Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

Δεύτερες







Όλο και κάτι πάει να γίνει...ε!
Την ίδια ώρα έμαθα ότι στο κέντρο έχει ήλιο.

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

Πρώτες


νιφάδες, πέφτουν τώρα. Μηλόπιτα στο φούρνο. Ξύλα στο τζάκι. Μηχανές φορτισμένες. Ρούχα ζεστά πάνω στο κρεβάτι. Έλα να τρελαθούμεεεεεεεεεε!


Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

Παρακαλώ, καλέστε αργότερα που να πάρει

Είδα ξανά στη στάση:

τον παππού. Μου είχε μιλήσει και παλαιότερα, με ρώταγε τι δουλειά κάνει ο πατέρας μου και πόσα βγάζει... και ότι εκείνος που ήταν αστυνομικός ήταν το καλύτερο ταμείο. Μου είπε για τα εγγόνια του και μου έκανε ένα περίεργο μπάσιμο.
Τον βλέπω συχνά... αλλά φέτος μου μίλησε ξανά, Φυσικά δε με θυμάται. Απλά είχε και πάλι την ανάγκη να επικοινωνήσει. Εισαγωγή στο κυρίως θέμα ήταν ο καιρός!

-Καλά νέα παιδιά και κρυώνετε...
-Δε θα έπρεπε; (του χαμογελάω διάπλατα σκεπτόμενη όλους τους γέρους που μου έχουν πει ακριβώς αυτή την φράση, ούτε συλλογή να τους έκανα.χο.)
-Εγώ στην ηλικία σας... ήμουν τέτοια εποχή (δε θυμάμαι... κάτι ακραίο είπε και με ένα συνειρμό που πάλι δε θυμάμαι, φτάνει εκεί που ήθελε) Αχ, τι να κάνω κι εγώ που έχασα τη γυναίκα μου πριν δυο μήνες. Μέσα σε ένα μήνα την τσάκισε... της διέλυσε τα πάντα. Από εδώ μέχρι εδώωω να... (μίλαγε έντονα με πολύ μίσος για την αρρώστια...) Και τώρα είμαι μόνος μου, είναι αλλιώς όταν φεύγει η γυναίκα, έχω παιδιά και εγγόνια, αλλά δεν είναι το ίδιο...
-Είναι δύσκολα. Μπορώ να φανταστώ.
(δακρύζουμε και πάει πιο πέρα)

την “ναι-Νάντια-μου”. Την έχω πετύχει πολλές φορές στη στάση. Ξέρω που μένει. Πάντα την κοιτάω. Είναι η κλασσική ντόπια, που κοιτάει με την κλασσική περιέργεια για όλα, κάνει ακτινογραφία. Τηνκαλή.τηνπαλια. Φοράει πάαααντααα ίδιο στυλ φόρεμα με διαφορετικό φλοράλ ύφασμα. Σαν τα καλύμματα που έχει από παλιά ράψει η γιαγιά μου για όλα τα έπιπλα του σαλονιού της. Πιστεύω ότι θα ήταν μοδίστρα και αυτή... Το άλλο της χαρακτηριστικό είναι τα μαλλιά, που κατά 90% ξανθιά μπουκλωτή περούκα.
Αυτή τη φορά μίλαγε με μια κοπέλα από άλλη χώρα.
-Καταλάβατε; ντε κσέρι εγκό τι κάνει τόρα, πού πάει; Θα πάει για λίγο σε κείνο το σπίτι ειπαν 600, να δω, θα με θέλουν, θα θέλω εγω; δύσκολα..
-Ναι, Νάντια μου ναι. Δύσκολα Νάντια μου ναι. Δύσκολα.
-ΜΕ πήρε ο γκιος του παππού και είπε μην πάω άλλο. Εγκο βρήκα τώρα, αλλά είναι και μακριά. Ξέρι αν μπορώ συνέχεια αυτο;
-Ναι, Νάντια μου ναι. Δεν ξέρεις. Ναι, Νάντια μου ναι. (α να σημειώσω ότι πρόφερε τα λόγια αυτά με την απαραίτητη τραγουδιστική μίρλα)

Η κουβέντα συνεχίστηκε για 20 λεπτά ακριβώς στο ίδιο μοτίβο. Αν ακούσω ξανά στη ζωή μου το όνομα Νάντια νομίζω θα αντιδράσω άσχημα.

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2012

Όλα

Να πας για ψώνια, αλλά και να μην πας.
Να σου λένε ευχές, αλλά και να μην σου λένε.
Να βγαίνεις με φίλους, αλλά και να μην βγαίνεις.
Να χορεύεις και να πίνεις, αλλά και να μην χορεύεις και να μην πίνεις.
Να τρως, αλλά και να μην τρως.
Να κλαις και να θυμάσαι, αλλά και να κλαις και να θυμάσαι.
Να σου χτυπάνε για τα κάλαντα, αλλά και να μην σου χτυπάνε.
Να σου λένε λόγια συμπόνιας, αλλά και να μη σου λένε:
“Κουράγιο παιδιά, εμείς θα σας βοηθήσουμε οι γονείς σας, είμαστε εδώ δεν πεθαίνουμε, για να σας στηρίζουμε και να σας βοηθάμε”
Να ακούς πρώτο τραγούδι για το 2012, αυτό απ το οποίο πήρα τον στίχο “μέσα στα απλά ειν τα ωραία”

Αλλιώτικη μέρα λοιπόν;







Καλή χρονία με υγεία το λεπόν!