Δευτέρα, 27 Δεκεμβρίου 2010

Ωραία!




Και είναι ωραία να περπατάς στο κρύο, ο αέρας που φυσάει να σε αναζωογονεί και να βάζει από μόνος του τις σκέψεις σου σε τάξη. Ναι, είναι το νέο ταξινομικό σύστημα να ξέρεις...

Και είναι ωραία που χιόνισε και ήμουν έξω και άλλαξα τις τελευταίες σκηνές που είχα για το χιόνι στο μυαλό μου. Νέες μνήμες...

Και είναι ωραία που δεν προλαβαίνω να ετοιμάζω κοσμηματοδωράκια για φίλους και γνωστούς και είναι ακόμα πιο ωραία να βλέπεις να τα φοράνε. Αμέσως ο πολύς κόπος και πόνος φεύγει και συνεχίζεις να δημιουργείς!


Και είναι ωραία όταν μπορείς να απολαμβάνεις έναν καφέ στο Σύνταγμα μόνος, - η σου, να χαζεύεις τον κόσμο, να σκέφτεσαι, να χαμογελάς.

Και είναι ωραία όταν ακούς κάλαντα-τετοια-ώρα-τέτοια-λόγια: “τρίγωνααα κάλαντα και πρωτοχρονιάαα νανα νανα ανανα” σαλαλαλα.

Και είναι ωραία να συναντάς κόσμο που κάνει πράγματα νόστιμα..αχχχ να φάμε και τίποτα βρε παιδιά! Κλακ


Και είναι ωραία που τα τελευταία χρόνια στολίζω γυάλα και πια, δεν ακούω γκρίνια!

Και είναι ωραία...
(συνέχισε και συ... αυτές οι λίστες όσο γλυκανάλατες κ αν τις βρίσκεις βοηθούν χωρίς να το καταλάβεις... αν δεν πιστεύεις μπορώ να στο αναλύσω περαιτέρω ε! Έεε ι. χο)

απόψεε είννν ωραία που κάνουμεεε παρέααα σαλαλαλα

Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010

Όνειρο ήτααανεεεε σαλαλα


Σπάνια θυμάμαι τα όνειρά μου και είναι κρίμα γιατί νομίζω πώς θα είχε ενδιαφέρον... Είδα, που λες, ότι ήμουν κάπου... σ ένα πάρκο, σ ένα δάσος και περπατούσα ψάχνοντας κάτι και είναι μια τεράστια σακούλα με τυρόπιτες! Με ακολουθούσε μια γυναίκα και μου έδινε κουλούρι από την δική της γεμάτη σακούλα. Η κυρία αυτή ήταν ρακένδυτη και αυτό που θα μπορούσε κανείς να πει “τρελή”. Εγώ δεν είχα τρομάξει, είχα άγχος μην καταλάβει ότι έχω τυρόπιτες και θα πρέπει να της δώσω... Ύστερα περπατούσαμε μαζί και μιλάγαμε που και που. Είχαμε έναν κοινό σκοπό: να βρούμε κάποιον. Απορούσαμε αν θα είναι εκεί και τι θα πει αν δει. Σε κάτι στιγμές το βρίσκαμε αστείο, άλλες πάλι αγωνιούσαμε, μα πάντα είχα την αγωνία μη μου φάει τις τυρόπιτες...! Να φάμε και τίποτα..ε...

και επειδή το γέλιο κάνει καλό... “Γενικά το τυρί είναι καλό σημάδι. Αν δείτε ότι φτιάχνετε οι ίδιοι τυρί τότε μεγάλες επιτυχίες σας περιμένουν στην δουλειά σας.”

ΚΛΑΚ αλλά θέλω να μου πεις κ συ τι σου λέει ο ονειροκρίτης ε...

όνειρααα όνειραα είχα εγώ για σέναα όνειρααα σαλαλαλα


Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

MixGrill Party Mωρέ!



Το Mix Grill όπως και τα προηγούμενα χρόνια φοράει τα γιορτινά του, παίζει μουσικές και χορεύει την Παρασκευή 17 του μήνα στο Rockin' the Casbah, Χαριλάου Τρικούπη 13, στο κέντρο της Αθήνας.

Τρίτη, 7 Δεκεμβρίου 2010

Τελικά; τίποτα;

Κάθε χρόνο προετοιμαζόμαστε για τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά όλο και νωρίτερα. Κάποιοι πάντα θα γκρινιάζουν γι αυτό, κάποιοι θα χαίρονται και γι άλλους θα ναι αδιάφορο... όπως και για κάθε γεγονός άλλωστεε... Δεν θα βάλω τον εαυτό μου σε κάποια απ τις παραπάνω κατηγορίες. Δεν ξέρω, δεν θυμάμαι. Θέλω να σου πω πως το καταλαβαίνω, ότι 'ήρθαν τα Χριστούγεννα'... :

Όταν δεις στο μετρό μέσα στους συρμούς, άτομα να πουλάνε χαρτομάντιλα, στυλό ή να παίζουν μουσική. Τον τελευταίο μήνα είδα πολλούς. Άκουσα πολλές ιστορίες, οι πιο πολλές είχαν κοινά σημεία. Ένας μόνο είπε κάτι διαφορετικό: “Είμαι ναρκομανής, είμαι άστεγος και δώστε μου κάτι αν θέλετε” κάπως έτσι τα είπε...
Σίγουρα θα έχεις κάνει κι εσύ άπειρες συζητήσεις με πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους για το “αν είναι καλό να δίνεις έστω και 0,50 ευρώ ή όχι”. Κάπου εκεί πέφτει και το επιχείρημα αν δίνω σε όσους συναντάω για να πάω στη δουλειά μου και να γυρίσω δεν μου φτάνουν τα λεφτά να ζήσω”, ή “του κάνεις κακό του δίνεις λεφτά για να πάρει τη δόση του”, “μα έτσι κι αλλιώς θα την πάρει, αν θέλει να την πάρει, θα βρει τρόπους, οπότε δως του τα με το καλό. Αν θέλει να απεξαρτηθεί θα το κάνει μόνος του.”κλπ κλππ

Και έρχομαι προχθές, είμαι όπου ένας νέος σε αρκετά καλή κατάσταση ζητάει οικονομική βοήθεια γιατί “είμαι άστεγος και άνεργος ένα χρόνο”. Δεν τον κοίταγε κανείς, ενώ εκείνος ακολουθούσε μια διαφορετική τακτική: έμενε σε κάθε άτομο ξεχωριστά και έλεγε τα ίδια και περίμενε αρκετά. Δεν τα έλεγε δυνατά στη μέση του βαγονιού και μετά να φεύγει...

Φτάνει σε μια κυρία...
-Όχι, δεν θεωρώ ότι θα σε βοηθήσω αν σου δώσω λεφτά τώρα και το ξέρεις. (“έλα χρυσή μου τώρα που θα του κάνεις κήρυγμα, λες και θα καταφέρεις κάτι... μην τον βασανίζεις...” σκέφτηκα αμέσως και την στραβοκοίταξα)
Δεν άκουσα τι της απάντησε, εκείνη συνέχιζε με φόρα...
-Δεν με θυμάσαι έτσι ε; Εγώ σε θυμάμαι. Ξέρεις ότι θέλω να σε βοηθήσω και σου έχω εξηγήσει ότι μπορώ, αρκεί να το θες κι εσύ.
-Θα φύγω σε δέκα μέρες θα πάω στο Άγιο Όρος...
-Ωραία να πας...
-Δώστε μου κάτι τώρα...
-Όχι, δεν σε βοηθάω έτσι. Το τηλέφωνό μου το έχεις, όταν θα θέλεις πάρε με. Ξέρεις ότι μπορώ να μη φάω μια μέρα για να σε βοηθήσω.
-Ναι... όχι δεν το έχω το τηλέφωνο το έχω χάσει. Και δεν έχω και μονάδες...
(σημειώνει το τηλέφωνό της)
-Δώστε μου κάτι σας παρακαλώ.. να πάρω τσιγάρα...
-Όχι, ούτε τσιγάρα. Τίποτα να μην έχεις.
-Σας παρακαλώ, αλήθεια μόνο τσιγάρα θα πάρω.
-Όχι, έχω άλλον τρόπο να σε βοηθήσω. Αν θες με τον δικό μου τρόπο, πάρε με τηλέφωνο.
-Έντάξει... θα σας πάρω πριν φύγω για το Άγιο Όρος.
-Όποτε θες.
-Γεια σας.


Τελικά...;

...

άραγε πώς, από κει στο φως κανείς πώς επιστρέφει ξανά; σαλαλαλα

Τετάρτη, 1 Δεκεμβρίου 2010

...τι καλό που κάνει ένας καφές;



τι δε κάνει;;;;;;;