Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

Θα ΄'ναι σα να

Πολλά χρόνια μετράει το μπλογκ... κάθε φορά διαφορετική ψυχολογία. Κοιτάω τα παλιά ποστ του κάθε Δεκέμβρη και θυμάμαι. 

Φέτος έχω αλλαγή. Είμαι στο επόμενο σκαλί, στην επόμενη σελίδα και μπορώ και βλέπω καθαρά πόσο χάλια ήταν η προηγούμενη. Έχω λόγους να χαμογελάω, έχω περισσότερη δύναμη να συνεχίσω και δεν με νοιάζει που είναι Χριστουγεννα κι ο κόσμος πιέζεται να χαμογελάει και να πιέζει κι εμένα.Το χω, μπορώ και μόνη μου, αυτό χρειαζόμουν ντε. 

Καλά Κρασά και του χρόνου σπίτια μας! χοχοχοχο
(πότε θα φάω καμια σφαλίαρα με τις ευχές που μ αρέσει να λέω συνέχεια...)


Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013

αχ χχχααα χμμμ γέαααα

Οι πιο γεμάτοι/ γαμάτοι μήνες; Σημαντικοί, καθοριστικοί. Είδα, άκουσα, κατέγραψα, έπαθα εμμονή με πολλά που γινόντουσαν γύρω μου. Τι να πρωτογράψω; Τα χάη τα λάητς.

Πολλοί διάλογοι με οδηγούς ταξί.

Πολλοί διάλογοι με επίμονους κηπ εμμ φωτογράφους.

Πολλά νέα ευχάριστα, πάρτυ, εκθέσεις, αγάπη και προδέρμ!

Χαρά, πολλή, μια πατάτες και βλέπουμε! ;)

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013

Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2013

Λες?


Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

Εδώ δν



 Είναι Δεκαπενταύγουστος στην Νάξο και αναρωτιόμασταν πού κάνουν πανηγύρι. Έτσι βρήκα την ευκαιρία να ρωτήσω την κοπέλα που μάζευε τα πιάτα μας.... :

-Σήμερα γιορτάζουν κάπου ιδιαίτερα να πάμε;
-(με βλέμμα “έλεος δεν ξέρεις τι σου γίνεται”) μα φυσικά... όπου και να πάτε σ όλη την Ελλάδα έχει γιορτή. Είναι της Παναγίας σήμερα!
-Ναι, γι αυτό ρωτάμε και μεις... που να πάμε; Πού κάνουν πανηγύρι;
-Στην Πάρο!
-(ντιν ντιν ντιν όλοι η παρέα ανταλλάξαμε βλέμματα “δεν το ακούσαμε εμείς αυτο”) Μαλίστα... στην Πάρο...
-Γιατί;;; Είχα πάει πέρσυ και πέρασα πάρα πολύ ωραία!
-Ναι, δεν αμφιβάλλω. Αλλά τώρα είναι 6 η ώρα για Πάρο δεν μας βλέπω... Εδώ στην Νάξο, πού να πάμε;
-Α, για εδώ δεν ξέρω... δεν είμαι από εδώ.



https://www.youtube.com/watch?v=ACE0Don7GBI


Όχι, τίποτα τ άλλο, αλλά το πήρα σαν σημάδι για να πάω στην Πάρο του χρόνου! χο (τον αέρα μου ν αλλάξω)
θα παω να βρω τοβεντουρη(το μωρο μου)που 'χει το τρεχαντηριν' αραξουμε στον Αμπελά(το μωρο μου)που 'ναι το πανηγυρι.

Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013

A man πια!

Να σου πω και κάτι; Με πείραξε. Πολύ! Όχι, όχι αυτό. Δεν είναι αυτό. Δεν είναι ότι απλά ο άλλος έχει άποψη με μένα. Με πείραξε που ακόμα κολλάμε στο τι πάει για...υπνοδωμάτιο, με το ψάρι, με το κρέας...

Με ενοχλεί που όλοι αγαπάμε να μένουμε με στυλωμένα πόδια σε αυτά που για κάποιο λόγο έχουν επικρατήσει να γίνονται-να πηγαίνουν-να ισχύουν.

Δες το κι αλλιώς, αν είχες απλά μια άλλη άποψη θα είχες επιχειρήματα και σίγουρα δεν θα επέμενες τόσο πολύ να μου αλλάξεις γνώμη.
Τώρα λες:
-το γαλάζιο δεν πάει για υπνποδωμάτιο. Είναι πολύ ψυχρό.
-Μα μου αρέσει. Άνοιξε ο χώρος και το χρώμα με ηρεμεί.
-Μα δεν πάει για δωμάτιο. Τι είναι αυτά...
-Για τι πάει;;;;

απάντηση δεν έχω.

Άρα, εκτός από τη λίστα με το ποια χρώματα σημαίνουν τι για τον άνθρωπο που τα επιλέγει, εκτός από την άλλη λίστα, με το πόσο μας επηρεάζουν τα χρώματα, να προσθέσουμε και με το ποια χρώματα κάνουν για μπάνιο, για κουζίνα κλπ... και να είμαστε ΟΛΟΙ ΙΔΙΟΙ ΜΕ ΙΔΙΑ ΣΠΙΤΙΑ και να γίνει και κάτι να έχουμε ΟΛΟΙ ΙΔΙΑ ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ. (πλάκα πλάκα ωραία η εκπομπή τα χρώματα θα κάνω κι άλλη!)

Να σου φέρω άλλο εξοργιστικό παράδειγμα το “πρέπει να γίνει έτσι. Και δεν ανοίγω να μάτια μου να βάλω άλλες παραμέτρους”

Πας σε ταβέρνα, σε εστιατόριο, σε σπίτι και έχουν κρέας:
ο σερβιτόρος, η οικοδέσποινα:
-Τι κρασί να φέρω/ ανοίξω;;;
-Κόκκινο!!!!!!
-Μα εγώ θα ήθελα ξέρετ...
-Κόκκινοοοοοοο! Κρέας έχουμε! Με το ψάρι πάει το λευκό!!!
(ε εκεί συνήθως για να μην τσακωθώ λέω: λευκό ή άσπρο; και μετά από κάποια λεπτά γελάνε όλοι)

Μα το κόκκινο, αν δεν ξέρεις συγκεκριμένες ετικέτες (δηλ. Γνώστης δεν είσαι), έχει πιο πολλές πιθανότητες να ναι χάλια, να έχει μόνο χρώμα και να με πονοστομαχιάσεις. Άσε που όντως το λευκό το προτιμώ και με κρέας! Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα!
( το χεις καταλάβει ότι πάλι για χρώμα τσακωνόμαστε; αχαχαχα)

Άλλο πχ.: είσαι σε μπαρ και παίζει χορευτική μουσική και κανείς δεν χορεύει. Ξαφνικά μια παρέα χορεύει. Ένας απ την παρέα χορεύει έντονα= εκφράζεται όπως θέλει. Δεν υπάρχουν ανορθογραφίες σ αυτό, δεν υπάρχουν βήματα. Τα βήματα στο μπάσκετ, άντε εκεί... Υπάρχει έκφραση ψυχής και βγάλε το καπέλο. Μην χασκογελάς. Εσύ δεν μπορείς. Κρίμα.

Όλα πάνε, αν εσύ το θες. Αν αυτή είναι η ανάγκη σου !

Τετάρτη, 11 Σεπτεμβρίου 2013

Α κ αμέ αυτά

9/9/2013Φτιάχνοντας τον 1ο ζεστό μεσημεριανό καφέ της σεζόν θυμάμαι όσα πέρασαν: ένα τέλειο καλοκαίρι!

Το αξιολογώ σαν το καλύτερο της μέχρι τώρα ζωής μου. Μπορεί να μην έγιναν αυτά που με βαραίνουν. Μπορεί να γίναν πολλά χειρότερα. Μπορεί να αρρώστησαν ή να φύγαν άνθρωποι. Μπορεί να μην κέρδισα το λότττο.



Κι ας μην το έχω ξανακάνει. Ναι, δεν είμαι ο τύπος ανθρώπου που βάζει ταμπέλες, ούτε μιλάει για καλές και κακές χρονιές.



Απλά ήρθε μόνο του. Σου λέω ήρθε και βγήκε απ τα χείλια μου χωρίς να το ελέγχω.



Φέτος είπαμε Αμπού να ζύρ ω το κορμί μου όταν γυρνάω απ τα μπαρ κ απ τα ξενύχτια.



Φέτος είδαμε ούφο. Πολλές φορές όχι μόνο μια!!!



Φέτος κολυμπήσαμε σε πολύ κρύα νερά και θυμήθηκα τα νιάτα μου και την απέναντικαλύτερηθάλλασα. αχ. 


Φέτος φάγαμε γλυκά, αλμυρά και πήραμε κι άλλα κιλά.



Φέτος είδαμε κόσμο να επιμένει να κρατήσει το δωμάτιό του μέχρι τις 6 που φεύγει το πλοίο του, είτε υπήρχε δυνατότητα είτε όχι. 
Φέτος επιστρέψαμε ξανά φαγητά επειδή ήταν τίγκα στην πιπεριά.
Φέτος μας έμαθαν από την πιο πάνω παραξενιά.
Φέτος μπερδεύτηκαν ότι τους πήραμε τ αμάξι.



Φέτος ακολουθήσαμε το απρογραμμάτιστο πρόγραμμά μας. Σου μιλάω με ακρίβεια λεπτού!



Κι άλλα πολλά στις ειδήσεις των 8:30.






Δεν μου έρχονται αλλά και το σημειωματάριό μου είναι μακριά μου ! Χαχα!



Τρίτη, 3 Σεπτεμβρίου 2013

Ε ολα ενα




Παρασκευή, 2 Αυγούστου 2013

aaaaaaaaaaχχχχ


Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2013

Εμ και ναιιμα

Έχει μεγάλη σημασία: κάποια κομμάτια ακούγονται αλλιώς με ανοιχτά παράθυρα και αεράκι να πηγαινοφέρνει τις κουρτίνες. Στο χω ξαναπει. Εμμονή φανερή, καμαρωτή. “Συ μου μαθες πως αγαπουν πώς παίζουν πώς γελούνε”... μη σου πω ότι το συγκεκριμένο ακούγεται μονο καλοκαίρι συν τα προηγούμενα!
  “σαν ψωμί να με φας στη ζωή που σα βόλτα χρεώνεται...” 

Πότε καταλαβαίνεις ότι πριν ήσουν χειρότερα ότι τώρα είσαι καλά καλύτερα κι εμείς κι εσείς κι αυτοί και ο Χατζηπετρής 1-0.? Όταν ενώ για το πλέηλιστ κάνεις πολλά μουσικά διαλείμματα τραγουδιστά. Άραγε οι γείτονες τι έχουν να πουν που τόσα χρόνια άκουγαν το ΟΛΟΗΜΕΡΟ πρόγραμμα μου;;;; 

Πάω, σκάβω στα παλιά... τι δίσκοι?! Πάντα θα αναρωτίεμαι.. ήταν οι δίσκοι; ήμουν εγώ; τι ήταν; 



ηηηηηητανν μάτια ξαφνιασμέναααα μάτια γνώωριμα. Μου ειιιίπαν λόοογια ξεχασμεεενα και τα γνώρισα. Ήταν τα δικαααα μου μάαατια, ήμουνα εγώ τοοο κορίτσιιιι στοοοο φεγγάαααρι δώδεκα χρονών. Και ρωτούσα την καρδίααα μου μήπως ξέρει αυτή, πούυ πηγαίνουν αχχ τα χρόνια πώς περνά η ζωήηη. 


Και του χρόνου σπίτια μας!

Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2013

Αυτα ειναι να λες



Το είδες;
Όχι. Πού;
Να κοιτάς το χέρι μου, οκ; Να εκεί. 
Δεν το βλέπω.
Είναι κάτι ψάρια που κοιτάνε τον βράχο και δίπλα είναι τα μάτια του...Βλέπεις;
Όχι. 
Οκ, θα κοιτάς. Θα πάω κοντα και θα το ταράξω. Θα βγάλει μελάνι οκ; 
Οκ!
Είδες; 
Ναι! πού πήγε τώρα; 
Δεν είδα. το χασαμε.

Τρίτη, 18 Ιουνίου 2013

καθισαμε

Καθίσαμε στο ίδιο καφενείο
Είχε μια δίγλωσση ταμπέλα ανορθόγραφη
Και μιαν ατμόσφαιρα χαμένη ανυπόγραφη σαλαλα

Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2013

Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2013

tsoyf


Πέμπτη, 30 Μαΐου 2013

Με το ζόρι παντρειά

Μπαίνω στο μαγαζί... είναι καλύτερο από αυτό που ήταν πριν... Το περπατάω γρήγορα σκανάροντας τα προϊόντα. Παιχνίδια. Πήρα ένα. Συνεχίζω... κάρτες κάρτες κάρτες... Διαβάζω τις ταμπέλες δεν τις βλέπω, ρωτάω:
Συγνώμη... κάρτες μνήμης...; (όχι το αιωνία σου η μνήμη... άλλο λέω)
Βεβαίως. (Εξυπηρετεί άλλον, περπατάει και λέει) Γιώργο μπορεί να δείξεις στην κυρία καρτούλες;
Μισό λεπτάκι κυρία θα έρθω εγώ. (ο άλλος μίλαγε στο τηλ)
Εντάξει τις βρήκα... (κοιτάω τι θέλω διαλέγω mia SD ultra pri pri pri pri) Βγάζω το πακέτο και τον βρίσκω και του λέω) αυτή θέλω!
Πού θα την βάλετε;
Τον κοιτάω με απορία... (σου λέω φίλε, θέλω αυτή. Γιατί με κάνεις να βρίσω;)
Ε.. είναι καινούργια η μηχανή;
Ναι ναι ναι ξέρω τι παίρνω...
Βγάζοντας απ το κουτί ασφαλείας την κάρτούλααα μου.... : Τι εταιρία κινητής τηλεφωνίας έχετε;
(τον κοιτάω αυστηρά..ωχ) Αυτή...
χα! Στα ακριβά που πάτε... Και σταθερό;
Την άλλη...
Α τα έχετε συνδυάσει;
όχι.
α... τι πάγιο πληρώνετε;
Δεν πληρώνω. ..(παύση) έχω καρτοκηνιτό.
Στο σταθερό;
Δεν με νοιάζει άλλος πληρώνει... (μου ρθε να του πω πολλές χοντράδες, είπα μόνο αυτό)
χα... ξέρετε να..
Κοιτάξτε να δείτε, τον διακόπτω. Δεν με ενδιαφέρει να μπω σε τέτοιες κουβέντες, οπότε μην σας τρώω το χρόνο και μην μου τρώτε κ σεις τον δικό μου.
Μπορούμε περπατώντας μαζί προς το ταμείο να σας ενημερώσω για λίγο.
Ωχ Παναγία μου... θέλω να δω πρώτα τα σιντί... Αν πάτε στο ταμείο πάρτε κι αυτό (και του δίνω το παιχνίδι)

κάπως έτσι χώρισαν οι δρόμοι μας....

Ναι, ήταν η δουλειά του να το κάνει.
Πόσο τραγικό είναι να μπαίνεις σ ένα μαγαζί να αγοράζεις κάτι ΑΣΧΕΤΟ και να σου λένε για εταιρίες τηλεφωνίας;;;;
Πόσο αρνητικά μετράει για σένα αυτό;
Δεν έπρεπε ο πωλητής να καταλάβει ποιον έχει απεναντί του κάθε φορα; Γιατί με αναγκάζει να μιλήσω άσχημα και με το καλό δεν σταματάει...

Δεν είμαστε όλοι οι καταναλωτές το ίδιο. Δεν θέλω ούτε σπίτι μου να μου τηλεφωνούν και να επιμένουν να με ενημερώσουν. Ούτε θέλω να μου χτυπάνε να κουδούνια λέγοντας : Ανοίξτε μου είναι για το σταθερό τηλέφωνο”. Για μένα αυτό λειτουργεί αρνητικά. Θέλω να μάθω ποια εταιρία είναι να μην την “ακολουθήσω” ποτέ.

Όταν θέλω πληροφορίες για κάτι θα πάω εκεί που πρέπει.

Φαντάσου να πηγαίνεις στον μανάβη και να σου λένε τι νούμερο σουτιέν φοράς γιατί υπάρχει μια έκπτωση σε κάτι. ΧΕΣΤΗΚΑ. 

αχ πάει κι ο παλιοΜάιος...

"Καρμαλούμ και τα τηγανητά αυγά" -> to ksers?

Πέμπτη, 16 Μαΐου 2013

Ρε π εεε ρα ζ


Πληροφορίες:
πού: χώρος Τέχνης και Δράσης Βρυσάκι, Βρυσακίου 17, Πλάκα.
Πότε:Τρίτη 21 Μαίου έως Παρασκευή 31 Μαίου
Καθημερινά 11.00 έως 20.00
Τηλέφωνο επικοινωνίας: 210 3210 179
Στις 21 Μαϊου στις 20.00 θα πραγματοποιηθούν τα εγκαίνια και συναυλία με ώρα έναρξης: 21.30.
Είσοδος Ελεύθερη
www.reperaz.blogspot.com
www.facebook.com/reperaz

Κυριακή, 12 Μαΐου 2013

Ε μμμμ ναι


Ήταν τέλεια! Ήταν καλά. 
Δεν ήμουν πάντα καλά. Κάποια στιγμή θα το πετύχω! 
Στο χέρι του είναι.χο.

Δευτέρα, 22 Απριλίου 2013

toradiofono

Θυμάσαι που λέγαμε ότι θα κάνουν κάτι σίγουρα έστω και μετά από 3-4 χρόνια;

Έκαναν !http://www.toradiofono.gr Ξεκίνησαν σήμερα 22/4/2013... αλλά εσύ δεν είσαι δω. 




Τετάρτη, 17 Απριλίου 2013

Τι έχει;


Πήρα δυόσμο για 2η φορά... και πάλι κάτι έχει!
Όλοι λεν πως είναι εύκολα τα αρωματικά..

Πήγα... το είδα... φάνηκε όμορφο... και στην μεταφύτευση είχε κάτω σκουλίκια και όσο οι μέρες περνούσαν είδα ότι τα φύλλα πάνω και κάτω είχαν αυτ΄ατα καφέ! 

Πώς μπορώ να το γιατρέψω; Τι έχει; οεο;

έψαξα κ είδα ότι μοιάζει με σκωρίαση. είναι;

Δευτέρα, 8 Απριλίου 2013

Ε με να σε να


Είναι που όταν γίνεται η ευχάριστη σύμπτωση, θέλω να την ζω σαν να είναι κάτι πολύ ειδικό και μοναδικό!

Ήταν να γυρίσω με ταξί, ήταν να πάρω άλλο λεωφορείο., ήταν να φύγω νωρίτερα.
Ήταν να πάρει άλλο λεωφορείο μου είπε.

Συγκίνηση, αμηχανία και χαμόγελα. Ζεστή ματιά, ειλικρινές βλέμμα.
Απλά κι ωραία.

Πέμπτη, 4 Απριλίου 2013

Ana vol h


Ψάχνοντας στα παλιά είδα το πάνω. 
ΚΑι το κάτω είναι η νέα ασχολία.... καλούπια


Τρίτη, 26 Μαρτίου 2013

Ετσ ι




Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2013

Χαααιιιντεεεεεεεεεντε

Στίχοι: Μιχάλης Γκανάς
Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Πρώτη εκτέλεση: Ελευθερία Αρβανιτάκη

Θα 'ρθω να σε πάρω μια βραδιά με φεγγαράκι
στους δρόμους τα φανάρια ανοιχτά για την αγάπη.
Πράσινα φανάρια στη σειρά
και στους καθρέφτες δυο φεγγάρια.

Πάμε ξανά στα θαύματα όπως μια φορά.
Κι αν δεν μας αφήσει η αγάπη στα μισά
Αίγινα θα πιάσουμε και Σύρα κι Ικαριά,
λύσε τα σχοινιά.
Ασημένιο μονοπάτι στην πλώρη μου
το φεγγάρι στα νερά,
καλοτάξιδο κορμάκι, βαπόρι μου,
πήγαινέ μας στ' ανοιχτά.

Όνειρο θα γίνω και θα 'ρθω να σε κοιμίσω
και όσα ονειρευτήκαμε μαζί να σου θυμίσω.
Όνειρα που κάναμε κι οι δυο
πάνω στο ίδιο μαξιλάρι


Σώμα βαθύ σαν προσευχή... σαλαλα

Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2013

ε με να


Υπήρχε κέφι. Βόλτες.

Μ' έσπρωξαν να τα καταφέρω σαν νικητής μες στα χαμένα... σαλαλα

Μεγάλωσανν τα νιάτα μου και μακρινά μου μοιάζουνν σαλαλα

Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2013

Η ια

Τα σπίτια ήταν μόνα τους
κι οι φίλοι στον αγώνα τους
στα νύχια των φιλάθλων
Κι εγώ κοιτούσα μόνος μου
Αν θα μου φτάσει ο χρόνος μου
Στη χώρα των επάθλων σαλαλ α
(στη σκιά, Σταμάτης Κραουνάκης)

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2013

ππππΙ γκ

Ξέρει κόλπα έχει θέσεις, μετοχές και καταθέσεις σαλαλαα

Τι κάνεις όταν βλέπεις στο δρόμο σου πολλά από αυτά;

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2013

Ντου λ ΑΠΑ

Ντουλάπα, η εξωτερική.

Όταν από πάντα κρατάς τα πάντα γιατί πάντα κάτι θα χρειαστεί, θα πρέπει να πας στην μ-πάντα για να μείνουν όλα όσα κρατάς. Όταν όλα σου τα πράγματα αυξάνονται με τρελούς ρυθμούς και θέσεις για τα πράγματα δεν υπάρχουν, θα πρέπει να κάνεις πράγματα γι αυτό.



Σερφάρεις για μια μικρή έρευνα αγοράς: τι ντουλάπες υπάρχουν; Μεταλλικές; Πλαστικές; Γιατί και οι δύο είναι τόσο ακριβές; Θα τις πάρει ο αγέρας; Μήπως απλά πρέπει να πετάξω τα πάντα και να γλιτώσω τα έξοδα; Δν.



Τα συνοικιακά μαγαζιά έχουν τα πάντα κατά 100 ευρώ ακριβότερα σε αντίθεση με τα μεγαλύτερα καταστήματα που έχουν και ποικιλία.

Πήρα. Ήρθε. Άρχισα να την φτιάχνω.



Πλαστική. Μ...



Οδηγίες; Ένα τρισέλιδο σχεδιάγραμμα χωρίς λόγια. Έβγαλα τα κομμάτια και τα αντιστοίχισα. D5, F9 et.c.


Πάμε για δράση... κάτσε δω που κάθεσαι. Μου πήρε σχεδόν ένα μήνα να την ολοκληρώσω, μιας και όλο έκανα λάθη και δεν ξεκούμπωναν τα πλαστικά, και αλλιώς δεν έμπαιναν και έγνεθε και κένταγε η κόρη το μαντήλι. Εκτός από την κόρη και η μάνα, και ο ασσανσεράς και ο φίλος και οι φίλοι πιστοί που προσήλθαν ε και τελικά έγινε.


Στην πορεία ανακάλυψα ότι κι άλλοι είχαν το ίδιο πρόβλημα: αψήφισαν την σειρά χωρίς σκεφτούν πόσο σοβαρό πρόβλημα θα ήταν. Αρκετοί είναι με καινούργιες σπασμένες ντουλάπες. Εγώ τυχερή τα σημεία που σπάσαμε τα κολλήσαμε και δεν ήταν σημαντικά.
Παιδιά να μιλάμε! Να λέμε, να ξέρουμε, να μαθαίνουμε. Δεν είν' ντροπή! Α!



45 μάστοροι και 60 μαθητάδες, έλα το πουλί μου έλα, μοσχοκάρφια και κανέλα σαλαλαλα



Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2013

Μοοο ου


Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2013

Eπργρο

Ξέρεις... είναι πολύ περίεργο. Κοίταγα τα παλιά μου σμς... έχω κρατήσει πολλά από πολύ παλιά. Κάποια για συλλογή= είναι ωραίο να βλέπεις τον γραπτό λόγο του κάθε χαρακτήρα, κάποια για αποδεικτικά στοιχεία, κάποια γιατί σημαίνουν διάφορα. 

Πήγα πίσω, θυμάμαι ακριβώς πού ήμουν όταν ήρθαν. Πόσο τα περίμενα. Γιατί τα φύλαξα. Τα έσβησα. Αρκετά, όχι όλα.

Όμως δεν μπορώ να θυμηθώ εμένα πώς ήμουν πριν. Αυτό το πριν και αυτό το μετά με έχει ... με έχει.

Να κάνεις σαν να μην συμβαίνει?

Να κάνεις σα να μπαίνει η άνοιξη χοχοχο σαλαλα?

Είναι σαν σε έργο... όλο αυτό. Που η ηρωίδα (στα σίγουρα ηρωιδα χοχοχ), θυμάται τα πάντα εκτός από εκείνη. Χαμογέλαγε; Είχε πάθος; Είχε θλίψη; Είχε ντροπή; Είχε τόλμη; Είχε έλλειψη τόλμης;;
χμμμμμμμμφφφφφ

Είχε νόημα να την γνωρίζεις; Να της μιλάς; Να την συναναστρέφεσαι;

Τώρα; Δεν έχει. Γιατί είναι μετά. Και τελικά μηπώς είναι ολόδια με πριν; δν

Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2013

Ε τε τ οια



                      
                                       
Μια καλημέρα                                       
για το καλό. μ?

Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2013

μμμ_αμε



Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2013

Α να και που δν

Έχω γεμίσει τη ζωή μου με ανάσες, που χρόνια τ' ανεβαίνω κόντρα τα σκαλιά Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου Μουσική: Αντώνης Μιτζέλος/



Για να μην πεις:

Εδώ στου δρόμου τα μισά έφτασε η ώρα να το πω
Άλλα είν' εκείνα που αγαπώ γι' αλλού, γι' αλλού ξεκίνησα
Άλλα είν' εκείνα που αγαπώ γι' αλλού, γι' αλλού ξεκίνησα (Οδυσσέας Ελύτης)



Κοίτα τα χέρια πως γυρνούν στον τοίχο
σαν να χορεύουνε με τη σιωπή μου
κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο
που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου
μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
και τη χαρίζω σ’ όποιον μου εξηγήσει
να `χει το μέλλον μου να επιλέξει
ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει...





Γύρισα από ένα μαραθώνιο φαγητό. Ξέρεις αυτά τα γεύματα, αυτές τις εξόδους που κάναμε κάποτε και ήταν δεδομένες. Τότε λέγαμε για όλα, είχαμε διάθεση για να αναλυθούν τα πάντα. Τώρα; Τώρα σπάνια θέλουμε να μπαίνουμε σε πολλές λεπτομέρειες. Δεν υπάρχει διάθεση; Δεν υπάρχει δύναμη; Υπάρχουν πολλά και σοβαρότερα προβλήματα, υπάρχει και η ζωή που συνεχίζεται σε ρυθμούς τσιφτετελιού και δώσε.

Φτάσαμε στ ανείπωτα; Μην πετάξεις τίποτα... (Σαββόπουλος) Αυτό παίζει τώρα. Θυμάμαι και το κείμενο από την επιθεώρηση που είχε γράψει η 'Αννα Παναγιωτοπούλου. Δυο φίλοι συναντιόνται μετά από καιρό και ήταν αδύνατον να μιλήσουν για κάποιο θέμα μιας και δεν θα το άντεχε ο ένας ή ο άλλος. Η γυναίκα; Η δουλειά; Τα παιδιά; Η υγεία;
Κανένα θέμα δεν πρέπει να ανοίγει γιατί μετά από πολλά κανονίσματα, τηλέφωνα, μέηλ, σμς, έχεις βγει να δεις τον άλλο και δεν είναι ώρα να μιλάμε στενάχωρα! Μα άμα αυτά συμβαίνουν; Μα πώς έχεις στο μυαλό σου τη φιλία; Τη συντροφικότητα; Γιατί πρέπει ειδικά αυτές τις μέρες χαρούμενος; Ή γιατί αυτές οι μέρες έχουν δικαίωμα να σου ενισχύουν τη θλίψη; Έλα πήγαινε στο καλό... σε περιμένει μην το στύσεις!

Είναι δύσκολο να μεγαλώνεις γονείς. Είναι δύσκολο να μεγαλώνεις χωρίς γονείς. Είναι δύσκολο να δεχτείς ότι ...όχι αδιανόητο είναι να δεχτείς την απώλεια ενός φίλου ή να την περιμένεις.
Είναι ωραίο να βλέπεις ότι παρ όλες τις δυσκολίες, αρκετοί αντί να χαθούν, ωριμάζουν, βρίσκουν δύναμη από κει που νόμιζαν ότι δεν είχαν και να φεύγουν πάααλι μπροστάαα σαλαλα.


Εμένα με συμφέρει να παίρνει η φύση εκδίκηση
για της ψυχής τη μαύρη, την άσκοπη διοίκηση.
Να ζούμε για να ζούμε δεν βλέπω την ουσία.
Γιατί δεν είναι ευ ζην αυτό,
αυτό είναι ευθανασία!



Εμένα με συμφέρει που νιώθουμε όλοι κάτι
τις Κυριακές μετά το μεσημέρι
που μένεις στο τραπέζι και παίζεις με τ’ αλάτι,
μα κάποια γεύση έχει χαθεί.
Κι ο άνθρωπος το ξέρει... σαλαλα
 (Στίχοι:   Λίνα ΝικολακοπούλουΜουσική:   Σταμάτης Κραουνάκης



Κι ύστερα είναι οι ευχές. Πόσα ποστ έχω κάνει γι αυτό; Σε έχω ζαλίσει... πάντα μένω μουγκή. Υγεία. Μόνο. Θαυμάζω όσους μπορούν να βρουν ευφάνταστες ευχές με γενικό νόημα: χαρά, χαρά ευτυχίαλεφτάχαράτηςχαράςωχαρά να χαίρεσαι το όνομά σου, το μάτι σου το φρύδι σου.


Ευχαριστώ πολύ. Επίσης.


(από το "Κάθε τέλος κι αρχή")

Τα κόλπα που έμαθα για σένα
Κόλπα για να μην υποφέρω
Μ’ έσπρωξαν να τα καταφέρω
Σαν νικητής μες’ τα χαμένα σαλαλαλα


Kαι δε θ'αφήσω άλλη χαρά
να γίνει πάλι μοναξιά
ούτε θα χάσω άλλη ζωή
για ένα θαύμα που αργεί σαλαλα

 ...
Όπου αρχίζει μια γιορτή
κρυφά ανοίγει μια πληγή
τρόπο θα βρω να γιατρευτώ
πείσμα εσείς - πείσμα κι εγώ(Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου -Μουσική: Κώστας Λειβαδάς)