Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2009

Οι πιο πολλοί...

Εσύ που ξέρεις τι θα πει να είσαι μόνος
Κι ακούς τη νύχτα να μιλούν αερικά
Για πες μου πού μας οδηγεί αυτός ο δρόμος
Πού δραπετεύουν όσοι ζουν αληθινά.


Οι πιο πολλοί δεν αγαπάνε αυτά που έχουν
Γκρινιάζουνε πως τάχα δεν αρκούν
Μα είναι τα όνειρα γι`αυτούς
που ξέρουν να τα βλέπουν
Και τα τραγούδια γι`αυτούς
που ξέρουν να τ`ακούν.σαλαλα

http://www.youtube.com/watch?v=9uPk3rw0hF8

Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2009

Μα Αν

Χιονίζει

Ε και?


Προσοχή ακολουθεί ανέκδοτο:
Το μικρό αρκουδάκι ρωτάει τον μπαμπά του:
-Μπαμπάαα, είσαι αρκούδα?
-Ναι.
-Πολική?
-Ναι!
-Και η μαμά? Ακρούδα κι αυτή?
-Ναι.
-Πολική?
-Ε, ναι.
-Κι εγώ? Αρκούδα κι εγώ?
-Ναιιι!
-Πολική?
-Ναι!
-Ε τότε γιατί κρυώνω γμ το κρτ μ ?

Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2009

Βόλτα?!


Θααα 'ρθω κααάποια μέεεραα από το γραφείοο, να σε πάρω απ τη δουλειάαα, να πάααμε βόοολλτα στοοο Θησείοοο, στην αρχαία Αγοράαα... σαλαλα

Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2009

"Σονάτα του σεληνόφωτος"



Σου έχω ξαναπεί για την σχέση μου με την ποίηση. (κλακ). Να στην υπενθυμίσω…: Καμία. Κι όμως υπάρχουν μερικές μικρές εξαιρέσεις. Μια απ αυτές είναι «Η σονάτα του σεληνόφωτος» του Γ. Ρίτσου. Σε περίπτωση που δεν την έχεις διαβάσει, μπορείς να την ακούσεις εδώ κι εδώ το δεύτερο μέρος.


Καλοκαιρινά μαθήματα για την τρίτη λυκείου, λογοτεχνία κατεύθυνσης. Είχα καλή καθηγήτρια ή τα ποιήματα και τα κείμενα που είχαμε στην ύλη ήταν τόσο δυνατά ή εγώ τα χρειαζόμουν και ήμουν με ανοιχτά μάτια ..δε ξέρω…

Ακόμα και τώρα βάζω που και που την Σονάτα… ουφφφ δεν βρίσκω σκόπιμο να σου περιγράψω τα συναισθήματα μου…

Να μερικοί στίχοι που κάθε φορά- κι ας τους ξέρω κι ας τους περιμένω- με ξυπνάνε...

Όταν έχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι, αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες,
ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου λησμονημένα λόγια - δε θέλω να τ' ακούσω. Σώπα.
Να στεριώνεις(...) να στεριώνεις(...) όλο να προσέχεις μην πέσουν μην πέσεις(...)

Τούτο το σπίτι παρ’ όλους τους νεκρούς του δεν εννοεί να πεθάνει επιμένει να ζει με τους νεκρούς του, να ζει απ τους νεκρούς του, να ζει απ τη βεβαιότητα του θανάτου και να νοικοκυρεύει ακόμα τους νεκρούς του σε ετοιμόρροπα κρεβάτια και ράφια.

Έξω, στο δρόμο μπορεί να μην ακούγονται τούτα τα βήματα, -ή μεταμέλεια, λένε, φοράει ξυλοπάπουτσα, -κι αν κάνεις αν κοιτάξεις σ’ αυτόν ή στον άλλον καθρέφτη, πίσω απ’ τη σκόνη και τις ραγισματιές, διακρίνεις πιο θαμπό και πιο τεμαχισμένο το πρόσωπό σου, το πρόσωπο σου που άλλο δε ζήτησες στη ζωή παρά να το κρατήσεις καθάριο κι αδιαίρετο.
έχω ακόμη διάθεση για παρομοιώσεις, - αυτό μου απόμεινε,
αυτό με διαβεβαιώνει ακόμη πως δε λείπω.

Κι αλήθεια δεν είναι λίγες οι φορές που ανακαλύπτω εκεί, στο βάθος του πνιγμού, κοράλλια και μαργαριτάρια και θησαυρούς ναυαγισμένων πλοίων, απρόοπτες συναντήσεις, και χτεσινά και σημερινά και μελλούμενα, μιαν επαλήθευση σχεδόν αιωνιότητας, κάποιο ξανάσασμα, κάποιο χαμόγελο αθανασίας, όπως λένε,μιαν ευτυχία, μια μέθη, κι ενθουσιασμόν ακόμη, οράλλια και μαργαριτάρια και ζαφείρια μονάχα που δεν ξέρω να τα δώσω – όχι, τα δίνω. Μονάχα που δεν ξέρω αν μπορούν να τα πάρουν – πάντως εγώ τα δίνω.–

κι όταν σηκώνω το φλιτζάνι απ’ το τραπέζι, μένει από κάτω μια τρύπα σιωπή, βάζω αμέσως την παλάμη μου επάνω να μην κοιτάξω μέσα, - αφήνω πάλι το φλιτζάνι στη θέση του
και το φεγγάρι μια τρύπα στο κρανίο του κόσμου – μην κοιτάξεις μέσα,
είναι μια δύναμη μαγνητική που σε τραβάει – μην κοιτάξεις, μην κοιτάχτε,
ακούστε που σας μιλάω – θα πέσετε μέσα. Τούτος ο ίλιγγος ωραίος, ανάλαφρος – θα πέσεις, -ένα μαρμάρινο πηγάδι το φεγγάρι.
ίσκιοι σαλεύουν και βουβά φτερά, μυστηριακές φωνές – δεν τις ακούτε; Βαθύ βαθύ το πέσιμο, βαθύ βαθύ το ανέβασμα. Μην κοιτάς εμένα, εμένα η θέση μου είναι το ταλάντευμα.
Α φεύγεις; όχι, δε θα ρθω...


(δες κι αυτό , κλείσε την Tv..xmmm)

Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009

Ταράααααννν

Κύματα. Απέναντι είναι τ αστέρια.



Αστέρια. Απέναντι βλέπεις τα Κύματα.


ΝΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ, έσωσα τις φωτογραφίες απ το ταξιδάκι!!!!
Κερνάααω απόψεε εγώωω σαλαλαλα

Το πλοίο θα σαλπάρειι το βραδάαακιι και πάρε το μετρό για Πειραιάααα σαλαλαλα

Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2009

Απαγορεύεται





Πέμπτη, 5 Φεβρουαρίου 2009

Αν τύυυχειιι

Αν κάποιος σου πει «Καλά να φανταστείς τότε ήμασταν Αγία Τριάδα και…», εσύ μην ρωτήσεις «Αγία Τριάδα? Προς τα πού είναι αυτό?!».

Αν πας να κλείσεις το παράθυρο και βγάλεις έξω το κεφάλι σου να δεις τι γίνεται, σταμάτα το άλλο χέρι που παράλληλα κλείνει το παράθυρο και συνεπώς και το κεφάλι σου.

Αν πας βόλτα στα αστέρια, με καλό καιρό και με το φως του ήλιου μη χαρείς και πολύ, όσο σπάνιο και να είναι το όλο σκηνικό Οι φωτογραφίες που θα βγάλεις, μετά από λίγες ώρες θα χαθούν για πάντα. Γι’ αυτό μην ξαναδιακινδυνέψεις για να βγάλεις φωτογραφία που τελικά δεν θα την δεις ποτέ.

Αν στην παραλία δεις δυο ηλικιωμένους να παίζουν γκάιντα και νταούλι, αφέσου και χόρεψε. Α, και μην τσαντιστείς με τον εαυτό σου που ντράπηκες να τους ζητήσεις να τους βγάλεις φωτογραφία, έτσι κι αλλιώς… μην τα ξαναλέμε.

Προσοχή, ακολουθεί …. Διαφήμιση:
-Αγαπημένο ροκ?
-Λιωμένο παγωτό! (με απόλυτη φυσικότητα, δίνεις προσοχή γιατί το λιωμένο παγωτό πολύ σε έχει κουράσει))
-Αγαπημένο ζεϊμπέκικο?
-Της Ευδοκίας!! (άντε οκ)
-Αγαπημένο χασάπικο? (να δούμε τι θα πει κ πού το πάει )
-Του Χατζηγιάννηηηηη!!!
Απ το 1800τόσο, μοσχάρια μπλα μπλα μπλα…

Μέσα στο ταξί, ο οδηγός έχει σκυμμένο το κεφάλι σε όλη τη διαδρομή και στέλνει σμς. Κάποια στιγμή φτάνουμε ζωντανοί.
-Πόσο είναι?
-Εκατό ευρώ. (τι χιούμορ! Για το οποίο δεν το έχω καμία όρεξη)
-Συγνώμη δεν άκουΣα?
-Τόσο… (γελάει μόνος του και με κοιτάει) Ξέρεις πριν αχαχα χαχαχα (δεν μπορεί απ τα γέλια να το πει καν!) είπα 100 ευρώ.
-(έλα!) μμμ α ναι? Ορίστε.
-Ευχαριστώ
-Γεια σας…

Μέσα σε δυο μέρες άλλος οδηγός ταξί επανέλαβε το χιουμοράκι «Ένα εκατομμύριο». Το παράκανε.

Αν μπεις σε ταξί με λόξυγκα, ο οδηγός θα σου βάλει Μοσχολιού όσο πιο δυνατά γίνεται και θα σου περάσει. (δοκιμασμένο)

Μέρα με βροχερή, μέσα σε ταξί και στο δρόμο πάρα πάρα πολύ κίνηση. Τα αυτοκίνητα κάμπιες κλπ. Με το που το αντιλαμβάνεται ο οδηγός αρχίζει:
-Πωωωωωωωωωωωωω πωωωωωωωωωωωω Είπατε τίποτα? Δεν Ακουσα…
- Δεν έχω να πω κάτι. (κοφτά και αυστηρά)
- Δεν έχετε ε? Πώς και δεν έχετε?
-Είμαι ψύχραιμη. Δεν περίμενα κάτι καλύτερο.
-Δεν περιμένατε κάτι καλύτερο…πωωω ψύχραιμή ε? Σε λίγο να δούμε πόσο ψύχραιμη θα είστε…
-Λέτε? Και τι να κάνω? Να με αφήσετε να πάω με τα πόδια ?
-Ναι, ναι..εδώ? εδώ??
-αχαχα
Παρ όλο που δεν προχωρούσε το ταξί ιδιαίτερα, ο οδηγός έεετσιι όπως οδηγούσε με ζάλισε… όποτε άραγμα πίσω, υπομονή και προσοχή μην ξεράσω.
-Δεν μιλάτε όμως δεν μιλάτε….
-μμμ (που όπως κατάλαβα τα συγκαταβατικά μου ‘μμμ’ δεν τα άκουγε - Στην αρχή του είπα που πάω και άλλα πάτησε στο τζι πι ες, μέχρι να συνεννοηθούμε πήρε ώρα- Αν δεν θες να σου ξεράσω την ‘αμαξάρα ς’ καλό είναι να μη μιλάμε)
-Κοιμηθήκατε?
-Κοντεύω.
-Κι εγώ τι να κάνω? Να μην με πάρει ο ύπνος στο τιμόνι… Ποιος θα μου μιλάει να μην κοιμηθώ.?
-Ε, έχετε την κυριούλα στο τζι πι ες που μιλάει κάθε τόσο.
-αχαχαχα την κυρία ε…
-Στα 500 μέτρα στρίψτε δεξιά.
-Κάτσε να φτάσω στα 500 μέτρα και μιλάμε.
Κλππ κλππ

Πες στο ταξί να μη σε περιμένειιι, κατέβα βγες, πέρπατα στη βροχήηη σαλαλα
Μέσα το ταξί όλα φίνα καιιι σαλαλα
Προλαβαίνωωω, μέχρι να έρθει το ταξίιι σαλαλα

Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2009

Αν έχεις τύχη...

...δώσε μου.

Βγάλαμε και μια φωτογραφία, έτσι όπως σ είχα αγκαλιάααα, έπεφτε ο ήλιος σαν ποτάμι πάνω στα σγουρά σου τα μαλλιά. Ασπρόμαυρη μικρή φωτογραφία στης πλατείας τα άσπρα τα σκαλιά. Ήταν Κυριακή και μεσημέρι, έλαμπε γαλάζιος ουρανός. Κι όπως με κρατούσες απ το χέρι πίστεψα πως είσαι δυνατός….μονάχα η παλιά φωτογραφία μου μοιάζει γελαστή και λίγο αστεία… Σαλαλαλα


Πάντα είχα κόλλημα με τις φωτογραφίες. Πάντα σπαταλούσα το τριανταεξάρι φιλμ με καλώδια της ΔΕΗ και κάπου στο βάθος ηλιοβασίλεμα και άλλα «ανούσια» θέματα. Με το πέρασμα των χρόνων αυτό το κόλλημα έγινε μεγαλύτερο απ την στιγμή που έπεσε στα χέρια μου η ψηφιακή μηχανή. Τότε σταμάτησαν τα παράπονα για τα έξοδα άχρηστων φωτογραφιών και άρχισαν εκείνα για το γεγονός ότι η μηχανή είχε γίνει προέκταση του χεριού μου ( «απορώ τι βγάζεις τώρα», «καλά γιατί βγάζεις το ίδιο πράγμα τόσες φορές», «αμάν πια με τις φωτογραφίες» «πού είναι η Ιωάννα?» «Έλα μη χαθείς» κλπ). Και όσο περνάν τα χρόνια το κόλλημα γίνεται εντονότερο. Τα πειράματα περισσότερα. Δοκιμάζω μηχανές και διάφορους συνδυασμούς.

Και να μια τώρα εδώ, με τον τοίχο δίπλα μου με μια μεγάλη τρύπα. Γιατί θα χτυπούσες κι εσύ το κεφάλι σου, αν έχανες 500 φρέσκιες φωτογραφίες από το νησί. Αυτή τη φορά είχα ποοοοοοολύ καλό και διαφορετικό υλικό. Είναι απ τις λίγες φορές που για τις περισσότερες φωτογραφίες ήμουν σίγουρη ότι ήταν τε λει ες. Είναι απ τις λίγες φορές που δεν κάθισα να τις δω ιδιαίτερα, λόγω έλλειψης χρόνου και εξοικονόμηση μπαταρίας….

Πώς τις έχασα…

Βάζω στο card reader την κάρταααα και την συνδέω με τον υπολογιστήηη. Ενώ δείχνει να καταλαβαίνει ότι κάτι συνέδεσα, δεν ανοίγει το παραθύρι που με ρωτάει ευγενικά τι θέλω να κάνω (άνοιγμα, εκτύπωση κλπ). Σιγουρεύω την κάρτα ότι έχει μπει και ότι έχω σύρει το κουμπί στο card reader όπως πρέπει. Οκ, πιάνει, τις ανοίγει, αποκοπήηη και επικόλληση δεν με αφήνει να κάνω. Μου λέει δεν γίνεται μην επιμένεις. Λέω έτσι είσαι? Αποσυνδέω όπως πρέπει το card reader. Βάζω την κάρτα στην μηχανή και πάω να τα συνδέσω πάλι…. Δεν ανοίγει τίποτις. Ο υπολογιστής βλέπω να ζορίζεται. Κάνω επανεκκίνηση. Ξανά προσπαθώ με την μηχανή και με cardreader. Τίποτα. Πάω σ άλλον υπολογιστή. Τίποτα. Παραιτούμαι των προσπαθειών αλλά πάω να τις δω απ την μηχανή…. Και…. ΣΑΠΛΑΪΖ

Μου λέει να καθαρίσω το μεταλλικό μέρος της κάρτας και παράλληλα μου έχει δύο επιλογές «Καθ. Καρτ» «Διαμόρφωση». Καθαρίζω την κάρτα, αν και δεν πείθομαι πως φταίει κάτι τέτοιο (αφού στην προηγούμενη κάρτα που είχα είχαν σχεδόν φύγει τα μεταλλικά τέτοια… και μια χαρά ήταν. = δεν πρέπει να είναι τόοοσο ευαίσθητα τα πράγματα). Καμιά αλλαγή δεν σημειώθηκε. Σκέφτομαι να τα αφήσω μια μέρα μπαςς και είναι θέμα υγρασίας κλπ… αν και δεν το θεωρώ πιθανό και τότε θα επιλέξω το καταστροφικό «διαμόρφωση», μήπως σώσω την μνήμη. Για τις φωτογραφίες δεν ελπίζω πια. Τι λες να έχει γίνει? Μπορεί να κάηκε η κάρτα????

Τώρα μου ‘ρθε στο νου τότε που είχα πρωτοπάρει την βιντεοκάμερα και ‘έχασα’ τις δύο πρώτες κασέτες (πρώτα υγρασία και μετά η κάμερα τις μάσησε). Μεγάλη απογοήτευση.

Και να γίνω και λίγο Πολυάννα με το παιχνίδι της χαράς… «Το μέρος δεν το χάνω», «Θα ξαναβγάλω καλύτερες», «Θα μπορούσε να είχε γίνει χειρότερη ζημιά», χμμμμ…

Σκατά σκατά σκατά σκατά σκατά σκατά σκατά σκατά σκατά σκατά σκατά σκατά σκατά σκατά σκατά σκατά σκατά σκατά σκατά.

Σου σκίζωω τιςςς φωτοοογραφίεςςς και συυ όπως κι εγώωω σαλαλαλα