Δευτέρα, 27 Δεκεμβρίου 2010

Ωραία!




Και είναι ωραία να περπατάς στο κρύο, ο αέρας που φυσάει να σε αναζωογονεί και να βάζει από μόνος του τις σκέψεις σου σε τάξη. Ναι, είναι το νέο ταξινομικό σύστημα να ξέρεις...

Και είναι ωραία που χιόνισε και ήμουν έξω και άλλαξα τις τελευταίες σκηνές που είχα για το χιόνι στο μυαλό μου. Νέες μνήμες...

Και είναι ωραία που δεν προλαβαίνω να ετοιμάζω κοσμηματοδωράκια για φίλους και γνωστούς και είναι ακόμα πιο ωραία να βλέπεις να τα φοράνε. Αμέσως ο πολύς κόπος και πόνος φεύγει και συνεχίζεις να δημιουργείς!


Και είναι ωραία όταν μπορείς να απολαμβάνεις έναν καφέ στο Σύνταγμα μόνος, - η σου, να χαζεύεις τον κόσμο, να σκέφτεσαι, να χαμογελάς.

Και είναι ωραία όταν ακούς κάλαντα-τετοια-ώρα-τέτοια-λόγια: “τρίγωνααα κάλαντα και πρωτοχρονιάαα νανα νανα ανανα” σαλαλαλα.

Και είναι ωραία να συναντάς κόσμο που κάνει πράγματα νόστιμα..αχχχ να φάμε και τίποτα βρε παιδιά! Κλακ


Και είναι ωραία που τα τελευταία χρόνια στολίζω γυάλα και πια, δεν ακούω γκρίνια!

Και είναι ωραία...
(συνέχισε και συ... αυτές οι λίστες όσο γλυκανάλατες κ αν τις βρίσκεις βοηθούν χωρίς να το καταλάβεις... αν δεν πιστεύεις μπορώ να στο αναλύσω περαιτέρω ε! Έεε ι. χο)

απόψεε είννν ωραία που κάνουμεεε παρέααα σαλαλαλα

Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010

Όνειρο ήτααανεεεε σαλαλα


Σπάνια θυμάμαι τα όνειρά μου και είναι κρίμα γιατί νομίζω πώς θα είχε ενδιαφέρον... Είδα, που λες, ότι ήμουν κάπου... σ ένα πάρκο, σ ένα δάσος και περπατούσα ψάχνοντας κάτι και είναι μια τεράστια σακούλα με τυρόπιτες! Με ακολουθούσε μια γυναίκα και μου έδινε κουλούρι από την δική της γεμάτη σακούλα. Η κυρία αυτή ήταν ρακένδυτη και αυτό που θα μπορούσε κανείς να πει “τρελή”. Εγώ δεν είχα τρομάξει, είχα άγχος μην καταλάβει ότι έχω τυρόπιτες και θα πρέπει να της δώσω... Ύστερα περπατούσαμε μαζί και μιλάγαμε που και που. Είχαμε έναν κοινό σκοπό: να βρούμε κάποιον. Απορούσαμε αν θα είναι εκεί και τι θα πει αν δει. Σε κάτι στιγμές το βρίσκαμε αστείο, άλλες πάλι αγωνιούσαμε, μα πάντα είχα την αγωνία μη μου φάει τις τυρόπιτες...! Να φάμε και τίποτα..ε...

και επειδή το γέλιο κάνει καλό... “Γενικά το τυρί είναι καλό σημάδι. Αν δείτε ότι φτιάχνετε οι ίδιοι τυρί τότε μεγάλες επιτυχίες σας περιμένουν στην δουλειά σας.”

ΚΛΑΚ αλλά θέλω να μου πεις κ συ τι σου λέει ο ονειροκρίτης ε...

όνειρααα όνειραα είχα εγώ για σέναα όνειρααα σαλαλαλα


Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

MixGrill Party Mωρέ!



Το Mix Grill όπως και τα προηγούμενα χρόνια φοράει τα γιορτινά του, παίζει μουσικές και χορεύει την Παρασκευή 17 του μήνα στο Rockin' the Casbah, Χαριλάου Τρικούπη 13, στο κέντρο της Αθήνας.

Τρίτη, 7 Δεκεμβρίου 2010

Τελικά; τίποτα;

Κάθε χρόνο προετοιμαζόμαστε για τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά όλο και νωρίτερα. Κάποιοι πάντα θα γκρινιάζουν γι αυτό, κάποιοι θα χαίρονται και γι άλλους θα ναι αδιάφορο... όπως και για κάθε γεγονός άλλωστεε... Δεν θα βάλω τον εαυτό μου σε κάποια απ τις παραπάνω κατηγορίες. Δεν ξέρω, δεν θυμάμαι. Θέλω να σου πω πως το καταλαβαίνω, ότι 'ήρθαν τα Χριστούγεννα'... :

Όταν δεις στο μετρό μέσα στους συρμούς, άτομα να πουλάνε χαρτομάντιλα, στυλό ή να παίζουν μουσική. Τον τελευταίο μήνα είδα πολλούς. Άκουσα πολλές ιστορίες, οι πιο πολλές είχαν κοινά σημεία. Ένας μόνο είπε κάτι διαφορετικό: “Είμαι ναρκομανής, είμαι άστεγος και δώστε μου κάτι αν θέλετε” κάπως έτσι τα είπε...
Σίγουρα θα έχεις κάνει κι εσύ άπειρες συζητήσεις με πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους για το “αν είναι καλό να δίνεις έστω και 0,50 ευρώ ή όχι”. Κάπου εκεί πέφτει και το επιχείρημα αν δίνω σε όσους συναντάω για να πάω στη δουλειά μου και να γυρίσω δεν μου φτάνουν τα λεφτά να ζήσω”, ή “του κάνεις κακό του δίνεις λεφτά για να πάρει τη δόση του”, “μα έτσι κι αλλιώς θα την πάρει, αν θέλει να την πάρει, θα βρει τρόπους, οπότε δως του τα με το καλό. Αν θέλει να απεξαρτηθεί θα το κάνει μόνος του.”κλπ κλππ

Και έρχομαι προχθές, είμαι όπου ένας νέος σε αρκετά καλή κατάσταση ζητάει οικονομική βοήθεια γιατί “είμαι άστεγος και άνεργος ένα χρόνο”. Δεν τον κοίταγε κανείς, ενώ εκείνος ακολουθούσε μια διαφορετική τακτική: έμενε σε κάθε άτομο ξεχωριστά και έλεγε τα ίδια και περίμενε αρκετά. Δεν τα έλεγε δυνατά στη μέση του βαγονιού και μετά να φεύγει...

Φτάνει σε μια κυρία...
-Όχι, δεν θεωρώ ότι θα σε βοηθήσω αν σου δώσω λεφτά τώρα και το ξέρεις. (“έλα χρυσή μου τώρα που θα του κάνεις κήρυγμα, λες και θα καταφέρεις κάτι... μην τον βασανίζεις...” σκέφτηκα αμέσως και την στραβοκοίταξα)
Δεν άκουσα τι της απάντησε, εκείνη συνέχιζε με φόρα...
-Δεν με θυμάσαι έτσι ε; Εγώ σε θυμάμαι. Ξέρεις ότι θέλω να σε βοηθήσω και σου έχω εξηγήσει ότι μπορώ, αρκεί να το θες κι εσύ.
-Θα φύγω σε δέκα μέρες θα πάω στο Άγιο Όρος...
-Ωραία να πας...
-Δώστε μου κάτι τώρα...
-Όχι, δεν σε βοηθάω έτσι. Το τηλέφωνό μου το έχεις, όταν θα θέλεις πάρε με. Ξέρεις ότι μπορώ να μη φάω μια μέρα για να σε βοηθήσω.
-Ναι... όχι δεν το έχω το τηλέφωνο το έχω χάσει. Και δεν έχω και μονάδες...
(σημειώνει το τηλέφωνό της)
-Δώστε μου κάτι σας παρακαλώ.. να πάρω τσιγάρα...
-Όχι, ούτε τσιγάρα. Τίποτα να μην έχεις.
-Σας παρακαλώ, αλήθεια μόνο τσιγάρα θα πάρω.
-Όχι, έχω άλλον τρόπο να σε βοηθήσω. Αν θες με τον δικό μου τρόπο, πάρε με τηλέφωνο.
-Έντάξει... θα σας πάρω πριν φύγω για το Άγιο Όρος.
-Όποτε θες.
-Γεια σας.


Τελικά...;

...

άραγε πώς, από κει στο φως κανείς πώς επιστρέφει ξανά; σαλαλαλα

Τετάρτη, 1 Δεκεμβρίου 2010

...τι καλό που κάνει ένας καφές;



τι δε κάνει;;;;;;;

Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

Ενα νέο blog



...έκανα γιατί είπα να βάλω τα πράγματα τα απλά και τα ωραία σε μια τάξη. Για όσο... ακόμα το φτιάχνω... αλλά δες το. Βοήθισε με λέγοντάς σου( και μου. μου και μου- θες να σε λύσω και να πάω να σε ποτίσω?!-) τη γνώμη σου. ΕΕΕΕυχαριστώωω!

Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

Βολτα;




Και κάπου εδώ ξεκινάμε την κουβέντα πεσίματος.δεν. Επόμενο ποστ. Παρακαλώ καλέστε αργότερα...

κλακ
ατακες παλικάρι μου...

κάντου κανένα τσαλίμι...

από μάτια πώς είσαι; Καφές καφέ...;

Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

Πότε;




Στίχοι: Λάκης Λαζόπουλος
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Ελευθερία Αρβανιτάκη

Στις αρχές του φθινοπώρου
πέσαν κάμποσες βροχές
και σκορπίσανε τα φύλλα
σαν παλιοί συμμαθητές
κι ανοιχτήκαν οι ομπρέλες
και βραχήκαν οι φωτιές
και πεθάναν καλοκαίρια
μόνα στις ακρογιαλιές.

Στις αρχές του φθινοπώρου
κάτι έχω να σου πω
πως το στέμμα ήταν ψέμα
βασιλιάς δεν είμαι εγώ
και του ρολογιού η ώρα
ήταν ψέματα κι αυτή
σου ‘πα είναι εφτά και δέκα
κι ήταν δέκα και μισή.

Στις αρχές του φθινοπώρου
θα κλειδώσω δυο ζωές
τα κλειδιά τους θα πετάξω
στου μεσημεριού το χτες
στις αρχές του φθινοπώρου
μη γυρίσεις να με βρεις
θα ‘χουνε αλλάξει όλα
σαν τα χρώματα της γης. σααλαλαλα

Μου πάει. Σήμερα. Απλά κ Ωραία.

Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

Εμμμ


Και πάλι πέρασε ο καιρός και παιχνίδι αλλιώτικο που χάθηκε στο φως και ...

Ορθοστασία, περπάτημα, επικοινωνία, παρατήρηση, δημιουρ
γία!


Ήθελα πολύ να έχω την μηχανή μου να τραβήξω μια γιαγιά με ένα παιδάκι που πέρασαν από μπροστά μου, στο μικρό και έρημο στενάκι (2x3) που βρισκόμουν. Εκείνη περπατούσε μερικά βήματα μπροστά και μίλαγε με σταθερή-επικριτική φωνή. Φορούσε γκρι μακριά φούστα πλισέ, γκρι πανοφόρι, μαύρες μπότες, είχε κοντά μαλλιά και η πλάτη της ήταν υπερβολικά ίσια. Δεν είχε το “στήσιμο” γυναίκας που χορεύει... είχε το στήσιμο της ... “παλιάς σχολής ... ο μικρός ερχόταν από πίσω της και κοίταγε φανερά απογοητευμένος κάτω. “Σίγα να μην κάνεις ό,τι θες. Ορίστε μας! Αν κάνεις από τώρα ό,τι θες. Περπάτα.” Δεν γύρισε καν, να δει αν όντως ο μικρός την ακολουθούσε.
“Άλλο ένα δυστυχισμένο παιδί”. Έτσι σκέφτηκα έτσι ένιωσα. Δεν το λέω για τη φάση.. για να γράψω κάτι τρομερό η Blogger.. Μόνο να έβλεπες την γυναίκα θα καταλάβαινες. Μόνο να έβλεπες το παιδί.. μόνο να άκουγες τη φωνή της. ΠΑΝΤΑ θα βγάζουμε εύκολα συμπεράσματα, πάντα θα κρίνουμε από την εικόνα, πάντα... κλπ κλπ


Ήθελα πολύ να έχω την μηχανή μου να τραβήξω τον τύπο που τηλεφωνούσε συνεχώς και μάθαινε τις σεξουαλικές επιδόσεις των φίλων του και χαιρόταν με τη χαρά τους και λυπόταν με την λύπη τους! Που τους έκλεινε εκδρομούλες για τις παράνομες συνευρέσεις τους με τις παρτενέρ τους.

Ήθελα πολύ να έχω την μηχανή μου να τραβήξω την πρώτη έκφραση που είχαν όλοι όσοι πλησίαζαν και νόμιζαν πως είχαν χαθεί...

Ευτυχώς που δεν είχα την μηχανή μου όταν πέρασε μια γυναίκα που ούρλιαζε στο τηλέφωνο... ανάμεσα στις βρισιές της ξεχώρισαν οι λέξεις: παιδί, aids, παρατήστε με ......


Παρασκευή, 5 Νοεμβρίου 2010

Γκρινια φορ δε γκουντ

Ε λοιπόν δεν είναι κατάσταση αυτή. Αυτή κατάσταση δεν την λες. Την λες κάτι άλλο εκτός από κατάσταση. Κατάσταση: «παρακαλώ μην στέλνετε άλλα σμσ!» Το βρήκα τώρα μόλις πληκτρολόγησα την λέξη σμς… μου ήρθε! Αυτό είναι λέμε… όταν σου έρχεται news letter, η σπαμ μέηλ έχεις την δυνατότητα να επιλέξεις να σταματήσεις να λαμβάνεις τέτοιου είδους μηνύματα.
Τι γίνεται όμως με τα σμσ? Δεν ζήτησα ποτέ και από κανένα να με ενημερώνει για τους διαγωνισμούς που κάνει η εταιρία κινητής τηλεφωνίας στην οποία «ανήκω». Και πες ότι κάπου να υπάρχει, ξέρεις εκεί… στα αγαπημένα-διάσημα-φτωχά-πλην-τίμια ψηλά γράμματα. Θα πρέπει να υπάρχει τρόπος και η δυνατότητα επιλογής να σταματήσει να γίνεται αυτή η διαγωνισμο-ενημέρωση.
Θα κινήσω (η γερακίνα) διαδικασίες, να ξέρεις.

Και φυσικά έχω στο νου έναν άνθρωπο που μπορεί…:

Καλεί από το κινητό τηλέφωνο πληροφορίες: (χρέωση1,80)
-Ναι, γεια σας, θα ήθελα αυτό το νούμερο.
-210μπλαμπλπα.
-Ευχαριστώ.

Καλεί το νούμερο και δεν ισχύει πια. Καλεί ξανά τις υπηρεσίες καταλόγου…
-Ναι, σας ξαναπήρα και μου δώσατε νούμερο που δεν υπάρχει και χρεώθηκα ήδη 1,80 και τώρα είναι η δεύτερη φορά που σας παίρνω, άρα άλλο 1,80. Θέλω να μου δώσετε το σωστό νούμερο και να μην χρεώσετε αυτό το τηλεφώνημα.

Μπλα μπλα
Τελικά πέτυχε! Να μιλάμε…

Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2010

Νότες?Μόνο?



H Εβδομάδα που πέρασε γεμάτη με μουσικές, φώτα, κουβέντες, φωτογραφίες και ξανά μουσικές…
Χαμόγελο μέχρι τ αυτιά και συνεχίζουμεεεεεεεε


Δες δες δες δεςςς μπορεί κ να μάθεις κάτι που να σ ενδιαφέρει.. (λέω γω τώρα…)
κλαακκ


Προσοχη το videaκι κουνάει πολλλύ


Fade Out @ kyttarolive (rocksound Fest...)

Τρίτη, 26 Οκτωβρίου 2010

Μα να με να

Και βρίσκομαι στο μετρό, ακουμπάω την πλάτη μου στην πόρτα. Ένας κύριος στα δεξιά μου ξαφνικά αρχίζει να κάνει κάτι περίεργες κινήσεις. Προσπαθούσε να με σκουντίξει το χέρι του δεν πήγαινε, έκανε κάτι σαν σπασμούς και ίσα ίσα που κατάφερε να πει βοήθεια. Εγώ τι έκανα; Τραβήχτηκα! Ο άνθρωπος έπεσε όντως κάτω τελικά και όντως δεν ήταν καλά… Θεωρώ την αντίδρασή μου απαράδεχτη, κρύφτηκα πίσω από το βόλεμα «φοβάμαι, σε τι κοινωνία είμαστε, δεν-ξέρεις-τι-είναι-ο-άλλος».
Αν ήμουν εγώ στη θέση του ή κάποιος άνθρωπος δικός μου θα ήθελα, ο διπλανός μου να βοηθούσε… Τι στο γράφω τώρα.. δεν πάω να εξιλεωθώ…

Περιμένοντας στην πλατεία χαζεύω:
Ένα ζευγάρι που το έχει σταματήσει ένας παππούς και τους μιλάει.
-Εγώ στην εποχή μου δεν μπορούσα να κυκλοφορήσω έτσι γυναίκα.
-Ναι;
-Βέβαια, ένα βράδυ με έπιασε ο πατέρας της και δεν πρόλαβα να πηδήξω τη μάντρα και μετά το έμαθε και η μάνα μου…
-πωπω
-κι εκείνη ο πατέρας της την έστειλε στην Αυστραλία.
-!
-Να με συγχωράτε που σας έπιασα την πάρλα αλλά… όταν έρθετε κι εσείς στην ηλικία μου έτσι θα κάνετε. Άμα πάμε στο 80 νομίζουμε ότι γίναμε σοφοί!

(πολύ γλυκιά φυσιογνωμία ο παππούς, το ζεύγος αρκετά παγωμένο)

Στο καφέ:
Ζεύγος και πάλι απέναντι. Η κοπέλα πάει τουαλέτα και μένει πίσω αυτός. Δίπλα τους 4 τουρίστες, γυρνούν και του δίνουν ένα τριαντάφυλλο να το δώσει στην κοπέλα. Οι τουρίστες περιμένουν με την αγωνία της σκανταλιάς στο μάτι. Εκείνη επιστρέφει και βλέπει το τριαντάφυλλο πάνω στο τραπέζι. Δεν μπόρεσα να ακούσω άλλα, αλλά μετά όλοι ξέσπασαν σε γέλια… Ωραία σκηνή κι αυτή μου έχει μείνει στο μυαλό εδώ και καιρό…



Πέμπτη, 21 Οκτωβρίου 2010

ΝΑ με καιιι αμέεεεεεεε

Θα το λέω συνέχεια... όχι θα κρατηθώ...


χουχουχουυυ

Άκουσα τυχαία (ξανά και κόλλλλησα) το "ζω εδώ" από την Έλλη Πασπαλά κλακ και μετά η "τετράγωνη γη" κλιτς
και φυσικά αυτό!

Μέσα απ' τα δάκρυα που πέεεφτουν γελάαααω

μέεεεσα απ' τη λύυυυπη ανατέεεελλει η χαρά.
Βρέεεεχει στους δρόμους κι εγώ
τραγουδάααω
και παίιιρνουν οι στάλες τα δάαακρυα αγκαλιάαα σαλαλαλα



εεεεεεεεεε Ελάτε αύριο στο Dunkel, να παρτάρουμε
που να πάρει!!!!!!!!!!

Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010

Θεση,φυση, ιδιοτητα,

Σίγουρα θα σου χει τύχει να θες να ταξιδέψεις σε κάποιο κυκλαδίτικο νησί και να έχει δημιουργηθεί από πολύ νωρίς η κατάσταση «δεν υπάρχουν εισιτήρια- μόνο στην διακεκριμένη». Αναγκάζεσαι να πάρεις την διακεκριμένη και πας στο πλοίο περιμένοντας το κόκκινο χαλί… ΧΑ ΧΑ χαρωπά θε να γελάσω δυναταά…

Όπως όμως θα βλέπεις στην εικόνα... ΔΕΝ υπάρχει καμία απόλύτως διαφορά! Χα ΧΑΑΑΑΑΑΑΑ

Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2010

One more timee salala



H 10-10-2010 πέρασε κι εγώ βάζω: Μπαγιάτικες φωτογραφίες με ελπίδα να ψήσω την άρρωστη να βγάλουμε κι άλλες. =δήλωση, δέσμευση

Jo says:
h8ikon?
όχι Jo says:
ιέλα, καλό. είμπαι κρυωμπέντη




Το πρώτο μου φθινόπωρο φανήκαν
Τα κλαράκια μου
Και κάθισα και μέτρησα κι εγώ
Τα φυλλαράκια μου σαλαλαλα
(τυχαίο κομμάτι, θα έπρεπε να ήταν σκυλάδικο. Ξέρω... :P)

Τετάρτη, 6 Οκτωβρίου 2010

Παραμύθια!


Καμιααα φορά που ο ύπνος δεν με πιάνει, φαντάζομαι πως τρέχω σαν τον άνεμοοο σαλαλαλα

Συζητώντας κατέληξα ότι ξέρω λίγα παραμύθια και ότι τα παιδικά τραγούδια αλλά και τα παραμύθια ήταν σ ένα βαθμό τρομαχτικά. Γιατί δεν τρομάζαμε; Γιατί δεν ξέρω τον κοντορεβιθούλη και τον παπουτσωμένο γάτο; Ναι, ίσως να τα έχω ακούσει, αλλά δεν μπορώ να σου πω την αρχή, τη μέση και το τέλος των παραμυθιών αυτών!

Εσύ; Μπορείς; Ποιες οι διαφορές και ποιες οι ομοιότητες με την χιονάτη και την σταχτοπούτα; (για να μη σου βάλω μέσα και πεντάμορφη με τέρας και μπόλικο ζαμπόν…κλακ) Τα 7 κατσικάκια γιατί άνοιξαν τελικά την πόρτα και πώς τελειώνει το παραμύθι σώα τα κατσικάκια και τον λύκο με πέτρες στην κοιλιά; Η κοκκινοσκουφίτσα, γιατί δεν μας έχει μείνει ότι ήταν ξεροκέφαλο παιδί και ότι άλλη φορά θα έπρεπε να ακούει την μαμά της, αλλά ότι «νταξ μωρέ δεν έγινε κάτι» βγήκε ζωντανή; Ώπα, ή μήπως η γιαγιά πέθανε και το περνάμε στα ψιλά επειδή «ήταν μεγάλη;». Και αν δεν πέθανε, πώς σώθηκε; Μήπως το παραμύθι έχει κενό; Εξαφανίζεται ξαφνικά η γριά απ το πλάνο και εμφανίζεται ο κυνηγός στο σωστό χρόνο.

Για να μην πιάσω το θέμα τάημινγκ… δηλαδή τα παραμύθια μας μάθαιναν ότι την κρίσιμη στιγμή θα «μπει ο κυνηγός» (απόμηχανής θεός κλπ), μάθαμε να πιστεύουμε στο ταημινγκ και αυτό μας πρόδωσε.

Αρκετά με τον παραλογισμό μου, ας τραγουδήσουμε… θα παραθέσω μόνο στίχους χωρίς σχόλια, χωρίς διακοπή…

Ήταν ένα μικρό καράβι, που ήταν α α αταξίδευτο οεοε οεεε οεε

Κι έκανε ένα μακρύ ταξίδι πέρα εις την την Μεσόγειο εοεοεο

Και σε 5-6 εβδομάδες σωθήκαν ολες ολες ολες οι τροφές
(το όλες το λέμε με χαμόγελο- οκ δεν κρατήθηκα να μην κάνω σχόλιο)

και τότε ρίξαμε τον κλήρο να δούμε ποιος ποιος ποις θα φαγωθεί οεοεο εοεοεοεοεοεεεεε


Εσύ έχεις «κενά» στα παραμύθια; Θυμάσαι άλλα τρομαχτικά τραγούδια που μας λέγανε για να μην κλαίμε; Α, δεν έκλαψες εσύ… οκ… τα ρέστα σου.


Παραμύυθιι για πλήθηη σαν κι εμάςςς σαλαλα

Τι με κοιτάς;
Τι με ρωτάς;
Ποιες αλήθειες να μάθεις ζητάς;
Τι με κοιτάς;
Τι με ρωτάς;
Παραμύθια πουλώ της οκάς σαλαλα

κλακ
(νόμιζανε πως τους πουλούσε παραμύθια σαλαλα- "Αλίκη"-Σπύρος Γραμμένος)

--------------

Ξέχασα το τρομερό
κλακ
χοο
---βρήκα τον Τζακ ..http://www.youtube.com/watch?v=M938r3lc2mY&feature=related

λύκε λύκε Τσανακλιδου κλιτς

Πέμπτη, 30 Σεπτεμβρίου 2010

Μα και αν δεν


Ε λίγο οι νύχτες πρεμιέρας, λίγο το φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Δράμας, λίγο απ όλα με γύρο, νομίζω ότι είναι η ώρα να σου δείξω (αν δεν έχεις δει)

Αυτό
Και Αυτόοοο τουτουτουυυυυυυυυυυυυυυ


νέα ΚΛΑΚ
TO "TO KNOW US BETTER" ΣΙΝΕΦΙΛ ΠΑΡΤΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΘΗΝΟΡΑΜΑΤΟΣ


χμμ http://www.youtube.com/watch?v=eWb8zvZfOUo

μαχαιροβγάλτης -επιτλέους στις αίθουσες!4/11
κλακ
τι σου χω πειιι...

Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

Μπα



κλακ
...γιατί όταν το τραγουδάς στον ύπνο σου, πρέπει να το τραγουδήσεις και στο ξύπνιο σου. Λέω εγώ!
ποιαα θαλασσααα, ποιααααα θααααλλλασσαα, ποια θάλασσσα θα ναι αρκετά μεγάλη, για να χωρέσει τον καημό που μάζεψε η ψυχήη σαλαλαλα

Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010

Το πρώτο πράγμα που

...μου ήρθε στο μυαλό βλέποντας συνταγές και λούκια...




http://www.youtube.com/watch?v=8thZbkgYB2Y
για εκατό ψωροχιλιάδες να τραβάω αυτό το λούκιιι...

(http://www.youtube.com/watch?v=-_qdvZXkrYU
10-5-5, (6/2)+8 σαλαλαλα)

(μουζουρακησ που θα εμφανιζεται 2010-2011-> σταυρό του νότου κλαμπ)

Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

Ένα με απ όλα

σκέφτεσαι τίποτα καλύτερο ?-> από πού είναι αυτή η φράση;;;;



Πόσοοοο με ενοχλεί όταν με λένε «αγάπη μου», ενώ στην πραγματικότητα θα ήθελαν να πουν «#@$#Τα$^Υμωρή μαλακισμένη».


Πολύ. Είναι η σωστή απάντηση.


Είμαι μέσα στο λεωφορείο, το οποίο σταματάει έξω από το μετρό. ΟΛΟΣ ο κόσμος θέλει να κατέβει. Η διπλανή μου κι εγώ δεν βιαζόμαστε. Περνάνε όλοι οι βιαστικοί και κάποια στιγμή καταφέρνουμε και ‘μεις να πατήσουμε στον διάδρομο και να πάρουμε σειρά. Στο μεταξύ έχουν ανέβει ήδη, πολλές μεσόκοπες κυρίες, με περιττά κιλά, περιττές τσάντες και περιττή ταραχή. Μας κλείνουν την έξοδο και άρα μένουμε σταματημένες στο διάδρομο. Ε, μια περιττή κυρία την τσαντίσαμε: «Επιτέλους κατεβείτε!».

Είναι μια απ’ τις στιγμές που λες «δεν το άκουσα αυτό» «Δεν το ζω αυτό». Γυρίζω, την κοιτάω και με ακόμα πιο αργές κινήσεις, απ΄ όσο υπολόγιζα, κατεβαίνω. Θα μπορούσα να σταθώ εκεί και να κατέβω στην επόμενη στάση, για τη φάση… Αν της απαντούσα θα εκνευριζόμουν και γω. Επιπλέον, από την στιγμή που τη λέει τη φράση, είναι περιΤΤό να κάτσεις να της πεις οτιδήποτε. Άρα, τσάμπα ο εκνευρισμός.

Γιατί χρειάζεται να υπάρχει ανακοίνωση να μας πει πώς θα φερόμαστε: να περιμένετε να βγουν οι επιβάτες και μεταααα να μπείτε. Όσο ρηχά και να ‘ναι…Μπείτε!

Ξεκινούσα το ποστ για να σου πω που βρήκα ένα εισιτήριο πλοίου στην τσέπη μου και θυμήθηκα τι τέλεια που ήταν τα ταξίδια που έκανα τους προηγούμενους μήνες. Ξαπλωμένη σε παγκάκι στο κατάστρωμα, με το χτένισμα «νησί», με μουσική δυνατά στα αυτιά μου, αέρα που και που και με την χαρά του προορισμού και για το ΤΙ πρόκειται να γίνει εκεί…
Οχτώ ταξίδια με πλοίο…
Και να φανταστείς ότι ζαλίζομαι σε όλα τα μέσα μεταφοράς, ότι τα ολιγοήμερα ταξίδια τα θεωρούσα κούραση και άλλες πολλές εξυπνάδες…
(να θυμηθώ να ανεβάσω φώτος από τα συμπεράσματα που έβγαλα σ αυτά τα ταξίδια – δεν καταλαβαίνεις τι γράφω. Λογικό, δεν είναι ελληνικά αυτά!)

Όλη μέρα σήμερα μου είχε κολλήσει το … «Γιατιιιι μου φέρθηκεςς σαν να ‘μουναα αράπηςςς σαλαλαα» http://www.youtube.com/watch?v=JZfG9GVzlkE
ε και τώρα που γύρισα έκανα τη βόλτα στο youtube…

και μετά πήγα στα αλμυρά
http://www.youtube.com/watch?v=9LCJ8_uvELk

και μετά στην καταπληκτική Live εκτέλεση «το κομμωτριάκι» με την Μάρθα Φριντζήλα…
http://www.youtube.com/watch?v=dMrmcug7cTc «σου πάει και το κοντό σου πάει και το μακρύ,… φωνάζει η ρίζα φωνάζει…σαλαλα».

Ύστερα το σοβάρεψα…
http://www.youtube.com/watch?v=lv_XYVWXCIg&feature=related τόσα χρόνια πίσω γραμμένο το τραγούδι κι όμως επίκαιρο «Κατά Ιωάννη Μ» και έμεινα στον Μηλιώκα…
«να δεις που κάποτε θα μας πούνε και σαλαλα» (αγάπη μου) http://www.youtube.com/watch?v=WaAbYc3eDTE&feature=related .

Μετά πάλι, Μπουλά το αγαπημένο «Αλλάξανε τα γούστα σου» http://www.youtube.com/watch?v=bAuVwUvhTho&feature=related ακούς Βιτάλη, Σούκα και Ντουραν Νουράννν σααλαλα

Και κάπου ήρθε στο νου και ο Σπύρος Γραμμένος με τις «μοναχικές, παγωμένες πατούσες του ροζ πάνθηρα» http://www.youtube.com/watch?v=n0rbKDhFQ1c …περνάω φρίκη και ακούω Ρακιντζή, με την κιθάρα μου σου τραγουδώ Χατζή. Ακούω Πωλίνα και Αλέξια τα βράδια… σαλαλαλα

Και πολλά πολλά ακόμααα
http://www.youtube.com/watch?v=mYiuTxMiS20&feature=related
πάρ τον να σαι καλά και το βράδυ αγκαλιά να σου κάνει ντεκαπάζ το μουστάκιιι σαλαλα!

α και να ζητησήω συγνώμη σε αυτόν/η που μπήκε τσάμπα στο μπλογκ μ, ζητώντας "αμφισεξουαλικές ιστορίες".
ααα και σε αυτόν/ή που θέλει να μάθει "γιατί σφυρίζει το ψυγείο". Δεν ξέρω, εδώ δενξέρω να σφυρίζω εγώ, θα μάθω και το ψυγείο μου?! χο
+ (Wonderwall - Επιλογή: Ξενοφών Ραράκος

Universal -αυτή τη συλλογή έχω υπόψην μου...)


Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2010

Σύνολο;

Δεν είναι σπαστικό που σε κάποια μαγαζιά το φως στην τουαλέτα να λειτουργεί με φωτοκύτταρο?! Και πάντα έρχεται η στιγμή που κουνάς χέρια- πόδια να ανάψει κ πάλι το φως?! Φως, περισσότερο φως, ανάψτε κανα φωςςς σααλαλα

+
τις ημέρες στον Αύγουστο που έπεφταν πολλά αστέρια, ήσουν κ συ εκεί με κόσμο και κοίταγες να προλλλλάβεις να κάνεις ευχή; ε δεν υπήρχε πάντα ένα άτομο που δεν προλάβαινε να δει? εγώ το διασταύρωσα!



Στο κομμωτήριο…
-βλέπω κονομήσαμε και δύο άσπρες τρίχες. Μια εδώ κ μια εδώ
-Ναι, είναι άλλες 4!

-Αλήθεια?

-Σοφία.
-Τι; -Σοφία λέω..
-Α ναι αχαχαα
-Ναι, όσο είναι λίγες τις μετράμε και συζητάμε γι αυτές, όταν γίνουν πολλές κάνουμε πως δεν υπάρχουν.
-αχαχαχα


Πού υπογράφωωω;

Τα γόνατά μου κάνουν κρίτσι κρίτσι, μεγαλώνωωω σαλαλαλαλα

και δω http://www.youtube.com/watch?v=UjjFp3ZCDqQ

κάθε χρόνο πιο πετυχημένες οι μιμήσεις... http://www.youtube.com/watch?v=fJdnL-jL1ZQ&feature=channel

Τετάρτη, 8 Σεπτεμβρίου 2010

'Πιάσε Μελωδία'

Και περίμενα. Και ήταν και καλοκαίρι με αλλαγμένο πρόγραμμα και περίμενα. Και δεν είχα τρόπο να ενημερωθώ και περίμενα. (τραγουδώνταςςςς σαλαλαα)

Και γύρισα, όλα άνω κάτω. Λίγα λόγια με το ζόρι κι εγώ σφουγγάρι, μπας και φτιάξω το παζλ. Θέλησα να μάθω: το site του σταθμού δεν αναφέρει τίποτα(θα μου πεις γιατί δεν πήρες τηλέφωνο, αυτό είναι μια άλλη τεράστια κουβέντα, που την κάνουμε όποτε θες), οπότε πάμε στο e-tetradio…

http://www.e-tetradio.gr/ar3677el_poioifeygoynapotonmelwdia992kaipoioimenoyntoneoprogramma.html
Ποιοι απολύονται:
Διονυσία Μπάκα (αύριο το πρωί θα κάνει την τελευταία της εκπομπή, 7 με 9 το πρωί, μετά από 18 χρόνια και 2 μήνες - μία ολόκληρη ζωή), Τασούλα Επτακοίλη, Χρήστος Κορτσέλης, Γιάννης Λαλαούνης, Κώστας Θωμαϊδης, Βιβή Παπαστάθη, Βασίλης Κριμπάς.
ο καινούργιο πρόγραμμα διαμορφώνεται ως εξής:

7-10 Άντρη Βασιλειάδου
10-13 Σοφία Φατούρου
13-16 Δημήτρης Βραχνός
16-19 Χρήστος Παπαμιχάλης
19-22 Ξενοφώντας Ραράκος
22-01 Όλγα Λασκαράτου
-------------------------------------------
και στις τρύπες και τα σουκου ? Δεν ξέρουμε? Playlist?

Άργησα να γράψω κάτι γι αυτές τις αλλαγές στον Μελωδία. Ήθελα να καταλάβω τι θα γίνει και αν αυτό που θα γίνει μ αρέσει ή όχι. Και πάλι είναι νωρίς.
Πάντως, πάντα υπάρχουν τα δεδομένα:
Είμαι η Ιωάννα και λατρεύω το ραδιόφωνο. Εδώ πάει μια παράγραφος, το λιγότερο, για το πόσο μαγικό είναι αυτό το μέσο και τα σχετικά.
Είμαι η Ιωάννα και στο αίμα στις φλέβες στα κύτταρά μου, κυλάει ο Μελωδία. (δεν πείθω με την επιλογή των λέξεων; Χο)
Είμαι η Ιωάννα και ακούω ραδιόφωνο όσο είμαι σπίτι. Πολλές φορές περνάνε μήνες μέχρι να ακούσω έναν δίσκο που έχω αγοράσει, γιατί πάντα επιλέγω να ακούσω ραδιόφωνο.
Είμαι η Ιωάννα και άκουγα (εέεεσεενα άκουγαασαλαλα)/ακούω Μελωδία για τους παραγωγούς πρωτίστως.
Είμαι η Ιωάννα και δυναμώνω την ένταση όταν μιλάει ο παραγωγός και χαμηλώνω στα τραγούδια.
Είμαι η Ιωάννα και αν δεν υπάρχει παραγωγός, προτιμώ να ακούω τις δικές μου μουσικές επιλογές.
Είμαι η Ιωάννα και πήγα (όπως και πολλοί ακόμα ακροατές) και στο studio του Μελωδία, μετά από έναν διαγωνισμό μια μουσική συλλογή για το καλοκαίρι. (θα θυμάσαι τα παρασκευιάτικα δίωρα με Οδυσσέα και Όλγα κάπου το 2003)
Είμαι η Ιωάννα και ήμουν «εκεί» όταν έφυγαν/ απολύθηκαν και άλλοι παραγωγοί παλαιοτέρα απ τον Μελωδία. Και εξακολουθούν να μου λείπουν.
Είμαι η Ιωάννα και άκουσα την τελευταία εκπομπή της Τασούλας Επτακοίλη στον Μελωδία. [της Τασούλας μας, γιατί για μένα δεν είναι απλά παραγωγοί, είναι σαν να είναι δικοί μου άνθρωποι (ήταν όλη μέρα σπίτι μου!). Που όπως είπε ότι όλα αυτά τα χρόνια έζησε διάφορα και (της) συνέβησαν διάφορα, έτσι και σε μας (το κοινό) και σε μένα. Τα κατάφερε με λύγισε.- είπε ακόμα ότι αρκετοί έγραψαν ότι θα έφευγε χωρίς να έχει ενημερωθεί η ίδια. Και αυτό θα γινόταν και θα εξακολουθεί να γίνεται, αν ο σταθμός δεν βγάλει μια επίσημη ανακοίνωση για το πώς έχουν τώρα τα πράγματα. Δεν ξέρω αν πρέπει. Αν έχει υποχρέωση. Συναισθηματικά και απέναντι σε όλους τους ακροατές νομίζω θα ήταν ευγενικό. Δεν μιλάω για εξηγήσεις, μιλάω για ανακοίνωση «θα γίνει έτσι κι έτσι» τεσπα κι αυτό λίγη σημασία έχει. ]
Είμαι η Ιωάννα και νιώθω ότι το στίγμα σταθμού του αλλάζει, θα δεχόμουν τις όποιες αλλαγές (ή θα τις αντιμετώπιζα πολύ πιο θετικά) αν άλλαζε όνομα!
Εσένα σου αρέσουν οι καλές εμμονές στους ανθρώπους;;; (δεν ανοίγω καν αυτό το κεφάλαιο, αυτό κι αν είναι νωρίς... αλλά περιμένω να δω κάτι καλύτερο...περιμένω)

Φυσικά και ακραία πράγματα τα παραπάνω, φυσικά και ΔΕΝ είμαι αντικειμενική. Λέω κάπου εδώ να σταματήσω, αλλιώς θα συνεχίσω να γράφω…
Ας διαβάσω τώρα τις απόψεις του φίλου stepa εδώ κ εδώ !

θέλω τη μέρα που θα φύγεις απ το πρωί να μου γελάς... σαλαλαλα (αν και δεν συμφωνούσα μ αυτο!)

Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010

Καιρός να μάθεις τι κάνουν τα ώριμα φρούτα σαλαλα

τραγούδι τίτλου: κλατς
Κι όλο βουλιάζω στο νανούρισμα,κάποιας αόρατης μαράκας

κι όλοι μου οι φίλοι απορούν,τι κάνει ετούτος, ο μαλάκας. σαλαλαλα

Και εκεί που είσαι πολύ πιο κάτω και απ τον πάτο και εκεί που τα παρατάς, την ίδια στιγμή γίνεται κάτι. Κάτι ικανό να σε ανεβάσει τόσο και να σου δώσει δύναμη να συνεχίσεις. Κάτι που για άλλον, σίγουρα, είναι τίποτα.

Δεν θέλω να σου πω για τον …απόπατο και τα γνωστά, πια, σκατά στη μούρη μας. Δεν θέλω να σου πω για αυτό το κάτι που έρχεται. Δεν θέλω να σου πω τη μαθηματική ακρίβεια που έρχεται, όταν λέω από μέσα μου δεν πάω άλλο.

Θέλω σου πω για την συχνότητα: «αυτό δεν έγινε μια φορά και οκ. Τι καλά» Αυτό γίνεται συνέχεια τον τελευταίο χρόνο περίπου και με εκπλήσσει πολύ. Με βάζει σε πολλές σκέψεις και για τη συνέχεια και για το παρελθόν. Ακόμα είναι νωρίς για οποιουδήποτε είδους συμπεράσματα φυ σι κα…


Αυτός ο ρημάδης ο χρόνος παντού μπροστά μου. Timing Ναι, μιλάω για το σωστό και το λάθος τάημινγκ. Μιλάω και για πολλά περισσότερα.

Μια φράση μόνο του άλλου (ανθρώπου γνωστού ή άγνωστου) μπορεί να κάνει τα πάντα: θαύματα και καταστροφή. (λέω αυτονόητα ε, υγεία πάνω απ’ όλα)

Τώρα ακούω: κι είμαστε ακόμα ζωντανοί στην σκηνή σαν ροκ συγκρότημα. …
(πόσο με ενοχλεί όταν σε κάθε live χειροκροτάνε στο σημείο «θα φανεί στο χειροκρότημα»)


«Άκουσα για σένα!»
ή όταν είμαι για ποτό και ακούω από δίπλα τραπέζι ενθουσιασμένους ανθρώπους για κάτι που έχω κάνει, χωρίς να ξέρουν ότι είμαι δίπλα και ακούω.

Είναι περίεργο να φοράνε άλλοι, κάτι που έχω φτιάξει. Η χαρά μου είναι απίστευτη, γιατί πάνω τους δείχνουν ακόμα πιο ωραία και γιατί …

Κατάλαβες.

Να πούμε για τον καιρό, νομίζω πως άργησα…
Είναι ο καιρός που φεύγει και αφήνει πληγές και πόνο στις ανθρώπινες ψυχές. Και του τραγούδι που μας έχει απομείνει, σα σλογκανάκι να θυμίζει λίγο χθες.
Είναι ο καιρός που τίποτα δεν δίνει, στεγνώνει δάκρυα και κλείνει αγκαλιές, στις αφασίας που περνάμε τη γαλήνη, δίχως ρομάτζες, καρτποστάλ, ακρογιαλιές. Σαλαλαλαλα

Είναι ο καιρός που ενδείκνυται για τα τέλεια λεπτά, μακρυμάνικα, πουλοβεράκια, που αγοράζεις γι αυτές τις περιπτώσεις αλλά που σπάνια φοράς!
Είναι και η άλλη βλακεία που κάνουμε…
πχ εγώ:από Αύγουστο προς Σεπτέμβριο:με αμφίεση καλοκαιρινή, με πατζούρι μισάνοιχτο, με όλα τα παράθυρα ανοιχτά -> κρυώνω και δεν βλέπω καλά γιατί έχει συννεφιά.

Από Μάιο προς Ιούνιο (όποτε αλλάζει ο καιρός τεεσπαα) :
Είμαι με δύο μπλούζες, μακρύ παντελόνι, δύο ζευγάρια κάλτσες, κλειστά όλα τα παράθυρα και ίσως και για λίγο καλοριφέρ.

Και στις δύο περιπτώσεις έχει την ίδια θερμοκρασία!


Πάμε πάλιιιιιι:
Μες τα δισκάδικα όταν βρίσκω, πελάτες άγνωστους ν’ ακούν δικό μου δίσκο. Νιώθω μυστήρια ταραχή... σαλαλαλα

Παρασκευή, 3 Σεπτεμβρίου 2010

Τι καλό που κάνει ένας καφές σαλαλα

Με έπιασα να χαίρομαι που έχει δροσιά και να βιάζομαι να επιλέξω μια δροσερή μέρα, ώστε να πάω στο κέντρο της Αθήνας (να κάνω τις δουλειές μαζεμένες). Άγχος να πάω πριν πιάσουν οι ζέστες! Και αφού το δροσερό σκηνικό συνεχίζεται βράδυ-πρώιιι βραδύ πρωιιι (σαλαλα), τότε κατάλαβα ότι οι ζέστες που φοβάμαι μην έρθουν (βλ.45 βαθμούς υπό σκιάνν), δεν θα έρθουν. Δεν είναι λογικό γίνει κάτι τέτοιο σύντομα τουλάχιστον…

Χελλλλοουυυ είναι Σεπτέμβριος… και είχα και κάτι άλλο να με βοηθήσει να συνειδητοποιήσω κάτι τέτοιο: έκανα γαλλικό καφέ! Ναι, πάει τέλεια με τον καιρό: το άρωμα, η θερμοκρασία, η κούπα του…

Μη σε μπερδέψω, ζεστό καφέ έπινα όλο το καλοκαίρι-> ελληνικό δηλ. ο ελληνικός πάει στο καλοκαίρι!

Τέλος πάντωννν, αφήνω το υποκειμενικό, ό,τι να ναι θέμα που έπιασα και πάω στα απλά και τα ωραία:
Μου έμαθαν παιδιά 3 χρονών να σπάω κουκουνάρια...!
Τα παιδιά έφυγαν και μου έμεινε η μανία.
Να σπάω, να τα μαζεύω και να τα τρώω μια και καλή!
Άλλο πράγμα λέεμεεε!
klak

Τετάρτη, 1 Σεπτεμβρίου 2010

Dia koph συνεχεια

Ωχ δες στο παράθυρο την γάτα!
-μμμ (κλικ, κλικ,κλακ)
-Αχουυυυ τη μωρέ μωρέ μωρέε
-Ρε μην της κάνεις έτσι και πέσει κάτω.
-Σιγά γάτα είναι, η δικιά μου πέφτει απ τον 3ο και δεν παθαίνει τπτ!

-Ένα φέημους με πάγο.
-Σε ψηλό;
-άκουσες; Είπα ένα φέημους με πάγο.
-Ναι, σε ψηλό;
-Α… όχι… σε χαμηλό. Το βάζουν και σε ψηλό; Το χεις δει δηλ;
-Ναι, εσύ μπορεί να το θες σε ψηλό…
-όχι, οκ σε χαμηλό…
(αυτός ο διάλογος ίδιος κάθε μέρα μέχρι να γίνει η παραγγελία εξ αρχής «ένα φέημους με πάγο σε χαμηλό»)

στο μπαράκι
Τι πίνεις;
-Αμαρέτο στημένο…
-Αχα! Πρέπει να είσαι πολύ ενδιαφέρων άτομο!
-Ειμαι! αχαχαχαχαχαχαχαα

στην ταβέρνα ο σερβιτόρος:
-αχ παιδιά κάντε λίγη φασαρία δεν θα σας ακούω!
-τεστ ενα ενααα δυοοο...


σε μεζεδοπωλείο…
Έρχεται η παραγγελία μας και το γκαρσόνι αφήνει κάτω:
Ένα- σφηνοπότηρο- ακόμα- παρακαλώ.
Την απόδειξη
Και πάει να αφήσει κι άλλα…
Ένα άτομο απ την παρέα παίρνει το σφηνοπότηρο και την απόδειξη. Κοιτάει την απόδειξη. Ύστερα την βάζει μέσα στο σφηνοπότηρο και το αφήνει ανάποδα στο τραπέζι.
Χελλλοοουυυ, χωρίς ποτήριιι πώς θα πιούμε Μανωλιώ μουυυ σαλαλαλα


Στην ταβέρνα
-μια χωριάτικη
-ναι… (σημειώνει το γκαρσόνι)
-αυτά κ αυτά τα πιάτα… και να πάρουμε κ κανένα ορεκτικό ακόμα; Ωραία μια σφουγγάτα…
-μια σφουγγάτα. να φύγω;
-μια πατάτες
-μια πατάτες, να φύγω;
-μια χόρτα
-μια χόρτα, να φύγω;
-και να πιούμε… τρεις μπύρες τάδε…
-να φύγω;
-εγώ θέλω μια τάδε…
-να φύγω;
-κι ένα νερό. ΦΥΓΕ!

Στο περιπτερο:
-αυτές τις καραμέλες, ντεπόν και χαρτομάντηλα.
-… (κλείνει το πορτάκι ο περιπτεράς)

μετά από δέκα λεπτά στο ίδιο περίπτερο, άλλο άτομο απ την παρέα…
-αυτές τις καραμέλες, και… ασπιρίνες έχετε;
-όχι, μόνο ντεπόν.
-χαρτομάντηλα;
-ναι.
-Οκ. αυτά
(δεν αντέδρασε όπως θέλαμε τη δεύτερη φορά. Φτου)

σε ταξί, με ζέστη και τα πίσω παράθυρα κλειστά.
-Συγνώμη, μήπως θα μπορούσα να ανοίξω το παράθυρο;
-… (μακρόσυρτη παύση, μας ‘πυροβόλησε’ αθόρυβα, οπότε γι αυτό δεν μίλησε αμέσως-> σφιγγόταν και μόλις την απελευθέρωσε είπε) ναι.

Άρα, ηχητικά αν θες γίνεται το σκηνικό κ έτσι:
-να ανοίξω το παράθυρο;
-πρρρρρρ ναι

Τίποτα, έχω καταλήξει οι ταξιτζήδες ή θα με έχουν στο κλάσιμο ή θα μου τραγουδάνε!
κλικ

Τρίτη, 24 Αυγούστου 2010

Εξαιρέσεις




Σε έναν τόπο που έχει δύο καφετεριομπάρ που δεν παίζουν καλά, που μόνο το μέσα τους ντεκόρ αξίζει λιγάκι και τα κάνει υποφερτά, ξαφνικά επιλέγεις να ανέβεις τα πολλά σκαλιά και να φτάσεις στο Rock Castle!

Και εκεί βρίσκεις τα πάντα, που σπάνια πετυχαίνεις όχι μόνο σε νησί (επαρχεία) αλλά και στην Αθήνα:
-μουσική
-καθαρά ποτά
-κοκτέιλ
-μεγάλη ποικιλία από μπύρες
-ωραίο περιβάλλον/ διακόσμηση (και έξω και μέσα)
-άνετες καρέκλες και τραπέζια
-ιδιοκτήτη/ μπαρμαν/ ντιτζέι /ενδιαφέρων συνομιλητή
-θέα
- ανοιχτό από τ' απόγευμα μέχρι όσο θες!






Παρασκευή, 20 Αυγούστου 2010

Πέμπτη, 5 Αυγούστου 2010

Έφη άλτις (2)

Πρώτο μέρος εδώ ΣΚΛΟΥΤΣ

Με ειδοποίησαν τελευταία στιγμή. Τώρα, είπαν, το αποφάσισε. Θα έρθει σε μένα να του ανοίξω το κουτί.

Συνήθως έτσι γίνεται. Πρέπει να βάλω τα δυνατά μου. Μου το δήλωσαν ξεκάθαρα.
Πρέπει να μην κάνω τίποτα, όπως πάντα. Να είμαι, απλά, εκεί. Χρειάζονταν, κάθε φορά να είμαι απλά εκεί. Θα έβαζαν και ψεύτικη κούκλα στη θέση μου, αλλά έτσι θα έφτανε πολύ πιο μετά και με πολύ περισσότερο κόπο, στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Έτσι, θα έρθει σε μένα να του ανοίξω το κουτί.

Κάθε φορά που έρχονται και νομίζουν ότι θα ανοίξω εγώ το κουτί, γελάω. Φέρνω στο νου μου το πρόσωπό τους όταν έρχονται και όταν τελικά ανοίγει το κουτί.

Το δωμάτιο σκοτεινό και την πόρτα μισάνοιχτη. Πρέπει να είναι όπως τα θέλει. Δικό του είναι.

Το πρόσωπο να μην το έχει ξαναδεί, αλλά να έχει μιλήσει μαζί του. Όπως τα θέλει. Εκείνος βάζει τους κανόνες.


Ήρθε.


Λίγο αγχωμένος, με κοιτάζει γιατί κάτι του θυμίζω, ενώ δεν του θυμίζω.
«Γεια σας ήρθα για να μου ανοίξετε αυτό το κουτί!»

Του κάνω νόημα να μου το δώσει.
Είχε έρθει η ώρα, πιέστηκε περισσότερο. Τρέμει. Στην προσπάθειά του να το βγάλει από την τσέπη του, του πέφτει κάτω.

Αυτό ήταν. Το κουτί άνοιξε.
Δεν χρειάζομαι άλλο. Εξαφανίστηκα.

Μ Ε Ρ Ο Σ 3 ΕΔΩ

Μέρος 4ο εδώ

Τρίτη, 3 Αυγούστου 2010

Δνν και με μη ούτε


...Κι όλο πίσω γυρίζω με χέρια αδειανά
Ένα ηλίθιο ψάρι αντί για καρδιά
Είμαι ένα κουβάρι , είμαι ένας ήλιος τυφλός
Από μέσα σφουγγάρι μα απ' έξω αχινός... σαλαλα
σκλατς

+

+

+

+
=

Δευτέρα, 2 Αυγούστου 2010

Ημερολόγια

Τα ημερολόγια τοίχου μπορούν να σου κερδίσουν χρόνια ζωής.

Δεν θα ξεχάσω όταν ανακαλύψαμε ένα τέτοιο στο νησί, που πίσω είχε ποιήματα. Αυτά που ξεχώρισαν:
«Ωσάν την μυζιθρόποιτα θα σε τουλουπανιάσω, θα σε φιλώ γλυκά γλυκά μέχρι να σε χορτάσω.»

«Εσύ είσαι τάχα κι άλλη μια που τα ‘χατε τα κάλη και κοκκινίζει η μούρη σας ωσάν το πορτοκάλι.»

Τώρα έχω ένα άλλο που έχει ανέκδοτα και συνταγές μαγειρικής.


Ε… γελάω με τις συνταγές και μαγειρεύοντας διαβάζω ανέκδοτα…

(οικονομική πρόταση διακοπών στην Αυστραλία
http://www.youtube.com/watch?v=BlhnRzeb1cQ&feature=related)