Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

Ανάγκη


Μόλις έπιασα τα χέρια μου στην πόρτα... ήταν ανοιχτή...πήγα να την κλείσω... αλλά δεν έβγαλα το άλλο μου χέρι... 3 δάχτυλα πονάνε... με το ένα κάνω πόστ τώρα...

νταξ...
ανάγκη για γκρίνια κ πρόχειρο μόνο το μπλογκ.
Ευχαριστώ

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2011

Και αυτά που λες

-Πού πάτε; Πότε θα φύγετε εσείς; Σήμερα..ε..
-Όχι, αύριο θα φύγουμε...

Όταν αυτός ο διάλογος επαναλαμβάνεται σε κάθε ξενοδοχείο που πάμε, κάποια στιγμή οφείλουμε να προβληματιστούμε. Όταν θα πάρεις τηλέφωνο να κάνεις κράτηση, μήπως ο ξενοδόχος δννν έχει στυλό; Και απλά λέει “Ναι”, όπως έχει μάθει να λέει στην γυναίκα του, χωρίς ν ακούει πραγματικά;



-Καφέ θέλετε;
-Τι καφέ έχετε;
-Νεςς!
-αα.. θέλω έναν μέτριο... με..

-θα σας τα φέρω να τα κάνετε εσείς!
-α..οκ.. (δύσπιστα...)



Ύστερα από λίγο φέρνει γαλλικό, χωρίς γάλα.
Και μετά από μισή ώρα κάνει σε άλλη πελάτισσα ελληνικό...!!!!!!! Σνιφ.

Σε μικρό κοριτσάκι...
-Πως σε λένε;
-Άννα-μαρία Παπαδοπούλου.
-Και πώς σε φωνάζουν;
-Άννα-μαρία Παπαδοπούλου. Δεν θέλω να πάω σχολείο.

-Να πάτε στο καλό και να χαίρεστε τώρα που είστε μικροί, γιατί άμα μεγαλώσετε...
-Να μην χαιρόμαστε τότε; Είναι απαγορευτικό;
-Ρωτήστε και τις κυρίες εδώ...