουρέψουν, χτενίσουν και θα φύγεις. Όοοχιιι θα σου μιλάνε συνέχει, λέγοντάς σου πολλά χαριτωμένα και χιλιοειπωμένα ανέκδοτα και μπόλικο ζαμπόν. Μας έκαψε ο κυρ Στέφανος. Στοπ (όχι, αναγνώρισέ μου που κρατιέμαι να μην κάνω ξεχωριστό ποστ με τίτλο «Η Ιωάννα πάει στο κομμωτήριο και άλλες ιστορίες» vol 4)

...

Ούτε.ε.

Στίχοι: Σταμάτης Σπανουδάκης
Μουσική: Σταμάτης Σπανουδάκης
Πρώτη εκτέλεση: Ελευθερία Αρβανιτάκη

Πώς βαριέμαι σε τούτη την ακτή
που ο ήλιος με ξεραίνει
δεν είμ' έρημος, δεν είμαι νησί
μα ούτε κι η Ελένη
και το 'ξερες.

Πώς θα μοιάζω μετά από καιρό
πως μ' έχεις σημαδέψει
με κρατάς και να φύγω δε μπορώ
κανείς μας δε θ' αντέξει
και το 'ξερες.

Πέφτω στη θάλασσα και πάλι βρέχομαι
και πάλι έρχομαι κοντά.
Μέσα απ' τα κύματα πιάνω τα σήματα
που με φωνάζουν στ' ανοιχτά.

Πώς βαριέμαι σε τούτη την ακτή
που μ' έχεις φυλακίσει
δεν είμ' άνεμος, δεν είμαι πανί
δε λέει να φυσήξει
και το 'ξερες.

Πώς θα μοιάζουν μετά από καιρό
οράματα που ζούμε
στην ακτή με τ' αθάνατο νερό
κι οι δυο μας θα χαθούμε
και το 'ξερες.

Τα εμπορεύματα...

...τα εμπορεύματα να κοιτάς, απ τα απογεύματα. Απ τ απογεύματα τι ζητάς; Κάθε στιγμή, έχει πια τιμή. Όλες σου οι ανάγκες προμελετημένες... σαλαλα

Πώς καταλαβαίνεις ότι η ψυχική σου υγεία δεν είναι στα σωστά για την εποχή επίπεδα:
1] Όταν ενώ ποτέ ως τώρα δεν ήσουν υπερκαταναλωτικό ον (on) , δεν αγόραζες πράγματα εκτός λίστας, κρατιόσουν εύκολα να μείνεις μακριά από γλυκά, πιάνεις τον εαυτό σου να…
Πηγαίνεις στο σούπερ μάρκετ για να πάρεις χαρτομάντηλα και ψωμί του τοστ και γυρίζεις με:
Δύο πακέτα χαρτομάντηλα (ένα φθηνό κι ένα σε σχήμα κύβου με χαρούμενο σχεδιάκι απ έξω- για να σκουπίζεις τις μυξούλες με το χαμόγελο στα χείλη. Όπως ακριβώς παν οι φαντάροι μας μπροστά. )
Ψωμί του τοστ
Πολλά πακετάκια με διαφόρων ειδών κρακεράκια
Δύο μικρούς χυμούς βύσσινο

Όμως το βασικότερο είναι τι ΔΕΝ πήρα. Σε τι στάθηκα και πάλεψα πολύ για να μην αγοράσω. Τι πήρα από το ράφι, το έβαλα στο καλάθι και το επέστρεψα ξανά στο ράφι.:
Ένα γκαζάκι (να έχουμε απόθεμα μη και δεν μπορούμε να φτιάξουμε ελληνικό όταν θέλουμε)
Μια οδοντόκρεμα (να θες να πλύνει το δόντι κ να μην έχεις; Κρίμα)
Δύο μαχαίρια (ε ήταν κοφτερά και μερικά στο σπίτι θέλουν αντικατάσταση)
Παριζάκι
Λουκάνικα (κ μάλιστα την μάρκα του σούπερ μάρκετ= σωστή βρωμιά :P)
Μερέντα
Μπισκότα
Παγωτό
Κρουασανάκια
Σφολιατοειδή με ζάχαρη (αχχχ ό,τι πρέπει για καφέ φίλτου ή τσάι και κρύο εκτός σπιτιού και βιβλίο)

Σε αυτό το σημείο θαρρώ πως αξίζω ένα χειροκρότημα που δεν τα πήρα όλα αυτά. Ε!

Κουνάς τα χέρια σου, κουνάς τα χέρια σου, περπατάς. Τα μεσημέρια σου, τα μεσημέρια σου μ απατάς. Ήλιος βροχή, σκάρτη μετοχή. Βίλες και παράγκες καλωδιωμένες... σαλαλα

2] Όταν πας για αρωματοθεραπεία, αλλά με τον ορό αυτό να εννοείς ότι:

Πας σε ένα μαγαζί με καλλυντικά που απλώς έχει 30% έκπτωση και να αγοράζεις πολλλλλά αρώματα.

(Μην το πιείτε. λουστείτε!)

...έχε γεια Παναγιά Πέφτω στο κενό. Ο παράς έχει ουρά κι έχω κλωνιστεί. Έχε γεια μα αν μετά, πω: "μετανοώ", να με βάλεις δέξια όπως την ληστήηη.
Κι έρχεται φθινόπωρο, κι έρχεται ο χειμώνας, έρχεται φθινόπωρο, μ’ άνοιξη καμιά σαλαλα

Δεν εεε δε εε νν εε

-Σκέφτεσαι αυτό που σκέφτομαι;
-Όχι, σκέφτομαι από αυτό που σκέφτομαι.
-Άρα δεν σκέφτεσαι αυτό που σκέφτομαι;
-Όχι, γιατί σκέφτομαι αυτό που σκέφτομαι.
Τι σκέφτεσαι;


Τ ί π ο τ α .


Η μοναδική σωστή απάντηση σε αυτή την ερώτηση.
Εχω και επιχείρημα, πάμε μια βόλτα;

(ελεύθερη μετάφραση από εδώ κλουτς.)

Κουιζοκατάστασεις...Α

1] Ετοιμάζεσαι να βγεις, έχεις ντυθεί και βάφεσαι. Στο τέλος πας να βάλεις την αδιάβροχη μάσκαρα και κάνεις μια μουτζούρα κάτω απ το μάτι και στη μύτη σου. Τι κάνεις;
Α) Ξεβάφεις τα σημεία που έγινε η μουτζούρα και «κλείνεις την τρύπα» με ό,τι λείπει. (κονσίλερ, πούδρα, μέηκ απ)
Β) Δεν προλαβαίνεις τρίβεις λίγο να φύγει το πολύ μαύρο χρώμα, σαλιώνεις σαλιώνεις, τα σημεία ή κοκκινίζουν ή μαυρίζουν και φεύγεις έτσι.
Γ) Καλά να πάθεις που χρησιμοποιείς την αδιάβροχη. Συμπληρώνεις στη λίστα με τα ψώνια να πάρεις κανονική μάσκαρα και φεύγεις με τις κουκίδες αφού δεν θα προλάβεις.
Δ) Σιγά δυο κουκίδες σαν ελιές είναι. Δε βαριέσαι. Ποιος θα το προσέξει.

2] Ετοιμάζεσαι να βγεις, έχεις ντυθεί και βάφεσαι. Στο τέλος πας να βάλεις την μάσκαρα και κάνεις μουτζούρες παντού! Τι κάνεις;
Α) Ψύχραιμα, ξεβάφεις όλο σου το πρόσωπο. Πλένεις τα χέρια σου, δεν πιάνεις το μαύρο καλό σου φόρεμα και βάφεσαι απ την αρχή.
Β) Παίρνεις μέχρι δύο βαθιές ανάσες και παίρνεις τηλέφωνο την φίλη που είναι εξπέρ στο μακιγιάζ να έρθει στο σπίτι σου. Δεν μπορεί και έτσι κάθεσαι μέσα.
Γ) Καλά να παααθεις, αφού ξέρεις ότι η κανονική μάσκαρα πάντα θα σε βάζει σε μπελάδες. Τι την θες? Έχε χάρη που είχες τσάμπα δείγμα. Διορθώνεις όσο γίνεται την κατάσταση σβήσε-βάψε.
Δ) Ξεβάφεσαι και φεύγεις.


3] Ετοιμάζεσαι να βγεις. Η μπλούζα που έχεις διαλέξει να βάλεις ανακαλύπτεις ότι έχει μια ποτισμένη λαδιά μικρούτσικη σε εμφανές σημείο. Τι κάνεις;
Α) Ψύχραιμα, ψάχνεις να βάλεις άλλη μπλούζα. Έχεις χρόνο.
Β) Πανικός, δεν έχεις άλλη που να μην σε παχαίνει. Αλλάζεις και παντελόνι και βάψιμο.
Γ) Δεν την αλλάζεις είναι η αγαπημένη σου. Θα αποφύγεις τα φώτα.
Δ) Σιγά! Βράδυ είναι! Ποιος θα το προσέξει. Αλλά για καλό και για κακό προβάρεις στον καθρέφτη φράσεις όπως «Ωχ, μόλις λερώθηκα» «Πωπωπω Πώς δεν το είδα;» Χρόνο έχεις!

4] Ετοιμάζεσαι να βγεις: έχεις διαλέξει τι θα βάλεις αλλά ανακαλύπτεις ότι το πουκάμισό σου είναι πολύ τσαλακωμένο. Τι κάνεις;
Α) Φυσικά το σιδερώνεις. Πάντα σιδερώνεις όλα σου τα ρούχα πριν βγεις.
Β) Σκατά. Ψάχνεις να βάλεις κάτι άλλο.
Γ) Διαλέγεις να βάλεις κάτι πάνω απ το πουκάμισο, ώστε να κρύβει την πολλή τσαλάκα.
Δ) Το βάζεις τσαλακωμένο. Δεν είναι κακό και έτσι. Σου δίνει άλλο στυλ.

5] Ετοιμάζεσαι να βγεις: επειδή έχεις χρόνο αποφασίζεις να βάψεις τα νύχια σου και μόλις τελειώνεις και τα δύο χέρια. Σου χτυπάνε το κουδούνι να κατέβεις. Τι κάνεις;
Α) Περιμένω να στεγνώσουν κι ας με περιμένουν.
Β) Προσπαθώ να πετάξω στην τσάντα κινητό, προσπαθώ να κλειδώσω και να βάλω το παλτό μου. Φυσικά όλα γίνονται χάλια. Τι ντροπή!
Γ) ίδιο με το Β. αλλά χωρίς την ντροπή. Θα πάρεις το μανό μαζί να κάνεις τα απαραίτητα μπαλώματα στο αυτοκίνητο.
Δ) Ίδιο με το Β. θα πάρω μαζί και ένα μπαμπάκι με πολύ ασετόν για το δρόμο.

6] Ετοιμάζεσαι να βγεις και… βάζεις το ρουζ σε λάθος φωτισμό με αποτέλεσμα να είσαι σαν κλόουν και το καταλαβαίνεις φεύγοντας μέσα στο ασανσέρ. Τι κάνεις;
Α) Χλωμιάζεις τόσο πολύ απ την ταραχή σου και διορθώνεται η κατάσταση.
Β) Αρχίζεις να σκουπίζεσαι με χαρτομάντιλα και βάζεις έμπιστους φίλους να σε φυσάνε.
Γ) «γκρρρ Πάλι θα ακούσεις χαριτωμένα αστειάκια», ας είναι.
Δ) Σιγά! Ποιος θα σε δει? Μέχρι να φτάσεις θα χει φύγει το πολύ. Ελπίζεις στην κίνηση.

θα απαντήσω κι εγώ...
= 1A
2Δ
3Δ
4Β
5Δ
6Δ
Ειναι φλέγοντα θέματα αυτά.
Αν έχεις περισσότερα Α...

Αν έχεις περισσότερα Β...

Αν έχεις περισσότερα Γ...

Αν έχεις περισσότερα Δ...

Μα πού 'σαι τώρα να με δεις που επιτέλους...

Έμαθα να μακιγιάρομαι, έμαθα και να σφουγκαρίζω
Μα είναι άδειο το σπίτι και μόνη γυρίζω
Και σε σκέφτομαι ενώ ξεσκονίζω
σαλααλαλα

ΟΥΦ Μουζουράκης-Μαρκέλλου!!!!!!!!!

ΟξογόνοLive κάθε παρασκευή και Σάββατο απ τις 2/10 Ο Πάνος Μουζουράκης και η Μάρω Μαρκέλλου: ΟΥΦ! Πήγα την Παρασκευή 2/10 και περίμενα να είναι τέλεια ε…και ήταν ακόμα καλύτερα κ απ το τέλεια!

Αρχικά, σκεφτόμουν ότι δεν θα ήταν καλή ιδέα να πάω πρώτη μέρα των παραστάσεων γιατί ίσως να μην έχει «δέσει» καλά, να μην έχουν βρει τον ρυθμό τους κλπ. Τελικά καμία σχέση. Δεμένο πρόγραμμα (με μια ιστορία κατά κάποιο τρόπο να πλέκεται και να συνδέει το ένα κομμάτι με τa άλλο και κάπως έλεγαν ένα κομμάτι μαζί, μετά ο ένας μόνος του μετά μαζί πάλι κλπ. Αλλά τελικά ήταν μονίμως και οι δύο πάνω και διασκέδαζαν μαζί μας…), δεμένοι μουσικοί (θα μου πεις μόνο ο Γιώτης παρασκευαϊδης που έπαιζε κιθάρες ήταν ο νέος στην μπάντα – έπαιζε με την Μαρκέλλου και τον Δεληβοριά).

Δεν είχα ξαναδεί τον Πάνο Μουζουράκη, αν και πάντα ήθελα. Ξέρεις γινόταν το γνωστό «Πάνος μουζουράκης; Ποιος είν αυτός; Καλά ααααμα είναι πάμε καλύτερα στο τάδε σχήμα;» «Μα πάμε που σου λέω θα σ αρέσει.» «Ε άμα είναι να δώσω λεφτά και να υποστώ όλο το τεστ κοπώσεως προτιμάω να είναι σε κάτι που ξέρω». Ε, οκ τελικά τον είδαμε μετά από τρια χρόνια που τον μάθανε καλύτερα. Fine. Αυτό που περίμενα: τέλειος περφόρμερ (αν και δεν μου πολύ αρέσει αυτή η λέξη), με τρομερή φωνή και ενέργεια στη σκηνή. κλικ φωτογραφίες απ το myspace του

(σημείωση: τον είχα δει στην θεατρική παράσταση «Συνέβη κι όποιος θέλει το πιστεύει» καταπληκτικός και εκεί)

Καλλιτέχνιδα Β= Μάρω Μαρκέλλου, με τα ωραία της τραγούδια, τις ωραίες τις διασκευές, την ωραία της την μπλούζα (:P λέω για την κόκκινη που έβαλε μετά το διάλειμμα, την θέλουμε κ μεις). (π.χ. διασκευής: Αυτάαα που λες εγώ τα ακούωω βερεσέεεεε… εγώ κατάλαβαα πως ήμουνα για σεεεε, ο πασατεμπάς σου για να περνά η ώρααα σαλαλα)

Γύρω στις 3 μας χαιρέτισαν, αφού έπαιζαν από τις 23:30 περίπου με ένα μικρό διάλειμμα. Όμως, ο κόσμος δεν είχε σκοπό να φύγει, οι καλλιτέχνες Α και β δεν είχαν, λέει, άλλα Άζματα ετοιμάσει «και το πρόγραμμα βγήκε μικρό και συγνώμη, δεν θα ναι έτσι τις επόμενες φορές» κι έτσι ανέβηκαν πάνω Λεωνίδας Μπαλάφας, Γιώργος Μυλωνάς (φέτος ΣΤΝ), Ηλιάνα Τσαπατσάρη- Νατάσα Μενδρινού (εμφανίζονται μαζί δες εδώ http://www.myspace.com/tsapatsari) , και μερικοί άλλοι μουσικοί και έπαιξαν ως τις 4. (πήρα και μια γεύση του τι έχασα τις προηγούμενες χρονιές στο οξυγόνο)

Αυτό δεν ήταν πρεμιέρα, ήταν ένα μεγάαλο πάρτυ. Με πολύ κέφι και χορό. Με γεμάτο μαγαζί. Με σχετική άνεση χώρου, με κοινό μυημένο στην κατάσταση….

Είσοδος 15 ευρώ με ποτό στο μπαρ. (το τραπέζι δεν έμαθα πόσο έκανε). Το δεύτερο ποτό ΟΜΩΣ ήταν 10 ευρώ. Η μπύρα ήταν πιο ζεστή απ το νερό. (μη κάνεις το λάθος).

Το μαγαζί, (εύκολη πρόσβαση!!!!) μεσαίου μεγέθους θα το έλεγα με σωστή διαρύθμιση. Σκηνή, τραπέζια πες (αχ δε θυμάμαι καλά..) δυο σειρές, πίσω Σταντ με σκαμπώ,-κάπου στη μέση με μεγάλη κολώνα) σκαλοπάτι, πιο πίσω άλλα δυο σταντ με σκαμπώ και πιο πίσω μπαρ και πάσο με σκαμπώ. Και πάνω είχε ένα μικρό χώρο-παταράκι-το γνωστό. Επιμένω στο θέμα σκαμπώ. Είναι σημαντικό. Στην πράξη θα το εκτιμήσεις.

Τσιγάρο: Δεν επιτρεπόταν. Στην αρχή έβγαινε κόσμος έξω,


Λοιπόν, είχα σκοπό να σου πω αναλυτικά το πρόγραμμα και τα αστεία γύρω απ αυτό, αλλά καλύτερα να μην στο χαλάσω. Να μην ξέρεις. Να πας να μάθεις! Ορίστε μας! Όλα από μένα τα θέλετε (Δόγκανoς)

Α! Για αυτή την παράσταση δεν άκουσα τίποτα, ενημερώθηκα από το Myspace και από αυτό το Blog. Ούτε το site του μαγαζιού είναι ενημερωμένο Δεν ειπώθηκε τίποτα στο ραδιόφωνο πχ. Παρόλο που έβαζαν τραγούδια τους. Κι έτσι ρώτησα ένα σταθμό αν όντως η παράσταση θα αρχίσει 2/10 κλπ. (ναι, δεν πήρα τηλέφωνο στο οξυγόνο γιατί δεν ήταν αυτή η απορία μου) τελικά με αφορμή το σμς είπαν δυο μετρημένες κουβέντες. ‘Πάλι καλά πάλι καλά.’

Αλατοπίπερο:
Κάποια στιγμή δυο τύπισσες απ την διπλανή παρέα άρχισαν να μιλάνε αδιάκοπα μπροστά μου, με αποτέλεσμα και να τις ακούω και να βλέπω το αυτάκι της μιας και τα χείλια της άλλης και τίποτα άλλο. Φυσικά άρχισα να φορτώνω και έψαχνα την καλύτερη ευγενική φράση να τους πω (πχ. Για πείτε; Ποιον θάβουμε; Ποιος δεν τηλεφώνησε; Τι μάσκαρα χρησιμοποιείτε;). Άφησα να περάσουν 4 τραγούδια και λέω:
«Από τη στιγμή που μιλάτε γιατί δεν πάτε λιιίγο πιο κει –δείχνω προς τα δεξιά- για να βλέπω κι εγώ;» Ξινισμένες και ενοχλημένες που είχα τόσο θράσος να τις ενοχλήσω (που και να τους έλεγα να μη μιλάνε!!!! Θα αποκτούσα μόνιμο μακιγιάζ στην απόχρωση του μπλε) και αφού μου έριξαν κάτι θανατηφόρες ματιές πήγαν ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Που θα πει μπήκαν μπροστά στην υπόλοιπη παρέα μου. Κρατιέμαι μη ξεσπάσω σε γέλια. Μια άλλη φίλη κάνει δυνατά «Πλάκα κάνεις!» Και πάλι ξινισμένες μας κοιτάνε και λέει η μία «να σου πω έλα από γιατί…» ..δεν θα μας αφήσουν να σταυρώσουμε κουβέντα σήμερα;. Και έτσι έκαναν στην άκρη.


ΟΥΦ τα πα. (τα περισσότερα)

Και φυσικά θα ξαναπάω. Και αν μπορούσα και τις δυο μέρες τη βδομάδα εκεί θα μουν! :D

Κι αν με ξεχνά η ιστορία, με θυμάται η εφορεία να πληρώνω, να τρώνε όλοι απ τα ταμείααα. Και σουφρώνω Τα φρύδια μου, απλώνω τα φίδια μου κι όλους τους γράφω… σαλαλαα

Φωτοβόλτα σφηνάκι

Θα ρθωω κάαποια μέερα απ το γραφείοοο να σε πάρω απ τη δουλειααααα ....

Να πααάαμε βΟΟλτα στο Θησείο, στην αρχαία Αγοράαα... σαλαλα

Έτσι όπως κάθονται μου θύμισαν τα πλαστικά διακοσμητικά κήπου (βλ. νάνοι, χιονάτη, μανητάρια κλπ). Ε?

Κι αυτή τι σου λέει? Την λέω γάτα-παραλλαγή, οκ δεν έχω τσεκάρει αν γυρίζει...

γκρέμισμα?!

Μέσα στα απλά...

Απ' το παράθυρο κοιτώ την άσφαλτο που τρέχει
και το είδωλό μου ανήσυχο βολτάρει στον καθρέφτη σαλαλα

Στο μετρό Παρασκευή ύστερα από μια κουραστική μέρα. Ώρα 22:00. Ενώ ακυρώνω το εισιτήριό μου με πλησιάζουν τέσσερις κυρίες από 33-45 μιλώντας αγγλικά.

-Είστε από δω;
-Ναι είμαι. (είπα εύγλωττα :p) Γιες αη αμ.
-Μήπως ξέρετε τι ώρα περνάει το τελευταίο μετρό;
-δύο η ώρα από την αφετηρία του. (χωρίς σιγουριά, αλλά βαριόμουν να τις πάει λίγο πιο κει που έχει τον πίνακα που θα τους έδινε απαντήσεις)
-και τα λεωφορεία;
-στις δώδεκα. (σοβαρά, κοφτά, νιώθοντας παράλληλα πολύ άσχημα για την βλακεία της κατάστασης.)
Εκείνες μοιάζουν να μην πείθονται. Δεν τους φαίνεται λογικό ότι το μετρό είναι ανοιχτό μέχρι τις δύο και τα λεωφορεία ως τις δώδεκα. Δεν έκατσα να τους πω τις γραμμές που είναι 24 ώρες σε λειτουργία, μιας και έπρεπε να μπούμε σε πολλές λεπτομέρειες για το που θέλουν να πάνε, που μένουν κλπ… Αν ήταν άλλη μέρα θα το κουβέντιαζα παραπάνω…
-Μέχρι τις 12?
-Ναι.
-Ευχαριστούμε πολύ….
Έφυγα, έμειναν προβληματισμένες και είμαι πολύ σίγουρη ότι στο καπάκι θα ρώτησαν κι άλλο άτομο. Και οι οδηγοί ταξί τι θα κάνουν; Κλέφτες θα γίνουν; …


23:50 περιμένοντας να περάσει ένα λεωφορείο που να μην είναι εκτός υπηρεσίας…αρκετά άτομα στη στάση. Μια γυναίκα με ρωτάει:
-Πας εκεί;
-Όχι… αλλά μπορείτε να πάρετε αυτό, εκείνο τa άλλο.
-A ναι.. ναι … πω πω πώς μου φαίνεται, δεν έχω μάθει να κυκλοφορώ…(μου λέει απολογητικά και συνωμοτικά)
(η γυναίκα αυτή μου φαινόταν σαν να την ξέρω καιρό. Σαν να ήταν μαμά συμμαθήτριάς μου. Φαινόταν πολύ καλός άνθρωπος. Και όπως έχουμε καταλήξει, ναι όλοι καλοί είμαστε με όσους και για όσο θέλουμε, αλλά αυτή ήταν πραγματικά καλή! Είναι κ τ άλλο που λέμε: «ο κακός άνθρωπος δεν είναι σίγουρο ότι μπορεί να γίνει με την πρώτη αντιληπτός, αλλά ο καλός κάνει μπαμ βρε παιδάκι μου».)
-Ναι… ξέρετε δεν ξέρω πότε φεύγει το τελευταίο από την αφετηρία. Αν έχει φύγει 23:30 τώρα θα έχει περάσει…
-Αχ εσείς οι νέοι έχετε συνηθίσει να κυκλοφορείτε… στην εφηβεία…
(αυτό το τελευταίο δεν είμαι σίγουρη αν και πως το είπε. Αλλά αναρωτήθηκα ως πότε θα μοιάζω κάτω από 15? Όχι, ότι με απασχολεί. Από απλή περιέργεια που σκότωσε τη γάτα, ρωτάω….)
Ξέρεις, συνεχίζει, είχα πάει τώρα στην Ερμού με τις φίλες μου.. δεν ξέρεις πως μου φαίνεται όλο αυτό. Πωω πωωω…
(Για ένα περίεργο λόγο ήξερα. Είναι που έχω κάνει τα γκάλοπ μου, μη νομίζεις. Καταλάβαινα τι ήθελε να πει. Τι ένιωθε. Τώρα εσύ μπορεί να το βλέπεις απλή φλυαρία, έτσι όπως στο μεταφέρω κι εγώ…)
Καλά και δε φοβάσαι να περιμένεις μόνη σου εδώ;
-ε και τι να κάνω; Ότι είναι να μας τύχει… (κι εγώ τίποτα πιο κλισέ δε βρήκα, ξέρω)
-Σωστά.. εσύ που πάς; Α…κοντά. μου φαίνεται θα πάρω ταξί. Άφησα το αμάξι εκεί αλλά δεν έχει άλλο τραίνο για εκεί τώρα. Πως την πάτησα έτσι, έπρεπε να φύγω λίγο νωρίτερα. Αλλά να, είναι που το μετρό κλείνει στις δύο και δεν το σκέφτεσαι ότι εδώ μπορεί να μην φτάνει…
(Εκείνη την ώρα μου ρθαν οι τουρίστριες που σ είπα παραπάνοΥ)
-Όντως, τελικά ταλαιπωρία είναι…
-Εσύ μένεις ψηλά; Να σε πάω με το ταξί…
-α, δεν χρειάζεται θα περιμένω κάποια στιγμή θα περάσει.
-αχαχα μ αρέσει! Μ αρέσει η αισιοδοξία σου. Θα κάτσω κι εγώ λίγο ακόμα!
-(γεια σου ρε Ιωάννα με την αισιοδοξία σου πέντε λολ :P) Ξέρετε, το λεωφορείο έρχεται με το που φεύγουμε από τη στάση…
(ύστερα προσπάθησε να μου εξηγήσει γιατί ήταν τόσο περίεργο για κείνη όλο αυτό)
-Α, έτσι; Αχαχαχ Εσείς τα παιδιά τα ξέρετε. (ήρθαν δυο λεωφορεία που μπήκαν όλοι όσοι περίμεναν κι έτσι μείναμε μόνες μας. Ο Καιρός σωστός, ζέστη με ένα απαλό αεράκι που και που.οι Δρόμοι άδειοι) Είναι ωραία τελικά κι αυτό!!!! (είναι.) Εμείς τα κάναμε, αλλά τα έχουμε ξεχάσει! Ξέρεις είμαι 52, έχω μια κόρη που παντρεύτηκε τώρα και έφυγαν οι έννοιες μου. Απ τα 50 και μετά μηδενίζεις. Ξαναρχίζεις. Κάθε βράδυ, καθόμαστε με τον άντρα μου στον καναπέ και αυτό είναι. Έχουμε πολύ καιρό να βγούμε. Το έχουμε ξεχάσει.

Είπαμε αρκετά. Κάποια στιγμή ήρθε το λεωφορείο μου πριν απ το δικό της. Στεναχωρηθήκαμε. «Αχ φεύγεις και μ αφήνεις;» «μα τι να κάνω;». Έτοιμη ήμουν να ανταλλάξω τηλέφωνο να δω αν έφτασε. !

Δεν μίλαγε ακατάπαυστα. Ήξερε τι έλεγε. Κ ο τρόπος που τα έλεγε ήταν… αληθινός να πω; Δεν έχω λόγια… δεν μπορώ να σου περιγράψω. Όποτε μίλαγα με κοίταγε και πρόσεχε ακριβώς τι έλεγα. Κι ας μη φαίνεται απ όσα έγραψα ότι μίλαγα. Σ όλη τη διαδρομή και την επόμενη μέρα σκεφτόμουν τη συζήτησή μας. Έφυγα τόσο γεμάτη, τόσο αισιόδοξή, με κέφι και έμπνευση.
Ναι, έμπνευση, μεγάλη έμπνευση. Ναι.

Είναι περίεργο από πού μπορείς να αντλήσεις «χαρά», να γεμίσεις…

Να περπατάς μόνος/μόνη στη βροχή μέσα στο δάσος.
Να κοιτάς από ψηλά την κίνηση της πόλης.
Να συζητάς με μια άγνωστη, βράδυ, σε μια στάση λεωφορείου.
Να….

(Είπα τόσα για να καταλήξω σε πέντε προτάσεις. Ε, με λες φλύαρη εύκολα και με τα δίκαιο σου!)