Τρίτη, 26 Οκτωβρίου 2010

Μα να με να

Και βρίσκομαι στο μετρό, ακουμπάω την πλάτη μου στην πόρτα. Ένας κύριος στα δεξιά μου ξαφνικά αρχίζει να κάνει κάτι περίεργες κινήσεις. Προσπαθούσε να με σκουντίξει το χέρι του δεν πήγαινε, έκανε κάτι σαν σπασμούς και ίσα ίσα που κατάφερε να πει βοήθεια. Εγώ τι έκανα; Τραβήχτηκα! Ο άνθρωπος έπεσε όντως κάτω τελικά και όντως δεν ήταν καλά… Θεωρώ την αντίδρασή μου απαράδεχτη, κρύφτηκα πίσω από το βόλεμα «φοβάμαι, σε τι κοινωνία είμαστε, δεν-ξέρεις-τι-είναι-ο-άλλος».
Αν ήμουν εγώ στη θέση του ή κάποιος άνθρωπος δικός μου θα ήθελα, ο διπλανός μου να βοηθούσε… Τι στο γράφω τώρα.. δεν πάω να εξιλεωθώ…

Περιμένοντας στην πλατεία χαζεύω:
Ένα ζευγάρι που το έχει σταματήσει ένας παππούς και τους μιλάει.
-Εγώ στην εποχή μου δεν μπορούσα να κυκλοφορήσω έτσι γυναίκα.
-Ναι;
-Βέβαια, ένα βράδυ με έπιασε ο πατέρας της και δεν πρόλαβα να πηδήξω τη μάντρα και μετά το έμαθε και η μάνα μου…
-πωπω
-κι εκείνη ο πατέρας της την έστειλε στην Αυστραλία.
-!
-Να με συγχωράτε που σας έπιασα την πάρλα αλλά… όταν έρθετε κι εσείς στην ηλικία μου έτσι θα κάνετε. Άμα πάμε στο 80 νομίζουμε ότι γίναμε σοφοί!

(πολύ γλυκιά φυσιογνωμία ο παππούς, το ζεύγος αρκετά παγωμένο)

Στο καφέ:
Ζεύγος και πάλι απέναντι. Η κοπέλα πάει τουαλέτα και μένει πίσω αυτός. Δίπλα τους 4 τουρίστες, γυρνούν και του δίνουν ένα τριαντάφυλλο να το δώσει στην κοπέλα. Οι τουρίστες περιμένουν με την αγωνία της σκανταλιάς στο μάτι. Εκείνη επιστρέφει και βλέπει το τριαντάφυλλο πάνω στο τραπέζι. Δεν μπόρεσα να ακούσω άλλα, αλλά μετά όλοι ξέσπασαν σε γέλια… Ωραία σκηνή κι αυτή μου έχει μείνει στο μυαλό εδώ και καιρό…



Πέμπτη, 21 Οκτωβρίου 2010

ΝΑ με καιιι αμέεεεεεεε

Θα το λέω συνέχεια... όχι θα κρατηθώ...


χουχουχουυυ

Άκουσα τυχαία (ξανά και κόλλλλησα) το "ζω εδώ" από την Έλλη Πασπαλά κλακ και μετά η "τετράγωνη γη" κλιτς
και φυσικά αυτό!

Μέσα απ' τα δάκρυα που πέεεφτουν γελάαααω

μέεεεσα απ' τη λύυυυπη ανατέεεελλει η χαρά.
Βρέεεεχει στους δρόμους κι εγώ
τραγουδάααω
και παίιιρνουν οι στάλες τα δάαακρυα αγκαλιάαα σαλαλαλα



εεεεεεεεεε Ελάτε αύριο στο Dunkel, να παρτάρουμε
που να πάρει!!!!!!!!!!

Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010

Θεση,φυση, ιδιοτητα,

Σίγουρα θα σου χει τύχει να θες να ταξιδέψεις σε κάποιο κυκλαδίτικο νησί και να έχει δημιουργηθεί από πολύ νωρίς η κατάσταση «δεν υπάρχουν εισιτήρια- μόνο στην διακεκριμένη». Αναγκάζεσαι να πάρεις την διακεκριμένη και πας στο πλοίο περιμένοντας το κόκκινο χαλί… ΧΑ ΧΑ χαρωπά θε να γελάσω δυναταά…

Όπως όμως θα βλέπεις στην εικόνα... ΔΕΝ υπάρχει καμία απόλύτως διαφορά! Χα ΧΑΑΑΑΑΑΑΑ

Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2010

One more timee salala



H 10-10-2010 πέρασε κι εγώ βάζω: Μπαγιάτικες φωτογραφίες με ελπίδα να ψήσω την άρρωστη να βγάλουμε κι άλλες. =δήλωση, δέσμευση

Jo says:
h8ikon?
όχι Jo says:
ιέλα, καλό. είμπαι κρυωμπέντη




Το πρώτο μου φθινόπωρο φανήκαν
Τα κλαράκια μου
Και κάθισα και μέτρησα κι εγώ
Τα φυλλαράκια μου σαλαλαλα
(τυχαίο κομμάτι, θα έπρεπε να ήταν σκυλάδικο. Ξέρω... :P)

Τετάρτη, 6 Οκτωβρίου 2010

Παραμύθια!


Καμιααα φορά που ο ύπνος δεν με πιάνει, φαντάζομαι πως τρέχω σαν τον άνεμοοο σαλαλαλα

Συζητώντας κατέληξα ότι ξέρω λίγα παραμύθια και ότι τα παιδικά τραγούδια αλλά και τα παραμύθια ήταν σ ένα βαθμό τρομαχτικά. Γιατί δεν τρομάζαμε; Γιατί δεν ξέρω τον κοντορεβιθούλη και τον παπουτσωμένο γάτο; Ναι, ίσως να τα έχω ακούσει, αλλά δεν μπορώ να σου πω την αρχή, τη μέση και το τέλος των παραμυθιών αυτών!

Εσύ; Μπορείς; Ποιες οι διαφορές και ποιες οι ομοιότητες με την χιονάτη και την σταχτοπούτα; (για να μη σου βάλω μέσα και πεντάμορφη με τέρας και μπόλικο ζαμπόν…κλακ) Τα 7 κατσικάκια γιατί άνοιξαν τελικά την πόρτα και πώς τελειώνει το παραμύθι σώα τα κατσικάκια και τον λύκο με πέτρες στην κοιλιά; Η κοκκινοσκουφίτσα, γιατί δεν μας έχει μείνει ότι ήταν ξεροκέφαλο παιδί και ότι άλλη φορά θα έπρεπε να ακούει την μαμά της, αλλά ότι «νταξ μωρέ δεν έγινε κάτι» βγήκε ζωντανή; Ώπα, ή μήπως η γιαγιά πέθανε και το περνάμε στα ψιλά επειδή «ήταν μεγάλη;». Και αν δεν πέθανε, πώς σώθηκε; Μήπως το παραμύθι έχει κενό; Εξαφανίζεται ξαφνικά η γριά απ το πλάνο και εμφανίζεται ο κυνηγός στο σωστό χρόνο.

Για να μην πιάσω το θέμα τάημινγκ… δηλαδή τα παραμύθια μας μάθαιναν ότι την κρίσιμη στιγμή θα «μπει ο κυνηγός» (απόμηχανής θεός κλπ), μάθαμε να πιστεύουμε στο ταημινγκ και αυτό μας πρόδωσε.

Αρκετά με τον παραλογισμό μου, ας τραγουδήσουμε… θα παραθέσω μόνο στίχους χωρίς σχόλια, χωρίς διακοπή…

Ήταν ένα μικρό καράβι, που ήταν α α αταξίδευτο οεοε οεεε οεε

Κι έκανε ένα μακρύ ταξίδι πέρα εις την την Μεσόγειο εοεοεο

Και σε 5-6 εβδομάδες σωθήκαν ολες ολες ολες οι τροφές
(το όλες το λέμε με χαμόγελο- οκ δεν κρατήθηκα να μην κάνω σχόλιο)

και τότε ρίξαμε τον κλήρο να δούμε ποιος ποιος ποις θα φαγωθεί οεοεο εοεοεοεοεοεεεεε


Εσύ έχεις «κενά» στα παραμύθια; Θυμάσαι άλλα τρομαχτικά τραγούδια που μας λέγανε για να μην κλαίμε; Α, δεν έκλαψες εσύ… οκ… τα ρέστα σου.


Παραμύυθιι για πλήθηη σαν κι εμάςςς σαλαλα

Τι με κοιτάς;
Τι με ρωτάς;
Ποιες αλήθειες να μάθεις ζητάς;
Τι με κοιτάς;
Τι με ρωτάς;
Παραμύθια πουλώ της οκάς σαλαλα

κλακ
(νόμιζανε πως τους πουλούσε παραμύθια σαλαλα- "Αλίκη"-Σπύρος Γραμμένος)

--------------

Ξέχασα το τρομερό
κλακ
χοο
---βρήκα τον Τζακ ..http://www.youtube.com/watch?v=M938r3lc2mY&feature=related

λύκε λύκε Τσανακλιδου κλιτς