Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2011

Έτσι που λες


Στο φαρμακείο...
-θέλω αυτά αυτα αυτα αυατα αυτατυαταυταυταυτα
(από μέσα η άλλη φαρμακοποιός πέρνει συνομοτικό τηλέφωνο σε μια “νύφη” της πεθεράς της. Χοο
-ναι και με πήρε χθες και λέω μην φοβάστε κάνει τα πάντα η Άννα τα πήρε τα φάρμακα. Μην βάλετε άλλον... και που λες σ υποστήριξα.. ναι ναι...)

-Έτσι είναι οι πεθερές... (μου σχολιάζει η άλλη φαρμακοποιός)
-μμμέτσι ακριβώς. (αποκρίνομαι...)
・ έχεις και παιδάκι;;;
・ ΤΙ έχωωωωωωωωωωω;;;; (κοίταξα απορημένη, κοιτάζοντας την κοιλιά μου)
・ εεε το σιρόπι...
・ ααα εγώ είμαι το παιδδααακιι (έκανα με νάζι και ένιωσα την καρδιά μου να πηγαίνει στη θέση της)

Πέταξα τις συνταγές κι όλα τα φάρμακά μου,
την μέρα που σε γνώρισα βρήκα την υγεία μου

Είναι στίχοι σοβαροί κι αγαπημένοι...

Η αγάπη σου αντιβίωση, θερμίδες τα φιλία σου
δεν ξέρω πόσα μιλιγκράμ είναι ο έρωτάς σου


και συνεχίζει ...

Πόσα; Πόσα; περνάς τα 900; Πόσα; Να πω 1300; Πόσα;
να βάλω άλλα τόσα; Πόσα πόσα μιλιγκράμ, μωρό μου πες μου πόσα;

Πέταξα τις συνταγές κι άκουσα την καρδιά σου
κ μου πε πως το φάρμακο είναι τα κύτταρά σου.

Μωρό μου έγινα τρελός από τον έρωτά σου
θέλω να τώρα να μου πεις πόσα ειν' τα μιλιγκράμ σουυυυ

Πόσα περνάς τα 900;
να πω 1300; πόσα;
να βάλω άλλα τόσα;
ποσα ποσα μιλιγκράμ. Μωρό μου πες μου πόσα;

Μωρό μου πες μου πόσα ειν τα μιλιγκράμ σου;

Τόσα τόσα τόσαα ααααα
klak

Λικνίζομαι ετοιμάζοντας βαλίτσα... να μιλιγκράμ είναι πολλά... αμέτρητα που να πάρει!

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2011

ΜπλαΜπλαΜπλε

(η τρέλα του ντεκουπάζ με έχει κυριεύσει)

Εκτός από τις με το γάντι διαφωνίες απολαμβάνω ακόμα περισσότερο συζητήσεις που ξεκινάνε τα βράδια στις ταβέρνες με καλό μεζέ, καλό κρασί, χωρίς να υπάρχει στο τραπέζι ρόκα, προσούτο, παρμεζάνα και λιαστή ντομάτα.
Συζητήσεις, όχι αερολογίες,... ανταλλαγή απόψεων για σοβαρά θέματα. Προβληματισμός, ήρεμες και ποικίλες απόψεις.

Συζητήσεις αβίαστες. Δεν ξεκινούν από την ανάγκη να μην υπάρχει σιωπή. Δεν ξεκινούν από κλισέ για διακοπές ή τον καιρό... Ξεκινούν φυσικά...

Συζήσεις που σε πάνε όπου θέλουν.
Συζητήσεις, που δεν έχουν πρόβλημα να γίνουν με τον φόβο να μην βαρύνει το κλίμα. Άλλο τάχαμου κλισέ κι αυτό.

Συζητήσεις υπό εξαφάνιση!


+

Προβολές ελληνικών ταινιών μικρού μήκους


http://diakoptes.blogspot.com/2011/07/blog-post_18.html

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2011

νΑ ΦΑΜΕ και να


bens cookies http://www.benscookies.com/
γγια μένααα θα φάωω τα μπενομπίσκοτα όλου του κόσσσμουυυ σαλαλαλλαα
klak
λογος για να κανω
facebook

Bens Cookies Appreciation Society

http://www.facebook.com/group.php?gid=2222878643&v=info
χαχαχα

Σάββατο, 16 Ιουλίου 2011

Μύθος;

Και 'δεν' ερχόντουσαν γιορτές, Χριστούγεννα συνήθως.... τον ήχο της πατημασιάς ν ακούω είχα μόνο και της καρδιάς λαβωματιά γλυκα γλυκά να λιώνω...
με τον καιρό υπομονή η ζωή ξέρει να κάνει. Ίσως να φτάσεις στον σκοπό...

Θες να βοηθήσεις. Πολύ. Έχεις την δύναμη και ξέρεις ότι θα τα καταφέρεις. Θες να είσαι εκεί. Ενώ στο ψιλοζητάει, μετά σε σπρώχνει και δεν σ αφήνει. Να μην σε πάρει κάτω, μαζί... Το θεωρούσα άδικο και παράλογο. Αφού και οι δύο ξέραμε ότι το μαζί είναι το κλειδί για όλα...

Κι όμως, καταλαβαίνω. Γιατί έτσι στα φέρνει η ζωή. Βρέθηκα εκεί... που τρομάζεις με τα σκοτεινά σου, που δεν θες κανείς να το ζήσει. Εκεί που τρελαίνεσαι... γιατί θες βοήθεια. Την ζητάς. Στη δίνουν. Αλλά δεν μπορείς ούτε έτσι... δεν μπορείς στην ιδέα να περάσει κάποιος έτσι εξ αιτίας σου.

Τα βήματα είναι πολλά. Να καταλαβαίνεις ότι χρειάζεσαι βοήθεια. Να την ζητάς. Να την δέχεσαι.
Σ όλο αυτό νομίζω, το δυσκολότερο είναι το τελευταίο. Καταρρίπτεται ο μύθος ότι είναι το προτελευταίο...

Πάμε στον επόμενο: “η σοκολάτα μου δίνει ενέργεια” ναι ή όχι;

:P

κι όλο λέω στη στροφή, η πορεία θ αντιστραφεί... σαλαλλα

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2011

Δια/φωνία

Παρατηρώ τους δύο άντρες να μιλάνε για ένα θέμα που αγαπούν και νομίζουν ότι ξέρουν καλά. Ξέρεις, είναι από τις συζητήσεις που υπάρχει έντονη διαφωνία, όμως εκφράζεται με ευγενικό αλλά επίμονο τρόπο. Διασκεδάζω μ αυτά όταν δεν εμπλέκομαι άμεσα...

-καλά αυτό ήταν απαράδεκτο θυμάστε; (πάντα ξεκινάει από σχόλιο του ενός σε τυχαία- άτυχη στιγμή...)
-Ε... χμμχαχαεμμ ε όχι ακριβώς... (πετάγεται ο άλλος, ενώ δαγκώνεται)
-Τσ! (γυρίζει να δει αν ψέλησε κανείς κάτι) έλα σε παρακαλώ... (βλέμμα υποτιμητικό και τον ζυγίζει...)
-Συγνώμη, για να καταλάβω χα..(αμήχανο γελάκι, γιατί ξέφυγε νεύρο), γι αυτό τι πιστεύεις;
- Ε κοίτα ... μπλα μπλπα μπλα...
- εσύ κάνεις κάτι σχετικό μ αυτό; (ψάχνει να βρει αιτία ... να τον βρει αγράμματο στο θέμα, ώστε να κοιμηθεί ήρεμος)
- εε ΄μπλα μπλα... τελός πάντων (κάτι κάνει σχετικό αλλά δε γπουστα΄ρει να δίνει εξηγήσεις)

Και κουβέντα συνεχίζει μέχρι κάποιος να τους διακόψει...
Δεν είναι θέμα διαφωνίας θα μου πεις...είναι θέμα χαρακτήρα. Πώς φέρεται ο καθένας σε κάποιον που έχει άλλη άποψη.Έχουν και οι δύο ύφος και είναι απόλυτοι. Αξίζει ο ένας στον άλλο. Είναι το χειρότερο που μπορείς να τους κάνεις.. να τους βάλεις σ ένα δωμάτιο μαζί...

Ναι, είμαι κακιά. Ναι, Δεν είμαι ανώτερος άνθρωπος. Ναι, λατρεύω κι αυτές τις στιγμές!