Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2010

ΠΟυ δεν και ούτε


Μπρος στον καθρέφτη κοιταζόμουνα και βαφόμουνααα,
σ αυτό το πάρτυ εγώ δεν ήθελα να πάω.
Άσε που δεν είχα και τίποτα να βάλωω σαλαλα!
κατηγορία video clip: ψυχοθεραπεία
ε μετά πάει θα κάνουμε πουσάπς θα κάνουμε κ τέλειο κορμί, μετά το... http://www.youtube.com/watch?v=F7HPBjtjTSw&feature=related

όοοο,τι να ναι :P

------------------------------------------------
Βρες κι εσύ μια ρομαντική κλισέ φράση που να συνδυάζεται με την Ακρόπολη και χάρισε γέλιο σ όποιον περαστικό! οκ θα δώσω και σακούλες εμετού βγαίνοντας!


Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2010

Τιβί ταξί ορ νοτ ταξί;

Τα πράγματα είναι απλά. Γύρω γύρω χιονίζει και δω κρυώνουμε.

Τα πράγματα είναι απλά κάλεσα ταξί να με πάει στα πράγματα. Τα απλά. Γιατί εκεί είν τα ωραία. Ε και αφού άκουσα όλα τα τραγουδάκια στην αναμονή και ζωγραφο-μουτζούρωσα ένα περιοδικό όσο «παρακαλώ-περίμενα», τελικά μου είπε ότι σε εφτά (ή επτά, μπριζόλα ή μπριτζόλα, οχτώ ή οκτώ , κιθαρίστας ή ντράμερ κλπ).Ε ήρθε.

-Γεια σας.
-Γεια σου.
-Πάω εκεί μπλα μπλα μπλα.
-Που μπλα μπλα;
-Μ π λ α μ π λ α !

Ο οδήγος του ταξΙΟΥ κλείνει τη συχνότητα όπου άκουγε τα «τρουρου, τάδε έτερός, από εκεί εκεί πόσο; Ο 34 ακούει; Κλπ», αφήνει ανοιχτά ραδιόφωνο και δυναμώνει την ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ. Οδηγούσε κοιτώντας την ελληνική ταινία με την Ρένα Βλαχοπούλου με το λαχείο που το έφαγε ένα μωρό και με το αστείο «Βαγγέλη» κ ανοίγει η πόρτα.

Κουραστική ταινία πια, αν με ρωτάς, βέβαια την έχω δει υπερβολικά πολλές φορές αλλά ποτέ δεν ήταν απ τις αγαπημένες μου.

Όταν έκανε διάλειμμα, είχε το νου του στο Τζι πι ες να φτιάξει τη διαδρομή. Ήμουν ψύχραιμη κι ας μην κοιτούσε τον δρόμο. Πιο πολύ τρόμαξα, όταν κατάλαβα ότι γελούσε σε σημεία που δεν ήταν αστεία. Όσο υποκειμενικό κι αν είναι αυτό, νομίζω ότι εδώ είχαμε μια ιδιαίτερη περίπτωση.

Χτυπάει το τηλέφωνό του… απαντούσε πολύ νευριασμένος…
-Γιατί άργησες παλιομπάζο να με πάρεις τηλέφωνο;

-Αυτό που σου λέω εγώ.

-Θα σε σπάσω στο ξύλο.

(ω ρε φίλε, εδώ είμαστε… μιλάει με γυναίκα και κοίτα πώς μιλάει.. αχ την κακομοίρα..) Δυναμώνει την τηλεόραση και συνεχίζει να μιλάει… Γουστο θα χει να βρεθώ στου χαντάκ'

Στην πορεία καταλαβαίνω ότι μίλαγε με άντρα, ότι του εξηγούσε τι γινόταν στην ταινία (Ναι, ρε του άλλαξε τα φλιτζάνια), ότι άρχισε να του μιλάει συνθηματικά για μένα, με αποκαλούσε «το θηρίο» και του έλεγε που πάω, τα υπόλοιπα που αφορούσαν περιγραφή δεν κατάφερα να τα ακούσω. Νομίζω καλύτερα.
Να προσθέσω ότι προσπαθούσε να πει ένα ανέκδοτο στον άλλον και δεν μπορούσε από τα γέλια. Είναι ένας και πάει αχαχαχαχαχαχα σε αχαχαχαχ ε δεντο τελείωσε ποτέ!Νομίζω καλύτερα...!
--------------------------------------------------------------------------------

Τώρα να σε ρωτήσω: Η φράση «θα σε φάει λάχανο» πώς εξηγείται; Δηλ, όπως τα λάχανα τα τρώμε όλα και δεν πετάμε κάτι (πχ. Ραχοκοκαλιά, κουκούτσια κλπ). έτσι και… ?
Όχι, θέλω να μου πεις. Να τα βάλουμε κάτω να βρούμε την άκρη.
----------------------------------------------------------------------------------
Τα πράγματα είναι απλά, και αρρωσταίνω και κάθε χρόνο αυτές τις μέρες αρρωσταίνω. Και τα πράγματα είναι απλά. Και έχει πλάκα να ξεκινάς συνέχεια προτάσεις με το και. Και γκρινιάζω σε μεγαλύτερο βαθμό. Και όταν αρρωσταίνω δεν λέω να γίνω καλά. Και τα πράγματα είναι απλά. Δεν θέλω. ΜΕ ρώτησε? Στο κάτω κάτω δεν θέλω κάθε χρόνο στο ίδιο πάρτυ να είμαι με αντιβίωση. Είναι απλά τα πράγματα. Δεν. Ενα γιατροσόφι στο πέντε και βλέπουμε. Ευχαριστώ.

Τι θα κάνειςς λοιπόνν το κομμένο ντεπόννν σαλαλαλα

α να και το απλό. Το ωραίο!
Να κοιμάσαι και να έχεις στα αυτιά σου ένα τραγούδι. Ύστερα να ξυπνάς μ αυτό και όταν ανοίγεις ραδιόφωνο να πέφτεις πάνω του.
...Λυπάμαι
μα δεν θα τ`αντέξω
στο τέρμα να φτάσω
είσαι ένας δρόμος
που βγάζει σε γκρεμό. σαλαλαλα


Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2010

Ήμουν κι γω εκεί

Τη Δευτέρα (18/1) που μας πέρασε, πήγα στο club του ΣτΝ για να δω τους Maraveyas ILegaL! Βέβαια πριν το live προηγήθηκε το Pop up= η συνέντευξη του συγκροτήματος από το mixgrill και το e-tetradio, που ίσως να παρακολούθησες κι εσύ από το σπίτι σου. κλακ, κλοκ.
Αν δεν την είδες πάτα ΕΔΩ να την ΔΕΙσΣσσσσσςςς!

Σκέψου ότι ήταν ψημένοι απ την συνέντευξη είχαν πολύ κέφι, βάλε άλλο τόσο κέφι που είχε ο κόσμος...ε, έγινε χαμός! Όπως θα διάβασες προσεκτικά στο πρώτο από τα παραπάνω λινκς, προς το τέλος ανέβηκε η Μόνικα και ο Σπύρος Γραμμένος!

Όλες οι παραπάνω σειρές για να σου πω να δεις/ψάξεις/ ακούσεις τον Σπύρο Γραμμένο (κι ότι η Μόνικα θα κάνει λάηβ κάπου στον Απρίλιο)
1. http://www.spirosgrammenos.gr/
2. http://www.myspace.com/grammenosspiros

3. http://www.youtube.com/watch?v=xjhx2UG8w_g&feature=related
στο live είπε αυτό το μοναδικό βαλσάκι! χο χο χοοο
4. http://www.youtube.com/watch?v=07DLWN1UekE

Τα σχόλια δικά σου!


Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2010

Παζάρι βιβλίου

ΠΑΖΑΡΙ ΒΙΒΛΙΟΥ 2010
ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ
15 Ιανουαρίου - 24 Ιανουαρίου 2010

Για να μην «σκοτώνονται» τα βιβλία, όταν «γεράσουν», το «ΠΑΖΑΡΙ ΒΙΒΛΙΟΥ», για δέκα ημέρες, θα είναι και πάλι κοντά μας, στις 15 έως και 24 Ιανουαρίου 2010.

Σύνθημα προς τους βιβλιόφιλους: «Υιοθετήστε ένα βιβλίο, για να μην πολτοποιηθεί!»

Από Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου έως και την Κυριακή, 24 Ιανουαρίου, μία έκθεση βιβλίου, διαφορετική από τις καθιερωμένες, μία μεγάλη Γιορτή γνωριμίας με το Βιβλίο, για 15η συνεχή χρονιά, από τον ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΕΚΔΟΤΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ, σε συνεργασία με τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ του ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ.

Οι τιμές, όπως πάντα, με την εγγύηση του ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΕΚΔΟΤΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ, θα σας εκπλήξουν: 1,00 1,50 2,00 3,00 3,50 4,00 4,50 κ.ο.κ.

Το ΠΑΖΑΡΙ ΒΙΒΛΙΟΥ 2010, 15 έως 24 Ιανουαρίου 2010, θα λειτουργεί καθημερινά από τις 10:00 το πρωί μέχρι τις 21:45 το βράδυ.
(πηγή: http://www.sekb.gr/)

-----------------------------------------------------------
Μια ευκαιρία να αγοράσεις βιβλιά που θες να δεις ΑΝ θα σου αρέσουν κ σε άλλη περίπτωση δεν θα αγόραζες. (π.χ. έτσι έκανα με πολλές ποιητικές συλλογές)
Πρόσεξε τι ώρα και μέρα θα πας, γιατί θα είναι εξαντλητικό!

(κ αν πας ως εκεί άντε πίσω απ την πλατεία, στην Λεοχάρους και πάρε τα τέλεια φωτάκια μπάλες .... σε χονδρική.... )

Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2010

Πωλήτριες, πελάτισσες και άλλες ιστορίες

Προσοχή: Ακολουθεί ένα ανούσιο σεντόνι για τις κρύες μέρες του Γενάρη.


-Γεια σας.

-(κλείνει βιαστικά το τηλέφωνο) Γεια σας.

-Μια αλλαγή θέλω να κάνω…

-Α μάλιστα. Δεν σας έκανε; (καλά χαλάρωσε δεν μου το πήρες εσύ, ούτε το έραψες)
-Όχι, ήταν κοντά τα μανίκια κι άμα πιει κιόλας…
-ΔΕΝ ΘΑ ΠΙΕΙ.
(κι αν πιει τι θα κερδίσω?!)
…ε δες τι θες και πες.
-Ωραία.

Χωρίς να ξέρω την ταξινόμηση του εμπορεύματος ( βλέπω σχέδια κ χρώματα και νούμερο βρίσκουμε; Ή ό,τι βλέπω στις κρεμάστρες και τίποτα άλλο;) και το ποσό που πρέπει να καλύψω …

-α, μήπως έχετε ίδια αλλά ένα νούμερο μεγαλύτερη;
-Όχι.
Κοιτάω, κοιτάω
-Αυτό το παντελόνι; (ρώτησα εύγλωττα, εννοώντας έχετε το σωστό νούμερο)
-Όχι (αμετακίνητη απ το πισί της και με ύφος που άρχιζε να μην με πείθει)
-Δηλαδή, ό,τι νούμερα βλέπω εδώ. Μόνο αυτά είναι; (εννοώντας γενικά, να ξέρω να μην την ρωτάω)
-Ναι.
Έφτασα στην άλλη άκρη του μαγαζιού
-Αυτό μπορώ να το δοκιμάσω;
-(κάνει την τάχα μου ευγενική γκριμάτσα «τι είπες?»)
-Να το δοκιμάσω αυτό, θα μου κάνει;
-Ναι

Δεν. Σαν καλό παιδί που είμαι το έβαλα πάλι στην κρεμάστρα και συνέχισα να κοιτάω.
-Συγνώμη πόσο είναι το ποσό που πρέπει να κοιτάω;
-Μ;
-Το ποσό, πόσο είναι;
-(με αργές νωχελικές κινήσεις πιάνει το ρούχο, το ξαναφήνει χωρίς να δει την τιμή κάπου και προσπαθεί να θυμηθεί στο περίπου) ε 50, 53…

Πολλά ρούχα δεν είχαν πάνω τους νούμερα και τιμές, σαν να ήταν αλλαγές από δώρα που όταν τα έβαλε πάλι στις κρεμάστρες δεν μπήκε στον κόπο να βάλει νέα καρτελάκια.

Δοκίμασα αρκετά, πήγαινα βόλτες στο μαγαζί μέχρι να βρω καθρέφτη, μιας και δεν έμπαινε στον κόπο να κάνει στην άκρη κάτι κρεμάστρες ώστε να μπορέσω να κοιταχτώ στον κοντινότερο καθρέφτη. Τα έβαζα όλα στη θέση τους, δεν έμπαινα στον κόπο να ρωτάω τίποτα. Ήθελα να φύγω τρέχοντας και να τις χαρίσω και τα 50 ευρώ. Μου άρεσαν λίγα πράγματα και αυτά τα λίγα δεν μου έκαναν.

Κάποια στιγμή, είπα στον άλλο μου εαυτό: η ώρα περνάει ΒΡΕΣ ΚΑΤΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ.
Της δείχνω ένα γκρι ζακετομπλουζόπραγμα
-Αυτό το έχετε στο m?
-Να δω.
(ώπα έχει κι άλλα νούμερα δηλ… )
πάει αργεί ώρες, ώρες όμως!!!!
Όχι. (και επιστρέφει στη θέση της)

Προσπαθώντας να κρατήσω την ψυχραιμία μου, άρχισα να δοκιμάζω τα πάντα αδιακρίτως νούμερου, χρώματος, τιμής, γούστου. Όσο δοκίμαζα και τα ξανάβαζα στην κρεμάστρα, ήμουν έτοιμη να ξεσπάσω σε νευρικά γέλια. (όσο το ξανασκέφτομαι έπρεπε, θα με πέρναγε για τρελή και θα τρόμαζε και θα με εξυπηρετούσε) Ξαφνικά βρήκα αυτό το γκρι που ήθελα, και έψαξε και δεν το βρήκε σε m, σε μαύρο! Όλεεεεεεεεεεεεε, τιμή να δώ τιμή … 43. Φτουυυυυυυυυυυ!

Και ξαφνικά από κει που ήταν μόνη στο ταμείο της και δεν μου έδινε σημασία, γυρίζει:

-Ναι, το μαύρο ήταν σε m και η ρόμπα που βάλατε ήταν L σε M την έχω σε φούξια μόνο και ίσως και σε άσπρο.
(Τινννννννννννν! το σχόλιό της έπρεπε να γίνει δέκα ρούχα πριν- προσπερνάω ό,τι άκουσα και αρκετά έντονα ρωτώ: )
- Λοιπόν, σε αυτό το παντελόνι έχετε σε ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΧΡΩΜΑ σε M?
-Ε έχω δύο σχέδια σε ποιο παντελόνι θέλετε;
-Σε όποιο να είναι!!!!!!!!!!!!!
-Πάω να δω

Είδε, έφερε, μου άρεσε, τα πήρα. Έδωσα και παραπάνω. Και ενώ είχα τόοοσηη όρεξη να ψωνίσω και να πάρω κι άλλα από εκείνο το μαγαζί, πράγμα σπάνιο για μένανε, μου τη χάλασε έτσι απλά, κάνοντας ΤΙΠΟΤΑ.

Συνέχισα, με νεύρα κρόσσια (οκ, είμαι και οξύθυμη τα έχουμε ξαναπεί)και είχα αγώνα καθώς έπρεπε να πάω σε μαγαζί καλλυντικών.

Γι αυτό το θέμα πρέπει να κάνω άλλο ποστ… συνοπτικά λέω, για αν δεν ξέρεις ότι δύσκολα φεύγεις ήρεμη από τέτοιο μαγαζί, καθώς οι πωλήτριες στην κάθε εταιρία έχουν κάποια βασικά χαρακτηριστικά:

(οι περισσότερες και απέναντί μου, Ε! μπορεί σ άλλη μαgniτσα να είναι μια χαρά)

Έχουν ύφος, τα ξέρουν όλα, υποστηρίζουν και ανακρίβειες βγάζοντάς σε ηλίθια, ποτέ το πρόσωπό σου δεν είναι αρκετά καλό, πάντα θα θέλει 5-6 κρέμες παραπάνω, σε κάνουν να νομίζεις ότι έχεις αχρωματοψία, ότι το περλέ δεν είναι περλέ αλλά ματ,

σου κάνουν μάθημα για το πώς πρέπει να μπει το κραγιόν σωστά= 1.βάζουμε μολύβι πιο σκούρο απ το κραγιόν για το περίγραμμα…-
(η ίδια έχει το αηδιαστικό πιο σκούρο περίγραμμα)
-μα δεν μου αρέσει το πιο σκούρο περίγραμμα
(αρχίζει να αφρίζει κ να κοκκινίζει, να κάνει απότομες και σπαστικές κινήσεις, πραγματικά τρόμαξα κι απομακρύνθηκα να μην με φτάνει)
κ.ό.κ.

Είχα σκοπό ν αλλάξω εταιρία, μαζεύω τα κουράγια μου, πλησιάζω. Αυτή στρογγυλοκάθεται κάτω.

-Γεια σας. Θα θέλατε βοήθεια;
-Ναι, θέλω ένα κονσίλερ.
-Μισό λεπτό, παρακαλώ. (σηκώνεται)
-Βεβαίως.
-Υγρό ή στικ;
-Στικ. (δίνω χεράκι)
δοκιμάζει ένα…
-Υπάρχει αυτό εδώωω που είναι με χρώμα (μια ροζ αηδία και είπε κ ένα χαριτωμένο ποίημα υπεράσπισης για το απαίσιο αυτό κονσίλερ) και αυτό…(τέλειο αυτό ακριβώς που ήθελα.) Ναι αυτό είναι.
-Ναι, συμφωνούμε.
-Θέλετε κάτι άλλο.
-όχι.
Γεια σας. Κλπ.

ΑΠΙΘΑΝΟ?ΑΝΕΛΠΙΣΤΟ! ΜΕΣΑ ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΕΙΧΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΤΟ ΑΛΙΣΒΕΡΙΣΙ ΚΑΙ ΒΓΗΚΑΜΕ ΑΛΩΒΗΤΕΣ και οι δύο!

Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2010

Τι να χει μείνει?!

Πήγαινα
και τα μάτια στη πλάτη
αχ τα μάτια στη πλάτη γυρνούσα
Πήγαινα
και στους ώμους τα δάκρυα
τα δάκρυα ποτάμια ανοιχτά...σαλαλα
κλικ
κλατς

Y.Γ.: Μετά την πρώτη φωτογραφία, η φωτογράφος έπαθε εγκαύματα και ο φακός της χάλασε. χο

Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2010

Παπούτσια δεν μου πήρε για το χορό

Γόβα στιλέτο, μπαλέτο οι φόβοι τα φίδια στα σάπια σανίδια σαλαλλα

Η (Η τέχνη ή ) ομορφιά θέλει θυσίες.
Θέλει; Και αυτή πες θέλει, εσύ θες; Όχι, πάντα. Σπάνια παίρνεις τα ρίσκα σου. Και ποια θυσία ποια θυσία έχει κάνει αυτή για σένα; Καμία.
Όπως και να χει ότι έγινε έγινε. Και κάθε εμπόδιο για καλό. Φαινομενικά άσχετο γι αυτό μη δίνεις σημασία.

Μπρος στα κάλλη τι ειν ο πόνος και τίνος ειν τ απάνω απάνω.

Τις φόρεσα. Ήταν τέλειες. Όπως σου έχω γκρινιάξει στο παρελθόν, έχω δυσκολευτεί πολύ να βρω γόβα που να μου αρέσει και να είναι στο νούμερό μου ακριβώς, χωρίς να χρειάζεται μισούς πάτους και τα ρέστα.

Και σε αυτό το σημείο πρέπει να ενημερώσουμε τις φίλες που μόλις ήρθαν στην παρέα μας ΝΑ ΜΗΝ ΠΙΣΤΕΨΟΥΝ ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΠΩΛΗΤΡΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΤΗΣ ΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΟΝ ΠΑΤΟ ΑΠΟ ΣΙΛΙΚΟΝΗ ΚΑΙ ΟΛΑ ΘΑ ΤΗΣ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι στο κάθε βήμα όλα θα κάνουν το πρόγραμμά τους, πρώτα ο πάτος, μετά το πόδι, μετά το παπούτσι.

Ήταν τέλειες. Ήταν ακριβώς στο νούμερό μου, αλλά εντάξει ήταν λίγο πιο ψηλή από τα κανονικά για την εποχή επίπεδα. Ε και; Αλλάζω και λάμπες χωρίς σκάλα. Χο. Σκέφτηκα… θα με χτυπήσουν, μιας και δε φοράω γόβα κάθε μέρα, αλλά με οποιοδήποτε καλό παπούτσι το ίδιο θα συνέβαινε. Και εδώ πάνε τα σπάνια ρίσκα και από πάν κι άλλοι.

Τσουκου Τσουκου Τσουκου ισορροπία, τσίρκο αναμμένο είν ο τόπος και μεις σκοινοβάτες σ αυτό το σκοινί σαλαλα, κι όπως φεύγουνε οι ώρες η ορθοστασία συνεχής και όταν ήρθε η ευλογημένη στιγμή να βγάλω τα εκπληκτικά πατούμενα και ν αλλάξω όροφο…
Δυσκολία και λαχτάρα θα με νοιάζομαι.

Αχχχ να σουν από μια μεριά να το βλεπες. Όσοι ήταν, περάσανε καλύτερα απ ότι την υπόλοιπη βραδιά.

Εντάξει στην αρχή θα μου πεις λογικό, να μην μπορείς να κάνεις καμία κίνηση γιατί όλο το πόδι πόναγε και ήταν μουδιασμένο. Ωραία, να σου σημειώσω ότι ΔΕΝ με χτύπησαν πουθενά. Κουφό και άκρως ενθαρρυντικό.

Όμως, όσο πέρναγε η ώρα και ακόμα και στον ύπνο μου κατάλαβα ότι μερικά δάχτυλα δεν τα ένιωθα καν!!! Σου λέει, πιέστηκαν τα νεύρα και κάνε ποδόλουτρα με αλατόνερο. Αλάτι χοντρό. (αν δεν, τότε αλάτι ψιλό, έχασα τη μάνα μου και πάω να τη βρω, παπούτσια δε μου πήρα για το χορό σαλαλα… και τελικά να σου πω καλύτερα ξυπόλητη…)

Είναι πολύ ανατριχιαστικό να περπατάς και να νιώθεις δάχτυλα-κενό-δάχτυλα. Και είναι και τρομαχτικό να κρατάει όλο αυτό 4 μέρες και συνεχίζουμε να μετράμε.

Συμπεράσματα:
-εγώ φταίω, που άκουσα ότι οι απόκριες είναι νωρίς φέτος και βιάστηκα.
-Γοοοβεςς χαρίιζωω καιι δε με νοιάααζειι ….
-Για 2010 ευχές δεν ξέρω, αλλά τα δέκα δαχτυλάκια μου τα θέλω.
-Φυσικά μπορούμε ν αλλάξουμε και το "Θα γελάει και η κουτσή ΜΑρία." (όπου Μαρία, βάλε Ιωάννα :P)


Ομορφιά: -Θέλω θυσίες.
Ιωάννα: - Θέλε.

Κι αν ξυπόλητηηηη χορεύωωωω σααλαλαλαλα
Κι όμως κάποτεε θα μπειι στα δικά μου τα παπούτσια και τον άκυρο καημό μου θα γευτεί σσαλαλα

___________________________________________________

Πάμε αυτό το τραγούδι όσο πιο δυνατά γίνεται. (έχω κολλήσει τις τελευταίες εβδομάδες, το ανακάλυψα ακούγοντας ξανά το σάουντ τρακ της ταινίας "Πεθαίνοντας στην Αθήνα"!
Βόλτα
κλακκκ
Στίχοι: Σταμάτης Κραουνάκης
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Πρώτη εκτέλεση: Ρίτα Αντωνοπούλου


Τρομάζω
Τα όνειρα πειράζω
Τρομάζω
Για να’ μαι ειλικρινής
Φωνάζω
Νομίζω πως του μοιάζω
Φωνάζω
Μα είναι διαφανής

Κάτι αισθήματα βαριά
Σχολάν’ τα μεσημέρια
Και μου πετάνε στην καρδιά
Κανέλες και πιπέρια
Όχι δε θέλω συνοδό
Θέλω να βγαίνω μόνη
Μ’ ένα παλτό πολύ παλιό
Με φόδρα που ξηλώνει

Τρομάζω
Τα όνειρα πειράζω
Τρομάζω
Για να’ μαι ειλικρινής
Φωνάζω
Νομίζω πως σου μοιάζω
Φωνάζω
Μα είσαι διαφανής

Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2010

Μουσικές σκηνές 2009


Τα έχουμε πει για την παράσταση με τίτλο «ΟΥΦ», που δίνουν οι Μάρω Μαρκέλλου και ο Πάνος Μουζουράκης στο ΟξυγόνοLive.

Δεν τα είπαμε για τις εμφανίσεις του Χρήστου Θηβαίου στην κεντρική σκηνή του Σταυρού του Νότου. Η μπάντα του καλή, ο κοντραμπασίστας ακόμα καλύτερος αλλάαααα οι τζαζίστικες διασκευές που έγιναν στην πλειοψηφία των κομματιών δεν μου άρεσε. Φυσικά και δεν έχω μουσικές γνώσεις, τα λέμε αυτά, αλλά πρόχειρες να τις πω τις διασκευές. Να σου δώσω να καταλάβεις, στην αρχή η εισαγωγή του κάθε κομματιού ήταν τζαζίστικη, μετά έμπαινε ο Θηβαίος με τα λόγια όπου τα έλεγε όπως ήταν το κομμάτι στην αρχική του μορφή, ενώ παράλληλα η μουσική ήταν κάπως αλλαγμένη, μετά ένα τζαζίστικο σόλο, ρεφρέν και τέλος. Δεν δεν δεν εεε.δεν.
Καλά πέρασα (καθότι φαν), αναγνωρίζω μια προσπάθεια για να φτιαχτεί κάπως το πρόγραμμα, αλλά δεν την θεωρώ απόλυτα επιτυχημένη. Έχουμε δει τον Θηβαίο σε πολύ καλύτερες παραστάσεις.
Επιπλέον, το κοινό ήταν σε τελείιιιως διαφορετικό μήκος κύματος απ ότι ήταν ο Θηβαίος, ο οποίος τα έδινε όλα (μιας και ηχογραφούσαν την παράσταση).Ελπίζω να μην φανεί, αν κυκλοφορήσει κάποιο τραγούδι απ αυτή την παράσταση.

Τέλος, πήγα πάλι στον στην κεντρική σκηνή του Σταυρού του Νότου και είδα τους Ν. Πορτοκάλογλου, Ν. Ζιώγαλα και Μ. Φάμελλο. Μια απ τις καλύτερες συνεργασίες που έχουν γίνει.
Όταν έφτασα ήταν ήδη εκεί μια παρέα 5 ατόμων. Μπήκαμε και προλάβαμε να κάτσουμε στο μπαλκονάκι δύο επί τρία, με τα σκαμπώ μας, το πάσο μας τα όλα μας. Ε περιμέναμε μια ώρα και άκουσα πολλλλλά αντιφατικά που με έκαναν απ τη μία να γελάω, απ την άλλη να νευριάζω.
Μέσα σε τόσα ακούστηκαν και οι ατάκες:
-Καλά εδώ ήρθατε;
-Ναι γιατί κάποιος δεν ήθελε να πάμε Στόκα.

-Αχ εγώ ξέρεις που θέλω να πάω; Στην Μελίνα Κανά. Που εμφανίζεται;
-Δεν ξέρω. (σου απαντώ εγώ στο μετρό)
-Βασικά, ξέρεις, ο δήμος μας το καλοκαίρι έκανε συναυλίες και την είχαμε δει πέρσι το καλοκαίρι και ήταν πολύ καλή.

-Θες να έρθεις από δω να βλέπεις;
-Δεν πειράζει, τον έχω δει τόσες φορές τον Πορτοκάλογλου

(όποτε έλεγαν ιστορίες για τα κομμάτια, ή για το πώς πρωτογνωρίστηκαν)
-αχ πώς μου τη σπάνεε αυτάαα
ή
-Χεστήκαμε. (δυνατά!)

-Γιατί ήρθαμε απ τις 9:30; Θα περιμένουμε πόση ώρα βαριέμαιιιιιιι
-Καλά κάτι ξέρω να με ακούτε, αν ερχόμασταν μετά δεν θα έβρισκες να κάτσεις και δεν θα έβλεπες τίποτα. (τι κατάλαβαν λοιπόνννν)

Φυσικά μιλούσαν σε όλη τη διάρκεια.

Και σε ρωτάω γιατί να πάνε στον ΣτΝ; Γιατί να πάνε τόσο νωρίς; Γιατί δεν σέβονται τους υπόλοιπους που βρίσκονται εκεί και να μην επισημάνουν το γεγονός ότι χέστηκαν για ό,τι συμβαίνει στη σκηνή; Άσε, στο κάτω κάτω θα το ανακαλύπταμε και μόνοι μας, δίπλα μας ήταν!!!

Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι η είσοδος είναι 15 ευρώ και αν θες να πάρεις ποτό πρέπει να δώσεις τρία ευρώ επιπλέον (ναι, το καταλαβαίνεις ΑΦΟΥ παραγγείλεις το ποτό σου), ενώ αν θες μπύρα (μόνο μιας μάρκας και φυσικά όχι σε σωστή θερμοκρασία) ή κρασί δεν χρειάζονται έξτρα χρήματα.

Θα παίζουν μέχρι τέλη Γενάρη και το τραπέζι δεν πρόλαβα να μάθω πόσο έχει, γιατί μου έκλεισαν το τηλέφωνο στη μούρη.
Θα μου πεις έτσι γίνεται, μέχρι να αποσπάσεις πληροφορίες όπως «πόσο κάνει η είσοδος και ποτό στο μπαρ, πόσο κάνει το τραπέζι, μέχρι πότε θα παίζουν» πρέπει να πάρεις πέντε φορές τηλέφωνο.(Μέχρι στιγμής μόνο στο Γυάλινο Μουσικό θέατρο έχω πετύχει ευγενικό άτομο να απαντάει με χαρά σ όλες τις ερωτήσεις)

Μπορεί να υποστείς για μια ακόμα φορά τα αρνητικά που έχουν όλες οι μουσικές σκηνές, αλλά το πρόγραμμα σε αποζημιώνει. (Περιμένω να τους δω και σε συναυλίες, κάτι μου λέει ότι θα είναι ΑΚΟΜα καλύτεροι)
Και σαν αυθεντία που είμαι κάνω και μια παραπομπή στον εαυτό μου: κλααακ.

Άρχισαν κάπως έτσι …
Τι έχει μείνει απ τη φωτιά, Βέροια Θεσσαλονίκη Αθήνα, Είναι ωραία να πέφτεις, τα καράβια μου καίω, πόσα μου φύλαγες, κάποιες μέρες, δίψα, γυρνάει ο καιρός, χαμογέλα, ό,τι δεν σε σκοτώνει κλπ κλπππ

3,2,1 καιιιι
Κάποιος κάτι σε ρωτάει και σε παίρνει αγκαλιά, μα ο νους αλλού γυρνάει, κάπου έξω μακριά.

Σου φωνάζουν σου γελάνε, από κάτω τα παιδιά, μα τα μάτια σου κοιτάνε, κάπου έξω μακριά.

Κι όπως η ζωηή γιορτάζει, η παρέλαση περνά, κάτι σου μέσα σου ουρλιάζει, κάτι μέσα ξεψυχά.

Δεν μπορείς ν αποφασίσεις, τι κρατάς και τι πετάς, ποιαν αγάπη θα αφήσεις και με ποια θα περπατάς.... σαλαλαλα