Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2008

Τρύπες στο νερό


Τρύπα στο νερό

Τρύπες
Στο νερό
Τρύπες

Τρύπα
Τρύπα μου
την
μύτη


Νερό
NerΟ


trip-α
Μας

την
Άμμο

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2008

Εϊναι του δρόμου η χαρά

Μα η φιλία είναι φιλία, θέλει παιχνίδι και ταξίδι κι αλητεία
Ναι, η φιλία είναι φιλία, θέλει ξενύχτι κι αμπελοσοφία
θέλει τέχνη και θυσία, καβγάδες, μπελάδες και παιδικά αστεία σαλαλα

(Αριστερά: η 'ταξίδι κι αλητεία', στη μέση: η 'τέχνη και θυσία', δεξιά: η 'παιδικά αστεία' /ξενύχτι, αμπελοφιλοσοφία, καβγάδες και μπελάδες είναι και οι τρεις μαζί)

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2008

Βυθός διακοσιατριανταεξι

Θα σβήσω το φως κι όσα δε σου χω χαρίσει,σε ένα χάδι θα σου τα δώσω.
Κι ύστερα πάλι θα σε προδώσω,μες στου μυαλού μου το μαύρο βυθό.
Θα κλάψεις ξανά που μόνη θα μείνεις κι εγώ πιο μόνος κι από μένα, μες σε δωμάτια κλεισμένα,το πρόσωπό σου θα ονειρευτώ,γιατί μες στο όνειρο μόνο ζω. σαλαλα


... Μοιραία λέξη λέω που 'ναι η έλξη. Για 'κείνα τ’ άγνωστα από σένα, που ένα τα έψαχνες προς ένα. ...
Θυμάμαι σε είχα πρωτοσυναντήσει να ψάχνεις τόσο απελπισμένα, ποιο τραίνο σε έπαιρνε από σένα. ... σαλαλα



Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2008

Κρυφτό


Αχ πουλί μου τρελό, έχεις πετάξει. Παίζεις πάλι κρυφτό, δεν είσαι εντάξει
και αυτό θα στο κρατώ.Ξέρω θα 'ρθει η στιγμή και για σένα, που όλοι οι δρόμοι θα βγάζουν σε μένα και εγώ θα σου κρυφτώ. Θα με ψάχνεις σε σώματα ξένα, μα ποτέ δε θα βρίσκεις κανέναν. Εγώ θα σου κρυφτώ.Θα σου κρυφτώ...σαλαλα
(έτσι πάει τελικά?!)

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2008

Ξημερώνει...

(κι εγώ στους δρόμους τριγυρνώωω σαλαλα)

Ας μείνουμε να δούμε το ξημέρωμααα, ας μείνουμε σε λίγο ξημερώνει. Μετά από τέτοια νύχτα θα 'ταν άδικο, να μην αντέξουμε έξω λίγο ακόμη σαλαλα




Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2008

Ζάρια;


Εσύ στα ζάρια με παίζεις. Εκεί σε παιιίζω κι εγώωω, χάανεις κερδίζεις, με παίρνεις σ ένα παιχνίδι αργό. σαλαλα

Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2008

Κάπως έτσι

Στο γυαλί, δροσιά ξεπροβάλειιι. Φυσικός χυμός πορτοκάλιιι.
Αχ, πορτοκάλιιι γυρεύω ενέργειαααα κι είναι μεγάλη για να σωθώ. Ό,τι γουστάρω ζάλη και παρενέργειααα... σαλαλαα

Τελικά...


Τελικά δεν. Τόσοι μήνες τσάμπα έκαιγε η λάμπα. Το πολεμούσα- αντιμετώπιζα λάθος. Όχι, δεν είναι ακριβώς έτσι. Αυτό το ακριβώς... Τέτοιες ώρες, όχι λόγια. Μάλλον λόγια πολλά, αλλά όχι για δημοσίευση. Μόνο τραγούδια. [Έτσι (δεν) μου έβγαινε και παλιότερα…μπορεί να το χες διαπιστώσει] Ίσως από δω και πέρα, για όσο χρειαστεί, μόνο τραγούδια και εικόνες. Όχι, για μένα. Όχι. Θα αφορούν τις ζωές των άλλων. Ναι, ίσως να γίνει κάπως έτσι…

Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2008

Έχεις φύγει απ την πόλη

Έχεις φύγει απ’ την πόλη κι όλα τα άστρα πέφτουν κάτω. Τη στιγμή που θα φανούνε, η ψυχή μου πιάνει πάτο. Έχεις φύγει απ’ την πόλη, δεν υπάρχει καληνύχτα. Μόνο μια φωνή που λέει πνίχτα τα δάκρυά σου, πνίχτα.
Έχεις φύγει απ’ την πόλη. Ποιοι ειν’ οι εχθροί και ποιοι οι φίλοι. Φίλος μου είναι όποιος μ’ αντέξει με του πόνου το φιτίλι. Πώς να βγει το μεσημέρι, μες από τα μαύρα δίχτυα; Κι αγριεύουν οι καυγάδες κι οι φωνές στα δίπλα σπίτια. Έχεις φύγει απ’ την πόλη.
Έχεις φύγει απ’ την πόλη κι όλα τα παιδιά το ξέρουν. Τ όνομά σου, μαχαιριά μου, σαν τραγούδι το προφέρουν. Κι από ‘δω σαν φύγω απόψε, πάλι δε θα χαιρετίσω και τα όνειρα στους δρόμους να πεθαίνουν θα τα αφήσω. Μέχρι να γυρίσεις πίσω, πρέπει κάπου να μιλήσω. Έχεις φύγει απ’ την πόλη. σαλαλαλα
(στίχοι-μουσική: Κώστας Λειβαδάς)

Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2008

Να φάμε και τίποτα

Σου χει τύχει και σένα. (θα χεις πάει έστω και κατά λάθος, γιατί εσύ είσαι κατά όλων αυτών) Ή κάποια στιγμή θα σου τύχει… Να πας για φαγητό σ αυτά τα μέρη που είναι φορτωμένα με άπειρα, τεράστια διακοσμητικά και με το που σου φέρνουν τον κατάλογο:
1. όλη η παρέα σταματάει να μιλάει.
2. για ένα τέταρτο διαβάζει τον πυκνογραμμένο, πολυσέλιδο, ξενόγλωσσο (τις περισσότερες φορές) κατάλογο.
3. Μετά το τέταρτο, σπάει κάποιος τη σιωπή ζητώντας τη γνώμη των υπολοίπων γιατί βρίσκεται σε δίλημμα.
4. Δεν απαντάει κανείς αλλά αρχίζουν όλοι να λένε τους προβληματισμούς τους. Επικρατεί πανικός. Εσύ τι θα πάρεις? Ααα και τι είναι αυτό? Πού είναι αυτό? Σε άλλη σελίδα κοιτάς. Κάτω δεξιά. Πιο πάνω…δίπλα στην αυτή την αηδία. Τι μέρα είναι σήμερα? Α δεν έχει προσφορά καλή. ΤΙ προσφορά? Α να δω. Τι ώρα είναι? (και τι χρονιά, το θέμα είναι να έχει βούτυρο η φρυγανιά σαλαλα) –έρχεται και το γκαρσόνι είστε έτοιμοι? – αφού μας βλέπεις ούτε τα sos δεν προλάβαμε τι μας αγχώνεις…
5. Μετά από είκοσι λεπτά. Έχουν όλοι αποφασίσει αλλά κρατάνε τους καταλόγους ανοιχτούς και το δάχτυλό τους να σημαδεύει το πιάτο που θα πάρουν ‘γιατί θα το μπερδέψω’ ‘άντε να το πεις αυτό το πράγμα’ κλπ
6. Ξεχνάει να έρθει το γκαρσόνι και να πεις πως έχει δουλεία…
7. Κάποια στιγμή, ένας με κίνδυνο να χάσει αυτό που θέλει να παραγγείλει, βγάζει το χέρι απ τον κατάλογο και κάνει νόημα στο γκαρσόνι που μόλις εμφανίστηκε.
8. Με ένα πλατύ χαμόγελο περιμένει να χτυπήσει την παραγγελία.
9. Αρχίζουν οι ευγένειες… πες εσύ. Όλοι μουγκοί… Εγώ θέλω να αυτό εδώ…
10. Το γκαρσόνι διαβάζει γρήγορα και μέσα απ τα δόντια του το όνομα του πιάτου. Και αρχίζουν οι ερωτήσεις: σε μικρό, μεγάλο, μεσαίο?
11. εμ… πόσο είναι δηλαδή. (στο μεταξύ όλοι έχουν αρχίσει να κουράζονται στη σκέψη ότι θα συζητάνε μισή ώρα την παραγγελία, έτσι αλλάζουν στα γρήγορα γνώμη). Θέλετε να έχει την τάδε σως η την τάδε?
12. Τι διαφορά έχουν? Αυτή έχει αυτό και η άλλη εκείνο… και μπλα μπλα…
13. Μόλις τελειώνουν οι επιλογές έρχεται η σειρά του επόμενου…
14. ε και μένα σαν κι αυτό που πήρε το παιδί. Το ίδιο κάνουν κ οι άλλοι. Και έξω απ την πόρτα.
15. Θα πιείτε κάτι ? Νερό…(και θα σου φέρει ένα ποτήρι για τον καθένα και θα το πιείς και αν πνιγείς την πάτησες. Δεν έχει άλλο. Μα φέρτε μια κανάτα. ΔΕΝ ΄έχουμε κανάτα – σε καναχρόνο να ξαναζητήσεις θα έχουν βάλει κανάτα)
16. Τώρα ανάλογα στο μαγαζί που θα χεις πάει, ή θα σου φανεί ακριβό και δεν χόρτασες. Ή θα είναι οκ, τουλάχιστον χόρτασες.

Στα χέρια μου έπεσε ένα φυλλάδιο για φαγητό. Παραβλέπω το γεγονός ότι είχαν ασχοληθεί πολλλλλλλύ μ αυτό το φυλλάδιο διαφημιστές και ψυχολόγοι …τέλος πάντων έχει πολλά σημεία γελοία… Αυτό που θα μοιραστώ μαζί σου είναι : «Παστα Πίτσα : λαχταριστά τορτελόνι με γέμιση σπανάκι και ρικότα, τυριά μοτσαρέλα και γκούντα, μπέικον και πλούσια σάλτσα Carbonara. Και όλα αυτά, μέσα σε λεπτή ζύμη.» Μόνο σε μένα αυτό το πράγμα θυμίζει εμετό?! Πες μου ότι το έχεις φάει…. Μπορεί να είχε έμπνευση μεεεγάλλη έμπνευσηη σαλαλα Αυτός που το σκέφτηκε… ή είναι ένας τρόπος να μην πετάς κανένα υλικό. (δηλαδή, στα μαγέρικα που κάνουν το λεμονάτο κρέας κοκκινιστό είναι κύριοι…)