Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Si ναι, μα...


Θέλω να πάμε σινεμά, αργά την Τετάρτη, την ώρα που κανονικά θα ‘μαστε στο κρεβάτι. Να κάτσουμε μονάχοι μας στις θέσεις πίσω- πίσω και κει καθώς βουλιάζουμε, στα μάτια σου να σβήσω
Και η ταινία να περνάει μπροστά μας σαν καράβι και η πλοκή να χάνεται σε κάθε δικό σου χάδι κι εκεί καθώς βουλιάζουμε και στρίβω ένα τσιγάρο, η γη αυτή να διαλυθεί μ ένα μπαμ μεγάλο.
Κι έτσι όπως ζούσαμε να γίνουμε τώρα σκόνη και σαν ταινία να αιτήσουμε των κριτικών τη γνώμη. Ήταν τυχαίο το πέρασμα, τυχαίο το κάθε δάκρυ ή κάπου κρατηθήκανε τα όνειρα σ ένα χάρτη.
Κι ο χάρτης των ονείρων μας στ άστρα να κυλήσει, να βρει ανθρώπους σαν κι εμάς για να χει να μιλήσει κι έτσι σαν τον διαβάσουνε, ταινία να γυρίσουν, τα όνειρα αυτή της γης, για πάντα να κρατήσουν. Σαλαλαλααλαλαλααα
(στίχοι, μουσική, ερμηνεία: Κώστας Παρίσης, στο δίσκο του με τίτλο «Ο τρυγητής των αστριών και άλλες ιστορίες»)

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

Milas ellinika;


Εκεί που βγάζω με μανία φωτογραφίες τα πέτρινα σπίτια σταμτάει ένα αμάξι κι ακούω μια ανδρική δήθεν φωνή. Τώρα τι εννοώ δήθεν... εμμ θα στο μιμιθώ από κοντά.

-Εε συγνώμη...να κάνω μια ερώτηση;

γγυρίζω και βλέπω τύπο με γυαλί και φάτσα ταιριαστή με τη φωνή του. Δίπλα του κοπέλα, ξινισμένη, να κοιτάει απ την άλλη μεριά.


Το ύφος του δνν με έπειθε για τίποτα κ λέω πλάκα θα κάνει, όμως η κοπέλα δίπλα του με προβλημάτιζε...

Του χαμογελάω και γνέφω καταφατικα. Ξέρεις, με παγωμένο- τύπου ευγενικό χαμόγελο...

-εε.. μήπως ξέρεις.. εε (νευριάζει λίγο) μιλάς ελληνικά;;;;
-! ναι ναι πες...

Με βλέπεις σε έναν τουριστότοπο... με φωτογραφική και αντί να ρωτήσεις τον ντόπιο δίπλα μου, ρωτάς εμένα, για πληροφορίες;;;;

Και έχω αλλάξει ταμπέλα...
στερεότυπα-προκαταλήψεις και λοιπά
1-1

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011

Μωρέ




απλά κι ωραία και ακόμα πιο ωραία και βαχ και αχ και ένα με απ όλα για το σπίτι.

Ευχαριστώ-παρακαλώ.