Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2010

Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2010

Που ούτε και μετά δεν



Κάνουμε ένα διάλειμμα, η κοπέλα που κάθεται δίπλα μου αρχίζει να μιλάει με την φίλη της που κάθεται στο γραφείο. Πρώτη φορά τις γνώρισα εκείνη τη μέρα.

-Έχω να σου πω…
(Η άλλη δαγκωμένα, με νόημα και χαμόγελο της λέει)
-Ωραία, θα μου τα πεις μετά που θα έχουμε τον χρόνο.

Η κουβέντα άλλαζε, λέγαμε για το τι είχαμε να κάνουμε αλλά η διπλανή μου, το ξαναγύριζε και πέταγε διάφορα. Μέχρι που το λέει…
-Έστειλα μήνυμα.

Αυτό. χωρίς ΤΟΥ, χωρίς τίποτα. Γνωστά όλα. Και όλοι καταλάβαμε. Η άλλη γουρλώνει τα μάτια και πάντα όσο πιο κρατημένα κι ευγενικά μπορεί λέει:
-Α, ..έστειλες...θα μου τα πεις όλα μετά.

Η διπλανή μου φυσικά δεν σταμάτησε εκεί, γιατί είχε νέα δεδομένα και ήταν σ άλλη διάσταση:
-Και μιλήσαμε και στο τηλέφωνο… χαχα

Ε κάπου εκεί σηκώθηκα, να της πει τις λέξεις κλειδιά γιατί θα έσκαγε.

Εκεί που θέλω να μείνω και ο λόγος που σου μεταφέρω το σκηνικό είναι ότι όλο αυτό ήταν τοοοοοοοοοοοσοοοοοοοοοοοοοο γνώριμο. Ο τρόπος που είπε «Έστειλα μήνυμα», η ένταση της φωνής, οι παύσεις και η έκφραση της άλλης είναι τα ίδια κι ας αλλάζουν οι πρωταγωνίστριες. Τα έχω δει και τα έχω ζήσει με πολύ διαφορετικά άτομα, αλλά οι αντιδράσεις και των δυο πλευρών είναι ΑΚΡΙΒΩΣ ίδιες.

Είμαι σίγουρη ότι όλοι έχουμε βρεθεί στη θέση είτε της μιας που έστειλε, είτε της άλλης που την έπρηζε να μην στείλει, είτε και στις δύο θέσεις!!!

Είμαι σίγουρη ότι έχει προηγηθεί κουβέντα ή κουβέντες που θα έχουν αναλύσει γιατί δεν πρέπει να στείλει μήνυμα σ αυτόν.
Όπου αυτός, βάλε «αχρείος, απαράδεχτος, επικίνδυνος, σάικο, μλκας, ο-ήθελα-ν-‘ξερα-τι-σκατά-έχει-στο-κεφάλι-του, ακατονόμαστος, κ.ό.κ.».Ή μπορεί να είναι απλά ο μεγάλος έρωτας, όπου οι συνθήκες σας αναγκάζουν να είστε μακριά και πρέπει να το πάρεις απόφαση.
Θα έχουν αναλύσει ότι δεν θα κάνει καλό σε κανένα, μόνο κακό θα κάνει. Θα έχουν συμφωνήσει. Αλλά φυσικά όταν η φίλη πάει μακριά και έρχεται η ώρα εκείνη, τσουπππππ το μήνυμα πάει.

Μετά (ναι, υπάρχουν περιπτώσεις αλλά η κατάληξη και πάλι είναι η ίδια σ όλες τις περιπτώσεις) η μία νιώθει χαρούμενη για λίγο που ήρθε σε επαφή με τον τύπο και η άλλη καταλαβαίνει ότι μίλαγε σε τοίχο. Ύστερα όμως η πρώτη θα καταλάβει ότι δεν έγινε και τίποτα τρομερό και μια απ τα ίδια Δεν θα έχει και άρα, καλείται η φίλη να ξαναλέει τα ίιιιιδια και τα ίιιιιιδια μέχρι να την συνεφέρει…


------------------------------------------------------------------------------------------------------

-Ωχ? Τι μέρα είναι σήμερα;
-Τετάρτη.
-Πωπωωω κι εγώ το είχα για Παρασκευή και δεν δούλεψα καθόλου στο γραφείο!

---------------------------------------------------------------------------

Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2010

Γκρίνια

Έλα να σου πω, είναι ευκαιρία τώρα. Το κακό είναι ότι δεν έχουμε πολύ χρόνο. Για την ακρίβεια δεν ξέρω πόσο χρόνο έχουμε. Μπορεί και πέντε λεπτά. Είναι απ τις φορές που χαίρομαι που έχω μπλογ.Ναι, γιατί μπορώ να σου γκρινιάξω όσο θέλω. Και να μην πεις και τίποτα!

Δεν κατάφερα να πραγματοποιήσω τον στόχο της Καθαρής Δευτέρας, γιατί αρρώστησα. Βέβαια όλο τον καιρό τις πληροφορίες μου τις είχα πάρει. Κυκλοφορεί κι οπλοφορεί ο 39ας πυρετός και έρχεται ακάλεστος για μια εβδομάδα. Μετά ο βήχας γίνεται ανυπόφορος τη δεύτερη. Ύστερα υπάρχει ένα κενό και μετά ξανά βήχας. Εντάξει υπάρχουν και παραλλαγές.

ΑΠ την άλλη το βλέπω κι αλλιώς, το βράδυ που είπα να μην πιώ άλλο, ας πάρω ένα χυμό, ε την επόμενη μέρα άρρωστη! Ο χυμός βλάπτει σοβαρά την υγεία, στο λέω, έτσι το ερμήνευσα.

ΑΧΧΧΧΧΧΧΧΧ και είναι τόοοοοοοοοοσο ωραία να πονάει όλο σου το σώμα, να μην μπορείς να βολευτείς πουθενά πουθένα πουθεεεναααα (Σαλαλα), να κρυώνεις, να ζεσταίνεσαι, να τρελαίνεσαι (θα μου πεις αυτό περίμενα;), να βήχεις κάθε 40 δευτερόλεπτα μέχρι να πονέσει ο λαιμός σου όοοοσο πάει, να μην μπορείς να κάνεις τίποτα για πολλή ώρα.

Τέλεια τέλεια. Να τη δω τη θετική: καλύτερα τώρα, παρά μια ώρα αργότερα! Έχουμε κ λάηβ.

Μιαααααααααααα ασπιρίιινηη και καφέςςς κι ύστερα δυο τσιγάρααα σαλαλαλα

Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2010

Στιγμές, σκηνές δεν και όποτε

Είναι για καφέ, έχουν καιρό να τα πουν και φαίνεται να τις απασχολεί κάτι πολύ. Δεν κοιτάζουν γύρω τους. Οι δύο ηλικιωμένοι από το απέναντι τραπέζι σηκώνονται να φύγουν. Ο ένας έχει φτάσει στην είσοδο κι ο άλλος κοντοστέκεται μπροστά στο τραπέζι των κοριτσιών.
-Αν ήμουν πιο νέος θα σας είχα πάρει και θα φεύγαμε μαζί! (λέει χαρωπά) αλλά τώρα…
-Αλλά τώραααα (του λέει η μια κοπέλα με αντίστοιχο χαρωπό ύφος, κάνοντας παράλληλα μια θεατρική κίνηση με τα χέρια)
-αχχ τώραα, ούτε που τολμάω να το πω!
-αχαχαχα έτσι
-Να είστε καλά κορίτσια! Γεια σας!
-Γεια σας!

Μου έκανε εντύπωση αυτή η σκηνή. Ο κύριος. Ο τρόπος του… τελικά για άλλη μια φορά θα πω ‘δεν έχει σημασία ΤΙ λες, αλλά ο τρόπος που το λες’. Πολλές φορές αλλάζει εντελώς το νόημα…

Ήταν τσικνοπέμπτη, έκανε πολύ κρύο. Κρύο επιπέδου «σπάει το κονσίλερ, δεν βάφει το κραγιόν». Που και που χιονόνερο. Συννεφιά, όλοι να συζητάνε για το πού θα τσικνίσουν, ότι δεν βρίσκουν τελευταία στιγμή, ότι έτσι κι αλλιώς πουθενά δεν είναι ωραία αυτή τη μέρα κλπ κλπ όλη η γνωστή-κλισέ πια, γκρίνια της μέρας ΚΑΙ εσύ να διαλέγεις/αγοραζεις γυαλιά ηλίου και ό,τι άλλο δεις.
Ήταν τσικνοπέμπτη. Σίγουρα. Ήταν η μόνη φορά που το κατάλαβα καλά, αφού στους δρόμους μύριζε παϊδάκια, και περπατούσες ανάμεσα από πυκνά τσικνο-σύννεφα. Δεν το χω ξαναδεί/μυρίσει/τσικνίσει τόσο έντονα άλλη φορά. (σε δύο διαφορετικές περιοχές το τσέκαρα, και όχι δεν ήταν απλά Τζάκι, όπως συνηθίζει να μυρίζει μια μέρα με τόσο κρύο).

Στη στάση, στο τσικνοκρύο, μια παρέα αγοριών περιμένουν και συζητάνε…
Ας πω καλύτερα «χαβαλεδια-ζο-τσακώνονται»
-Ρε μλκααα, μη μου κολάς εμένα ρε
-Α ααα ακου να σου πω (του έχει κάνει κεφαλοκλείδωμα), δεν θα μας το παίζεις κάποιος εσύ επειδή πας κάθε μέρα στο __ (είπε γνωστό γυμναστήριο).
-Ναι, ρε μλκα πάω ρε.
-ξεκολλά μλκα γιατί εγώ έχω μαχαίρι! (αχαχαχα)
-Ε ρε μλκες χαλαρώστε.
-Μα δεν ακούς τι μου λέει! Έχει μαχαίρι λέει ο μλκας!
-Τι το θες? Για την μπριζόλα;
-αχαχαχαχα (ε εδώ γέλαγα κι εγώ φανερά)
-ε ρε Ξεοκολλάτε ρε .

Όσο τα παιδιά μιλούσαν οι δύο έφτυναν συ νε χει α. Και σε ρωτάω πότε ξανάγινε της μόδας το κυριολεκτικό φτύσιμο. Και παλικάρι μου πόσο σάλιο μπορείς να έχεις ώστε να το φτύνεις κάθε δευτερόλεπτο? Σίγουρα ο λαιμός σου δεν σε πονάει και να πόναγες πιο αραιά θα έφτυνες. Επιπλέον, το αποτέλεσμα στον δρόμο δεν θα έκανε μπαμ τη νύχτα μιας και ήταν άσπρο, αλλά θα ήταν πράσινο τουλάχιστον! Πόσο πίσω με πήγε… Κυρίως με άγχωσε γιατί σιγά σιγά θα γινόταν λιμνούλα ή μπορεί και να με πετύχαινε!

-Καλά μλκα σήμερα Τσικνοπέμπτη κανένας δεν ήρθε στο σχολείο! (γιατί?! πήγαν ν αγοράσουν κρέατα?!) Εγκαινίασα το απουσιολόγιο!
-Σοβαρά ρε μλκα;
-Ναι! Έγινα ΕΓΩ απουσιολόγος! Φαντάσου!
-Καλά κι συ δηλ, έβαλες απουσίες;
-Ναι!
-αχαχαχα
-Έχω 14 αδικαιολόγητες.
-Εγώ έχω 45, πρακτικά έχω μείνει. (σίγα το δράμα εσύ…)


Είπαν είπαν είπαν πολλά, που δεν θυμάμαι. Έφτυσαν ακόμα περισσότερο, που το θυμάμαι. Αλήθεια, πώςςςςςςςςςς το κάνουν; Μαζεύουν σάλιο επίτηδες για να χουν να φτύσουν? Θέλω να μάθω.


Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2010

Νερομπογιά

Το χρώμα του ξύλου έχει φθαρεί,
Μόνο τα ίχνη από κόλλα έχουν μείνει...


…μα τώρα σκέφτεται τι θα απογίνει..

κάθε κουκίδα σε μαύρη γραμμή,
ξένο σημείωμα λάθος κατάληξη

αρχίζει ομαλά σαν ατμομηχανή…σαλαλα


1
+
2
προσεχώς...Live!
= 22/2/2010 @ afaneis

Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2010

Δεν και που, ούτε.

Νομίζω ότι ποτέ στη ζωή μου δεν θα αγοράσω, καθαρίσω, πλύνω χόρτα. Είναι αηδιαστικά καθώς έχουν μέσα τους διάφορους ζωντανούς οργανισμούς, που σου πετάγονται στα ξαφνικά! Άσε που είναι μεγάλη ταλαιπωρία και δεν φτουράνε, όπως σου έχω ξαναπεί. (Φτου ρα νε , ωραία λέξη) (Φυσικά με το που το γράφω αυτό είμαι σίγουρη, ότι θα καταλήξω να καθαρίζω χόρτα για όλη μου τη ζωή και δεν θα τα τρώω κιολααας!)

Λυπάμαι, που δεν την έβγαλα πιο καθαρή. Έτρεμε το χέρι γιατί δεν ήθελα να αντιληφθεί την παρουσία μου και βγει απ το πλάνο. (Το κάνουν τα ψάρια, όχι να το κάνουν κ οι μύγες. Ε εεΕ!) (Καλή όρεξη αν τρως, ή καλή σου μέρα αν ξυπνάς!)

Εδώ το γλύκο και όταν το έκανα πρέπει να είχα μεγάλη έμπνευση, αφού δεν πέτυχε. Είναι νόστιμο κανονικά, και πολύ πιο λεπτό. ΠΕριπτερά!
Λευκό βουνό

Είναι πολλές οι συσκευασίες που δεν μπορώ να ανοίξω και που αν ήμουν μόνη μου θα είχα πεινάσει, δεν θα είχα πλύνει κανένα ρούχο, δεν θα καθάριζα με χλωρίνη τίποτα κ.ά. Τοστ. Ε, λάθος μου το ξέρω. Είπα να φτιάξω ένα τοστ, μια φορά. Με δυσκολία, κάααποια στιγμή ανοίγω τη συσκευασία με το ψωμί και παρατηρώ ότι στο πιάτο σε δύο σημεία έχει κάτι κόκκινο. Μα πώς; Αφού δεν έβαλα κέτσαπ. Λες να μην έχει καθαριστεί καλά απ το πλυντήριο και να μην το είδαμε νωρίτερα; Για να το κάνω έτσι έτσι να βγει. Καθόλου αντίσταση ο λεκές! Λογικό αφού ήταν αίμα, αφού με τρύπισε το φονικό όπλο... (βλ. κ άζμα Ρουβά)


Την επόμενη φορά που θα αγοράσεις ποτήρια κοκτέιλ να φροντίσεις να έχεις χώρο να τα βάλεις κάπου. Και όταν θελήσεις να φτιάξεις κοκτέιλ να κοιτάξεις να έχεις όλα τα ποτά που πρέπει... αλλιώς... το μόνο που σε σώζει είναι τα παγάκια καρδιές.

Ποια πήγε κι άπλωσε τα ρούχα στην ταράτσα; Ε? Ε?ΕΕΕΕΕ?

--------------------------------------------------------------------

Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2010

Η Ιωάννα πάει για κούρεμα Ξα ΝΑ!

Τελικά είναι δύσκολο να κρατηθώ για δεύτερη φορά… Ε ναι,λοιπόν, πήγα σ’ αυτόν τον κουραστικό χώρο που πρέπει κανείς να πάει προκειμένου να βλέπει και να βλέπεται. Που υπάρχουν υπερβολικά πολλές γυναίκες, που μιλάνε υπερβολικά πολύ όλες, είναι άκρως διαχυτικές και λένε όλα τα οικογενειακά τους. Βέβαια οι βρεσιόν των οικογενειακών είναι όσο γίνεται ωραιοποιημένες, αλλά αυτό το ξέρουν όλοι και δεν τους αφορά. Ούτε οι ιστορίες αυτές τους αφορούν, αλλά κάτι πρέπει να λένε. Με το ζόρι.

Ε όλο αυτό είναι το χειρότερό μου. Μπαίνω μέσα και περιμένω ήρεμα μέχρι να έρθει η ώρα να φύγω. Θέλω να με κουρεύουν και να μην ασχολούμαι να λέω για τον καιρό ή για τη σχολή ή για τα προβλήματα που όλοι έχουμε και τι τα θες έτσι ειν η ζωή.

Ένας ακόμα διάλογος με τον τύπο που με λούζει (βλακεία μου, γιατί στον προηγούμενο είχαμε και ανέκδοτα, χοουχουυυ):

Γεγονός: περιμένω να έρθει η σειρά μου, αλλά ζαλίζομαι, νιώθω γενική αδυναμία και σβήνω, χάνομαι.

-Γεια
-Γεια
-Τι έχεις;
-Ζαλίζομαι
(και φυσικά κάνει το αστείο που δεν έπρεπε να κάνει γιατι-δεν-είναι-αστεία-αυτά)
-Α δεν είναι κάτι, εγώ νονός!
-Α ωραία. Τώρα με ηρέμισες.
-Να σου φέρω μια πορτοκαλάδα; Κάτι;
-Όχι, ευχαριστώ (μου ερχόταν και εμετός και το στομάχι χάλια), άμα λιποθυμήσω φέρ’ την μετά.
-Γιατί κάνεις έτσι, αφού είπαμε θα το βαφτίσω.
-Ναι… σωστά. Το νερό γιατί είναι κρύο;
-Ε… γιατί κάνει καλό στην κατάστασή σου.
-αχαχαχαχα
-(αρχίζει μια «κ καλά επιστημονική εξήγηση, πώς το κρύο νερό βοηθά στη ζαλάδα, αυτοσχεδιάσε και πέταξε λέξεις όπως: ) αιμοφόρα αγγεία … (κ δεν θυμάμαι καθόλου τι άλλο)
-αχαχαχα τι μαθαίνει κανείς…
-Ε καλά τώρα… Είσαι λουσμένη;
-Όχι.
-Α ωραία έχουμε μέλλον.
-Ωχ Θεέ μου. (με χαμόγελο-πια, λέμε κι άλλες χοντράδες και δεν πειράζει το χω τσεκάρει)
-αχαχαχ μη κάνεις έτσι, εντάξει δεν μιλάω. … Πάντως να ξέρεις, πίσω από το χαμόγελο κρύβονται οι πιο μελαγχολικοί άνθρωποι. (αχαχαχ άκου τώρα! Εμένανε θα μου πει! Εμένανε!)
-μμμ
-(συνεχίζει να μιλάει γρήγορα όπως το συνηθίζει) βέβαααιααα δε το ξέρεις; Και Τσάρλι Τσάπλιν ήταν ο πιο μελαγχολικός άνθρωπος. Και άλλοι σπουδαίοι κωμικοί…
(δεν μιλάω άλλο. Δεν μπορώ, αυτός επιτέλους κάνει το σωστό μασάζ, κάποια στιγμή σταματάει, ανοίγω τα μάτια. Με κοιτάει)
-Ήθελα να δω αν προσέχεις.(και συνεχίζει)
(ύστερα πρέπει να είπε κάποιο άλλο αστείο περί εγκυμοσύνης γιατί μετά ρώτησε)
-Πώς τον λένε;
-Δημοσιογράφος;
-Ε ναι, βασικά θα ήθελα να γίνω! Αλλά θα ήθελα να πηγαίνω στον πόλεμο και να κάνω ανταποκρίσεις από εκεί.
-Α δηλαδή όχι, κουτσομπολιά και φλωριές;
-Όχι, φλωριές. Σε πολέμους, έτσι να πηγαίνω. Ή να πηγαίνω για ρεπορτάζ για το νάσιοναλ Τζεογκράφικ! Να πηγαίνω στην Αφρική, στον Αμαζόνιο, άνω Στούπα, κάτω Στούπααα. (τα έλεγε όλα αυτά με ύφος ενθουσιώδες κι ονειροπόλο)

(από εκεί δεν θυμάμαι πώς πέρασε στο θέμα «να αφήσεις την Ελλάδα και να πας να μείνεις έξω»)
-Το έχεις σκεφτεί; Θα πήγαινες;
-Ναι.
-Κι εγώ, έχω και μια φίλη μου που μένει εκεί μπλα μπλα μπλα
είπε είπε άκουγα έλεγα μια λέξη. Πέρασε ένα τέταρτο για δυο χέρια λούσιμο και κρέμα!

Κι ένα κομμωτριάκιι σαλαλαα