Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2007

Να αν θα με


Χειμώνας ήταν όταν είχαν πάει μια ολιγοήμερη εκδρομή στο Ξυλόκαστρο πριν αρκετά χρόνια. Η Κ. με τον Β, η Σ με τον Τ. και η Χ. με τον Π. Τότε ήρθαν αντιμέτωποι με κάτι που κανείς τους δεν είχε προβλέψει…

Έφτασαν στο σπίτι που είχαν «κλείσει» από την Αθήνα. Η σπιτονοικοκυρά τους το έθεσε καθαρά όλος ο όροφος δικός τους. Άνεση! Η Κ. πήγε στο μπάνιο να «φρεσκαριστεί» και είδε τη φωτογραφία στον καθρέφτη. Ένας νεαρός με φάτσα εγκληματική και με ύφος κακόμοιρο πίσω απ τα κάγκελα… «Παιδιά στο μπάνιο έχει φωτογραφία ενός φυλακισμένου!».

Το βράδυ έφαγαν και ήπιαν πολλά κιλά κρασί όλοι τους λέγοντας ιστορίες για το δάσος του Ξυλόκαστρου. Ο Β. του έλεγε για μια γυναίκα που δολοφονήθηκε άγρια μέσα στο δάσος και έβρισκαν μέλη του σώματός της εκεί κλπ κλπ …. Ύστερα ο Τ. έλεγε ιστορίες που είχε ακούσει για φαντάσματα και ψυχές και παρόμοιες ανεξήγητες καταστάσεις. Οι δύο γυναίκες φοβόντουσαν και οι υπόλοιποι τις πείραζαν και γελούσαν. Γενικά υπήρχε ένα πολύ εύθυμο κλίμα στην παρέα. Το είχαν ανάγκη όλοι τους. Κάποια στιγμή μετά τα μεσάνυχτα γύρισαν να κοιμηθούν.

Μπαίνουν στο σπίτι γελώντας και σκουντουφλώντας. Ανοίγουν το φως στο χωλ, η Κ και η Χ μπαίνουν πιο μέσα και βλέπουν στο πρώτο δωμάτιο την συρόμενη πόρτα μισόκλειστη και έξω απ το δωμάτιο παντόφλες!

- «Ωχχχχ, Β!!! Ελάτε να δείτε!»

«Κάποιος είναι.».

-Με βροντερή φωνή ρώτησε ο Π. «Ποιος είναι;;;;»

Καμία απάντηση. Από το άνοιγμα της πόρτας φαινόταν να έχει ανοιχτή τηλεόραση με «χιόνια».

-«Να του κλείσουμε το φως!», ψιθύρισε η Χ. με ενθουσιασμό! Δύο πήγαν στο γενικό και οι άλλοι έμειναν σε απόσταση ασφαλείας μπροστά απ το δωμάτιο.

Ντουκ. Σκοτάδι.

-«Τι έγινε; Μίλησε;»

-«ωχχχ, σκοτάδι… δε μιλάει…!!!»

-ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΚΕΙ;

Ανοίγουν πάλι τον γενικό. Τον ξανακλείνουν. Καμία αντίδραση.

-Λες να συμβαίνει τίποτα Β; Σαν αυτά που λεγες;

- Ωχ ο δράκος του Ξυλόκαστρου…!

-Χαχαχαχα σιγά καλέ κ συ!

-Ωχχχ! Λέτε να είναι ο φυλακισμένος;

-Χαχαχαχαχαα

-!!!!! Μη γελάς Π.

Γέλια και φόβος μαζί. Το σκοτάδι διαδέχεται το φως και το αντίθετο. Το Άτομο που μάλλον βρισκόταν στο δωμάτιο δεν μιλούσε. Έπρεπε να βρεθεί μια λύση.

-Θα ανοίξουμε την πόρτα.

- Όχι, Χ. Είναι επικίνδυνο.

-Σιγά ρε…Σ.

Πλησιάζει ο Β και ο Π. Ανοίγουν την πόρτα κρατώντας την ανάσα τους.

Σε έξαλλη κατάσταση η Σ και η Κ:

- Ένας μπόγος στο κρεβάτι!!!!!!!!!

Μετά από λίγα λεπτά κατάλαβαν πως ένας άνθρωπος κοιμόταν κουκουλωμένος με κουβέρτα. Δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα άλλο, πήγαν να κοιμηθούν! Ο Τ. και η Σ άφησαν ανοιχτό το φως και πίσω από την πόρτα τους έβαλαν την ντουλάπα. Τα άλλα δύο ζευγάρια δεν πήραν μέτρα.

Τι λες; Έκαναν καλά;
Λένε είναι οι ψυχές που μένουν λένε είναι οι σκιές, λένε πως κοιμούνται κάθε μέρα και ξυπνούν τις Κυριακές σαλαλα

(ο κόσμος χάνεται κι εγώ… το χαβά μ… )(η φωτογραφία είναι από http://www.xylokastro.com/)

Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2007

σαπλάιZzzZZzzZZzzzzZZzz

Το περασμένο Σάββατο (23/6) είχα τα γενέθλιά μου. Από καιρό σκεφτόμουν τι να κάνω, πώς να τα γιορτάσω. Τα τελευταία 4 χρόνια ανήμερα των γενεθλίων μου πάω σε μια συναυλία και μια άλλη μέρα «βγάζω» έξω τα φιλαράκια. Φέτος δεν ήθελα να κάνω γιορτές και ιστορίες. Βγήκαν τα προγράμματα των συναυλιών και εξεταστικών. Για πρώτη φορά δεν έπεφταν μέσα στην εξεταστική αλλά πριν. Επίσης έπεφταν Σάββατο, γεγονός που θα βόλευε σε περίπτωση που ήθελα να το γλεντήσω με ντουνιά μπόλικο. Συναυλία που να «βολεύει» (από διάφορες μεριές), δεν είχε… Πριν καμιά βδομάδα μου λέει η φίλη Β. πως στις 23/6 παίζουν τα «παιδιά» (θα σου πω άλλη μέρα για αυτούς) στην Αρχιτεκτονική στον Ν. Κόσμο. ΤΕΛΕΙΑ. Θα πηγαίναμε εκεί σαν να ήταν ένα κανονικό Σάββατο. Άλλωστε από την πρώτη φορά που τους είδα (βλέπε Νοέμβριο) είπα πως εκεί θα ήθελα να γιορτάσω, αλλά λόγω καλοκαιριού δεν περίμενα να παίζουν κάπου… Ξέρεις καλά πως κανένα άλλο άτομο αρέσκεται να πηγαίνει σε τέτοια μαγαζιά, εγώ δεν θέλω να κουβαλάω άτομα με το ζόρι από δω κι από κει, ήθελα ήρεμα πράγματα, οπότε δεν ήθελα να καλέσω κανένα. Τελικά έφτασε ο καιρός και πάνω στην κουβέντα το είπα και σε 2-3 φίλες ακόμα, οι οποίες μου είπαν «μα μου ναι ίσως θα περάσω έχω τα ένα έχω τα άλλο».

Πέμπτη βράδυ γυρίζω σπίτι και μαθαίνω τι είπε η γιατρός για τα αποτελέσματα των εξετάσεων, γεγονός που με στεναχώρησε πάρα πολύ έκλαιγα ένα τριήμερο… ( έτσι κι έγινε το προηγούμενο ποστ).

Είπα στη φίλη Σ. για την αρχιτεκτονική…:

- Δεν χρειάζεται να πιεστείς να έρθεις. Θα πάμε για κανά καφέ ποτό άλλη μέρα. Εμείς δε χανόμαστε.

-Μμμ εμμ ξέρεις έχω ένα γάμο να πάω αλλά, θα έρθω μάλλον..

-Ρε παιδί μου μη τρέχεις από κ εκεί. Αφού δε σου αρέσουν αυτά …

-Όχι, αλλά μήπως να βγούμε νωρίτερα για καφέ;

-Το Σάββατο;

-Ναι..

-Μπα ρε.. μέσα στη ζέστη … έχω και διάβασμα δεν θα προλάβω… άστο άλλη μέρα ..Κυριακή;

-Έχω κανονίσει Κυριακή…Καλά θα περάσω να σου φέρω το δώρο σου πρώτα κ μετά θα φύγω…

-Καλά μην τρελαίνεσαι… κ άλλη μέρα.. για να μην κάνεις δρομολόγια…

-Όχι θα έρθω… είναι βαρύ να μη το κουβαλάω μετά…

Πρέπει να σου πω πως αυτή η συμπεριφορά της φίλης είναι συνηθισμένη (= να σε δω, έστω κ για 3 λεπτά να ευχηθώ και να σου δώσω δώρο) και δεν με υποψίασε καθόλου.

Σάββατο, ξυπνάω έχοντας κανονίσει με 2 άτομα για το βράδυ για αρχιτεκτονική. Τίποτα άλλο για το βράδυ…….. Είχε διακοπή ρεύματος και με το που ήρθε το ρεύμα, με ψήνουν οι δικοί μου να λουστώ νωρίς γιατί ΕΙΠΑΝ ΠΩΣ ΘΑ ΧΕΙ ΟΛΟ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΜΠΛΑΚ ΑΟΥΤ. Σχολιάζω πως εδώ και μέρες μας είχαν πρήξει πως δεν θα έχουν ΣΧΕΔΟΝ κανένα πρόβλημα και μη θέλοντας να ρισκάρω να μείνω το βράδυ με το λιγδωμένο μου μαλλάκι, πάω…

Εξακολουθώ να είμαι ανυποψίαστη, διάβαζα, έκλαιγα, τραγούδαγα με εναλλαγές να μη βαριόμαστε. Η φίλη Σ. θα ερχόταν στις 8 περίπου να φέρει το δώρο. 8:15 κουδούνι. Άρα, να κάνω μετά μανικιούρ κ πεντικιούρρρ…. Ανοίγω. Ανεβαίνει πάνω…

(Εντωμεταξύ επειδή ήταν τα γενέθλιά μου και επειδή έφερε το δώρο και θα μου ευχόταν κ «επίσημα» από κοντά, φόρεσα ένα υποτυπώδες τζιν και δεν εμφανίστηκα όπως θα έκανα σ άλλη περίπτωση… = άστα βράστα-μη το σκέφτομαι )Ανεβαίνει από τα σκαλιά.. της λέω:

-Καλά χαζό είσαι παιδάκι μου; Γιατί δεν πήρες ασανσέρ;

-Ε γιατί είναι βαρύ.

-(μποϊνγκ, α θα φοβάται τη διακοπή ρεύματος…)

Κλείνουμε την πόρτα και εκεί που γυρίσαμε πλάτη σ αυτήν για να ανοίξω τον πίνακα που μου έφερε… ΤΣΟΥΠ ανοίγει η πόρτα και βλέπω σε πρώτη φάση τον αδερφό μ. Ξαφνιάστηκα. Οκ ήρθε, αν κ δεν ήμουν σίγουρη αν έλειπε….

Ανοίγει πιο πολύ η πόρτα: ΕΚΠΛΗΞΗΗΗΗΗ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!

ΣΟΚ. Είχα μείνει με ανοιχτό το στόμα: Δεν είχε καν περάσει απ το μυαλό μ κάτι, δεν είχα καταλάβει τίποτα… (το ίδιο μ άλλο λόγια είπα, χο.) κυρίως διότι οι περισσότεροι λείπανε σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας και γιατί πέρσι κάναμε εκπλήξεις σ όλους εκτός από μένα… (θέλει οργάνωση, μη νομίζεις πως είν απλό)= δεν το χουν το θέμα…

Πρώτα από όλους είδα αυτούς που ήταν ξενιτεμένοι και το σοκ ήταν μεγαλύτερο:

- Τι θες εσύ εδώ????

Γέλια, ευχές, τούρτα, κεριά, κλπ κλπ

Χάρηκα πάρα πολύ. Μου πήρε αρκετή ώρα να το χωνέψω το παρτάκι. Ύστερα πήγαμε και στην φίλη Αρχιτεκτονική, άκουσα και το τραγούδι που ήθελα από τον Γιώργο Μιχαήλ και ήρθε κ έδεσε!

Σημειώνω πως ήταν όλοι τους τυχεροί γιατί τον τελευταίο χρόνο έχω πάθει πώς να το πω… έχω ψιλοπαραιτηθεί και δεν ασχολούμαι με ΟΛΑ. Διαφορετικά θα ήταν αδύνατο να μου ετοιμάζουν στο σπίτι τέτοια ιστορία και να μη το καταλάβω… (κκκκσσς ππππσσς )

Ευχάριστο το διάλειμμα, πίσω στα γνωστά πάλι…

Να ‘ταν η ψυχή μου πέτρααα, να μεγάλωνε στα μέτρααα, για μια φοράαα από το ψέμα πιο βαριάααα …Είναι αγιάτρευτος ο νους στον πυρετό της μέρας σαλαλα

http://sozjo.blogspot.com/2007/04/blog-post.html

http://sozjo.blogspot.com/2007/06/blog-post_23.html

(Ξαναδιάβασα το ποστ, δε μου αρέσει έχει ελείψεις και αδυναμίες στην έκφραση. Αλλά βρε δε βαριέ βρε δε βαριέσαι αδελφε? Κ εμείς οι τρεις στον καφενέ τσιγάρο πρέφα κ καφέ σαλαλα)

Σάββατο, 23 Ιουνίου 2007

Να 'ταν η ψυχή μου πέτρα

Λένε πως αν κανείς γεννιέται κλαίει γιατί πονά, κλαίει γιατί στη ζωή τυραννιέται όποιος ξαναγυρνά…
Την ώρα που γεννιόμουνα σχολάγανε οι μοίρες, μονάχη μου καθόμουνα κ απ τη ζωή κρατιόμουνα…Τη νύχτα που περπάτησα μου φέραν κ τα δώρα, μια νύχτα μόνο κράτησα και απάνω της γονάτησα. Γονάτισα κ μου ‘λεγαν προχώρα… Φωτιά και δύναμη καρδία τρελή κι αδύναμη στον κόσμο που ‘θραμε χορτάσαμε γκρεμόοο
Υπάρχει ένα μέρος κρυφό στην καρδιά μου, που μπαίνω όταν λείπει το χρώμα απ τη μέρα. Αυτό σε φοβίζει να έρθεις κοντά μου, η ακλόνητη δύναμη μιας άγνωστης σφαίρας. Πες μου, γιατί όλοι αγαπούν κ όλοι έπειτα ξεχνούν πως είναι να πονάς και να αναζητάς, να μάθεις το γιατί αφού έφταιξες κι εσύ; πες μου γιατί; Γιατί ποτέ δε μάθουμε να συνυπάρχουμε σ αυτή τη ζωή; Πες μου γιατί; Αφού μ αγάπησες κ συ…!
Ποτέ’ δε θα αφήσω ετούτη τη θλίψη να γίνει ο τοίχος σε μια προσδοκία…..Ανείπωτα λόγια που μου έχουν λείψει στο βάθος γνωρίζω δεν έχουν αξία.. Πες μου…

Γίνεται γλέντι μάτια μου ντύσου αν θέλεις κι έλα. Μη βάλεις καθημερινά, ούτε και τα καλά σου. Και μην το παίξεις γκόμενα και φοβηθεί η κοπέλα που κρύβεται στα στήθια σου και στη μικρή καρδιά σου… …τόσο λίγο τη γνωρίζω μα η ματιά της με πληγώνει… κ όπως φεύγουνε οι μέρες και περνάνε οι βδομάδες… Τι να σκέφτεται η καημένη την κοιτάζω κ απορώ, είναι μέσα μου κρυμμένη είμαι μέσα της κι εγώ…
Κι εσύ να βλέπεις γραφικά τα δυστυχήματα, έτσι σε έχει μάθει ο καιρός σου. Δημιουργείς προκάτ παραστρατήματα και εμπειρία μεταφράζεις το φρικιό σου…

Είναι που ονειρεύεται πως φεύγει για ταξίδια, πως μπαίνει μέσα σε παλιές φωτογραφίες. Ξέρει, αν μπορούσε θα ‘κανε μία από τα ίδια. Άλλα τι νόημα έχει το όνειρό χωρίς μικρές νοθείες;
Ξέρω καλά τι πέρασες, βλέπω σκιές στο σώμα. Ξέρω νιώθεις πως γέρασες μα κράτα λίγο ακόμα…
Πόσους γύρους έτρεξες μες στην αυλή, πόσα όνειρά σου έκρυψες εδώ στη φυλακή;
Μακάρι να ‘ξερα αν τα κατάφερα, μονάχα εσύ μπορείς να δώσεις απαντήσεις…

Λόγια μην ακούς του κόσμου και κουβέντες μασημένες. Ήμουν πάντα ο εαυτός μου, που δεν τον μοιράστηκα. Λάμπουν κάποτε οι αλήθειες, πάντα αργοπορημένες!

Μα να εξηγώ στο κόσμο, μάτια μου, κουράστηκα…

Κι ούτε τα ρούχα ούτε ο καθρέφτης που όλο σε βλέπει χρώμα ν αλλάζεις στα μαλλιά, λέξη δε λένε γι αυτήν την τρύπα που μεγαλώνει μες στην καρδιά….
Έχω τα φώτα μου τελείως σβηστά, γυρίζω από σκοτάδι σε σκοτάδι
κρυμμένος πίσω απ τα πεσμένα ρολά, βλέπω της νύχτας το κορμί να λαχανιάζει
Παραδομένος σε ρεφραίν από σουξέ θλιβερά, σαν ταλιμπάνος στα τραπέζια κι
φηνιάζει.Έχει στολίσει με λαμπάκια τη μεγάλη
ερημιά, αυτής της πόλης που δεν ξέρει τη γιορτάζει…

Αλλά εσύ κάτι έχεις είσαι δω μα απέχεις, από μένα από σένα, από οικεία και ξένα…
Κοιτάς μακριά μα δε μου λες τι βλέπεις, μιλάς σωστά μα δε μου λες τι ξέρεις…
Μια ζωή το παλεύω κι όλο λέω εντάξει. Μα άλλο είναι στα λόγια κι άλλο είναι στην πράξη…

Έτσι ανάποδα λυγάω το βράδυ αυτό, του νου τη βέργα…πως κοπήκανε στα δάχτυλα οι σταυροί για ανθρώπων έργα. Αδιόρθωτα τα μάτια κ οι καρδιές με κουμπιά και φερμουάρ κατεστραμμένα…
Κράτα τα μάτια σου ανοιχτά γιατί του φόβου τα πλεχτά τα δείχνουν όλα στη ζωή μας γκρίζα. Και τα καλά και τα κακά στον τόπο τούτο είναι μειχτά…

Σαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλα

Μαύρη

η ψυχή μου είναι μαύρη

το παλιό δηλητήριο

αποδίδει καρπούς

Χάνω

τον ορίζοντα χάνω

το τηλέφωνο πιάνω

και ρωτάω τους γνωστούς

Πάνω απ’ όλους τους πύργους κρεμόταν

ζητώντας να προσγειωθεί

κανένας δεν τον δεχόταν

μας άρπαξε για να σωθεί

Κοίτα που ένας τρέχει από ανάγκη

για να μην πιαστεί

και πάλι εμάς θα πάρουν φαλάγγι

είμαστε άρρωστοι

Ένας κόσμος που κρύβει το δράμα

με μια δήθεν στηλίτευση

αξούριστος με την πυτζάμα

απ’ την μεταπολίτευση

Πείνα

μονάχα μια ακτίνα

Ιωάννα και Λίνα

λίγο φως στο γυαλί

Πάμε

όλοι εκεί τραγουδάμε

οι σκηνές περπατάνε

και του έργου η φυλή

Πίσω

μένει ο γείτονας πίσω

στο παλιό του το ίσο

στη δική του αρετή

Δρόμο !

Κι ας καλύψαμε δρόμο

είμαστε έξω απ’ το χρόνο

θέλει ακόμα κουπί

Κι από ‘κεί που πρέπει να ήμασταν τώρα

μέχρι εδώ αφρίζει αυτό το κενό

της έμπνευσης η άγρια ώρα

ο φόβος πολλώ χρονώ

Φαντασία και φωνασκία

πλάι βάνε τα

Στο κενό μας προχωρά η Τουρκία

τόσο άνετα

Με τη θήκη του βιολιού στο χεράκι

φλώρος μαθητής

και ξοπίσω το αλητάκι

ο μαύρος πετροβολητής

Πάμε

όλοι εκεί τραγουδάνε

με το γράμμα μου θα ‘μαι

πλάι εκεί στους γνωστούς

Κλείνω

στο βουνό να επιμείνω

το κενό να μικρύνω

με τους στίχους αυτούς

σαλαλα

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2007

Και με αν

http://www.youtube.com/watch?v=bAuVwUvhTho&mode=related&search=
Σάκηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηη


http://www.youtube.com/watch?v=P1TX2hpi8ME&mode=related&search=
Σάκη μου, το μαντήλι σου!


Και τώρα που χαλάρωσες, πες μου:
Τι σχέση έχει η ευγένεια με την υποκρισία; (ομοιότητες-διαφορές κλπ σε όσες σειρές θες)
____________________________________________________________________________
Προσθήκη:

Ένα ποτό κι άλλο ένα,μία τεκίλα ξανά,βάλε ένα ούζο σε μένα
απόψε θέλω να μου γελάς,θέλω να μου γελάς

Θέλω τα πόδια σου κάτω, μες το ρυθμό να χτυπάς
απόψε τη ψυχή μου τη δίνω,για να σε δω να ξεσπάς
για να σε δω να ξεσπάς

Πόσο μ' αρέσει αυτό το γέλιο, πόσο όμορφη γίνεσαι
αυτή τη στιγμή κάντη δική σου, μην υποκρίνεσαι

Το ξέρω περνάς δύσκολες ώρες, από παντού στριμώχνεσαι
μοιάζει σαν θαύμα πως τώρα μπροστά μου μεταμορφώνεσαι
μεταμορφώνεσαι

Πόσο μ' αρέσει αυτό το γέλιο...Σαλαλαλαλα

Σάββατο, 16 Ιουνίου 2007

Με τα να και

Πες μου τι να πω κι εγώ μετά θα πω αυτό που θέλω, θα παίξω την κιθάρα με πινέλο σαλαλα

Θέατρο Βράχων Μελίνα Μερκούρη, Τετάρτη 13 Ιουνίου 2007 πρώτη συναυλία του Φοίβου Δεληβοριά για αυτό το καλοκαίρι. «Μην πεις λέξη» ναι , πάλι ποστ για το Φοίβο μας. Ζηλεύεις? Χοχοχο (ο φίλος Ν. φταίει που δεν στέλνει για τους Tiger Lillies.)

Παρ όλη την κίνηση έφτασα νωρίς: 7:15 (γενικά σε όλα μου τα ραντεβού πάω το λιγότερο 5 λεπτά νωρίτερα, ε τώρα έφτασα μια ώρα νωρίτερα ε και?.) Πήρα τα εισιτήρια, παρακολούθησα αγώνες ποδοσφαίρου, περπάτησα κ απόλαυσα το αλλιώτικο τοπίο, το διακριτικό αεράκι και το τζαμάρισμα των μουσικών με τζαζίστικη διάθεση…(Aint no sunshinee salala) Να σου το πρώτο κύμα κόσμου στις 8:10. Νέοι οι περισσότεροι εκτός από μία παρέα που ήταν πάνω από 55. ΜΗ μου πεις τώρα αν το 55 είναι μεγάλο ή μικρό νούμερο κλπ. Όταν το συγκρίνεις με το 25 ναι είναι. Αλλού το πάω όμως κάνε υπομονή.

Η παρεούλα αυτή είχε 3 γυναίκες και 2 άντρες. Έφτασαν στις 8:20. Οι άντρες ήταν πολύ χιουμουρτζίδες. Ήταν «τόσο πετυχημένα» και «δεν ήταν γλοιώδεις τύποι» που δε μπόρεσα να συγκρατήσω κάτι από τα λεγόμενά τους, να καταλάβεις κι εσύ για τι μιλάμε. Ύστερα από λίγα λεπτά μας ανοίγουν την πρώτη πόρτα. Τσούκου τσούκου πάμε στη δεύτερη. Πήγε ο ένας χιουμουρτζής να πάρει «νατσος», ποπ κορν και νερο-μπυρο τέτοια. Γυρίζει με 2 σακουλάρες….Μολίς γίνεται η διανομή και ήταν έτοιμοι τους πιάνει ανυπομονισία… ή μάλλον ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΧΡΟΝΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΝΙΓΕΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ. (εντωμεταξύ να κάνει πρόβα ήχου η ΔΑΝΑΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ! Δεν είχε ειπωθεί πως θα ήταν κ αυτή! Τέλεια) Αρχίζουν οι καλοί αυτοί κύριοι να παραπονιούνται γιατί δεν τους ανοίγουν την πόρτα:
-Τι κατάσταση είναι αυτή; ΓΙΑτί δεν ανοίγετε την πόρτα;
-Κύριε, μη το λέτε σε μένα. Όταν έρθει ο αρμόδιος να του το πείτε. Εγώ εντολές εκτελώ.
-Ε , φέρτε μου τον αρμόδιο!!!!!
Φεύγει η κυριούλα (στα 60 με βάψιμο αδέξιο) να φέρει τον αρμόδιο… οι τύποι συνέχιζαν να φωνάζουν κ να ζητάνε το δίκιο τους: «Μα να μας έχουν τόσες ώρες στο όρθιο… Γιατί λένε ψέματα; Γιατί είπαν θα ανοίξουν οι πόρτες; Τι πράγματα είναι αυτά;» Λένε στον ένα να περάσει μέσα να μιλήσει με τον αρμόδιο. Ύστερα έρχεται ο αρμόδιος με τον «κύριο» και λέει: Ελάτε κύριε να πάρετε να λεφτά σας πίσω. Ελάτε!
Χαχαχαχαχαχα ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ. Μούδιασε η παρεούλα:
-Ε….
- Ελάτε κύριε να πάρετε τα λεφτά σας! Ελάτε!
-(μια γυναίκα της παρεούλας) Ε δεν είναι λύση αυτή και εσείς τώρα…
-Μα να κάνει πρόβα τώρα…
-Πείτε το στον κύριο Δεληβοριά!
-Να το πω στον κύριο Δεληβοριά.!

Ξέρεις ήταν διάλογος παπαγάλων (παπαγάλος εδώ ήταν Ο της παρεούλας…). Που επαναλαμβάνουν ότι του λέει ο «αντίπαλος» χωρίς να έχει νόημα, χωρίς να σκέφτονται (Αναπνέεις; Αναπνέω!, τσιτώνεις; Τσιτώνω; Με κοίταξες; Σε κοίταξα! Με κοιτάς σε κοιτώ και μετά σιωπή σαλαλαλα).

8:45 Ήρθε και άλλη μία αρμόδια με καλή διάθεση εξηγούσε τη διαδικασία της συναυλίας… «Σεβόμαστε την ώρα κοινής ησυχίας των κατοίκων εδώ και δεν μπορούμε να ξεκινήσουμε νωρίτερα… και… μα αφήστε με να σας πω…κλπ κλπ »
8:40 άνοιξαν οι πόρτες, είδες πως πέρασε η ώρα με τον τσακωμό; Τώρα τους καταλαβαίνω, γι αυτό έγινε ο σαματάς…

9:20 άρχισε! Φαντάσου όλο τον κόσμο στις σ όλες «κερκίδες» εκτός από ένα κομμάτι… και μόλις βγήκε ο Δεληβοριάς γέμισε κάτω από όρθιους και οι καθιστοί ήταν χαλλλλαρά. Στην αρχή βγήκε η Δανάη Παναγιωτοπούλου και είπε 3 κομμάτια! Να σου δώσω να καταλάβεις είναι ο Δεληβοριάς στο θηλυκή έκδοση (από την άποψη στίχων κλπ). Αυτό τον χειμώνα κυκλοφόρησε η πρώτη της δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Οίκος Αντοχής». Πολύ ωραία δουλειά: στίχοι, μουσικές, παιξίματα, εξώφυλλα κλπ κλπ (πως τα λέω έτσι χάλια.. χαχαχα) (Έλαα έλα κι εσύ όλοι καλοί χωράμεεε κι οι κακοί είναι φυλακήη σαλαλα) Δες Εδώ.

Μετά βγήκε ο Δεληβοριάς με την μπάντα… Το πρόγραμμα ίδιο με αυτό στην παρουσίαση του νέου του δίσκου. Όλα καλά κ όλα ωραία και θα ήταν ακόμα πιο ωραία αν είχε περισσότερο κόσμο… το λεώ γιατί σαν να ταν λίγο κρατημένος ο Φοίβος μας. Στο δεύτερο ανκόρρρ βγήκαν οι encardia και είπαν 3 κομμάτια μαζί με τον Δεληβοριά και ανέβηκαν 2 κοπέλες και χόρευαν ταραντέλα… (Τέλειες!). ΤΟ μόνο άσχημο ήταν τα φώτα. (δενθα επεκταθώ γιατί εκνευρίζομαι...)

Α! Δίπλα μου καθόταν η Νατάσσα Μποφίλιου στην οποία δεν μίλησα γιατί είμαι χαζή! [βλέπε Δεύτερη Ακρόαση Μικρής Άρκτου, «Εκατό μικρές ανάσες» πρώτο προσωπικό δίσκο, σιντι σινγκλ «εν λευκώ» και από Σεπτ. η νέα δουλειά, εξώφυλλο του Διφώνου αυτού του μήνα (μαζί με Ε. Ζουγανέλη και Γ. Χαρούλη), μαθήτρια της δασκάλας μου Κλπ κλπ]

Α! Δίπλα στο θέατρο μένει ένας εισαγγελέας και απ την αρχή της συναυλίας ζήτησε να τελειώσει 23:30 και ο Δεληβοριάς μας υποσχέθηκε πως αυτό δεν θα γίνει. Ναι, τελείωσε 12:05. Χο (Ρε Σωκράααατηη που σαι τώραα για να φύγουμε στις 4 η ώρααα σαλαλα)

Δε θα σου πω άλλα για εκείνη τη βραδιά, άλλωστε όταν αρχίζουν οι μουσικές δεν έχω να σου πω κάτι άλλο. Δεν έχει νόημα κι ούτε μπορώ να σου μεταφέρω συναισθήματα και τι ακριβώς γινόταν εκείνες τις στιγμές. Απλά τις ζεις.
Την διευκρίνιση στην κάνω γιατί για την συναυλία έγραψα 5 σειρές και οι άλλες 3 σελίδες είναι «άσχετα…», για να μην απορείς…

Αν ζούσαμε σ άλλην εποχή .. θα άλλαζε νόημα κι η Κυριακήη

Βρε ποια ψυχή νομίζεις θα γελάσεις κι όλο μας λες πως φέτος θα περάσεις

Αχχχ, πως χροεέυεις και πως κλέβειςςςς κάθε φλώρου την ψυχήη αχ πως κουνιέσαι μοναχή σου τυραννιέσαι για να λυτρωθούν αυτοί

Νιώθω τόσο μόνος μου δίχως ταίρι και γενιά, δεν καλμάρει ο πόνος μου με αντιβιοτικά με φρουφρού κ μ αρώματα, μισθούς κι επιδόματα και με βιβιντέντ φιλιά

Αφού και το φεγγάρι το βγάζεις σε λογάριθμους για πες μου γιατί εγώ σαν τον τρελό προσπαθώωωω…

Με διαμάντια και ρουμπίνια τη μιζέρια και την γκρίνια θα σου στολίσω

Μου λες πως με βλέπεις σα φίλο μα ας ήτανε να με μισούσες ποιος θέλει την έμπνευση από τέτοιες μούσες με χάδια σου δίνουνε ξύλο

Περνάωω την κιθάρα το βύσμα με πιάνει ένα πείσμα απογειώνομαι

Καθώς βυθίζεσαι από το βίο που λες πως θέλεις για να ξεφύγεις από το βίο από το βίο του διπλανού

Οι σιλουέτες που στα εξώφυλλα υποφέρουν, κάτι σκιές που η μια την άλλη λεν πως ξέρουν και λένε αγάπη μουυ, λεν αγάπη μου με ολόιδιες φωνές

Σε ρωτάει θα πιείτε κάτι και το ακούς σα να ναι ποίημα, λες ό,τι να ναι όπως να ναι

Σου ήμουν πιστός όλο αυτό το καλοκαίρι……….. δε μπορώ να κλείσω μάτι μα σου είμαι πιστός…

Κι αν καταφέρω και τον πάγο σου τον λιώσω κάθε Σεπτέμβρη θα γεμίζουν όλα φως

Θέλω να περάσω από την άλλη μεριά στο σκοτάδι που φέγγεις να σου βάλω φωτιά

Διάλεξες δύσκολη στιγμή κι ήρθες στη λάθος ώραααα κι από το πριν και τοοο μετάαα προτιμησές το τωωωώραα

Από μικρός την ήθελες την ξεεενιτιά, ναι την ξεεενιτιάα

Κάτι τέτοιες στιγμές μόνος σου στη γιορτή ξέρεις πως αγαπάς μα δε ξέρεις γιατί, η ζωή είναι λειψή και οι σκέψεις γλυστρούν, μα μια τέτοια βραδιά σκέψεις ΣΕ κυνηγούννν

Και γελάειμαζί σου που όλοξενυχτάς και καινούργια στέκια φτιάχνεις για να πας και καινούργιες λέξεις ενώ θες να πειςςς σ’ αγαπώ …

Μην το ζορίσεις, σήκω απ’ το πιάνο βγες μια βόλτα, αναστέεναξεε, σαν πεεεριστέεριιι είχε κααθιιισείιι απάνω σου ότανν σε βαφτίσαν αλλά πέεταξέε σαλαλα

Έρχονται μέρες που αυτός ο πόνος σφάζει κι αναρωτιέμαι στους συντρόφους μου τι να συμβαίνει. Είναι αλλού ή εχουνν χαθέιιι;

Το εγώ φουσκώνει τους νόμους συμπληρώνει κι εσύ που πίστεψες στη σάλα κάθεσαι και περιμένεις

Αυτή ήταν τα καινούργια στέκια με τον πορτιέρη που διαλέγει, αυτή ήταν π’ άλλαζε τις θέσεις στις λίστες επιτυχιών, ήταντο τέμπο μουβ γιουρ μπάντι κι ήταν ο θάνατος της γλώσσας κι ήτανε μπιτ που σπάει με βία το έμμετρό του περελθόννν

Κι όσοι μου λένε, «φίλη όπως είσαι μείνεεε» είναι όσοι χάψαν τον αντικατοπτρισμό

Μη λες πως μοιάζω με τον ντόναλντ εγώ λάμπω εγώω, μα μ’ ‘ένα σποτ λαητ που δε μου ‘ναι αρκετόοο

Κι αν είμαι σε κάτι στ’ αλήθεια καλός, φοβάμαι πως είναι το αμήχανο βήμαααα

Κι ειν’ αλήθεια πως μετά τα 30 είναι δύσκολο να κάνεις αρχήηη

Κι ειν’ αλήθεια πως και φέτος το φλουρί θα το βρούνε οι άλλοι και για σένα θα μείνει μονάχα η κραιπάλη κι ο ύπνοςς το πρωίιι ιιιι

Ευτυχές και στο χέρι μας το νέο έτος και πες το μου κι εσύυυυυυ

σαλαλαλλαλαλααλαλαλαλααλαλαλαλαλαλαλα




Σάββατο, 9 Ιουνίου 2007

Και όταν θα

Μπλα μπλα μπλα φιλοσοφίες μπλα μπλα μπλαα τον εκλέξανε…

-Τι ζώδιο είσαι;

-Καρκίνος. (κοφτά)

-(με ύφος ταπ ταπ κανένα ζώδιο δεν είν ντροπή) αχουυυ! Είστε ευαίσθητοι!!!

-(να τη η κατηγορία απαγγέλθηκε!) («Πόσο σοβαρό είναι αυτό, πείτε μου ειλικρινά!» θέλω να πω, αλλά τελικά λέω..) α μάλιστα. Εσύ;

-τάδε…

Κι αφού λέμε όλοι στην παρέα τι ζώδια είναι και από ένα χαρακτηριστικό τους, λυγίζω και επιλέγοντας προσεκτικά τις λέξεις διατυπώνω τις συνήθεις αντιρρήσεις μου:

-…Μα είναι δυνατόν ο μήνας, η ημέρα και η ώρα που έχουμε γεννηθεί να μας «δίνουν» τον χαρακτήρα μας; (είναι σαφές πως όποτε προσέχω τι θα πω και πως, δεν έχω θετικά αποτελέσματα: δεν γίνομαι κατανοητή και δημιουργούνται παρεξηγήσεις κ.ά.)

-Ναι…

- Για παράδειγμα το ζώδιό μου είναι 22 με 22.Γενήθηκα 23. Για 2 μέρες έχω άλλο χαρακτήρα;

- Ναι, περίπου. Δεν είσαι καθαρός καρκίνος, έχεις στοιχεία από το (ποιο ειν το προηγούμενο δεν είμαι σίγουρη) δίδυμο. Για παράδειγμα, ΕΓΩ δεν τα πάω καλά με καρκίνους όμως εμείς τα πάμε καλά επειδή εσύ είσαι στην αρχή…

Εδώ μπαίνουν κ οι άλλοι και λένε τα διάφορά τους… Που και που πετάω αυτά που χω ακούσει «πρώτο δεκαήμερο», «Ωροσκόπος» κ.ά. και ακούω με ενδιαφέρον τις αναλύσεις-εξηγήσεις τους, παρατηρώ το πάθος που έχουν για το θέμα και άλλα πολλά που βγαίνουν για τους συνομιλητές μου εκείνη την ώρα… Αφού συμφωνήσουν κάπου οι υπόλοιποι και «καταλαγιάσει η κουβέντα», τους λέω τη δική μου άποψη…

-Όλοι μας έχουμε όλα τα χαρακτηριστικά και ανάλογα με το DNA, το οικογενειακό + φιλικό περιβάλλον, τις εμπειρίες και τις συνθήκες, «βγάζουμε» κάποια χαρακτηριστικά περισσότερο απ’ ότι άλλα…

-Κι όμως παίζει ρόλο και το πότε έχεις γεννηθεί…

Και η γη γυρίζειιι και με ζαλίζειιι το χέρι σου κρατάωωωω σαλαλα


Εσύ τι λες για όλα αυτά; Πάρε θέση!

Τ' αστέρια προειδοποιούν
γι αυτό και όσοι αγαπούν
Ας τα προσέξουνε πολύ καλά
πριν να πάθουνε πολλά
Ένας Κριός είναι ωραίος
αλλά τρελός
κι ο Ταύρος σπουδαίος εραστής
μα και τόσο υλιστής
Ένας Σκορπιός θα ρωτάει πού
πότε και ποιός
είναι ο Λέων πάντα ειλικρινής
μα και τόσο εγωμανής
Καλός ο Αιγόκερος
μα τόσο πρόσκαιρος
ο Καρκίνος ο γλυκός
γκρινιάζει διαρκώς
Τ' αστέρια προειδοποιούν
γι αυτό και όσοι αγαπούν
ας κάνουν τους συνδυασμούς
πριν να έχουν χωρισμούς
Ένας Ζυγός είναι μία έτσι
και μία αλλιώς
και ο Τοξότης είναι ευγενικός
μα συνέχεια βιαστικός
Ένας Ιχθύς δεν σ' αφήνει να εξελιχθείς
κι ο Υδροχόος είναι για μια φορά
μετά κάνει νερά
Λετσές ο Δίδυμος μα είναι οξύθυμος
ο Παρθένος τρυφερός μα λίγο πονηρός
Αν βρεις εμπόδια
κοίτα τα ζώδια
κι από τ' αστρολογικά
θα μάθεις μυστικά
Τ' αστέρια προειδοποιούν salalalalalaalala

_______________________________________

Προσθήκη (παραθέτω το παρακάτω κείμενο όπως μου έχει σταλεί μέσω e-mail) :

Κριός ( 21/3 - 19/4 ) Είστε συντηρητικοί άνθρωποι. Αυτό σημαίνει ότι είστε χέστηδες και κότες. Φοβάστε την ίδια σας την σκιά και δεν είχατε ποτέ γκόμενο/α που δεν σας καταπίεζε. Χρησιμοποιείτε μόνο Windows γιατί φοβάστε νε δοκιμάσετε το Linux. Κανένας Κριός δεν έκανε ποτέ κάτι το σημαντικό. Καλύτερα για όλους θα ήτανε να αυτοκτονήσετε.

Ταύρος ( 20/4 - 20/5 ) Έχετε μεγάλη υπομονή. Είστε χαζοί και γι΄αυτό επιμένετε πάντα στις απόψεις σας. Δεν καταλαβαίνετε πότε πρέπει να το βουλώσετε. Τρώτε χοντρά κολλήματα και σας κοροϊδεύουν όλοι. Είστε γενικά φαιδρά και αξιολύπητα άτομα, που νομίζουν ότι ξέρουν τα πάντα.

Δίδυμοι ( 21/5 - 21/6 ) Είστε κλασσικοί διανοούμενοι. Μοιάζετε στην Ν.Δ. Είστε διπρόσωπα γουρούνια και σας μισούν όλοι. Είστε τσιγκούνηδες και δεν έχετε πραγματικούς φίλους. Εχετε μιά τάση γιά παθητικό σοδομισμό και αιμομιξία. Λέτε αρλούμπες και αλλάζετε τις ηλίθιες απόψεις σας κάθε 10 δευτερόλεπτα.

Καρκίνος ( 22/6 - 22/7 ) Εχετε μεγάλη κατανόηση γιά τα προβλήματα των άλλων. Αυτό σας κάνει τα τέλεια κορόϊδα. Είστε κλαψομούνηδες και αναποφάσιστοι. Είστε παντελώς άχρηστοι και δεν πετυχαίνετε τίποτα ποτέ. Οι περισσότεροι Καρκίνοι που καταλήγουν στη φυλακή είναι αθώοι.

Λέων ( 23/7 - 22/9 ) Είστε γεννημένοι ηγέτες. Βέβαια αυτό το νομίζετε μόνο εσείς. Στην πραγματικότητα είστε οι μεγαλύτεροι μαλάκες. Ο Χίτλερ ήταν Λέων. Είστε ματαιόδοξοι και δεν αντέχετε αντικειμενική κριτική. Προσπαθείτε να επιβάλετε τα πιστεύω σας με απολυταρχικό τρόπο. Οι περισσότεροι Λέοντες έχουν για χόμπι το σεξ με ζώα και το κλύσμα.

Παρθένος ( 23/8 - 22/9 ) Είστε πολύ συστηματικοί τύποι. Αυτό συμβαίνει γιατί είσαστε ρεμάλια και τεμπέληδες. Σας αρέσει να ξύνετε τα αρχίδια σας όλη μέρα. Είστε εξπέρ στο να φορτώνετε τη δουλειά σας στους άλλους. Σας παίρνει ο ύπνος την ώρα του σεξ και προτιμάτε να τον παίρνετε γιατί θέλει λιγότερη προσπάθεια. Ιδανικά επαγγέλματα: Σεκιουριτάς και δοκιμαστής στρωμάτων.

Ζυγός (23/9 - 23/10 ) Είστε καλλιτεχνικοί τύποι. Δεν έχετε καμία επαφή με την πραγματικότητα. Δεν θα κάνετε ποτέ χρήματα γιατί είστε ανίκανοι και σπάταλοι. Οι γυναίκες Ζυγοί έχουν περίεργα γούστα και ανισόρροπες απαιτήσεις από όλους. Οι άντρες Ζυγοί αρέσκονται στην αυτοϊκανοποίηση μπροστά σε καθρέφτη. Στο σεξ οι επιδόσεις των Ζυγών είναι για γέλια. Διάσημος Ζυγός : Σάκης Ρουβάς.

Σκορπιός ( 24/10 - 22/11 ) Οι χειρότεροι όλων! Είστε κουτοπόνηροι και προσπαθείτε με δόλια μέσα να ανεβείτε επαγγελματικά. Είστε αναίσθητοι και αν φτάσετε ψηλά θα είναι γιατί είστε γλυφτρόνια και τομάρια. Οι γυναίκες Σκορπιοί κάνουν καριέρα ως Dominatrix, ενώ οι άνδρες είναι πλασμένοι για δήμιοι. Ο Κωστόπουλος του Nitro είναι Σκορπιός. Θα έπρεπε να σας δολοφονούν σε νεαρή ηλικία.

Τοξότης ( 23/11 - 21/12 ) Είστε οι κλασσικοί αισιόδοξοι. Έχετε μία ανεμελιά που οφείλεται στο γεγονός ότι είστε καθυστερημένοι και χαζοχαρούμενοι. Είστε ολότελα άχρηστοι και ατάλαντοι. Οι περισσότεροι Τοξότες είναι αλκοολικοί. Ο Παττακός ήταν Τοξότης. Είστε εκνευριστικά χαρούμενοι και όλοι θέλουν να σας σπάσουν στο ξύλο. Δεν θυμάστε αν έχετε σεξουαλική ζωή από το πολύ αλκοόλ.

Αιγόκερως ( 22/12 - 20/1 ) Είστε άτομα με ανεπτυγμένη αίσθηση της περιπέτειας. Σας αρέσει να σκαλίζετε τη μύτη σας. Είστε αναιδείς, φαντασμένοι και καθίκια. Προσπαθείτε να δώσετε την εντύπωση ότι είστε καλλιεργημένοι ενώ είστε άξεστοι σκατόβλαχοι.

Υδροχόος ( 21/1 - 19/2 ) Οι Υδροχόοι είναι φοβερά δημιουργικοί και εφευρετικοί. Σπάνε τ' αρχίδια όλων με τις περίεργες ιδέες τους. Είναι μανιακοί και ξεροκέφαλοι. Έχουν ροπή στην κοπρολαγνεία το ξύλο και είναι συνήθως αμφισεξουαλικοί. Τους αρέσει το Frisbee και οι περισσότεροι Υδροχόοι είναι στα ψυχιατρεία.

Ιχθείς ( 20/2 - 20/3 ) Είστε ένα πολύ ευαίσθητο ζώδιο. Αυτό σημαίνει ότι είσαστε αδελφές! Γκρινιάζετε συνεχώς και τα περιμένετε όλα από τους άλλους, χωρίς να προσφέρετε τίποτα. Είστε νευρωτικοί, εγωιστές και σκατοχαρακτήρες. Οι γυναίκες Ιχθείς είναι Κατίνες και οι άντρες κατουριούνται στον ύπνο τους και μετά τα 35.


Πάλι ψάχνεις για τοξότες πάλι ψάχνω για σκορπιούς σαλαλαα

Μπαίνουμε στον Υδροχόο και θα φύγουν οι Ιχθείς
Έτσι ήτανε γραμμένα, μέσα στ’ άστρα τα σβησμένα
που ’χα δει, που ’χα δει, που ’χα δει στα μάτια της
Όλα τριγύρω αλλάζουνε...σαλαλαλα