Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011

Όλα φίνα καιιι σαλαλα

Θα μπορούσε να είναι και cineχεια...

στέκομαι λίγο πιο πέρα από το περίπτερο.

έρχεται και σηκώνω το χέρι μου. Σταματάει και παρκάρει

καταλαβαίνω ότι θα θέλει να πάρει κάτι απ το περίπτερο, ανοίγω την πίσω πόρτα

γυρίζει με κοιτάει αγχωμένα...

"όχι;"

του λέω.

"μπες μέσα εσύ" μου λέει επιτακτικά

"πάω να πάρω τσιγάρα"

μπήκα.

επιστρέφει με φόρα. ... και "γιατί είπες όχι, αμέσως; ήταν δυνατόν να μην σε εξυπηρετήσω;"


-εεε κατάλαβα ότι κάτι θέλατε να κατεβείτε και..

-ε και τι ... σταμάτησα εδώ γιατί κατάλαβες το ένα τ άλλο ξέρω γω...

-δεν μπορώ να σταματάω όπου να ναι κατάλαβες

-μμμ"

-Από που να πάω; Από το Α ή από υο Β;

-Από το Β...

-Έλα μωρέ από το Α θα πάω τώρα σιγά κατάλαβες...

-χαχα καλά..

-Είδες, εγώω, ρωτάω!

-Ναι για να πάτε από κει που θέλετε! αχαχα

ακούγεται το τζιπιες "σήμα κινδύνου"

πανικόβλητος αυτός

-ωχ ωχ τπτ τπτ μην τρομάζεις να το χαμηλώσω...

-τι έγινε; πέσαμε σε γκρεμό; σε παγόβουνο; του λέω γελώντας

-όχι όχι κατάλαβες.. τ να τ άλλο ξέρω γω... δεν είναι κάτι. Από το 2004 που βάλανε τις κάμερες..κατάλαβες. Εδώ ήρθες στο αγόρι σου ή βόλτα;

-βόλτα... τι δεν έπρεπε;

-όχι, εντάξει ξέρω γω κατάλαβες.

-μμμμ

-Πάντως είσαι πρόσχαρη, αισιόδοξη.. μπράβο! Μπράβο!

(αχαχα ψυχολόγος σου λέει...)

-μμμ

-Όχι σαν κάτι άλλες που μπαίνουν κι έχουν κατεβασμένα τα μούτρα...νέα παιδιά με μαύρα και μαύρα

-Δικαιολογούνται όμως... γιατί να χουν όρεξη,,,,;

-μ ναι ναι φυσικά δεν λέω εγώ... πας κι εσύ εκεί και τα σπας; όχι εσύ; Που βγαίνεις; Δεν πιστεύω να πηγαίνεις Εξάρχεια εκεί μ αυτούς που τα σπάνε.

-Ναι,αμέ γιατί όχι;

-Εσύ;

-Ναι.


Είπαμε πολλά με αυτόν ήταν που και που το ύφος του τρομαχτικό αλλά τελικά επέζησα κι απ αυτό!

Τρίτη, 25 Ιανουαρίου 2011

Na mα ta- natamas



Ανέβηκε στα κεραμίδια
Η καρδιά μου κι έκλαιγε
Όπως τις νύχτες κλαίνε οι γάτοι
Το μπλουζ του ανθρώπου
Του κάθε ανθρώπου έλεγε
Με το κασκέτο ενός εργάτη

Ωγιέ ωγιέ ωγιέ ωιγέ
Σ΄ένα άδειο πιάτο εμαγιέ
Ωγιέ ωγιέ ωγιέ ωγιέ σαλαλαλα



Με συνειρμούς διαβολεμένους
Ψάχνω τους λόγους που με σπρώξαν στα ταξίδια μου
Λόγοι που πάντα μου διαφεύγουν
Μαζεύω τους αφηρημένους
Σαν γάτες έρχονται και τρων απ' τα σκουπίδια μου
Τρων τα καλύτερα και φεύγουν σαλαλαλα


Αχ καημένε γάτο μου την έχεις πια βαμμένη
του έθνους τα λαγωνικά στην έχουνε στημένη
κι όπως το λέω έγινε το πιάσανε το αλάνι
τους είδε μαύρους νόμισε με φίλους πως θα κάνει σαλαλα


Τετάρτη, 19 Ιανουαρίου 2011

Ma θα και de


Που λες φορούσες δυο παλτάαα τ ένα καλάα τ άλλο ριχτάαα σαλαλα

Που λες καιρό έχω να κλάψω στον ώμο σου για την τρομερή δυστυχία που με βρίσκει συχνά πυκνά... Αλλά τώρα μάζεψα το υλικό μου και είμαι έτοιμη να καταγράψω τους γνωστούς κι αγαπημένους μου διαλόγους...

Βγαίνω το βράδυ και κατευθύνομαι προς την στάση λεωφορείου. Στη διαδρομή ακούω και νιώθω μια κουτσουλιά πάνω στο κεφάλι μου. Πάντα το είχα απορία “τι τρώνε αυτά τα περιστέρια και κουτσουλούν έτσι”. Τώρα η απορία ενισχύεται με “τι είχε φάει το συγκεκριμένο και είχε βαρυστομαχιάσει, οπότε ήταν ξύπνιο όσο τ άλλα κοιμούνταν;”
Ενώ ήμουν κοντά στο σπίτι, είπα να μην γυρίσω γιατί θα καθυστερούσα. Προσπάθησα να βρω καθρέφτη στο δρόμο, τζίφος. Τα αυτοκίνητα τους είχαν κλειστούς και δεν υπήρχαν μηχανάκια. Φτάνω στη στάση και δεν είναι κανείς. Αρχίζω στα τυφλά να πασαλείβω τα πάντα! Μέχρι που έρχεται ένα παιδί και με πλησιάζει δειλά:

-Συγνώμη μήπως έχετε εισιτήριο;
(χα! Μισή ντροπή δική μου κλπ) -ναι, μήπως έχω κουτσουλιά;
(παγώνει και κοιτάει...) όχι όχι δεν έχετε...
-και πού πήγε; άι στο καλό...##ΜΞΚ΅@((Ε
-όχι όχι δεν έχετε!


(ξεκίνησα με όρεξη και χρόνο αλλά ...) (cinexίζεται)

Τρίτη, 11 Ιανουαρίου 2011

Ίσως να φτάσεις στον σκοπό...

Κι όταν ερχόντουσαν γιορτές, Χριστούγεννα συνήθως, κι έβγαινα αργά στις γειτονιές, στους δρόμους και το κρύο. Των ήχων τις πατημασιές να ακούω είχα μόνο και τις καρδιάς λαβωματιά, γλυκά γλυκά να λιώνω. ... ίσως να φτάσεις στον σκοπό κι αν όχι πάλι τράβα, αυτό το ίσως αδερφέ είναι μεγάλο πράγμα...
http://www.youtube.com/watch?v=EmewJovI2G4

Και ξεκίνησα να γράφω κάτι τελείως διαφορετικό, όμως τώρα ακούω το “Τσιγάρο βαρύ” από την Μελίνα Ασλανίδου από τον πρώτο της προσωπικό δίσκο “Πέρασμα”! Και μου ήρθαν τόσα άλλα πράγματα στο μυαλό... Αυτά που μπορώ να μοιραστώ μαζί σου είναι ότι γνώρισα την Μελίνα Ασλανίδου ακούγοντας Μελωδία. Είναι ένας δίσκος που αγόρασα και δεν μετάνιωσα. Θυμάμαι καλοκαίρι να παίζουν σχεδόν όλα τα κομμάτια από αυτόν τον δίσκο: Στης ζωής σου τη σκιά, Πέρασμα, Να ταν η ψυχή μπου πέτρα, Κανείς δεν ήρθε, Το τσιγάρο βαρύ... αχχχ

Θυμάμαι την συνέντευξή της με τον Οδυσσέα Ιωάννου (ίσως να ήταν μαζί και η Όλγα Λασκαράτου). Θυμάμαι που όπως μιλάγανε, της λέει: “Γράφεις;” και εκείνη έμεινε γιατί όντως έγραφε, όχι στίχους... Θυμάμαι την ίδια εποχή που είχε βγει ο Καπνός της Σεμέλης Ταγάρα. Κι αυτής την συνέντευξη θυμάμαι. Ήταν μόνη της η Όλγα Λασκαράτου. Θυμάμαι αυτές τις τέλειες συνεντεύξεις που έκανε ο Οδυσσέας Ιωάννου, που οι καλεσμένοι τον ήξεραν, ήταν ανοιχτοί και θετικοί απέναντί του. Που ήξερε τους καλεσμένους... Μου έχουν λείψει αυτές οι κουβέντες, Πραγματικά ήταν άκρως απολαυστικές. Δεν είχαν το ύφος συνέντευξης, αλλά πραγματικής και άκρως ενδιαφέρουσας κουβέντας. Μπορεί να τους καλούσε κάθε χρόνο με διάφορες αφορμές, αλλά πάντα υπήρχαν πράγματα να πουν.
Ξέρεις, μπορεί και να θυμάσαι, ήμουν αισιόδοξη... τώρα δεν ξέρω. Πάντως προσθέτω άλλο ένα στην λίστα “πράγματα που κάναμε παλιά και θα τα λέμε στα εγγόνια μας και δεν θα το πιστεύουν”:
Παλιά και τα Σαββατοκύριακα υπήρχαν παραγωγοί στα ραδιόφωνα και έπαιζαν ό,τι ήθελαν χωρίς πλέι λιστς.

κ το ίδιο θα μπει και στη λίστα “πάλι καλά που το προλάβαμε”.

Και πάω στο επόμενό μου θέμαααα με το “Κανείς δεν ήρθε”

http://melinaslanidou.blogspot.com/2009/03/blog-post_4684.html

Κανείς δεν ήρθε
να σε δει με τα καλά σου,
τώρα που τέλειωσες τ' ασπρόμαυρα ταξίδια,
κανείς δεν έμαθε,
πως βρήκες τον μπελά σου
και πως απόψε θα ξανάπεφτες στα ίδια.

Κανείς δεν ήρθε,
κανείς δεν ήρθε το τσιγάρο να σου ανάψει,
θες να ουρλιάξεις μα δεν έβγαλες ανάσα,
κανείς δεν ήρθε,
μόνο μια πίκρα που γελάει για να μην κλάψει,
μέσα σου βγάζει μια φωνή βραχνή και μπάσα,
κανείς δεν ήρθε, κανείς δεν ήρθε. ... σαλαλα

Δεν ξέρουμε πώς να φερθούμε σε τέτοιες καταστάσεις, ζοριζόμαστε για λίγο στη σκέψη και επειδή δεν βρίσκουμε εύκολη απάντηση το παρατάμε. Περιμένω να δω μια εκπομπή για τα ναρκωτικά την Πέμπτη, στην Νετ το βράδυ, αν δεν κάνω πολύ λάθος. Είδα και αυτή εδώ __ του Θεοδωράκη. Και το ερώτημα μένει πάντα ίδιο... αλλά φτάνει ως εδώ. Βάρυνε το μπλογκ.


Πάλι μεθυσμένος είσαι μου φωνάζουνεε σαλαλαλα