Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2009

"Πιο κλισέ πεθαίνεις!"

Στο δρόμο…
Σάββατο πρωί στο Θησείο, προσπερνάω μια παρέα έξι γυναικών γύρω στα 33
(μποτίνι, παλτουδιά τριών τετάρτων με δυο μεγάλα κουμπιά σε αποχρώσεις καφεμώβ, μαλλί ισωμένο χωρίς καμία τριχούλα να πετάει παρά την υγρασία, πιασμένες αγκαζέ δυο δυο κάτω από κάθε μια ομπρέλα και το άλλο χέρι «ξεραμένο» στηρίζει στον αγκώνα την τσαντάρα.)κλακ

-Ναι, και φυσικά πολλά μικρά γεύματα τη μέρα.
-Και κυρίως ένα καλλλό πρωινό…
(με ένα στόμα μια φωνή, ναι με μια φωνή)
-Ναι ναι εννοείται.
-Αλλά να ξέρεις δεν προλαβαίνω ποτέ.
-Κι εγώ, να φάω κάθε γεύμα στην ώρα του δεν παίζει.
-Πού λέτε να πάμε.;. να στο …μπλα μπλα

Και μου ήρθε στο νου η κλισεδοκουβέντα.
Κλισέ: Τα αγαπάω και τα σιχαίνομαι ταυτόχρονα. Μπορούν να περιγράψουν πολύ εύστοχα τα συναισθήματα μια δεδομένη δύσκολη ή χαρούμενη στιγμή. Όταν όμως μου πουν το κλισέ άλλοι σε μια τέτοια στιγμή, τότε με εκνευρίζει/ αηδιάζει/ ενοχλεί απίστευτα.

Τώρα αυτό αρχίζει ν αλλάζει, ώστε να μην με επηρεάζουν τα κλισέ σε οποιαδήποτε περίπτωση με την κλισεδοκουβέντα.
Κλισεδοκουβέντα: όταν κάνεις διάλογο λέγοντας μόνο κλισέ. (όχι παροιμίες, κλισέ)

(Σε μπαράκι… )

-Το γέλιο δίνει ζωή.
-Όπως άλλωστε και η περιέργεια είναι δείγμα κακής ανατροφής.
-Τουλάχιστον πέντε γεύματα τη μέρα και από Δευτέρα δίαιτα.
-Το κολύμπι είναι η καλύτερη γυμναστική.
-Η ζωή συνεχίζεται.
-Είναι σημαντικό να πας παρακάτω.
-Που θα πάτε το τριήμερο;
-Πουθενά, μας αρέσει άδεια η Αθήνα.
-Θα πάτε κάπου στις γιορτές;
-Ναι, στο χωρίο.
-Στολίσατε;
-Φυσικά! Εσείς;
-Εμείς όχι ακόμα. (συνήθως αυτός που ρωτάει για τον στολισμό δεν έχει στολίσει α κ ο μ α)
(στέγνωσε το στόμα ακολουθεί τσούγκρισμα)

-Υγεία!
-Ναι ναι ναι Υγεία Παανω απ όλα.
-Διακοπές χωρίς θάλασσα δεν γίνεται.(ούτε πιο γάλακτος γίνεται)
-Νησί χωρίς πράσινο τι να το κάνεις;
- Τίνος ειν’ το παραπάνω;
-Και έγνεθε και κένταγε η κόρη το μαντήλι.
-Καλά Χριστούγεννα, καλά ΚΡΑΣΑ, καλά μυαλά, καλά καλά και του χρόνου σπίτια μας.

(πες καμιά άλλη κλισέ φράση, δεν θυμηθήκαμε άλλες)
Πες Πες ΚΑΝΩ ΣΥΛΛΟΓΗ :p


Στο δρόμο όταν βγαίνειιιςςς... σααλαλαα
5,10,15,20,25,30,35,40,45,50,55,60,65,70,75,80,85,90,95,10. Βγαίνειςςςςςςς.... σαλαλαα

+ Δεν είναι αυτό που νομίζεις.
τα παλιά ήταν καλύτερα.
Ο χρόνος θα το δείξει.

Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2009

Σιγα που θα!

Τι κάνει «βββββββντουκντουκουντουκουυυντουβββζζζζζινννντουκκκ» με διακοπές από τις 8: 30 το πρωί;
Το κομπρεσέρ.

Το κομπρεσέρ είναι ένα μηχανικό τρυπάνι για σκληρές επιφάνειες, σημαντικό δε λέω, αλλά κάνει πολύ θόρυβο. Και το χειρότερο είναι ότι δεν το χρησιμοποιούν συνέχεια ώστε να κάνει ένα συνεχόμενο θόρυβο τον οποίο μπορείς εύκολα να απομονώσεις. Πρέπει να είναι ενοχλητικό. Έτσι είναι η φύση του, σου λέει. Πρέπει να τα αγαπάμε όλα με τα ελαττώματά τους. Μέσα. Αλλά να ξέρεις ότι εγώ δεν τα ξύπνησα.

(Να σημειώσω ότι την ίδια μέρα αργότερα βγήκα και πήγα κάπου που παααλί είχαν κομπρεσέρ και ταυτόχρονα άκουσα ένα τυπά να μιλάει στο κινητό χρησιμοποιώντας τη λέξη κομπρεσέρ με ένα περίεργο τρόπο. Είπε κάτι σαν «Ναι, ρε φίλε κατάλαβα, γαμώ κομπρεσέρ κι έτσι! Τέλεια!» Αν έλεγε πριόνια θα τον καταλάβαινα καλύτερα.)


Και είναι τόσο άσχημο, να μισόκοιμάσαι και να μισοβλέπεις και θρίλερ με πρωταγωνιστές ένα κάρο κόσμο και κάποια στιγμή να το καταλαβαίνεις ότι οκ θα ζήσεις μερικά λεπτά ακόμα δεν θα σε σκοτώσουν, αλλά τουλάχιστον θα τα θυμάσαι να τα διηγείσαι και να γελάς; Μπορείς με το ένα σου χέρι να κάνεις έτσι στο συρτάρι, να πάρεις ένα μολύβι και να γράψεις πάνω στον πάγκο. Ουπς, δεν μπορείς, γιατί στο συρτάρι έχεις βάλει όλα τα μη ξυσμένα μολύβια και όλα τα δεγράφηλα στυλό.

Τελικά, βλέπεις το θρίλερ κανένα δίωρο, ξυπνάς και το σάουντράκ του εξακολουθεί να παίζει: «βββββββντουκντουκουντουκουυυντουβββζζζζζινννντουκκκ» «βββββββντουκντουκουντουκουυυντουβββζζζζζινννντουκκκ». Κομμάτια σπασμένα οράματα στα δικά σου μάτια, χαζεύεις τις εφημερίδες. Αυτές τις φρι πρες που τις παίρνεις όπου τις βρεις και τις παρατάς στο πάτωμα μέχρι να τις πετάξεις ή μέχρι να τις ξεφυλλίσεις και να τις πετάξεις ή μέχρι να τις ξεφυλλίσεις να κόψεις αυτά που θες να διαβάσεις και να τα βάλεις κάπου, όπου όταν θα τα θες δεν θα τα βρίσκεις.

(Έκανα τον ζεστό αχνιστό καφέ μου – ναι πολύ Αγκάθα) Έκοψα ότι μου φάνηκε ενδιαφέρον και έφτασα στα ζώδια. Τα έχουμε ξαναπεί… ναι, θα μου πεις πάνε τρία χρόνια από τότε αλλά οκ. Το γενικό μοτίβο είναι δεν πιστεύω – σ αγαααπές κι έρωτεςς salalala. Όχι.- ότι επειδή κάποιος έχει γεννηθεί τον τάδε μήνα έχει και συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Πιστεύω ότι όλοι έχουμε τα ίδια χαρακτηριστικά σε διαφορετικό βαθμό ανάλογα με το περιβάλλον μας, τα ντι εν έη μας και τις συνθήκες ή τις «κακές» ή τις «καλές» ώρες που έχουμε περάσει.

Έλα που όμως το παρακάτω γράφηκε για μένα.
Τα αστέρια προειδοποιούν σαλαλαλα


Η κυρά- Πίεση έχει έρθει και έχει στρογγυλοκαθίσει στον σβέρκο σου, (έτσι γίνονται τα αυχενικά χωρίς να το καταλάβεις)

έτσι σκέφτεσαι ότι η μόνη διέξοδος είναι να πάρεις τα βουνά να βρεις τα αδέρφια σου τους αντάρτες. (είμαι έτοιμη, πήρα και τα σωστά πατούμενα)

Courage, mon enfant… (οχοχοχο χοοο χοοο μπαγκεεετττ, βουαλά μον πασπόρρρ)
Υπομονή και εγκράτεια. (σεμνότητα και ταπεινότητα; απαπα έχουν καταστραφεί πολλοί!Σιγανάαα σιγανάαα και ταπεινααα σαλαλαλα)

Το τετράγωνο Κρόνου- Πλούτωνα (πώς είναι τετράγωνο; Δεν θέλει άλλους δύο;)

σε κάνει να νιώθεις λες και έχεις μπει στο τηγάνι. (γιατί μπήκες στο τηγάνι κι έσπασες τα αυγάαα;;;- πόσο πίσω με πάω)

Μην ξεχνάς, όμως, ότι η θεά Τύχη ευνοεί τους τολμηρούς, (συμφωνούμε)
γι’ αυτό αφού δεν έχεις και πολλά πράγματα να χάσεις,
τι σε μέλει να ρίξεις τα ζάρια από την αρχή; (τι σε μέεελει εσένανεε από πού είμαι γω σαλαλα, την αλήθεια θες; Δε με μέλει. >τράβαα μπρος και μη σε μέεελειι σαλαλα)

Παράλληλα, ο Ερμής και η Αφροδίτη στον Τοξότη βάζουν και τις επαγγελματικές ευθύνες να σου χτυπήσουν την πόρτα, (αααα, αυτοί την έκαναν τη ζημιάαα…. Και δεν πρόλαβα να πάρω κάτι τις να τους τρατάρω)

οπότε καλό θα ήταν να μην τους ανοίξεις. (δεν, το μόνο σίγουρο)

Συμβουλή: Κάνε ένα πράγμα τη φορά και κάν’ το καλά, αφιερώσου σε έναν και μεγάλο στόχο και στρώσου στη δουλειά για να ξελασπώσεις κάποια στιγμή,
(στα λόγια μου ήρθες)

μήπως καταφέρεις τελικά να φύγεις αυτό το ταξιδάκι που τόσο λαχταρά η καρδιά σου. (αααααντε να δούμε!!!!) lechy!!!!

Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2009

Δια χειρός...

Στα πλαίσια της σκέψης «δεν μπορώ να κάνω παζάρια, αλλά θέλω ν αγοράσω απ τον πλανόδιο τα τόσο ωραία του κολιέ, που όμως νιώθω ότι με ληστεύει μιας και τα πουλάει 20 ευρώ και δεν φορολογείται, δεν δίνει ενοίκιο, ενώ σίγουρα του κοστίζουν πολύ πολύ λιγότερο.», ξεκίνησα να κάνω τα δικά μου κολιέ και η γρήγορα η ώρα περνάει. Δεν συμφέρει και πάλι, αλλά εμείς να μαστε καλά. Καλάμια.

(καλά κατάλαβες όλοι φίλοι και γνωστοί άνδρες και γυναίκες, θα παίρνουν δώρο από μένα κολιέ και κεριά για τα επόμενα πέντε χρόνια) χο

Κι απόμεινα παιχνίδι σ' ένα
πάρκο που πια κανείς δε
θέλει να το δει. ...σαλαλα

.-

Χριστούγεννα σου λέει, και τα γνωστά πια ποστς παντού και οι γνωστές κουβέντες πια παντού και οι αναπάντητες κλήσεις παντού. Και να θέλω να σου δώσω μια άλλη οπτική για τις γιορτές… κάτι πάει στραβά και το χαλάει. Ίσως να μη θες. Ίσως να μην θέλω πιο πολύ. Ίσως να θέλουμε, αλλά να μην .Χριστούγεννα επιβάλλεται χαρούμενη διάθεση, άντε και λίγο αποβλάκωση χαζεύοντας τις σταγόνες της βροχής να πέφτουν στο τζάμι. Αλλά μέχρι εκεί. Όχι, παραπάνω και χαλάσει η συνταγή.
Μιας και συζητάμε για συνταγές, μην με συμβουλευτείς για να φτιάξεις ψητά μανιτάρια πλευρώτους. Εκτός εάν έχεις θυμό οπότε ρώτα (= κανονικά θα έπρεπε να είναι μπαλσάμικο με μανιτάρια).
Μη δίνεις σημασία… Ίσως και να πρέπει να με εκμεταλλευτείς και να δεις αυτή ΤΗΝ αάαλλλη οπτική.

Και για μια ακόμα φορά…(κι ας μην )

Κι όταν ερχόντουσαν γιορτές, Χριστούγεννα συνήθως, κι έβγαινα αργά στους κεντρικούς τους δρόμους και το κρύο,
τον ήχο απ' τις πατημασιές ν' ακούω είχα μόνο…

με τον καιρό υπομονή η ζωή ξέρει να κάνει. Ίσως να φτάσεις στον σκοπό κι όχι, πάλι τράβα. Αυτό το ίσως αδερφέ, είναι μεγάλο πράγμα… σαλαλα

Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2009

Απόκρυφες σκέψεις!!!!

Πριν αρκετό καιρό έπεσε στα χέρια μου ένα μοναδικό, εκπληκτικό, θεσπέσιο, βιβλίο. Αμέσως μου ήρθες στο μυαλό ΕΣΥ. Εσύ που είσαι το μοναδικό άτομο που διαβάζει αυτό το Blog. (και φυσικά σε ευχαριστώ πολύ και συνάμα σε θαυμάζω γι αυτό) ΕΣΥ που μπήκες τυχαία γιατί εσύ έψαχνες κάτι άλλο, αλλά το γοογλοφιλαράκι σε έφερε εδώ. (και τώρα θα σε ξαναφέρει "pamela anderson τεραστιο στηθος"χο)

Το κακό είναι ότι οι φωτογραφίες είναι πολλές. Άντε ξεκινώ....

Ένωστε τις τελείες για να σχηματίσετε το πορτραίτο της ψυχής σας.











(έμειναν μερικές σελίδες ακόμα..ίσως να στις παραθέσω σε ένα επόμενο ποστ. Αν θες πάααντα)
άντε ένα για το δρόμο...

Θέλωω να σου στείλωω μια λευκήη κόλλλλα χαρτίιι σαλαλαλα