Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2009

Μέσα στα απλά...

Απ' το παράθυρο κοιτώ την άσφαλτο που τρέχει
και το είδωλό μου ανήσυχο βολτάρει στον καθρέφτη σαλαλα

Στο μετρό Παρασκευή ύστερα από μια κουραστική μέρα. Ώρα 22:00. Ενώ ακυρώνω το εισιτήριό μου με πλησιάζουν τέσσερις κυρίες από 33-45 μιλώντας αγγλικά.

-Είστε από δω;
-Ναι είμαι. (είπα εύγλωττα :p) Γιες αη αμ.
-Μήπως ξέρετε τι ώρα περνάει το τελευταίο μετρό;
-δύο η ώρα από την αφετηρία του. (χωρίς σιγουριά, αλλά βαριόμουν να τις πάει λίγο πιο κει που έχει τον πίνακα που θα τους έδινε απαντήσεις)
-και τα λεωφορεία;
-στις δώδεκα. (σοβαρά, κοφτά, νιώθοντας παράλληλα πολύ άσχημα για την βλακεία της κατάστασης.)
Εκείνες μοιάζουν να μην πείθονται. Δεν τους φαίνεται λογικό ότι το μετρό είναι ανοιχτό μέχρι τις δύο και τα λεωφορεία ως τις δώδεκα. Δεν έκατσα να τους πω τις γραμμές που είναι 24 ώρες σε λειτουργία, μιας και έπρεπε να μπούμε σε πολλές λεπτομέρειες για το που θέλουν να πάνε, που μένουν κλπ… Αν ήταν άλλη μέρα θα το κουβέντιαζα παραπάνω…
-Μέχρι τις 12?
-Ναι.
-Ευχαριστούμε πολύ….
Έφυγα, έμειναν προβληματισμένες και είμαι πολύ σίγουρη ότι στο καπάκι θα ρώτησαν κι άλλο άτομο. Και οι οδηγοί ταξί τι θα κάνουν; Κλέφτες θα γίνουν; …


23:50 περιμένοντας να περάσει ένα λεωφορείο που να μην είναι εκτός υπηρεσίας…αρκετά άτομα στη στάση. Μια γυναίκα με ρωτάει:
-Πας εκεί;
-Όχι… αλλά μπορείτε να πάρετε αυτό, εκείνο τa άλλο.
-A ναι.. ναι … πω πω πώς μου φαίνεται, δεν έχω μάθει να κυκλοφορώ…(μου λέει απολογητικά και συνωμοτικά)
(η γυναίκα αυτή μου φαινόταν σαν να την ξέρω καιρό. Σαν να ήταν μαμά συμμαθήτριάς μου. Φαινόταν πολύ καλός άνθρωπος. Και όπως έχουμε καταλήξει, ναι όλοι καλοί είμαστε με όσους και για όσο θέλουμε, αλλά αυτή ήταν πραγματικά καλή! Είναι κ τ άλλο που λέμε: «ο κακός άνθρωπος δεν είναι σίγουρο ότι μπορεί να γίνει με την πρώτη αντιληπτός, αλλά ο καλός κάνει μπαμ βρε παιδάκι μου».)
-Ναι… ξέρετε δεν ξέρω πότε φεύγει το τελευταίο από την αφετηρία. Αν έχει φύγει 23:30 τώρα θα έχει περάσει…
-Αχ εσείς οι νέοι έχετε συνηθίσει να κυκλοφορείτε… στην εφηβεία…
(αυτό το τελευταίο δεν είμαι σίγουρη αν και πως το είπε. Αλλά αναρωτήθηκα ως πότε θα μοιάζω κάτω από 15? Όχι, ότι με απασχολεί. Από απλή περιέργεια που σκότωσε τη γάτα, ρωτάω….)
Ξέρεις, συνεχίζει, είχα πάει τώρα στην Ερμού με τις φίλες μου.. δεν ξέρεις πως μου φαίνεται όλο αυτό. Πωω πωωω…
(Για ένα περίεργο λόγο ήξερα. Είναι που έχω κάνει τα γκάλοπ μου, μη νομίζεις. Καταλάβαινα τι ήθελε να πει. Τι ένιωθε. Τώρα εσύ μπορεί να το βλέπεις απλή φλυαρία, έτσι όπως στο μεταφέρω κι εγώ…)
Καλά και δε φοβάσαι να περιμένεις μόνη σου εδώ;
-ε και τι να κάνω; Ότι είναι να μας τύχει… (κι εγώ τίποτα πιο κλισέ δε βρήκα, ξέρω)
-Σωστά.. εσύ που πάς; Α…κοντά. μου φαίνεται θα πάρω ταξί. Άφησα το αμάξι εκεί αλλά δεν έχει άλλο τραίνο για εκεί τώρα. Πως την πάτησα έτσι, έπρεπε να φύγω λίγο νωρίτερα. Αλλά να, είναι που το μετρό κλείνει στις δύο και δεν το σκέφτεσαι ότι εδώ μπορεί να μην φτάνει…
(Εκείνη την ώρα μου ρθαν οι τουρίστριες που σ είπα παραπάνοΥ)
-Όντως, τελικά ταλαιπωρία είναι…
-Εσύ μένεις ψηλά; Να σε πάω με το ταξί…
-α, δεν χρειάζεται θα περιμένω κάποια στιγμή θα περάσει.
-αχαχα μ αρέσει! Μ αρέσει η αισιοδοξία σου. Θα κάτσω κι εγώ λίγο ακόμα!
-(γεια σου ρε Ιωάννα με την αισιοδοξία σου πέντε λολ :P) Ξέρετε, το λεωφορείο έρχεται με το που φεύγουμε από τη στάση…
(ύστερα προσπάθησε να μου εξηγήσει γιατί ήταν τόσο περίεργο για κείνη όλο αυτό)
-Α, έτσι; Αχαχαχ Εσείς τα παιδιά τα ξέρετε. (ήρθαν δυο λεωφορεία που μπήκαν όλοι όσοι περίμεναν κι έτσι μείναμε μόνες μας. Ο Καιρός σωστός, ζέστη με ένα απαλό αεράκι που και που.οι Δρόμοι άδειοι) Είναι ωραία τελικά κι αυτό!!!! (είναι.) Εμείς τα κάναμε, αλλά τα έχουμε ξεχάσει! Ξέρεις είμαι 52, έχω μια κόρη που παντρεύτηκε τώρα και έφυγαν οι έννοιες μου. Απ τα 50 και μετά μηδενίζεις. Ξαναρχίζεις. Κάθε βράδυ, καθόμαστε με τον άντρα μου στον καναπέ και αυτό είναι. Έχουμε πολύ καιρό να βγούμε. Το έχουμε ξεχάσει.

Είπαμε αρκετά. Κάποια στιγμή ήρθε το λεωφορείο μου πριν απ το δικό της. Στεναχωρηθήκαμε. «Αχ φεύγεις και μ αφήνεις;» «μα τι να κάνω;». Έτοιμη ήμουν να ανταλλάξω τηλέφωνο να δω αν έφτασε. !

Δεν μίλαγε ακατάπαυστα. Ήξερε τι έλεγε. Κ ο τρόπος που τα έλεγε ήταν… αληθινός να πω; Δεν έχω λόγια… δεν μπορώ να σου περιγράψω. Όποτε μίλαγα με κοίταγε και πρόσεχε ακριβώς τι έλεγα. Κι ας μη φαίνεται απ όσα έγραψα ότι μίλαγα. Σ όλη τη διαδρομή και την επόμενη μέρα σκεφτόμουν τη συζήτησή μας. Έφυγα τόσο γεμάτη, τόσο αισιόδοξή, με κέφι και έμπνευση.
Ναι, έμπνευση, μεγάλη έμπνευση. Ναι.

Είναι περίεργο από πού μπορείς να αντλήσεις «χαρά», να γεμίσεις…

Να περπατάς μόνος/μόνη στη βροχή μέσα στο δάσος.
Να κοιτάς από ψηλά την κίνηση της πόλης.
Να συζητάς με μια άγνωστη, βράδυ, σε μια στάση λεωφορείου.
Να….

(Είπα τόσα για να καταλήξω σε πέντε προτάσεις. Ε, με λες φλύαρη εύκολα και με τα δίκαιο σου!)

Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2009

Πομ πομ πομ πομμμ πομμμ


κλικ
Friends sing together
La, La, La, La
Friends do things together
La, La, La, La
Friends laugh together
Ha, Ha, Ha, Ha
Friends make graphs together
La, La, La, La

Friends help you when you're in danger
Friends are people who are not strangers
Friends help you shift into a new place
Tell you if you've got food on you're face

σαλαλαλαααα

Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2009

Συναυλίες Ιούνιος- Σεπτέμβριος 2009

Νατάσσα Μποφίλιου, Θέμης Καραμουρατίδης, Γεράσιμος Ευαγγελάτος -> Τεχνόπολις στο Γκάζι. Ξεκίνησα να γράφω με σκοπό να σου δείξω πόσο σημαντική ήταν αυτή η συναυλία για μένα. Αλλά μπα… θα μείνω μόνο στο αστείο της υπόθεσης (άσε που βγαίνω κ πολύ διορατική…)

(στον Τριτο μιλάω τώρα...) Θυμάσαι που ήμασταν σε συναυλία στο Βράχων του Δεληβοριά, που είχε βγει η Δανάη Παναγιωτοπούλου στην αρχή κ στο τέλος οι En Cardia, και δίπλα σου καθόταν η Νατάσσα Μποφίλιου και σου λέω «δες την αυτήνννν γιατί σε κανά χρόνο θα πηγαίνεις να πληρώσεις να τη δεις» και γέλαγες; Τώρα που έγινε αυτό και εσύ με τράβηξες να πάμε πόσο Mίριαμ είμαι; Xoxoxoxooo Δεν είχα καταφέρει να ξαναδώ live το… σχήμα (να το πω;). Ήταν όσο τέλειο το περίμενα (μουσικοί, πρόγραμμα, όλα).
Φυσικά δεν είμαι αντικειμενική: κλακ Ήταν ακόμα πιο τέλειο το γεγονός ότι ο κόσμος ήταν πολύς και ήταν ηλικίας 17-35. (νομίζω ε..) Φυσιολογική τιμή στο εισιτήριο.

Όπως είδα στην εχιτ
ΚΛΙΚ
"Η Νατάσσα Μποφίλιου, θα εμφανιστεί μαζί με τη Ρίτα Αντωνοπούλου και την Ελεωνόρα Ζουγανέλη στις 9 Οκτωβρίου 2009 και ώρα 20:30 στην «Τεχνόπολις». Το πρόγραμμα επιμελείται ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος και ο Θέμης Καραμουρατίδης."

Φυσικά όλοι εκεί, καιρού επιτρέποντος…

des k aytoo klak-> sto club toy stn!!!!!!!!!!

----------------------------------------------------------------------

Πήγα στη συναυλία Κραουνάκη – Σπείρα σπείρα στις 15/7 στο Κηποθέατρο Παπάγου. Θα έπαιζαν και την επόμενη μέρα.
Δεν έχω δει ποτέ Live την Σπείρα Σπείρα και ήθελα κάτι πιο ολοκληρωμένο. Επειδή έκλειναν τα δέκα χρόνια παρουσίαζαν τις καλύτερες στιγμές, αν θες, απ όλες τις παραστάσεις που έχουν κάνει. Ναι, μου άρεσε, αλλά δεν τρελάθηκα ίσως επειδή και υπήρχε το σοβαρό πρόβλημα ήχου.

Ξεκινάει η παράσταση και βγαίνει ο πρώτος κανονικό μικρόφωνο και όλα καλά. Ύστερα που βγήκαν στη σκηνή όλοι μερικών τα μικρόφωνα( χειλόφωνα) δεν ακουγόντουσαν ή έκαναν διακοπές. Στο τέλος του τραγουδιού που είχαμε ακούσει τα μισά λέει ο Κραουνάκης «Δε φταίει κανένας άλλος. Εμείς φταίμε που δεν κάναμε σάουντ τσεκ. Νομίζαμε ότι το χαμε.» Το πρόβλημα γινόταν όλο και πιο έντονο, με αποτέλεσμα να ακούγονται κομματιαστές φράσεις από κάθε τραγούδι. Μέχρι που κάποια στιγμή σταμάτησαν να ακούγονται και οι μουσικοί. Ε… εκεί είπαν ακαπέλα τα τραγούδια. Το κοινό χειροκροτούσε και τραγουδούσε δυνατά. Έτσι μετατράπηκε σε πολύ ζεστή στιγμή…

Μερικά τραγούδια αργότερα, άρχισαν τα όργανααα σήκω απ τη θέ ση σουυυ σαλαλα. Αλλά τα προβλήματα με τα μικρόφωνα των υπολοίπων δεν σταμάτησαν. Η παράσταση έφτασε στο τέλος της και ο Κραουνάκης είπε «ήταν μια απ τις χειρότερες συναυλίες(ή εμφανίσεις) που έχω κάνει στη ζωή μου. Και ενώπιον και του κοινού λέω ότι ο ηχολήπτης δεν θα πληρωθεί.» Ποσό σ άγαπωωωωω, ξεκίνησε να τραγουδάει και απογοητευμένα έφυγε, ενώ το κοινό συνέχισε.
Αν είχαμε πάρει απόφαση ότι δεν πρόκειται να δουλέψουν σωστά τα μικρόφωνα, θα ήταν καλύτερα. Ακαπέλα ακουγόντουσαν, ο κόσμος βοηθούσε πάρα πολύ με τη στάση σου.… αλλά να μου πεις γι αυτούς είναι διαφορά. Πιο κουραστικό. Δεν ξέρω.

Μέσος όρος ηλικίας κοινού 50 και καλλίφωνο, χωρίς οθόνες κινητών να ανάβουν διαρκώς.

--------------------------------------------------------------------


Πήγα στο Cult στην Λούτσα και είδα τον Κωστή Μαραβέγια με τους Maraveyas Ilegal.http://www.myspace.com/maraveyas

Ότι ο χώρος δεν είναι κατάλληλος για live. Το πιστεύω.


Ότι ψάξαμε πολύ για να το βρούμε. Ισχύει.

Ότι παραλίγο να γυρίσουμε, γιατί δεν φαινόταν ίχνος ζωής πιο πέρα; Αλήθεια κι αυτό.

Ότι ακόμα δεν καταλάβαμε αν υπάρχει δυνατότητα να βγεις απ το Cult χωρίς να περάσεις απ το δίπλα μαγαζί. Παραμένει μυστήριο το όλο θέμα πρόσβασης/ εξόδου κλπ.

Ήμουν όμως όρθια μπροστά απ τη σκηνή και έτσι πέρασα T E Λ Ε Ι Α!
Ναι, είχε πολύ κόσμο κι ήσουν σαν σε λεωφορείο. «Συγνώμη να περάσω, συγνώμη κύριέ μου πίνετε το ποτό μου, συγνώμη το χεράκι σας που χαϊδεύει την καθ’όλα ωραία κοπέλα σας με γαργαλάει κλπ».
Α
λλά η μουσική ΔΕΝ ΣΕ ΑΦΗΝΕ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙΣ ΚΑΛΑ. (Βέβαια αν ήμουν πίσω πίσω σ ένα τραπεζάκι δεν ξέρω πως θα ήταν)


Εδώ θα τα δεις καλύτερα τα του Live:
http://www.mixgrill.gr/ar865el_tomyrmigkakitwnmaraveyasilegalstocult.html

Όταν κόπηκε το ρεύμα, αρχικά με έζωσαν τα φίδια μήπως τελικά κάποιος θέλει κάτι να μου πει αυτό το καλοκαίρι. (βλ. όλες τις βλάβες στο σπίτι κ σε Live) Δεν σταμάτησαν αμέσως, προσπάθησαν να συνεχίσουν. Μαζεύτηκαν και έπαιζαν δίπλα δίπλα, αλλά ο κόσμος μίλαγε πιο δυνατά κι έτσι χάθηκε η όλη μοναδική κατάσταση… Έπαιξαν μέχρι να έρθει η αστυνομία… που θα πει δύο παρά. Μας είπε ο Μαραβέγιας ότι: θα βγάλει νέο δίσκο σε λίγους μήνες θα κυκλοφορήσει και ότι θα είναι ξανά στον Σταυρό του Νότου. Ανέβηκε και ο Πάνος Μουζουράκης για ένα τραγούδι στο τέλος, ο οποίος θα είναι απ τις 2 Οκτωβρίου στο Οξυγόνο με την ΜΑΡΩ ΜΑΡΚΕΛΛΟΥ κάθε Παρασκευή και Σάββατο.
(Ωραία βρήκα τα δυο μαγαζιά να ξεχειμωνιάσω.)

-----------------------------------------------

Το Σεπτέμβρη έχω μάθει καλά, ότι δεν είναι έξυπνο να περιμένεις να πας σε κάποια συναυλία. Γιατί, θα βρέξει τις μέρες που έχει πάρει εισιτήρια. Θα περιμένεις να ακούσεις αν θα ακυρωθεί, αυτό δεν θα το λένε νωρίς. Εσύ πρέπει να φύγεις δύο ώρες νωρίτερα απ την ώρα που ανοίγει η πόρτα και άρα πας περιμένεις, βρέχεσαι για να γυρίσεις πίσω παπί. Κάθεε φοράα που πάω βρέχει σύμπτωση, λέω, πάρ το όπως θες σαλαλαα.

Έτσι ποτέ δεν παίρνουμε εισιτήρια από πριν και ούτε φτιάχνουμε το πρόγραμμά μας για να πάμε στις συναυλίες που θέλουμε. Ό,τι γίνει τελευταία στιγμή.

Πήγα, που λες, στο Κηποθέατρο Παπάγου στον Φοίβο Δεληβοριά. Νομίζω πως ήταν πολυδιαφημισμένη συναυλία. Το ποίημα ήταν κάπως έτσι «ο Φοίβος Δεληβοριάς ολοκληρώνει τις καλοκαιρινές του εμφανίσεις με ένα πάρτυ στο Κηποθέατρο μπλα μπλα μπλα». Μαζί του η Ρένα Μόρφη. Η οποία εμφανίστηκε στα μέρη που το χειμώνα έβγαινε καλεσμένος του και είχε καταπληκτική φωνή!!!

Α, το άλλο δεν στο είπα… αυτό για τον γείτονα. Ναιιι, μοιάζει να μετακόμισε κάποιος τώρα κοντά το Κηποθέατρο και έτσι όλες οι παραστάσεις προσπαθούν να αρχίσουν στις 8:30 και τελειώνουν υποχρεωτικά στις 23:00. Γιατί ενοχλείται ο γείτονας. Θα ήθελα να του προτείνω ν αλλάξουμε σπίτια, να βάλουμε όλοι ένα ευρώ να κάνει μια καλή ηχομόνωση. Ή να κάνει κάτι ΝΑ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟΥ. Χο


Το πρόγραμμα όπως το χειμώνα φυσικά, με το ίδιο σχήμα, με πολύ ωραίες διασκευές στα κομμάτια του. Μπόρεσα να το ευχαριστηθώ καλύτερα απ ότι το χειμώνα… (κλικ παραπομπή στον εαυτό μου ξανά )
Βέβαια το μικρύνανε πολύ κι έτσι στις 22:30 είχαν τελειώσει, αλλά συνέχιζαν με το ρολόι στο χέρι και έπαιξαν μερικά ακόμα.
Βγήκε και ο Παναγιώτης Τσεβάς με το ακορντεόν του σ αυτό το μισάωρο.
http://www.mixgrill.gr/ar930el_ofoivosdelivoriasstokipotheatropapagoy.html
Όντως προτελευταίο κομμάτι ήταν «Που να’ναι τέτοια ώρα η αγάπη μου» και τελευταίο το οκ ακαπέλα (μην κάνουμε κ φασαρία κλπ). Αφού δεν λέγαμε να τον αφήσουμε να φύγει…


Φυσικά και πάλι δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική όπως ξέρεις…
ααααα παραλίγο να το ξεχάσω. ΚΑΙ ΣΕ Αυτή τη συναυλία υπήρχαν προβλήματα στον ήχο.
Πάμε όλοι μαζί « κι ααανν είναι η μοίιιρα μουυυυ σαλαλαα» Ναι, απ την αρχή το μικρόφωνο του Φοίβου μας, έκανε μικρές διακοπές και ακουγόταν ένα «τσουφφφ τσουυφφφ τσαφ» από τα ηχεία αριστερά όπως κοιτάμε τη σκηνή. Πολύ τσουφ τσουυυφ έκαναν όταν μας έλεγε ότι είναι επέτειος «τρομερή»: κλείνει τα είκοσι χρόνια στο τραγούδι χοχοχο, που πήγε στον Μάνο Χατζιδάκι, τι του είπε, τι ετοίμαζε να του πει και για τον πρώτο του δίσκο «Παρέλαση» που δεν θέλει να παίζει κομμάτια από κει γιατί δεν του αρέσουν κλπ κλπππ και μετά έπαιξε το «Με φλάουτα και κιθάρες». Επιπλέον, σημειώνω ότι στο θέατρο ήταν μερικές θέσεις άδειες όταν άρχισε να παίζει αλλά πολύ γρήγορα καλύφθηκαν όλες και αρκετοί κάθισαν στα σκαλιά ανάμεσα στις κερκίδες. Σταματώ να περιγράφω γιατί άμα ξεκινήσω για το Δεληβοριά «δε δε σταματώ ξημερώνει και φεύγωω σαλαλα» , μήπως να κάνω ταττού να ηρεμίσω. Χοχοχο :P
----------------------

Αν δεν πήγες στην έκθεση βιβλίου στο Ζάππειο να πας. Έχεις μέχρι τις 27/9. http://www.istories.gr/38o-festibal-bibliou-sto-zappeio.html


Πήγα στις 17/9. που θα είχε και συναυλία…
«Στη συναυλία συμμετέχει το συγκρότημα από τη Δανία Grand Avenue και ο Κωστής Μαραβέγιας με την μπάντα του Maraveyas Ilegal. Η βραδιά θα ξεκινήσει με το νεανικό συγκρότημα MADE IN GREECE» κλικ



Στις 7:15 που σταμάτησε η βροχή ανακοίνωσαν ότι η συναυλία θα ξεκινήσει κανονικά στις 7:30 αν δεν ξαναβρέξει. Όντως άρχισε και να σου πω… δεν θυμάμαι τα ονόματα αυτών που μίλησαν. Μάλλον ήταν μια δημοσιογράφος του Σκάι και ένας Δανός … όση ώρα ήταν στη σκηνή και μιλούσαν, από κάτω ήταν ένας κύριος ο οποίος φώναζε εξαγριωμένος « Να φύγετε, να φύγετε. Είστε παράνομοι, να φύγετε, ενοχλείτε την έκθεση, να φύγετε, δεν έχετε άδεια. Εγώ τις δίνω τις άδειες, να φύγετε, να φύγετε, ενοχλείτε την έκθεση. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με την έκθεση», υπήρχαν κάτι κυρίες απ το κοινό που του έλεγαν « Κάντε ησυχία να ακούσουμε τι λένε, βλέπετε ότι ενοχλείται τον κόσμο, ή αυτό είναι πολιτισμός;»
Κανείς δεν του έδωσε παραπάνω σημασία. Κουράστηκε να φωνάζει κι έφυγε. Τα όργανα της τάξης που ήταν εκεί δεν ασχολήθηκαν.
Τελικά μόνο οι Μade in Greece εμφανίστηκαν… (όχι και πολύ καλή στιγμή….), έγινε η βράβευση για τους διαγωνισμούς και μετά άρχισε να βρέχει πολύ και δεν έπαιξε κανένας άλλος.
Ε τελικά, κύριέ μου, φύγαμε ….ΠΗΓΑΜΕ ΑΛΛΟΥ ωχουυ.



Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2009

Κορώνα γράμματα

Κορώνα γράμματα κι άμα ζαλιστείς
Πάντα θα υπάρχει μια γιορτή να μοιραστείς
Όλα κοστίζουνε κι όμως τι μ' αυτό
Ότι σε πόνεσε, σ'έκανε θεό

Κι έσφαξες τη μια ομορφιά
για να πιει το αίμα η άλλη
γιατί είναι το κορμί αμμουδιά
που θέλει το χειμώνα να βγάλει

Κορώνα γράμματα πάει η ζωή μπροστά
Κι ο χρόνος νόμισμα που κατρακυλά
Είμαστε χρώματα μέσα σε γυαλί
Όπως οι μπίλιες που παίζαμε μικροί

Και σφάζαμε τη μια ομορφιά
για να πιει το αίμα η άλλη,
γιατί είναι το κορμί αμμουδιά
Που θέλει το χειμώνα να βγάλει

Κορώνα γράμματα σκύβεις για να δεις
Και οι όψεις χάνονται πριν σιγουρευτείς
Σαν δύο φαντάσματα που κράτησαν γέρα
Μες στα ερείπια μια παιδική χαρά

Κι έριξες τη μια ομορφιά
για ν' ανέβει στην κούνια η άλλη,
γιατί είναι το κορμί αμμουδιά
που θέλει το χειμώνα να βγάλει

Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2009

Θέατρο μέχρι 13/9 (?)

Ο Eυτυχισμένος Prince
Μιούζικαλ


Ο συνθέτης Χρίστος Θεοδώρου και ο σκηνοθέτης Γρηγόρης Χατζάκης συναντώνται ξανά, με το μιούζικαλ "Ο Eυτυχισμένος Prince", ένα έργο για την πόλη και την καρδιά, βασισμένο στο παραμύθι του Όσκαρ Oυάιλντ "Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας".
Πρόκειται για μια εντυπωσιακή παραγωγή, ένα εξολοκλήρου καινούριο μουσικό έργο, σε σύνθεση Χρίστου Θεοδώρου και λιμπρέτο Xρήστου Κανελλόπουλου, που θα παρουσιαστεί στο Αίθριο του Μουσείου Μπενάκη, σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Χατζάκη και για 10 μόνο παραστάσεις, από την Παρασκευή 4 έως την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου.

Ο διάσημος τραγουδιστής Prince –τον οποίο ερμηνεύει η Βικτωρία Ταγκούλη- έχει γίνει ένα βαρύτιμο, κιτς άγαλμα, φτιαγμένο από πολύτιμους λίθους και χρυσό και δεσπόζει σε μια μεγαλούπολη.
Μοναδικός του φίλος ένα χελιδόνι, που κουρνιάζει στα πόδια του.
Τώρα που πέθανε από υπερβολική δόση και τον έστησαν ψηλά να εποπτεύει την πόλη, κάνοντάς τον άγαλμα, βλέπει τον απλό κόσμο να υποφέρει και η καρδιά του ραγίζει. Όμως είναι παγιδευμένος στο βάθρο του, ανήμπορος να κάνει βήμα.
Παρακαλά το χελιδόνι να αναλάβει καθήκοντα ταχυδρόμου και να μοιράσει τα άχρηστα πλούτη του αγάλματος στους ανήμπορους ανθρώπους…

Συντελεστές
Μουσική: Χρίστος Θεοδώρου
Λιμπρέτο-διασκευή: Xρήστος Κανελλόπουλος
Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Χατζάκης
Χορογραφία - κίνηση: Φρόσω Κορρού
Σκηνικά - κοστούμια: Δανάη Χατζάκη
Ενορχήστρωση - programming: Τάρεκ Σουλειμάν
Βοηθός Σκηνοθέτης: Δημήτρης Βαρβαντάκης

Μουσικοί
Πιάνο-Keybords: Χρίστος Θεοδώρου
Ηλεκτρονική Μίξη: Jimmy Jib

Πρωταγωνιστούν: Βικτωρία Ταγκούλη, Θανάσης Χουλιάρας
Παίζουν: Άρτεμις Ματαφιά, Τάσος Μιχάλης, Μέλπω Αλεξανδροπούλου και ο Xρήστος Κανελλόπουλος
και άλλοι 15 ηθοποιοί.



Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2009

Και; για πεςςς

Πλαστική Ιουλιέτα
κούκλα από γυαλί, η καρδιά μου για σένα χτυπάει
φαντασμένη κι ηλίθια που με ύφος κριτή
για τις τάσεις της τέχνης μιλάει σαλαλα (κλικ)
(πρώτη εκτέλεση Μανώλης Φάμελλος, όχι Φ.Δεληβορίας που λέει το site.χμμ)

Όταν σου δίνουν μια τράπουλα και ένα παιδάκι τριών ετών και σου λένε «δείξ’ του πώς να παίξει», εσύ τι κάνεις; Πειράζει που του έμαθα τον παπά; Μετά όμως κατάλαβα ότι δεν πρέπει να ήταν και πολύ έξυπνο και το γύρισα στο «Πουαρώ-παίχνιδο- συγκέντρωση σκέψης» (βλ. σπιτάκια-πύργο με χαρτιά). Ε?Ε?Ε Καλύτερο?

Ασετόν:
πάντα έχεις στο σπίτι, πάντα θα τελειώνει, πάντα θα εκπλήσσεσαι γιατί θυμάσαι είχες πάρει καινούργιο, πάντα θα αγοράζεις νέο μπουκάλι, πάντα δεν θα σου πηγαίνει να πετάξεις το παλιό κι ας έχει εξατμιστεί, πάντα την επόμενη φορά που σε προβληματίσει η φάση του θα έχεις μόνο ένα μπουκάλι κι αυτό μισοάδειο. κ.ο.κ

Αδιάβροχη Μάσκαρα: όποτε θα βιάζεσαι και θα την βάζεις τελευταία, θα κάνεις μια κουκίδα στη μύτη έξω απ το μάτι και γενικάααα (σαλαλα). Τότε θα καθυστερείς, γιατί θα βγαίνει με δυσκολία, δημιουργώντας τρύπα στο μακιγιάζ και άρα θέλει μπάλωμα.

Παπούτσι (από οποιονδήποτε τόπο): αν το νούμερο που φοράς σου πέφτει μικρό και το επόμενο μεγάλο, τότε ΜΗΝ ΠΑΡΕΙΣ ΤΟ ΑΓΟΡΑΣΕΙΣ. Μην σε πείσει η πωλήτρια ότι με μισό πάτο θα είναι οκ. Μην σου πει ό,τι ο πάτος σιλικόνης είναι η καλύτερη λύση. Μη γελαστείς που θα σου δώσει έναν φελλένιο πάτο, θα κάνεις δυο βήματα και θα ναι οκ. Μπορεί να μην έχεις δει τίποτα άλλο να σ’ αρέσει. Μπορεί να χρειαστεί να πας ξυπόλυτη κάπου, δε πειράζει. (εσύ που με διαβάζεις ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ξέρεις γιατί επιμένω)

Ταξί:
όταν το θες δυσκολεύεσαι πολύ να το βρεις, κι όταν δεν σε νοιάζει τα συναντάς δέκα δέκα.

Λεωφορεία:
όταν τα βλέπεις να περνάνε άδεια και ενώ δεν θες να τα χρησιμοποιήσεις, στεναχωριέσαι που δεν είσαι μέσα.
Όταν περιμένεις στη στάση 25’ λεπτά και έχουν περάσει 3 εκτός υπηρεσίας, τότε σου έρχεται να κάνεις μια βίαιη πράξη… π.χ. να πετάξεις καλαμπόκια και κάστανα (που βρήκες πρόχειρα απ τον κυριούλη δίπλα σου) στο επόμενο λεωφορείο.
Όταν είσαι στη στάση και κάνεις σήμα στο λεωφορείο να σταματήσει και αυτό κάνει πως δεν σε βλέπει και συνεχίζει ΚΑΛΠΑΖΟΝΤΑΣ το δρόμο του στα στενά δρομάκια του χωριού σου, τότε δειλά το σήμα μετατρέπεται σε μούντζα. Και λέω δειλά γιατί παίζει να κατέβει και να σε σπάσει στο ξύλο.
Όταν είναι χειμώνας, το λεωφορείο είναι γεμάτο και ανοίγεις ένα παράθυρο γιατί οι περισσότεροι βγάζουν αφρούς απ το στόμα, τότε θα υπάρχει πάντα μια γριά να σου πει να το κλείσεις γιατί κάνει ρεύμα, γιατί κάνει κρύο, γιατί θα της χαλάσει την περικεφαλαία. Και φυσικά δεν θα το κλείσεις θέτοντας το δίλημμα «Τι είναι καλύτερο να λιποθυμήσω, ή σας χαλάσουν τα μαλλιά; Ή να κάνει λίγο ρεύμα;», Μετά θα είσαι η νέα γενιά που δε σέβεται τίποτα. Δεν έχει ιερό και όσιο. (ουπς, όντως άλλαξα τσάντα και τα ξέχασα στο σπίτι, βλακεία)
Όταν βρίσκεσαι σαν σαρδέλα και συ στο λεωφορείο και έχεις την κατάρα να έχεις καλή όσφρηση και κάτι μυρίζεί πολύ άσχημα, φάε τσίχλα με γεύση μέντα, δυόσμο ή κάτι δροσιστικό και προσπάθησε να μυρίζεις την τσίχλα σου μόνο.
Όταν αλλάζει ο καιρός από και έξω κάνει κρύο και μέσα στα μέσα μαζικής μεταφοράς κάνει ζέστη, πάρ’ το απόφαση: κάποια στιγμή θα αρρωστήσεις κι εσύ. Προσοχή: τα σαββατοκύριακα κυκλοφορεί στο μετρό και στα λεωφορείο κόσμος που δεν ξέρει να κυκλοφορεί… … … )

Όταν πας για καφέ αυτή την εποχή, ακούς από τα γύρω τραπέζια: «Και τι κάνει ρε φίλε; Έρχεται τελικά και μου λέει αύτο! Πωω κ έμεινα μπλα μπλα» «και βασικά του το ξεκαθάρισα, αλλά δεν καταλάβαινε, αλλά χέστηκα» «όχι, αυτόν τον γνώρισα Αντίπαρο, τώρα σου λέω για τον άλλο απ τα Κουφονήσια, αχ να του στείλω λες» «Πλησιάζω και λέω μπλα μπλα και μένει ξερή ρε φίλε» κλπ

Πες μου κι εσύ τους κανόνες /συμπεράσματα που έχεις καταλήξει, να ξέρω να φυλάγομαι. (ξέρεις, τσουβαλιάσματα, γενικότητες κλπ)

Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2009

Αγάπη μου συρρίκνωσα το χταπόδι...

Ναι, το ομολογώ. Το παραπάνω χταπόδι... όχι δεν θα τ ομολογήσω.

Αυτό είναι τόοοσοο μικρόοοοοοοοοοο, είναι είναι... μα δεν είναιιι;;;;


(Δες αυτό...ιστορία αληθινή! κλικ)