Τρίτη, 31 Μαρτίου 2009

Μέτρησα τον κόσμο δύο φορές...

...Μέσα στα απλά ειν' τα ωραία,
όπως όταν είμαστε παρέα τι καλό που κάνει ένας καφές σαλαλα

κλικ

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2009

Θέατρο!

Η Ξενάγηση
12 ζωγραφιές του Σπύρου Βασιλείου

Σε κείμενα Διαμαντή Γκιζιώτη και σκηνοθεσία Γρηγόρη Χατζάκη
Από την Τρίτη 17 Μαρτίου έως την Κυριακή 12 Απριλίου

Με την σκέψη πως στους πίνακες οι επισκέπτες είναι αυτοί που συνθέτουν τις δικές τους ιστορίες βλέπωντας κομμάτια του εαυτού τους μέσα τους, οι ηθοποιοί: Μέλπω Κωστή, Αριστοτέλης Σφήκας, Βάλη Μαυρίδη και Άννα Κολιοφώτη σαν “άλλοι” επισκέπτες μιας έκθεσης “ζωντανεύουν” τα έργα ντύνοντας τα με τρυφερές νοσταλγικές ιστορίες.
http://www.inath.gr/theatra/i-ksenagisi-ston-kosmo-tou-spirou-basileiou-se-skinothesia-grigori-xatzaki.htm

κλικ


Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2009

Μουσικές σκηνές '08-'09 β

Έχει αέρα απόψε, έχει αέρα
κι ακούω μια φωνή σαν τη δική σου
ανασαίνει η πόλη τη μορφή σου
γυρνάει μεσ' στο μυαλό μου η θύμησή σου.
Πού ' ναι τα μάτια σου να δουν
αυτό το δειλινό
πού 'ναι τα χέρια σου
ν' αγγίξουνε τον ουρανό. Σαλαλα

...Όσα κομμάτια κι μπορέσεις να ενώσεις
Δεν θα σου φτάσουν μια στιγμή για να με νιώσεις
Στα είπα όλα - Φίλα με τώρα σαλαλα


Πήγα στον Σωκράτη Μάλαμα, στον Ζυγό. (28/3/09) Είχα ακούσει στο ραδιόφωνο ότι έρχεται με μεγάλες διαθέσεις και με σκοπό να κρατήσουν οι εμφανίσεις του πιο πολύ από ποτέ.
Ζυγός, μεγάλο μαγαζί, για όρθιους χλωμά πράγματα, όμως την άκρη την έχουμε βρει… Κυριολεκτικά άκρη και με τα ευγενικότατα γκαρσόνια που άφηναν τον κόσμο να στέκεται μέσα στα πόδια τους, βλέπαμε μια χαρά.
Δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα… Θυμάσαι πέρσι? Ε καμία σχέση. Αλλά είναι σχετικό τώρα όλο αυτό. Υπήρχαν μερικές έντονες στιγμές, όπως αυτή που σ είπα με το «Αερικό» και προς το τελευταίο μισάωρο τα πράγματα έγιναν όπως τα ξέραμε.

Κλέων Αντωνίου και στης Πιιιικροδάφνηςς τον ανθόοο σαλαλα και μου ρθε η εικόνα στο Δημαρχείο της Σύρου δύο καλοκαίρια πίσω, στην συναυλία Mode Plagal και δεν είχαν γίνει Όλα αυτά… !

Να 'σαι μονάχος σου θα πει να είσαι αντρειωμένος
να μη σε πιάνει πανικός ούτε κι ο ίδιος ο Θεός
αλλιώς στα πάγια κολλάς σέρνεσαι βρίζεις και πονάς
αγάπες σε κυκλώνουνε και στο μαντρί σε χώνουνε σαλαλα
Να περπατάς με τη σκιά σου
να τρως, να πίνεις, να γελάς, να τραγουδάς
και να θυμάσαι αν κοιμάσαι να ξυπνάς
και να ‘ναι δίπλα σου όπου πας…
…Να περπατάς με τη σκιά σου
για να ‘χει ο ήλιος συντροφιά
τα σκονισμένα βήματα
τα λόγια σου τα μυστικά
και τα μικρά διλήμματα σαλαλα

Πήγα στο planet music στις 24/3/09 και είδα την Μάρω Μαρκέλλου που παρουσίασε την πρώτη της δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Κορίτσι για σπίτι». Δύο κιθάρες, μπάσο, ντραμς και η φωνή της. Όλα τέλεια τραγούδια τόσο σε στίχο όσο και σε μουσική. Είπε και κάποιες διασκευές ξένες κι ελληνικές, καθώς και μερικά ανέκδοτα δικά της κομμάτια. [Σίγουρα ο δεύτερος δίσκος(όοοοταν έρθει) θα ‘ναι ακόμα πιο δυνατός απ τον πρώτο. Και νόμιζα ότι δεν μπορεί να γίνει. (Δεν είναι κάθε μέρα τ' Αϊ Γιαννιού , σπάνιοι οι δίσκοι που –μου- κάνουν αίσθηση).]

Θα έλεγα πως γέμισε το μαγαζί με φίλους και γνωστούς της. Σαν πάρτυ. Πρέπει να ήμασταν ελάχιστα τα άτομα που δεν την ξέραμε προσωπικά. Όμως ξέρεις… εσύ ‘φίλε, φίλη’ που έχεις έρθει να δεις τη φίλη σου στα πρώτα της βήματα, σ’ ένα μικρό μαγαζί , ε μη μιλάς ασταμάτητα. Ούτε να ουρλιάζεις τον πρώτο στίχο από κάθε τραγούδι, να με ξεγελάς ότι θα τραγουδήσεις έστω και παράφωνα μέσα στ αυτιά μου, και τελικά -ακόμα και στα τραγούδια που σ αρέσουν- να συνεχίσεις να μιλάς.

Ρε δεν το καταλαβαίνω αυτό. Είναι κάποιος πάνω στην σκηνή, κάτι κάνει, την βλέπεις βουρκώνει, τους βλέπεις Παίζουν και μιλάς συνέχεια? Πόσο μάλλον να τους ξέρεις αυτούς που πας να δεις. Και δε σε νοιάζει αν ακούγεσαι, δεν σε νοιάζει αν ενοχλείς. Πέρασε έξω χωρίς απουσία γμτ σ! Άντε, αν θες να τα πεις με τα φιλαράκια άντε για ποτό αλλού. Κάνε υπομονή και καθίστε μετά το Live, δυο ώρες ήταν μόνο.

ΘΑ σε ένοιαζε αν ήσουν εσύ στη σκηνή? Αν τραγουδούσες, αν έπαιζες και άκουγες από κάτω τη βαβούρα? Πώς θα ένιωθες? Πώς θα ένιωθες όταν η πλειοψηφία στο κοινό είναι φίλοι σου και σε γράφουν?

Ήρθες τελευταία στιγμή, πλήρωσες, έρχεσαι και κάθεσαι ακριβώς μπροστά μου και τρώω τα μαλλιά σου γιατί θες να βλέπεις τη φίλη σου, σπρώχνεις δεξιά κι αριστερά να χεις την άνεσή σου, βγαίνει η φίλη σου μέσα στη μούρη της μιλάς όσο πιο δυνατά μπορείς και όλα καλά. Πολιτισμός.

(Θυμάσαι την γνωρίσαμε στο Ζυγό, πρόπερσι το Μάιο, στην παρουσίαση του «έξω» του Φοίβου Δεληβοριά, το «SCROOGE Mc DUCK» και την «Ομορφιά του Θέλω»?αχχχ σνιφ σνιφ)

Περιμένουμε τα επόμενα Live της Μάρως θα είμαστε όλοι εκεί, να τσακωνόμαστε με τις φίλες της χοχοχο :P
Κλικ
(Ξεκίνησε με την Κρέπα, και της ζητήσαμε να το ξαναπεί στο τέλος, κ το πε)
Μα που είσαι τώρα να με δεις που επιτέλους … έμαθα και να σφουγγαρίζω… έχω νιρβάνα πάντα μες στην κατάψυξη και στο ψυγείο κόκα-κολα. …Μα στα όριά μου αναρωτιέμαι ποιος θα γελάει με τη μύτη μου … Ποιος θα ‘ναι άλλος καλύτερος συνένοχος στην κρέπα … σαλαλα

...Και κύλησα σαν τέντζερης ως του κουφού την πόρτα
μα το καπάκι έλειπε και όσο θέλεις βρόντα
τότε σ' εκείνον που 'θελε ολόκληρη την πίτα
του είπα πείνα αν πηδάς και αν πεινάσεις πήδα... σαλαλαλα

...Γεννιέμαι το πρωί και βγαίνω σε μια πόλη όπου κανείς δεν ρωτάει πού πηγαίνω, «γιατί δεν ξύπνησε νωρίς». Είμαι κοντά όμως ακόμααα, δεν έχω έρθει να σε βρω κι έτσι …σαλαλα

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2009

Μουσικές σκηνές '08-'09, α

Πήγα σε μάγισσες σε χαρτορίχτρες, να δω πού χάνεσαι όλες τις νύχτες σαλαλα

Όχι, πήγα στην Ακτή Πειραιώς και είδα τους «Γ. Ζουγανέλη, Σ. Μπουλά, Χ. Θηβαίο, Β. Παπακωνσταντίνου, Σ. Καλιβάτση». Μια παράσταση που ονόμασαν «γίναμε θέαμα». Επιτέλους, ήταν αυτό που περίμενα να δω, από όταν έκαναν την επανεμφάνισή τους Ζουγανέλης και Μπουλάς (ναι, λέω για τα «μπουμπούκια» Τσανακλίδου, Μαχαιρίτσας κλπ και μετά).
Δηλαδή, το βάρος της παράστασης ήταν πιο πολύ στους Ζουγανέλη-Μπουλά. Το όλο πρόγραμμα ήταν σε στυλ πιο χιουμορο-λαϊκό, σκέψου ότι ο Παπακωνσταντίνου είπε (έχει περάσει κ καιρός συγχώρεσε με αν κάνω λάθος) δυο δικά του και όχι απ αυτά που λέει κάθε χρόνο τόσα χρόνια και στο δεύτερο μέρος είπε λαϊκά.
Όλοι τους ήταν υπέροχοι, το πρόγραμμα τέλειο απ την αρχή ως το τέλος με πολύ γέλιο και κέφι. Ό,τι πρέπει για «αποσυμπιέση». Βέβαια διάβασα και διάφορες άλλες απόψεις ότι ήταν βαρετά ότι και άλλοι βαριόντουσαν και δεν αντεχόταν. Τι να σου πω, περι ορέξεως…
Βέβαια, πρέπει να συμπληρώσω ότι εκεί βελτιώσαμε την μίμηση στον τύπο «είμαι- η γκόμενα- που- δεν- αντέχω- δευτερόλεπτο- και- έχω- έρθει- με- το- ζόρι- με- τον- αρραβωνιάρη- και- τους- δικούς- του- και- πότε- κοροϊδεύω- ό,τι- ακούω(κρυφά- στο αυτί- του)- και- πότε- φοράω- τη-ν καταπιεσμένη/ξινισμένη- φάτσα». Ναι, παντού υπάρχουν αυτά, απλά τώρα την είχαμε πολύ κοντά και βοήθησε.


Πήγα, στο ΠόλιςStage σε «Γλυκερία, Τσαλιγοπούλου, Τρίφωνο». Περίμενα ότι θα ήταν ένα καλό στημένο λαϊκο-παραδοσιακό γλέντι, καθώς και η Γλυκερία και η Τσαλιγοπούλου είναι θαρρώ οι καλύτερες σ αυτό, αν αναλογιστούμε παλαιότερες παραστάσεις και το Τρίφωνο: Υφαντής, Κουρουπάκης, Ερωφίλη έχουν στην δισκογραφία τους κομμάτια τέτοιου ύφους.
Νομίζω ότι δεν ήταν κάτι τέτοιο. Το Τρίφωνο, όπως κατάλαβα όταν έπεσε το cd στα χέρια μου, είπε τραγούδια μόνο απ αυτή τη δουλειά. Δεν λέω ωραίες διασκευές και για αρχή άντε οκ Ίσως, όμως, η παρουσίαση αυτής τη δουλείας να ταίριαζε καλύτερα σε άλλο πρόγραμμα, με άλλες προϋποθέσεις. Επιπλέον, στα μέρη που βγήκαν μόνες τους Γλυκερία και Τσαλιγοπούλου πάλι ήταν περίεργη η επιλογή τραγουδιών. Κάποια στιγμή βγήκαν όλοι μαζί και είπαν κάποια ρεμπέτικα όχι τα αρκετά γνωστά και μετά ακολούθησε ποτ πουρί από νησιώτικο-παραδοσιακο-λαϊκά και κόσμος χόρευε στην πίστα, στους διαδρόμους και πετούσε το λουλουδάκι του. Έλα όμως που πάνω που τσουπ ξεκίναγες να σύρεις τον χορό το τραγούδι άλλαζε. Και από το τσιφτετέλι τσουπ έπεεεφτε απότομα ο ρυθμός και ο κόσμος καθόταν πάλι κάτω. Δεν προλάβαινες να έχεις κανένα συναίσθημα γιατί αυτό που ξεκίναγε ήταν λίγο και το διαδεχόταν κάτι εντελώς διαφορετικό.
Μου έκανε άσχημη εντύπωση που δεν είπαν τα ονόματα των μουσικών, που είχε τόσα πολλά φώτα που οι μουσικοί δεν φαινόντουσαν. Και μ αρέσει τόσο να τους παρατηρώ. Έτσι λοιπόν, κοίταζα τους τύπους στα φώτα που ήταν πάνω και έκαναν τον χαβαλέ τους. Α, στα κρουστά ήταν ο Οδυσσέας Τσάκαλος, ο οποίος είπε το (κοίτα που δεν θυμάμαι) «δεν πειράζει» (με επιφύλαξη το λέω, κάποιο δικό του είπε ..αλλά ποιο) και απ όσο μπόρεσα να ξεχωρίσω έπαιξε και σε κανα-δύο κομμάτια ντραμς..
Κρίμα, κρίμα κρίμα.


Πήγα, στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο στον Φοίβο Δεληβοριά με καλεσμένο τον Κωστή Μαραβέγια.
Ανοίγω παρένθεση…
Το σχέδιο είχε ως εξής: Ο Φοίβος Δεληβοριάς θα εμφανιζόταν για 4 Παρασεκυοσάββατα στο Γυάλινο μουσικό θέατρο και κάθε φορά θα είχε διαφορετικό καλεσμένο. Ήδη ήθελα να πάω στις 6 παραστάσεις. Τελικά κατάφερα να πάω μόνο μια φορά. -Πήρε παράταση για άλλες δυο μέρες.- Έρχομαι και σκέφτομαι μόνη μου ότι… σίγουρα θα βγει cd ή και dvd από αυτές τις παραστάσεις στα πλαίσια της σειράς «Οι απίθανες περιπέτειες του Φοίβου Δεληβοριά».

Αυτή τη μία φορά που πήγα ήταν … την τελευταία στιγμή… + πολλές στιγμές μετά. Φτάνουμε 23:20, είχε αρχίσει, μας λένε ‘α παιδιά πόσοι είστε.. α δε χωράτε μέσα… άντε καλά μπείτε’. Εκείνη τη στιγμή ήξερα… όταν σου λέει σε μεγάλο μαγαζί φτάνουν στο σημείο να σου πουν ‘δε χωράτε στο όρθιο… ‘θα πει ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση να βλέπεις’. Αλλά δεν μετέφερα αυτή τη σκέψη σε κανένα. Χο

Βρισκόμασταν στο πάνωωω πάνω παταράκι/εξώστη του μεγάλου αυτού μαγαζιού. Κόσμος πολύς, ο Φοίβος μας, να τραγουδάει το ‘Χάλια’ και η παρέα απόλυτα εκνευρισμένη με την κατάσταση. Δεν πτοήθηκα, τρούπωσα κάτω απ τον αγκώνα του φωτιστή και έβλεπά που και που τα μαλλιά του Φοίβου μας και κανονικά όλους τους μουσικούς. Υπό αυτές τις συνθήκες δεν μπορούσες να μπεις καλά σ όλο το κλίμα (‘μεσοπολέμου’ όπως μας εξήγησε)…

Οι διασκευές στα τραγούδια του Φοίβου ήταν πολύ ωραίες και οι μουσικοί τέλειοι. Δεν μου άρεσε που ο Κωστής Μαραβέγιας βγήκε για λίγο στο δεύτερο μέρος του προγράμματος, που δεν έγινε κάποια ομαλή μετάβαση σ αυτό, που έφυγε και επανήλθε στα ανκόρ (στο τρίτο όπου και έπαιξαν, αν πάλι θυμάμαι καλά, δυο τραγούδια μαζί με μια κιθάρα, το ένα του Σαββόπουλου τα άλλο δε θυμάμαι και στα προηγούμενα ανκόρ βγήκε αλλά δεν γράφω τπτ άλλο γιατί δεν το θυμάμαι καλά).Θα ήταν καλύτερα αν αυτά τα τραγούδια τα έπαιζαν νωρίτερα.

Να μου πεις «Καλεσμένος ήταν» Δεν είχε άλλο ρόλο ώστε να μοιραστεί αλλιώς το πρόγραμμα. Θα σου πω οκ. Θα μου πεις, ‘πρόβες, χρόνος, μικρή δισκογραφία’, θα σου πω όλο και κάτι καλύτερο μπορούσε να γίνει…
Μου άρεσε πολύ ο Κωστής Μαραβέγιας, πάμε στο κλαμπ του Στν? ΘαααΠάμε.

Θετικό του μεγάλου μαγαζιού: μιλάνε πολύ ευγενικά όταν παίρνεις τηλέφωνο για να κλείσεις τραπέζι! ΝΑΙ. Είναι γεγονός σπάνιο που πρέπει να αναφερθεί. Σε ενημερώνουν «Δεν έχουμε τραπέζια για δύο άτομα, γι αυτό θα κάτσετε με άλλους. Εντάξει? Ωραία,9:30 ανοίγουν οι πόρτες. 10:30 αρχίζει, ελάτε όσο νωρίτερα γίνεται για να κάτσετε καλά και να αρχίσει όσο το δυνατόν στην ώρα του, γιατί έχει πάρα πολύ κόσμο, τόσο κοστίζει η ελάχιστη κατανάλωση.»

Δοκίμασε να πάρεις αλλού τηλέφωνο και πες μου εντυπώσεις. Δεν νιώθεις σαν να ζητάς πληροφορίες αλλά σα να κάνεις ανάκριση σε άτομο που δεν ομολογεί.

Έχουμε πει πολλές φορές πως για να πας στο μπαρ σ αυτά τα μαγαζιά (μεγάλα ή μικρά)… θέλει μεγάλες αντοχές. Τεστ κοπώσεως. Σκέψου ότι τα άτομα που ήταν όρθια και έβλεπαν ήταν εκεί απ τις 9 να πω? Πες να πιάσουν σειρά να μπουν, 9.30 ν ανοίξουν οι πόρτες, να ξεκινήσει 11.15 και να τελειώσει 3 παρά. Με ένα μικρό διάλειμμα.

Βέβαια όπως σου χω ξαναπεί το αποτέλεσμα σε αποζημιώνει και φεύγοντας έχεις ξεχάσει όλη την ταλαιπωρία. Γιατί τα ξαναλέω αυτά?
Α, ναι γιατί νιώθω κάτι ν αλλάζει και σ αυτό. ...

Κυριακή, 22 Μαρτίου 2009

Αερικό

(στίχοι απ το αερικό)
...Όσες κι αν χτίζουν φυλακές

κι αν ο κλοιός στενεύει
ο νους μας είναι αληταριό
που όλο θα δραπετεύει... σαλαλα

Χθες ήταν η πρώτη φορά που το κοινό χειροκρότησε στο άκουσμα αυτών των στίχων. Τουλάχιστον στις τοοοσες ζωντανές εμφανίσεις Θ.Παπακωνσταντίνου, Μ.Κανά, Σ. Μάλαμα που έχω δει, αυτό δεν είχε ξαναγίνει.

Γιατί άραγε?!
...

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2009

Μίλα να χαρείς...

Μέσα σε διπλό λεωφορείο αραγμένο στην αφετηρία πάνω από τέταρτο, είμαστε πέντε άτομα και ο οδηγός έξι. Αποφασίζει ότι πρέπει να φύγει, αφού τσεκάρει απ τους καθρέφτες κλείνει τις πόρτες. Βάζει μπροστά και περιμένει, να ανάψει το πράσινο, να φύγουν τα αυτοκίνητα που είναι δίπλα για να μπορέσει αν φύγει κι αυτός. Το λεωφορείο, λοιπόν, είναι ακόμα στη στάση με κλειστές πόρτες.

Έρχεται ένας Άνθρωπος με μια μικρή τσάντα ταξιδιού, πάει στην πόρτα του οδηγού και την χτυπάει ελαφρά. Βλέπω τον οδηγό απ τον καθρέφτη, ο οποίος κουνάει ανέμελα το κεφάλι του και κάνει την πάπια. Ο Άνθρωπος ήρεμος και απορημένος χτυπάει άνευρα πάλι την πόρτα. Μου ξεφεύγει δυνατά «Δεν είμαστε καλά», μόνο αυτό. Μόνο.

Μια γυναίκα μπροστά μου λέει διστακιτκά κι ευγενικά: «Γιατί δεν του ανοίγετε? Στη στάση είναι». Ο οδηγός έχει μπει στο πετσί του ρόλου της πάπιας. Η γυναίκα ρωτάει πιο δυναμικά: «Γιατί δεν ανοίγετε;». Ο οδηγός: «Ε??», ανάβει το φανάρι και το λεωφορείο φεύγει και ο οδηγός τσαμπουκαλαμένος απαντά: «Αυτός δεν ήθελε λεωφορείο, να μετακομίσει ήθελε.».

Και διερωτώμαι τι είναι το λεωφορείο? Αεροπλάνο, να πληρώσει ο επιβάτης υπέρβαρο? Οι αποσκευές του δεν ήταν πολλές. Αλλά και να ήταν τι πειράζει? Και τον οδηγό τι τον απασχολεί? Να πεις ότι ήταν γεμάτο το λεωφορείο και δε χωρούσε ο κόσμος να πω οκ εκ των πραγμάτων δεν χωράμε. Αλλά τώρα…

Το χειρότερο όμως, δεν είναι που ο οδηγός δεν άνοιξε στον Άνθρωπο να μπει. ΤΟ χειρότερο είναι που και οι πέντε που ήμασταν μέσα, δεν γιουχάραμε τον οδηγό. Δεν κάναμε τίποτα για να μπει ο άλλος μέσα. Αυτές είναι οι μικρές λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά και που ποτέ δεν θα τις πάρουμε σοβαρά, να δούμε άσπρη μέρα.

Ούτε γω μίλησα και που τα γράφω τώρα βλακεία.

Α, δεν είπα μια άλλη μικρή λεπτομέρεια……..

Ο Άνθρωπος που ήθελε να μπει στο λεωφορείο δεν ήταν απ την Ελλάδα και οι αποσκευές που είχε ήταν η πραμάτεια του. (και ο χώρος που έπιαναν ήταν περίπου πέντε σακούλες σούπερ μάρκετ)

Έχεις τόσα να λες στον τόπο αυτό το γαμημένο
κράτα το στόμα σου λιγάκι οπλισμένο
κι αν δε γουστάρεις να το κάνεις αλλιώς
ή δε μπορείς, τουλάχιστον - μίλα να χαρείς σαλαλα

Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2009

Φωτογραφίες Παραγγελιά!


Μου ζήτησαν να τις ανεβάσω. Τις ανέβασα. Ήταν βλέπεις σοβαρό, μιας και πιάσαμε αυτή που έκλεψε τα αξεσσσσουάρ της Barbie!




Εδώ έχουμε ένα συνηθισμένο δελτίο ειδήσεων, με μια συνηθισμένη κάρτα, που δείχνει τα συνηθισμένα αποτελέσματα ενός συνηθισμένο γκάλοπ! Στην αρχή λες κάτι δεν πάει καλά. Στο δελτίο δείχνουν σα να μην έχει γίνει κάτι λάθος. Οπότε το ξανασκέφτεσαι, τελικά μπορεί να μην είναι και τόσο λάθος. ΔΕΝ υπάρχει διαφορά... Όχι, υπάρχει...όχι δεν υπάρχει.. υπάρχει, δεν υπάρχει... νύσταξα...

"...αύριο στις δέκα μεταρρύθμιση της παιδείας, αυτό το παίζουν κάθε μέρα θα κοιμηθώ σαλαλαα"

(να τονίσω ότι η υπογράμμιση έγινε από μόνη της και δεν φεύγει)

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2009

Φτιάχνοντας κεριά

Ώρα χαράς και δημιουργίας στα παιδικά μου χρόνια…




Τι μου ‘ρθε ξαφνικά και άνοιξα εκείνο το μπλε σκονισμένο μπαούλο, δεν ξέρω. Τι μου ‘ρθε κι έβαλα την φόρμα εργασίας δεν ξέρω. Ξέρω μην χαλάσω άλλα ρούχα. Τι μου ‘ρθε να φτιάξω κεριά, δε ξέρω. Το είχα παρατήσει το χόμπυ εδώ και πολλά χρόνια άκρως απογοητευμένη. Αφού τίποτα δεν άλλαξε από τότε, γιατί να κάνω μια απ τα ίδια απαίσια κεριά και να χαλάσω ό,τι υπάρχει γύρω μου; (εκτός από χρόνο, ρεύμα και τα χέρια μ) Πού ακριβώς γίνεται το λάθος δεν είμαι σίγουρη. Θα στα πω απ την αρχή μπας και μπορείς να με βοηθήσεις.
Τι χρησιμοποιώ:
Καλούπια: έχω πλαστικά (κάτι βαρετά και αυστηρά γεωμετρικά σχήματα, να τα δώσεις στο δημοτικό να μάθουν τις πλευρές, ακμές, έδρες Και ένα τέλειο αστέρι. Παλιά είχα και ένα έλατο από καουτσούκ_ ). Τότε είχα ψάξει για περισσότερη ποικιλία αλλά τίποτα.
Κεριά:
έχω και τριμμένο σε διάφορα χρώματα(για μακαρονάδα, ναι, χο) και μισοτελειωμένα κεριά. (παλιά έβαζα και κηρομπογιές και άσπρο κερί)
Μπεν-μαρί

Φιτίλι
: στις συσκευασίες που παίρνω το κερί έχει και κάτι φιτίλια αλλά είναι κοντά για τα καλούπια που έχω και έτσι πήρα με το μέτρο (με σύρμα μέσα).
Ετοιμάζω τα καλούπια που θέλω να χρησιμοποιήσω. Βάζω το φιτίλι και το στερεώνω ίσιο με μια πατέντα. Στο κάτω μέρος του καλουπιού στριμώχνω χαρτοπετσέτες και τις κολλάω να είναι σφιχτές με χαρτοταινία. Βάζω τα καλούπια σε ίσιο πάγκο. Υποτίθεται ότι έχω στο νου πώς θέλω να είναι το κερί (μονόχρωμο, με στρώσεις ίσιες, με στρώσεις πλαγιαστές, τόνους ενός χρώματος, πολλά χρώματα κλπ).

Πες ότι το κερί έχει λιώσει και το βάζω στο καλούπι. (Α, προσοχή γιατί όσο ανακατεύεις στο μπεν-μαρί το μείγμα σου και το νερό βράζει από κάτω, βγαίνει καυτός ατμός απ τις τρυπούλες και παθαίνεις εγκαυματάκια …………#@#$%^%Υ%Υ#@Χ##%^)
Και ενώ είδες, δεν είσαι τρελή (λέμε τώρα), γέμισες το καλούπι με κερί, γυρίζεις και βλέπεις άδειο το καλούπι! Όμορφα, οι χαρτοπετσέτες δεν έκαναν δουλειά και όλο το κερί δραπέτευσε. Αυτό είναι το πρώτο βασικό πρόβλημα. Έχω δοκιμάσει τα πάντα εκτός από ούλτρεξ. Τι μπαμπάκια έβαλα, τι λίγο λίγο με το κουτάλι έριχνα να παγώσει και να μην τρέξει με φόρα, τι έριχνα σε διάφορες θερμοκρασίες το μείγμα ΤΤΤΤιποτα.

Το άλλο πρόβλημα είναι
όταν πια έχει περάσει μια μέρα και πάω με χαρά στην αρχή (κάθε φορά με χαρά, λες και δε ξέρω….) να βγάλω τα κεριά. Τα περισσότερα αντιστέκονται με σθένος, υπολόγισε και το γεγονός ότι στη μια άκρη έχουν μπόλικες χαρτοπετσέτες με λιωμένο κερί. Μετά από ώρα μάχης, με χαλασμένο μανικιούρ και τραυματισμένα, ταλαιπωρημένα χέρια μερικά καλούπια υποχωρούν.

ΤΟ Τρίτο πρόβλημα είναι
ότι μερικά δεν έχουν λεία επιφάνεια, αλλά έχουν σαν τρυπούλες… σαν να είναι σκαμμένο το κερί να πω… σα να χει ξεφλουδίσει… κι έτσι το αποτέλεσμα είναι αποκαρδιωτικό. Τι να φταίει τι να φταίει -που δεν πήγαμε μπροστά σαλαλα Ό,τι (σχετικές) ιδέες έχεις πες μου! (και σημειώνω ότι απ την αρχή το έκαναν αυτό, δεν είναι θέμα βρωμιάς, ότι έχει μείνει κερί παλιό ή κάτι τέτοιο..) Βέβαια έκανα κ τα άλλο, αφού έβγαλα το κερί με την ανεμοβλογιά το βούτηξα σε κερί κι έτσι διορθώθηκε το θέμα. Όμως εξακολουθώ να θέλω να βγάζω λεία κεριά κλπ κλπ. Και τώρα έχουν περάσει δυο μέρες και ακόμα δεν μπορώ να βγάλω δυο κεριά. Τι στο ψυγείο τα βάζω, τι σε ζέστη τι πο τα … Τα έχω ήδη καταστρέψει απ τις προσπάθειες και είχαν τα πιο πετυχημένα χρώματα που ήθελα.

Α, ναι κι ένα άλλο θέμα είναι τα χρώματα (είναι γεμάτη η σκέψη μου με χρώματα δικά σου σαλαλα)……… Φυσικά ρε Ιωάννα άλλο χρώμα έχει το κερί λιωμένο κι άλλο όταν κρυώνει… και ενώ το δοκιμάζεις σε μια άκρη και βλέπεις πως είναι… Καλά ας κάνω ευπαρουσίαστα κεριά ποτέ και τους βρίσκουμε και τους τόνους… (συνοψίζω: θέλω 1. πιο ενδιαφέροντα καλούπια, 2. να μην έχω διαρροές κεριού, 3. να μην βγαίνουν τα κεριά σκαμμένα)

Με 'καψες που να καείς σαν το κεράκι της Λαμπρής σαλαλα

Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2009

Μπλογκοπαίχνιδο


Μπλογκοπαίχνιδο ξαναχτυπά καιιι
1. Ευχαριστώ τον Χρήστο για την πάσα.
2. Σε ρωτάω γιατί σ ένα μπλογκοπαίχνιδο έπρεπε να γράψουμε 7 μειονεκτήματά μας και τώρα που «πρέπει» να γκρινιάξουμε μπορούμε μόνο σε πέντε κουκίδες. Απλά άδικο.

Ας είναι…πέντε πράγματα που με εκνευρίζουν, λοιπόν:
1. Η Άνοιξη (και το φιλοσόφησα παραπάνω φέτος, μη νομίζεις. Πάλι στα ίδια κατέληξα) (κι όσο κι αν πονώ όπως θα μπααααίνει η άνοιξηηη, δε θα γυρίσω να κοιτάξω… σαλαλα). Και να σκεφτείς ότι ποτέ δεν είχα πει είμαι τύπος πχ του χειμώνα, του καλοκαιριού κλπ. Δεν ξεχώριζα κάποια εποχή. Όλες με τη σειρά τους είχαν κάτι που μ άρεσε και χρειαζόταν. Τώρα, ακόμα δεν βάζω τον εαυτό μου ως τύπο του φθινοπώρου ή του χειμώνα κλπ. Σίγουρα όμως ΔΕΝ είμαι τύπος της Άνοιξης. ΔΕΝ. Και σε περίπτωση που δεν έγινα κατανοητή: Δεν μου αρέσει η Άνοιξη.

2. Που όταν η πωλήτρια σε μαγαζί ρούχων προσπαθεί να σε πείσει το λευκό παντελόνι που με το ζόρι κουμπώνει και επιπλέον σε κάνει τετραπλάσια σου πάει, επειδή μόνο αυτό της έχει μείνει.

3. Που σπάνια (μην πω ποτέ) η κομμώτρια σε κουρεύει όπως θέλεις και όχι σύμφωνα με το δικό της γούστο.

4.Που δεν μιλάμε πια δεν μιλάμε (σαλαλα), όποτε πρέπει και εκεί που πρέπει και κάνουμε αλλού και χωρίς λόγο μαγκιές.

5. Που ξέχασα τι είχα σκεφτεί να βάλω για νούμερο πέντε και κάθομαι και κοιτάω την οθόνη μπας και μου ‘ρθει εδώ και μια ώρα. (‘Πληγή από φριχτό μαχαίρι’ γεράματα τι να πεις)

Να μπλογκοπαιχνιδοΓκρινιάξουν οι: Proserpina, Pietagi, [Germanos], Narita, The Stranger.


(Έτσι και παίξει ένας απ' αυτούς...θα... θαα..θααα κερδίσει πλούσια δώρα :P )

Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2009

Delete

Πόσες φορές έχεις ευχηθεί να υπήρχαν κουμπιά και 'τσουκ τσουκ', να τα πατάμε κι ανάλογα να νιώθουμε?
Τελικά μπορούμε να πατήσουμε το delete...; Υπάρχουν άτομα που μπορούν.
Τελικά υπάρχουν άτομα που πατάνε το delete... γιατί δεν μπορούν.

(Και μη ξαναπείς εξυπνάδες. Και δεν μπορώ υπάρχει. Και δε θέλω υπάρχει. κι όσο υπάρχεις θα υπάρχει, κάτω απ το πουκάμισό σου φόρεσες φανέλα, αλλά το σφάλμα είναι δικό σου. Βάλε φουστανέλα!)

Και είναι κρίμα. Και συζητώντας είχατε πει ότι δεν θέλετε να φτάσετε στην 'κρίμα' κατάσταση. Μένετε όσο είναι τώρα, για να μην έρθει μετά το κρίμα. Και το κρίμα στο λαιμό σας. Αλλά οι άλλοι, που δεν είναι με σας, είπαν ότι το κρίμα τους ανακουφίζει.
Δεν καταλαβαίνεις,α; Το ξέρω.


Ένα γερόντιο μες τα λάπτοπ μας συσσωρεύει
Φωτογραφίες απ’ την αγάπη μας κι mp3
Κι ένας αέρας για πολύ λίγο μας χαϊδεύει
Μετά «αποθήκευση», «επικόλληση», «διαγραφή» σαλαλαλα

Α! Να μην ξεχάσω ότι "είχα πει να μην φύγουμε απ την νήσον, γιατί η νήσος είναι ένα κομμάτι ξηρά και γύρω γύρω θάλασσα."

Τρίτη, 3 Μαρτίου 2009

Σε τι κόσμο...?!

Τώρα που οι απόκριες τελείωσαν, μπορώ να μοιραστώ μαζί σου αυτές τις ...στολές.
1. Hip hop star 8-14 ετών
2. GO go girl 6-12 ετών
3. Ψυχεδέλεια 8-14 ετών
4. Βασίλισσα της Μόδας 8-14 ετών
5. Spicy Tiger 8-14 ετών
6. Φύλακας του Νόμου 6-14 ετών
7. Emo-tional 6-12 ετών
8. Funky Cat 6-12 ετών

Όχι, δεν έχω να πω τίποτα. Τα σχόλια δικά σου.

Στο καρναβάλι ρε, πού πας? Χωρίς μάσκα και στολή, ρε, να φοράς κι αφού το διάλεξες να πας σαλαλα