Παρασκευή, 27 Απριλίου 2007

τα να με


Το μπαρμπουνάκιι θέλει μπυρίτσα και το κορίτσι θάλασσά, στα μπαρμπουνάκια και στα κορίτσιααα, ποτέ χατίρι δε τους χάλασαα σαλαλα

(Πάω σε θάλασσαααα, τι να σου φέρω; Μια χαλβαδόπιτα; ή λουκούμια; )

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2007

Μα το

Τίτλος ποστ: Αλκίνοος Ιωαννίδης στο Ζυγό και οι δύο παραστάσεις για την γιορτή του Μετρό. (χαριστικώς σου βάζω τίτλο)

Όλα ήταν τέλεια, κάηκε παντού, άντε κ του χρόνου καλά να μαστε. (Φτάνει. Aυτά σε κάλυψαν, μη διανοηθείς να διαβάσεις τη συνέχεια!)

_____________________________________________________________________

Το Σάββατο 21 Απριλίου 2007, πήγα στο Ζυγό όπου εμφανίζεται ο Αλκίνοος Ιωαννίδης (φωνή, κιθάρες) με τον Γιώργο Καλούδη (τσέλο, λύρα), τον Σωτήρη Λεμονίδη (πλήκτρα) και τον Μιχάλη Καπηλίδη (τύμπανα-όλλλλλλλεεεε). Δυο χρόνια είχε να παίξει σε μαγαζί μόνος του. Αυτά τα δύο χρόνια συμμετείχε σε "γνωστων κ φίλων" συναυλίες κλπ. Ειπώθηκε πως σπούδαζε πολυφωνικό τραγούδι στη Βουλγαρία (κάπου το διάβασα αλλά μη στα πω λάθος, κρίμα είναι), έγινε μπαμπάς κ άλλα που δεν θα ξέρω. Μετά την παύση αυτή επιστρέφει δυναμικά (δυναμικό καμ μπακ, στα ελληνικά)! Μου άρεσαν πολύ οι διασκευές που έκανε στα τραγούδια του, η σειρά των κομματιών, κάτι "διάλογοι" κιθάρας/λύρας ή ντιζτερι- ντου(αν δεν κάνω πολύ λάθος στην ονομασία)/ λύρας, το χορευτικό Καπιλίδη-Ιωαννίδη στο "εγώ κι εσύ μαζι"(ναι, το έχεις ξαναδεί τουλάχιστον 3 φορές, αλλά είναι ωραίο βρε παιδί!), τα λίγα λόγια που μας έλεγε ανάμεσα στα τραγούδια με χιούμορ (θα αναφερθώ εκτενώς στη συνέχεια), τα λίγα λόγια που μας όπου τα έχωσε με το γάντι, τα 2 απ τα 3 καινούργια τραγούδια. Συνολικά, άξίζει να πάει κανείς να τον δει, είναι κ πάλι σε φόρμα (ναι, πριν την παύση του θεωρώ πως δεν ήταν κ πολύ καλά...)!

Λεπτομέριες: Επίσημη ώρα έναρξης 22:30, άρχισε 23:20, χαιρέτησε 2:10 και ξαναβγήκε κ έπαιζε σερί μέχρι τις 3:00. Εκείνη τη μέρα ήταν ο Στάυρος Λάντσιας και ανέβηκε κ έπαιξε ένα δικό του και μετά παίξαν μαζί τον "βυθό" (που είχα ακούσει παράπονα πως φέτος ο Ιωαννίδης δεν λέει το βυθό, άσε είχε γίνει χαλασμός). Τελευταίο κομμάτι πήγε ο Ιωαννίδης στο τσέλο, ο Καλούδης στα τύμπανα, ο λεμονίδης πλήκτρα και ο Καπιλίδης τραγουδούσε κ έπαιζε κιθάρα ΚΑι είπαν το... (φτου το ξέχασα πια... ). Μετά όχι ότι ο κόσμος ήθελε να φύγει αλλά άναψαν τα φώτα κ βάλαν μουσική δείγματα που σήμαναν το τέλος της βραδιάς.
Ο κόσμος έκανε πολύ φασαρία, μίλαγε διαρκώς, τρεις φορές χρειάστηκε να κάνει ΣΣΣΣΣΣ να ηρεμίσουν λίγο. Στεκόμουν στα σκαλάκια δίπλα στα τραπέζια κ ακουμπούσα τοίχο. Όπως κ πολλοί άλλοι και όπως έχουμε βολευτεί στο 5ο τραγούδι τσουππ σκάνε μύτη (οκ, εμφανίζονται ήθελα να πω) ένα ζευγάρι με άλλη μια κοπέλα και μένουν μπροστά μας (μας= εμείς που δεν είμαστε οι άλλοι κλπ). (Εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκα πως ήμουν σε λεωφορείο! Πως δεν έψαξα το κουμπί για να κατέβω στην επόμενη στάση απορώ...) Νευριασμένη τους λέω: συγνώμη... έχετε σκοπό να κάτσετε εδώ;;;;;;?!?!?! με κοιτάνε οι κλώσες, ο όμορφος μου λέει: εμ ναι.. για λίγο όμως... , Κάντε λίγο άκρη να βλέπουμε κ μεις ό μ ω ς, Ναι... . Ε πήγε ο ιππότης τους πήρε ποτά (ναι θα μου πεις καλά έκανε τι το ειρωνεύομαι; και σου απαντώ ότι και να έκανε θα το ειρωνευόμουν για να είναι ενδιαφέρων το ποστ :P) , πέρασε μπροστά μου κ μου λέει εγώ θα φύγω σε λίγο... κ πάει κάθεται ακριβώς εκεί που ΔΕν έπρεπε. Τέλεια, έχω ύψος ένα σκαμπό κ ένα μίλκο, φορούσα φλατ παπούτσι για να μην κουραστώ απ την ορθοστασία (γιατί για τις επόμενες μέρες είχα αγώνες) και δεν έβλεπα με τίποτα. Ακούμπιστα στον τοίχο, πατώντας με τις μύτες των ποδιών και τσουπ κέρδισα λίγο ύψος, εκεί να με έβλεπες... εκπληκτικό το χορευτικό μου! (χο) Εκείνη τη στιγμή μετάνοιωσα που δεν είχα πάει για μπαλέτο... "μάθε τέχνη κ άστηνε, κ άμα πεινάσεις πιάστηνε"... (σοφός ο λαός...)
Η φίλη μου ήταν ένα σκαλί πάνω και δίπλα από μένα, ακουμπούσε στο κάγκελο και ήταν πάνω από ένα τραπέζι όπου καθόντουσαν δυο κοριτσάκια (ηλικία δεν μπορέσαμε να πούμε... από 15 έως 25). Τα κοριτσάκια μιλούσαν δυνατά και ακατάπαυστα, σταματούσαν μόνο για να χειροκροτήσουν και όταν τους άρεσε ένα τραγούδι (τώρα πως να στο περιγράψω αυτό...) χτυπούσαν ελαφρά και γρήγορα τα τις άκρες των δαχτύλων τους και ταυτόχρονα χοροπηδούσαν στο κάθισμά τους, άκουγαν τον πρώτο στίχο και συνέχιζαν να μιλάνε (κλιαρ;). Η μία που καθόταν απ την έξω πλευρά, η μελαχρινή ντε, σηκώθηκε δυο φορές για τουαλέτα και πέρασε από μας και εκεί μας είδε...(κράτα το αυτό). Προς στο τέλος στο "Έχω μια λέξη" γυρίζει η μελαχρινή ντε και με κοιτάζει απροκάλυπτα. Πωρωμένη μεν εγώ με το τραγούδι τραγουδούσα, με ρανταρ δε την αντιλήφθηκα αλλά δεν γύρισα να την δω. Ξαναγυρίζει μπροστά της. Μετά πάλι.. Το σκηνικό επαναλήφθηκε 3 φορές, την τέταρτη την κοίταξα κι εγώ αγριεμένη δε σάλεψε! Γύρισε μετά από λίγο μπροστά της και ακούει η φίλη μου να λέει στη διπλανή της: "Καλέ αυτή τα ξέρει ο λ ά!!!"(χαχαχα κουφό ε;). Έκτοτε γύριζε σε κάθε τραγούδι και με τσέκαρε να δει αν τραγουδάω. (δε φαντάζεσαι πόσο γελάσαμε με το μελαχρινό άτομο, αλλά δε θα στα πω και όλα!) Άντε θα σου πω άλλο ένα καλό που είπαν...
Όπως σου είπα ήταν εκεί ο Σταύρος Λάντσιας και τι ήταν να ακούσουνε το όνομα αυτό...
-δηλαδή το μικρό του είναι...? Σταύρος?
-εμ ναι... και το Λαντσιας?
-ε Μπορεί να είναι από Ιταλίδα γιαγιά!
-..
-Ναι όπως εγώ είμαι από Βουλγάρα γιαγιά, (και διευκρινίζει) κα θα ρό αι μη!
-Ναι? έλα.. ε μπορεί.. κλπ κλπ

Τελείωσε το γλέντι και επιστρέφουμε σπίτια μας και τσακ χεράκι σταμάτησα το ταξάκι (μου ξέφυγαν τα υποκοριστικά, απορώ με μένα χο). Με το που μπήκα άρχισε να βρέχει ξαφνικά...! (αλήθεια δε το λέω για να έχει ατμόσφαιρα η αφήγηση... όντως έβρεξε) Οδηγός ταξί μικρός, βία 30. Άκουγε cd live Κηλαηδόνη και χτύπαγε ρυθμικά χέρια κ πόδια (άχου τοννννννννννν). Ξέρεις πως είναι σπάνιο να ακούει κάποιος Κηλαηδόνη, πόσο μάλλον οδηγός ταξί. Θα μου πεις τι ρατσιστο-ταμπέλες ειν αυτές; Θα σου πω τα στατιστικά τα λένε κλπ. Μέχρι να φτάσω σπίτι ευχόμουν να προλάβω να ακούσω το: έχουμε και λέμε -5, (6/2)+8, 20x15, 11+7, 18, σύνολο 16 όλα είναι ντάξει δεν έχω λάθος μα ας τα ξαναδώωωω σαλαλα ( "Νωρίς"). Δεν το άκουσα δε πειράζει. Θέλω να πάρω κάτι απο Κηλαηδόνη, γιατί ό,τι έχω είναι από ενενηντάρες παλιές κασέτες, αλλά δε ξέρω τι θα ήταν πιο έξυπνο να πάρω... (κλπ κλπ άλλο θέμα αυτό).
___________________________________________________________________
Τα είκοσι χρόνια λειτουργίας έκλεισε το Μετρό φέτος και για να γιορτάσει αυτό το γεγονός πραγματοποίησε δύο "παραστάσεις"(23,24/4) με όσους πέρασαν από τη σκηνή του όλα αυτά τα χρόνια (αυτό ήταν το σκεπτικό, όμως καταλαβαίνεις δύσκολο να πραγματοποιηθεί...). Η πρώτη μέρα ήταν αφιερωμένη στον Παύλο Σιδηρόπουλο που έδωσε τις τελευταίες του παραστάσεις. Και για της δύο μέρες είχε την επιμέλεια ο Ξενοφών Ραράκος (παραγωγός του Μελωδία-καθημερινά 22:00με00:00- και τι άλλο δε ξέρω καλά να σου πω).

Είχαν ανακοινωθεί τα ονόματα που θα εμφανιστούν, διαφημίστηκε ελάχιστα και τις 2 τελευταίες μέρες πριν τις συναυλίες ανακοινώθηκαν ποιοι θα τραγουδήσουν την κάθε μέρα. Το Σάββατο (και Δευτέρα κ Τρίτη ήταν οι γιορτές) δεν υπήρχαν τραπέζια για 2 άτομα για καμία μέρα, έπρεπε να γεννήσεις τουλάχιστον 4 άτομα (δηλ άλλους 2) για να κλείσεις τραπέζι. "Μα δεν γίνεται να το δώσε και σε άλλα άτομα το τραπέζι; Ναι αλλά να έρθετε 4. " Ναι έχει πλάκα όταν σου τις στέλνουν με e-mail τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις που δεν βγαίνει άκρη, όταν όμως εσύ είσαι αυτός που προσπαθεί να συνενοηθεί είναι αλλιώς. "Πόσο είναι η είσοδος για το μπαρ;" "15 ευρώ με αναψυκτικό και άλλα 5 ή 7 για ποτό". Οκ. Κλιαρ.
Δευτέρα23/4/07
Ώρα τάχα μου έναρξης 21:30, μαζεύτηκε ο κόσμος στο παταράκι χαμός, χειρότερα από λεωφορείο. Ευτυχώς ένα τραπέζι δεν χρησιμοποιήθηκε και αρκετά άτομα βολεύτηκαν εκεί κι έτσι έβλεπα.... (κι έκατσαν σε τραπέζι 7 άτομα με χρεώσεις μπαρ....). Άρχισε 22:30 ο κάθε τραγουδιστής είπε 3 τραγούδια, μαζί τους πλήκτρα κ κόντρα μπάσο μόνο και κιθάρα ηλεκτρακουστική όποιος από τους καλλιτέχνες έπαιζε και τελείωσε στις 2:00. Μίλησε λίγο ο Ξενοφών Ραράκος και το πρώτο τραγούδι ήταν από video με Παύλο Σιδηρόπουλο από το μετρό και τελείωσε πάλι με video από τον ίδιο.
Εμφανίστηκαν οι:
Ζακ Στεφάνου, Κίτρινα Ποδήλατα, Ευσταθία, Μελίνα Ασλανίδου, Μανόλης Φάμελλος, Δημήτρης Ζερβουδάκης, Αντώνης Μιτζέλος με Λαυρεύντη Μαχαιρίτσα, Διονύσης Τσακνής, Μίλτος Πασχαλίδης, Χρήστος Θηβαίος, Γιώργος Ανγρέου, Ελένη Τσαλιγοπούλου και με Ανδρέου και Τσαλιγοπούλου στη σκηνή σταθερά ανέβηκαν και (όσοι δεν είχαν φύγει) και είπαν μερικά τραγούδια μαζί.

Το κοινό δεν ήταν σε φόρμα, δεν ήταν το κατάλληλο κοινό. Μίλαγε διαρκώς (ο Ζερβουδάκης σταμάτησε σε τραγούδι λέγοντας: αδέρφια δε θέλω να σας συναγωνιστώ, να τραγουδήσω θέλω και ο Μαχαιρίτσας ανέβηκε κ μας έβρισε: Ψόφιοι είστε κλπ κλπ -μια χαρά τα είπαν).

Οδηγός Ταξί: στα 70, με τραγιάσκα και γιλέκο. Κεφάτος... :
-Γιατί είχε τόσο κόσμο; Πού ήσασταν;
-Στο μετρό. (κάνει σα να παίζει κιθάρα με τα χέρια του) ναι ναι μουσική είχε...
- α μάλιστα. Κάτσε κοπέλα μου να πάρω καραμέλες... (μου είπε κ βγάζει απ το ντουλαπάκι καραμέλες) Θέλετε; (ήταν και άλλη μια κοπέλα πίσω)
-Όχι
-Εσυ;
-Όχι..
-Σαν τι γυναίκα μου κ σεις, πριν την παντρευτώ δεν ήθελε τίποτα. Μετά τα ήθελε όλα!!! (γελάει)
-(γελάω) είχε σχέδιο!
-ε?
-Είχε σχέδιο, λέω..
-ναι.. χαχα
αφήνουμε την κοπέλα και συνεχίζουμε..
-Και δηλαδή τι μουσική έπαιζαν εκεί;
-εε αυτά που λένε έντεχνα..
-Έντεχνα; (τάχαμου έκπληξη) δηλαδή τα άλλα είναι τα άτεχνα;
-εεε έτσι τα λένε κ σας το είπα να καταλάβετε.. Να σας πω ονόματα (κ διευθύνσεις αν θες)
-δηλάδη Χατζής... ?
-εμ ναι..
-Λίγο πιο μοντέρνοι ε? (ε αφού τα ξέρεις τι με πιλατεύεις;, δε πειράζει πλάκα έχει)
- Ναι!
...
-Ας πούμε ένα τραγούδι κι εμείς τώρα πιο να πούμε; (ώπααα τι έχουμε δω; με πήρε πρέφα;)
-... (χαμόγελο πλατύ)
-Είναιιιι κάαατι νύυχτεςς με φεγγάριι μες τα θερινά τα σινεμάααα, νύχτες που περνούνν που δεεε θα ξαναρθούνν μ αγιόκλιμα καιι γιασεμίαααααααα.
-(όσο τραγούδαγε, τραγούδαγα κι εγώ από μέσα μου, να τος πάλι ο Κηλαηδόνης, νομίζω όμως δεν είναι δικό του το τραγούδι αυτό, μου θύμισε τη γιαγία μου στα καλά καθούμενα ξεκινάει τα άσματα) χαμογελάω, δε λέω τίποτα.
-Φτάνει τόσο μη χαλάσει η ποιότητα.
-(χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα απίστευτος!!!!) χαχαχα

Τρίτη 24/4/07
Μεγάλη αναστάτωση στην πόρτα μέχρι να μπούμε, μας άφησαν να μπούμε στις 21:20,ι ξεκίνησε 22:10 (που υποψιάζομαι πως έγινε λόγω Σαββόπουλου...) και τελείωσε στη 1!
εμφανίστηκαν οι:
Διονύσης Σαββόπουλος, Βαγγέλης Γεμρανός, Βασίλης Καζούλης ("θενκ γιου"χο), Κώστας Λειβαδάς, Ανδριάνα Μπάμπαλη, Μάνος Πυροβολάκης, Τάνια Τσανακίδου, Μάνος Ξυδούς με Μπάμπη Στόκα, Νίκος Ζιώγαλας, Αναστασία Μουτσάτσου, Μπαλαντέρ Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και Στοκάς κ Τσανακλίδου.

Ο κόσμος καλύτερος αυτή τη μέρα (έχει εξήγηση αλλά ίσως στα πω άλλη ώρα),αν και πάλο μίλαγε. Στην Τάνια Τσανακλίδου έγινε χαμός (εκεί πήρε φωτία η μηχανή κι η μόνη λύση.. σαλαλα), δεν την αφήναμε να φύγει και υποσχέθηκε στο τέλος να βγει πάλι. Όπως και έγινε βγήκε με Μαχαιρίτσα αλλά και πάλι την κρατήσαμε και μετά το"Τι ζητάω" (που θεωρήθηκε χαρούμενο), μας είπε το Μαμά γερνάω και ήρθαμε στα ίσα μας... (χο).
Τελείωσε νωρίτερα επείδή δεν ήρθε ο Σταρόβας, Πορτοκάλογλου, Κανά.
Πιστεύω πως και οι δυο μέρες θα μπορούσαν να οργανωθούν διαφορετικά....
(θα στα πω άλλη ώρα)

Οδηγός ταξί: στα 45 επιβεβαίωνε τον κανόνα σε μουσικές κ συμπεριφορές, με έκλεψε και 2 ευρώ.

___________________________________________________________________

Πεςςς στο ταξί να μη σε(με?) περιμένειι κατέβαα βγεςς περπάτα στη βροχήη σαλαλα


Τετάρτη, 25 Απριλίου 2007

Το

Λες να περιμένουμε το φως άλλης μιας μέρας, ανοίγεις τα παράθυρα ν' αλλάξει ο αέρας, μα έσβησε η φλόγα το σπίτι σκοτεινό βαρέθηκα τα λόγια κ φεύγω πρώτα εγώ. Δεν μένω πια εδώ... σαλαλαλα

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2007

Με τους και αν

Περνά περνά η μέλισσα με τα μελισσόπουλα και με τα κλεφτόπουλα κλεφτόοοπουλααα σααλαλα

Ορίστε η σακουλίτσα σας και συνεχίστε το διάβασμα...

Αυτές τις τελευταίες μερούλες, έχει ζεστούλα. Ήρθε η άνοιξη (κι όσο κι αν πονώ όπως θα μπαίνει η άνοιξη μια και καλή θα σε ξεγράψω σαλαλα) αγκαλιά με το καλοκαιράκι (στην ακρογιαλιά δως μου ένα φιλάκι κ έλα πιο κοντά σαλαλα)! Έχει ηλιάκο και όπου δεν έχει ηλιάκο έχει κρυούλι διότι έχει κ ελαφρύ αεράκι. Όταν δε, πέσει ο ηλιάκος έχει ακόμα πιο πολύ κρυούλι, ανάλογα από σε ποια περιοχή είσαι, μπορεί να νιώσεις στα κοκαλάκια σου κ στα μαλλάκια σου την υγρασιουλινίτσα.

Ξεκινάς το όμορφο, ηλιόλουστο πρωινό να πας στις δουλίτσες σου και βάζεις μπουφανάκι μιας κι εκεί που είσαι έχει κρυούλι και έχεις σκοπό να γυρίσεις μετά τη δύση του ηλίου. Μπαίνεις στο λεωφοριάκι, με τα θεόκλειστα παραθυράκια γιατί οι γριούλες που δε θέλουν να χαλάσουν τα μαλλάκια τους, με τον ηλιάκο να έχει απλωθεί σε όλο το λεωφορειάκι και δεν μπορείς να κατεβάσεις την "κουρτινούλα" γιατί ή εκεί που στέκεσαι δεν διαθέτει το λεωφορείο ή γιατί ο παππούλης θέλει να βλέπει έξω, αν κουνιούνται οι βαρκούλες μάλλον... Ζεσταίνεσαι, ιδρώνεις, κατεβαίνεις από το λεωφορειάκι, σε χτυπάει αεράκι, μπαίνεις καπάκι στο μετρό. Ιδρώνεις πιο πολύ, βγαίνεις στον επάνω κόσμο με το μπουφανάκι στα χεράκια πια και λουσμένη στον ιδρώτα, σε ξαναφυσάει το αεράκι ενώ περιμένεις το άλλο λεωφορειάκι. Πας στις δουλίτσες σου και για τα καφεδάκια σου και αποφασίσεις να επιστρέψεις πίσω. Είναι πια αργά περιμένεις το τελευταίο λεωφορειάκι που θα σε πάει στο σπιτάκι σου και αργεί μισαωράκι και το αεράκι έχει δυναμώσει και μόνο τότε χαίρεσαι που φόραγες μπουφανάκι όλη τη μερούλα, αν και πάνω από δέκα φορούλες είπες πως αύριο δε θα βάλεις μπουφανάκι...
Έρχεται το αύριο και έχεις ένα μικρούλη πυρετούλη κάπου 37,6 ( σαλαλα με λένε πόπη, το παιδί έχει 40 πυρετό και θέλει ένα παγωτό κλπ) (άραγε πιο σωστό είναι λεωφορειάκι, ή λεωφοριάκι;)

Ο κοσμούλης βγαίνει βολτούλες όλες τις ώρες της μερούλας κ της νυχτούλας. Γεμίζει τις καφετεριούλες.Πάει για να ψωνίσει ανοιξιάτικα ρουχαλάκια(στο χει πει ποτέ κανεις ότι γεμίζουν οι βιτρίνες ανοιξιάτικα; σαλαλα),παπουτσάκια, αξερουαρουλίνια, καλλυντικούλια (κρεμούλες σύσφιξης, κατά τις κυτταριτιδούλας, σκιούλες, κραγιονάκια σε παστέλ χρώματακια κλπ) ντυμένος με τα γαλάζια παντελονάκια, τις άσπρες ανοιξιάτικες ζακετούλες με τις κουκουλίτσες που έχουν 4-5 μυγάκια να κάθονται.Ανάμεσά τους θα δεις και τα κοριτσάκια με το λιπ γλος τους, το λιπ μπαλμ τους με τα απαραίτητα μυγάκια κ μαλλάκια πάνω στα χειλάκια σε αποχρώσεις του ροζ, θα δεις τα αγοράκια με το μουράτο γυαλί και το μαλλάκι φρεσκοζελεδωμένο (πόσα μυγάκια έχει συγκεντρώσει αδυνατώ να σου πω) να περπατάνε με τις βερμουδίτσες τους και τα ολοκαίνουργια αθλητικά παπουτσάκια (τα οποία όχι δε τα πήρε η νονά μήτε ο νονός...), μέσα στο πλήθος με το ύφος: μα - που- είναι - οι υπόλοιποι? μονο- εγω- είμαι- στη- γη?!.

Θα δεις πολλούς τουρίστες είτε μέσα σε γκρουπάκια είτε παρέες είτε ζευγάρια, με χάρτουληδες στα χεράκια τους, με μπουκαλάκια νεράκι, φωτογραφικές μηχανούλες, καπελάκια, με 234 γραμμάρια (να τ αφήσω) απορία κ κούραση στο βλέμμα. Μερικοί με σάκους στην ιδρωμένη πλατούλα, άλλοι με περισσότερα μπαγκάζια κ την γλωσσούλα τους έξω. Θα έρθουν να σου πουν στην αποβάθρα: Attikh yes? Γιέςςς! (Το χεις, καλάπας)

Χωρίς να κουραστείς είσαι κουρασμένος/νη, δεν έχεις διάθεση για τπτ, έχεις διάθεση για όλα εκτός από διαβασματάκι... Άνοιξη. Άρχισαν οι διαφημισούλες για το καλοκαιράκι. Γιατί; Λέει το δεν είναι νωρίς, το καλοκαίρι είναι μεγάλο?! Πόσο πια?????
Ώρα να πάρω τη σακουλίτσα μου, να κάνω τον εμετούλη μου, ένεκα τα υποκοριστικά...
Εσύ κάνε ό,τι θες.

Ζουμμ Ζουμμ Ζουμμ οι μέλισσες περνούν και μας χαι ρε τουννν σαλαλαλαα


Τετάρτη, 18 Απριλίου 2007

Δε να μια

Μια λέξη θα σου πω: Κομμωτήριο! Δε το συμπαθώ καθόλου αυτό το μαγαζί. Παράτησέ με σε βιβλιοπωλείο, σε δισκάδικο, κανένα πρόβλημα θα ξεχάσω να φύγω. Όχι όμως κομμωτήριο, εκτός αν θες να με ξεκάνεις. Ιστορική μέρα η σημερινή, κουρεύτηκα... του χρόνου πάλι....
Είχα ξαναπάει με το χέρι μπαταρισμένο... και ήρθε ο βοηθός για να με λούσει και με ρωτάει (πρώτη φορά μου μιλάει) :
- Σπάσιμο;
-(ε μια φορά κ είπα πως αν έλεγα ναι θα γλίτωνα πολλές ερωτήσεις) Ναι.
-Πώς...;
-(όχι γμτ... ).. στο σπίτι.
-Ε όχι!!! πωπω άτυχη είσαι, Μα καλά πως τα κατάφερες;
-(πες μου τώρα ότι θέλει λεπτομέρειες...) _____ (δε μίλησα, απολάμβανα το μασάζ που μου έκανε κ ήμουν έτοιμη να κοιμηθώ)
και μετά από λίγο λέει κάτι γρήγορα... του ζητάω να επαναλάβει... κ λέει:
- Είδες για να βλέπεις Μπομπ Σφουγγαράκη τι παθαίνεις;;;;
-(μπράβο το βρήκες) ε μα!!! (του είπα...)

Που λες, σήμερα είχα μια αγωνία μη με ρωτήσει για το χέρι κ δει την ουλή κ γίνω ρεζίλι...Αλλά σιγά να μη θυμάται...σκέφτηκα κ ηρέμισα. Τσουπ έρχεται να με λούσει πάλι αυτός. Κάθομαι η καλή σου, πετσέτα στους ώμους και ...:
-Τι νέα; Καλά;
-Μια χαρά. (ξέρεις ότι δεν είμαι ιδιαίτερα κοινωνική, φαντάσου με κ σε χώρο που δεν συμπαθώ και κοιμούμενη όρθια)
-Πωπω σήμερα κολόνιες!!! Αυτά είναι!
(μάλιστα... επιτέλους βρήκα κολόνια να μένει... ξέρεις πόσα χρόνια το ψάχνω;)
-...___ (συνοδεία χαμόγελο)
-Το σχολείο; Καλά;
-(καλάμια) σχολείο;
-Σχολή;
-Σχολή!
-Τι είσαι πρώτο έτος;
-(!!! το θράσος σου!!) Τέταρτο.
-!!! Πω πω εμ.. φαίνεσαι πιο μικρή...
-Δε πειράζει... (δεν είσαι ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που την πατάει)
-Κα ικαλά πόσο χρονών είσαι;
-21.
-21;;; Και πως γίνεται να σαι 21 κ να είσαι 4ο έτος;
-(αν σου πω 21 μισό θα ηρεμίσεις;)___
-ε να μου πεις... 17 τελείωσες το σχολείοοο....βγαίνει ναι βγαίνει. (αρχίζει να μιλάει όλο κ πιο γρήγορα όλο κ πιο χαμηλόφωνα, θες που είμαι κουφή θες που τα μισά τα μασάει η συνομιλία δυσκολεύει πρωί πρωί...)Εγώ 25 σε έφαγα!
- ___ (μάλιστα)
-Τώρα είναι ωραία... κάνουμε ότι θέλουμε ζούμε... από δω από κει...(όλο κ επιταχύνει)μετά στα 30 τέλος! (σιγά Χριστιανέ μου κ συ... υπερβολικέ...)
-μμ ναι... άλλα 5 χρόνια έμειναν (με σκοπό να τον πειράξω)
-(ναι και σιγά μη το πιάσει...) Ναι άλλα 5 χρόνια άστα να πάνε.. αλλά μωρέ κ μετα καλά είναι...
-(ε χέσε με) ε ναι άλλες χαρές τότε... (τι; ε τι να πω κ γω;)
-Τώρα ξέχασα (με ξεπλένει) αυτό είναι το δεύτερο χέρι; εεε ξεχάστηκα.. εε ξεχνάω πόσα χέρια βάζω...
-Το πρώτο ήταν νομίζω (γιατί πρέπει να σου πω ότι κ εγώ ξεχάστηκα γιατί ξεχάστηκε)
-ναι ναι... το πρώτο... ναι καλά θα ναι κ μετά, το έχω σκεφτεί! ε μετά θα θέλει η άλλη να πηγαίνετε βόλτες, από δω εκεί, ταξίδια εκδρομές, καλά είναι αυτά. Άλλα δε θα μπορώ να πηγαίνω γυμναστήριοοοο..., να σερφάρω στο ιντερνετ..., θα ναι αλλιώς.
- ε ναι! (δε με παίρνει να πω κ όχι, τι με κοιτάς;)
-Βέβαια κ τώρα καλά θα ήταν ... όχι ότι μου χει τύχει δηλαδή... όλο κάτι κουκουρούκου...(ώπα κ η ορολογία)τα έχω σκεφτεί αυτά... βέβαια θα θέλει να πηγαίνετε για ψώνια... ναι εγώ και δουλειές κάνω κ μαγειρεύω δεν έχω τέτοια κόμπλεξ εγώ...
-μμμ...
-Εσύ βέβαια δε τα χεις σκεφτεί αυτά; είναι νωρίς ακόμα...
-ε ναι εγώ σχολείοο... (τι θες να σου πω? ότι το καλοκαίρι παντρεύω δύο ξαδέρφια κ οι μισές απ τη σχολή έχουν αρραβωνιαστει;δε θα στο πω, δεν είναι κει το θέμα σου)
- ε ναι σχολή.. μέχρι να τελειώσεις... να βρεις κ μια δουλειά...τελειώνεις τώρα ε;
-(αχού τον που δεν με άκουσε... πάει κ η δεύτερη προσπάθεια για χιούμορ) ε ναι έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα... σε
-1 εξάμηνο;
-ναι.
-κ αμέσως μετα δουλεία
-(μα λέει αστεία κ αυτός δε μπορώ να κρατηθώ) δουλειά; αμέσως; δύσκολο..
-(με διακόπτει) ε ναι! Στην καλύτερη λέω... (εγώ γιατί πάντα κοιτάω την χειρότερη; μη πεις ξέρω)
-Που λες, είχε έρθει ένα παλικάρι 22 χρόνών κ τον κούρευα... και ήταν παντρεμένος με μία κοπέλα 24 χρονών!
-!!! καλά στα 22 παντρεμένος! (τάχα μου έκπληκτη εγώ, Ρία 18 χρόνωνν κ γω 45 εεε σαλαλα)
- Ναι, και τα συζητήσαμε εδω πέρα... κ μου λέει από τους φίλους του ο μόνος που έχει τη δουλειά του... οι άλλοι κουκουρούκου... (να το πάλι) αλλού τα μυαλά τους...
-__
- κρέμα βάζεις;
- ναι λίγο στις άκρες... (στις άκρες απ τα μάτια σου σαλαλα)

Δε θυμάμαι τι άλλο είπε... τελείωσε η διαδικασία. Ήρθε η κομμώτρια μου (από μωρό σ αυτήν πάω)μέσα στην τρελή χαρά.
-Τι αλλαγές μοντέρνες θα κάνουμε; (ξέρω, συγκρατήσου μη γελάς)
- τι θα κάνουμε;
- Αλλαγές!
-Μπα.. είναι πρωί για αλλαγές.
-Οκ έλα απόγευμα την άλλη φορά μήπως σου έρθει έμπνευση( χαχαχα καλά τα λέει)
-(γελάω) οκ !
Ε κάναμε τις απαραίτητες διαπραγματεύσεις περί πόντων, φιλάρισμα, καθάρισμα και χρατσ χρουτσ (την άτιμη) ήρθε η ώρα του στεγνώματος. Ναι, δε χτενιζομαι να βγω λάχανο. Να τος πάλι ο βοηθός, ήρθε για το στέγνωμα, που απ ότι κατάλαβα τώρα μαθαίνει το θέμα και έδειξε πολύ ζήλο και ναι κατάφερε να με κάνει με περικαφαλέα. Δις ις ....(σ)πάρτα!Να τα χεις, πως θα κυκλοφορήσω;
Κάθε φορά που βγαίνω από το κομμωτήριο θα έχω παραπάνω νεύρα γιατί δε θα μου αρέσουν τα μαλλιά μου, γιατί θα με έχει κουρέψει μισό χιλιοστό λιγότερο ή παραπάνω. Εντωμεταξύ στους άλλους ίδια φαίνονται. Ε και τώρα είμαι στο στάδιο βαθιές ανάσες, μαλλιά είναι δε σε προσέχει κανείς, καλή καρδιά -δουλεία με τον εαυτό για να μην εκνευρίζομαι χωρίς λόγο κλπ.
Το σημερινό κομμωτήριο ήταν έκπληξη λόγω λογοδιάρροιας βοηθού και τι μάθαμε από αυτόν; Ε; Κάνεις πως δε ξέρεις; Δεν έχεις καιρό αν είσαι στα 30 ΠαντρέΨου....
(ή μικρός μικρός παντρέψου ή μεγάλος άι κουρέψου; οχι ..κάπως αλλιώς είναι βοήθα με)

(Τριχο-Ποστ σήμερα για να ρθουμε στα ίσα μας)

Στα κομμωτήρια μέσαα τα νέα ιεράαα οι ιέρειες χτενίζουνν κ βάφουν τα μαλλιάαα, και ένα κομμωτριάκι με βλέμμα απλάνες, θέλει να κατακτήσει του κόσμου τις χαρέςςςς σαλαλαλα

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2007

Με θα αν

Σου είχα πει για την εκπομπή που είδα την Μ.Πέμπτη της Μπήλιως Τσουκαλά, όπου συζητούσαν για την ποιήση. Θυμάσαι; Όχι, κ να θυμόσουν πάλι δε θα άλλαζε κάτι. Λοιπόν πρώτα να σου ξεκαθαρίσω τα αισθήματα που τρέφω για την Μπήλιω. Την πρωτογνώρισα από την πρώτη κιόλας χρονιά του "συν και πλην", που ήταν μαζί με τον Α. Ροδίτη και την Λ. Αρώνη. Τα χρόνια πέρασαν η Μπήλιω έφυγε από το συν κ πλην μείναν οι άλλοι 2. Μετά ο Ροδίτης εξαφανίστηκε, η Αρώνη (Λένα μας) έκανε "Ταξίδι στον πολιτισμό" και ίσως ξεχνάω κ άλλη εκπομπή της και η Μπήλιω επιστρέφει με το "έχει γούστο". Μια εκπομπή ίδια με το συν κ πλην σε δομή, θεματολογία κτλ. Τώρα θες που πέρασαν τα χρόνια, θες που μόνη της, αμήχανη... δε ξέρω τι ελαφρυντικό να πω, ώστε να έρθει πιο ομαλά το: δεν κάνει καλά τη δουλειά της. Πάρα πολύ συχνά ΔεΝ είναι καλά προετοιμασμένη, ούτε καλά διαβασμένη με αποτέλεσμα να κάνει αρκετά σοβαρά λάθη, που πιστεύω πως η πείρα που έχει κ οι γνώσεις (για τις οποίες έμαθα πριν λίγο, βάζοντας το όνομα της στο google κ έμεινα με το στόμα ανοιχτό) της δεν της το επιτρέπουν! Τα θέματα που έχει ενώ είναι ενδιαφέροντα με ένα μαγικό τρόπο καταφέρνει να γίνονται βαρετά. Ακόμα το πιο σημαντικό πιστεύω είναι πως δεν κάνει σωστές συνεντεύξεις. "Δεν εκμεταλλεύεται" τον καλεσμένο της. Δεν ελίσσεται σωστά... Για παράδειγμα, αν έχεις τον Σταμάτη Κραουνάκη και του πεις δυο τρεις λέξεις κλειδιά κ αφήσεις την κουβέντα να κυλήσει, θα βγουν απίστευτα ενδιαφέροντα θέματα στην επιφάνεια.(το έχουμε ζήσει επανειλημμένως όποτε πάει καλεσμένος στο Μελωδία99,2...) Δεν μπορείς συνέχεια να λες για την πορεία που έχει κάνει ο καθένας, πράγματα που έχουμε ακούσει χιλιάδες φορές. Ή δε μπορείς να λες μόνο για τη τρέχουσα παράσταση ή το νέο σιντί. Υπάρχουν τόσα φλέγοντα θέματα που μπορείς να αγγίξεις. Προσωπικά με ενδιαφέρει να δω τι θέση έχει ο τάδε για το τάδε θέμα. ...
Πια δεν την παρακολουθώ συστηματικά. Δεν αντέχω να την βλέπω, νιώθω άβολα για αυτήν! Μόνο άμα δω (τυχαία) να έχει κάποιον "μουσικό" που μ αρέσει την βλέπω αλλά κ τότε εκνευρίζομαι γιατί αντί να πει δυο κουβέντες με τον άνθρωπο που έχει "κουβαλήσει" θεωρεί καλό να λέει τα συγχαρητήρια τηλεφωνήματα που δέχεται από όλα τα μέρη της Ελλάδας!!! Τα οποία για ένα περίεργο λόγο μου έχει καρφωθεί πως είναι ψεύτικα... Όχι πες μου κ συ είναι δυνατόν όλη η Ελλάδα να ξέρει το τηλέφωνο της εκπομπής κ να καλεί για συχαρίκια συνέχεια χωρίς να έχει αναφερθεί το τηλέφωνο τη δεδομένη στιγμή; (δε μου βγαίνει σωστά αυτή η ερώτηση. Μη σ απασχολεί, είναι γιατί λέω κακίες :P)

Εκείνη τη μέρα είχε καλεσμένους τον Γιάννη Κοντό και έναν ακόμα ποιητή που δεν συγκράτησα το όνομά του, αλλά άμα τον δω θα τον θυμηθώ και θα σου τον δείξω... είχε γυαλιά στρογγυλά και μουστάκι μαύρο και μαύρα πυκνά μαλλιά (ίσως να τον λένε Αντώνη Φωστιέρη). Η κουβέντα τους κράτησε περίπου μια ώρα και οι βασικές ερωτήσεις της Μπήλιως ήταν αν ο ποιητής είναι ένας απόμακρος περίεργος άνθρωπος, ο ποιητή του σήμερα δηλαδή πως είναι, τι συνήθειες έχει και πως γράφει ο καθένας πρώι; με σύστημα; χωρίς;. Οι ποιητές απαντούσαν ακριβώς σε ό,τι τους ρωτούσε, εκείνη δεν καταλάβαινε ξαναρωτούσε τα ίδια κλπ. Τα γνωστά της. Τελικά ο ποιητής είναι ένας απλός άνθρωπος, ασχολείται με ότι και ο κάθε άνθρωπος. Είναι παρόν, ζει στην κοινωνία, δεν είναι αποτραβηγμένος να γράφει.

Εγώ πάλι μη έχοντας καμία σχέση με την ποίηση έχω πολλές απορίες. Ειπώθηκε πως έχουν γραφτεί ποιήματα χωρίς ποίηση. Έρχομαι λοιπόν να σε ρωτήσω, πότε ένα ποίημα είναι ποίημα; Υπάρχει κάποιος κανόνας τυπικός που προσδιορίζει κάποια χαρακτηριστικά, φαντάζομαι... και είναι κοινά αποδεκτός. Ποιος είναι; Πότε κάποιος μπορεί να χαρακτηριστεί ποιητής; Γράφεις στίχους μαζεμένους τον ένα κάτω από τον άλλο και "έτοιμος ο Φόντας"; Αντίστοιχα, όταν κάποιος γράφει ένα μυθιστόρημα (πχ) κ λέγεται συγγραφέας; (μη μου πεις το χιλιοειπωμένο ό,τι δηλώσεις είσαι...) Οι άνθρωποι αυτοί ζουν από αυτό; Εκδίδουν ποιητικές συλλογές, γράφουν σε κάποιο περιοδικό (που σημειώθηκε πως όλο κ λιγοστεύουν τα περιοδικά για ποίηση) και ζουν αυτοί και οι οικογένειά τους, αν έχουν;!!!
Δεν μπορώ να καταλάβω τα ποιήματα. Σου μιλάω για τα κατά κοινή ομολογία τέλεια ποιήματα... ε ...Δεν τα καταλαβαίνω, που προκαλούν γέλια. Δεν μου αρέσει αυτό όμως. Δεν μου λένε τίποτα σου επαναλαμβάνω! Τι πο Τα. (Αρχή ΑΜπελοφιλοσοφίας: )Πιστεύω για σου αρέσει ένα τραγούδι, ένα ποίημα, ένα διήγημα παίζουν ρόλο πολλοί παράγοντες. Το καταλαβαίνεις κ συ. Ενδεικτικά θα αναφέρω: το περιβάλλον σου, τα βιώματά σου και την ψυχολογική σου κατάσταση τη δεδομένη στιγμή. Αυτά μπορεί να σε κάνουν τη μία στιγμή να μη σ αρέσει κάτι κ ύστερα από χρόνια μπορεί να σε γοητεύσει. Πότε μπορεί κάτι (μιλάμε πάντα για ένα καλλιτεχνικό δημιούργημα- ωραία στο διευκρίνισα κ τα έκανα χειρότερα .χο- ...)να σου αρέσει, να σε συγκινήσει, να σε ξετρελάνει βρε αδερφέ!; Όταν σε εκφράζει εκείνη τη στιγμή και θέτει ένα θέμα που σ έχει απασχολήσει κ έχει την ίδια οπτική με σένα ή όταν σου δίνει μια "λύση" που δεν είχες προλάβει ή καταφέρει να σκεφτείς. (κάθεε μπαλκόνι έχει άλλη θέαα σαλαλα)
Τυχαία αυτό τον καιρό κατέβασα να διαβάσω Καβάφη! Είναι ο μόνος (λες κ το έχω ψάξει το θέμα χο) που μπορώ να καταλάβω, που μπορώ να πάρω κάτι από αυτόν, που μ αρέσει. Πιστεύω πως για να κατανοήσεις ένα ποιητή (ναι το περιορίζω στην ποίηση τώρα, για να μη χαθούμε...) πρέπει να ξέρεις πράγματα γι αυτόν αλλά και για την εποχή του. Έτσι μπορείς να προσεγγίσεις τι θέλει να πει. Έχει νόημα όμως να καταλάβεις τι θέλει να πει; Έχεις κίνδυνο σοβαρό να κάνεις λάθος. Μήπως είναι καλύτερα να πάρεις εσύ ό,τι θες από αυτά που λέει, να τα βάλεις στα μέτρα σου and out of the door; Έτσι κι αλλιώς νομίζω πως αυτό θα κάνεις έστω κ υποσυνείδητα... Μη πας να βρεις τι θέλει να πει ο ποιητής; (θέλει να πει praktiker :P)

Α, να μην το ξεχάσω, για να καταλάβεις τα έχει_γούστα μου, καλές συνεντεύξεις παίρνει η Λένα Αρώνη (που κάνει αυτό το καιρό τα "ημερολόγια" στην Ετ1 κάθε Σάββατο 22:00-23:00) και ο Οδυσσέας Ιωάννου (μουσικός παραγωγός και διευθυντής του Μελωδία99,2, έχει εκπομπή καθημερινές 18:00-20:00). (Μόλις έκανα αυτό που αναρωτιόμουν πριν... Μάλιστα...)


Ο
ι ποιητές βρεγμένοι από κλάματα, μαμά, ταιριάζουν δάκρια σε αστικά σαλόνια. Κρύβονται πίσω από γυναίκες δυνατές, δεν είναι άντρες, μα σύννεφα με παντελόνια σαλαλα



Τετάρτη, 11 Απριλίου 2007

Τα με να




Οι ρυθμοί μου λύσσαξαν μα δεν κρατούν τον ήχο, της μοναξιάς σου όταν κλαις και χτυπάς τον τοίχοο σαλαλα


Από ραδιόφωνο πληροφορήθηκα, για άλλη μια φορά, για τις εμφανίσεις του Διονύση Σαββόπουλου, Γιώτη Κιουρτσόγλου, Σταύρου Λάντσια στο ΓκαζΆρτε, τίτλος της παράστασης Πυρήνας. Το GazArte θα είναι λέει ένας νέος χώρος πολλά υποσχόμενος (τραπέζια, σκαμπουδάκια στο μπαρ, μαξιλάρες μπροστά στη σκηνή κ καλές τιμές...).
Συνεργασία άκρως ενδιαφέρουσα και αυτή πολλά υποσχόμενη. Γιατί; Καταρχήν θα σου πω ένα όνομα: Σαββόπουλος. Δεν έχω καταφέρει να τον δω ζωντανά σε δική του συναυλία-παράσταση. Θεωρώ πως πρέπει να εκμεταλλευτούμε (τα παιδιά της φουρνιάς μου κ τα γύρω απ αυτήν) το γεγονός ότι προλάβαμε κάποιους σημαντικούς ανθρώπους εν ενεργεία, οι οποίοι έκαναν σημαντικά πράγματα στο χώρο τους κ στην εποχή τους Και ακόμα συνεχίζουν να κάνουν (ή μερικοί να στέκονται αξιοπρεπώς για λίγο ακόμα στο χώρο..., ναι δεν αντιλέγω μερικοί πρέπει να αποσυρθούν διακριτικά και το γεγονός πως επειδή κάποτε κάναν το μπαμ κ ξεπέρασαν εαυτό κ εποχή τους, δε σημαίνει πως ό,τι κ αν κάνουν μετά δεν κρίνονται κ είναι πάντα τέλειοι κλπ κλπ-έχουν βλέπεις πίσω τους τη λάμψη τοτ '60, καθάρισαν αυτοι σαλαλα -μεγάλο θέμα,ξέρω...) και να πάμε να τους δούμε. Όχι, δε σου λέω να τους θαυμάσεις σαν να ναι σε μουσείο... Μερικοί από αυτούς τους έχουν ακόμα να δώσουν, ξέρεις αυτοί είναι περίεργα πλάσματα... (έχω να σου πολλά για αυτούς αλλά...) Έτσι λοιπόν βάζω τον Σαββόπουλο μέσα σ αυτούς που θέλω να δω και αν δεν εκμεταλλευτώ τις λίγες ευκαιρίες που μου δίνονται θα είμαι το λιγότερο χαζή. Ύστερα θα είναι μαζί με τον Κιουρτσόγλου και τον Λάντσια!!! Δύο σολίστες!!! Από τους καλύτερους στο είδος τους στην Ελλάδα!!! Μπορεί να τους έχεις ακούσει να παίζουν σε τραγούδια του Αλκίνοο Ιωαννίδη ή να τους έχει πάρει το μάτι σου σε εκδηλώσεις του δήμου Αθηναίων ως Human Touch παρέα με τον Ντέιβιντ Λιντσ (και επειδή λατρεύω το μπάσο σε παραπέμπω στον δίσκο"Εκτός τόπου και χρόνου", του Ιωαννίδη , στο δεύτερο cd και στο κομμάτι "Σπασμένο").

15 χρονώ τι ειν' αυτό το κενό που μου κρύβετε,... πίσω ο τόπος τυφλός κι ακυβέρνητος, ...κι όπως είμαι έτσι εγώ τερατόμορφος, πολιτείας εφιάλτης ορθός είμαι αυτός ο βυθός ναι, είμαι κιόλας νεκρός,ναι , λυσσασμένος για φως ναι, ναι ναι ναιι σαλαλα

Πρώτη μου σκέψη: θα πάω. Δεύτερη σκέψη: ωχχχ ποιος θα έρθει όμως παρέα; θα τους πέσει βαρύ!!! ΤΟΥ ΜΑΤΣ. Ναι και τελικά κανένα δεν κατάφερα να πείσω και δεν πήγα. Θα μου πεις αφού το ήθελες τοοοσο πολύ γιατί δεν πήγαινες μόνη σου; Γιατί είμαι χαζή. Πάρε ένα αυτοκινητάκι να πηγαίνεις όπου θες κ να σαι ανεξάρτητη... στα 'λεγα εγώ... Όταν χάνω λάηβ πολύ λυπάμαι: στο ραδιόφωνο (που ακούω συνέχεια όσο είμαι σπίτι) ξέρεις πως συνέχειΑ πέφτουν διαφημίσεις για τις εμφανίσεις καλλιτεχνών, ξέρεις πως στις εκπομπές βάζουν τραγούδι ώστε να πάρουν πάσα κ να πουν για το εκάστοτε λάηβ... και κάθε φορά που τα ακούω όλα αυτά θλίβομαι, εκνευρίζομαι, δεν θέλω να ακούω. Πιο πολύ θυμώνω με μένα. Το φταίξιμο δικό μου πρώτα... και ύστερα τα ρίχνω στην "κατάσταση...". (δε παρακολουθείς, εγώ φταίω. δε στα λέω καλά.) Και έρχονται οι στιγμές που απορώ τόσα άτομα στις μουσικές σκηνές και στις συναυλίες πού σκατά είναι; Πού έχουν φωλιά; Γιατί δεν βρήκα κανένα στο δρόμο μου; (Μήπως ν' αλλάξω αποσμητικό;;;)
Από την άλλη δεν θέλω να έρθουν με το ζόρι κ μετά να μου γκρινιάζουν. Το σχέδιο είναι το εξής: πάμε όσο νωρίς κρίνω ώστε να κάτσουμε εκεί που θέλουμε (αναφέρομαι και στην περίπτωση των συναυλιών), αυτό μπορεί να σημαίνει μια ώρα πριν απ την υποτιθέμενη ώρα έναρξης, ουσιαστικά 2 ώρες πριν την αρχή του προγράμματος (στα λέω χοντρικά), ορθοστασία την περισσότερη ώρα κτλ. Διότι αν δεν έχεις δεν βλέπεις κ ακούς μόνο κ αν... τότε κάτσε σπιτάκι σου, βάλε το σιντάκι να παίζει κ φάε κ τα κοψίδια σου κ είσαι Μάγκαςςς. Τραβάς ταλαιπωρία δε λέω αλλά μετά το θέαμα σε αποζημιώνει κ ξεχνάς ό,τι έχει προηγηθεί. Τώρα να δε σου πολυ αρέσει η όλη φάση, αναγνωρίζω πως είναι ζόρικα για σένα και θα ήταν καλό για όλους να μην έρθεις. (Ας μην επεκταθώ άλλο γιατί ξεφεύγω απ το θέμα...)

Το κοινό που να βρίσκεται κρυμμένο, γιορτινό, μακρινό κι αγαπημένο, το κοινό, στον εαυτό μου να βουτήξω και στα βάθη του ν αγγίξω ουρανό σαλαλα

Οι παραστάσεις κράτησαν πολύ καιρό, μαγνητοσκοπήθηκαν και ηχογραφήθηκαν και πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησαν σε cd k dvd. Είδα λοιπόν, τον Πυρήνα... Απίστευτη παράσταση, τώρα στεναχωριέμαι ακόμα πιο πολύ που την έχασα! Φαντάσου ένιωσα σα να μουν εκεί, πέρασε σε μένα αυτό που κάναν οι τρεις κύριοι στη σκηνή μέσα απο γυαλί. Σκέψου και να ήμουν εκεί... (άλλο πράγμα σου λέω, άδερ θινγκ!) Μετά τα τρια τραγούδια του Χατζιδάκι ο Σαββόπουλος λέει πως μπουάτ σημαίνει κουτί και πως "τραγούδι θα πει η συντομότερη απόσταση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, αλλά να είναι τέτοιο τραγούδι, τελειώνει και νιώθεις μέσα σου ευγενέστερος, φωτεινότερος. Σα να σου αποκαλύπτεται μια καινούργια ζωή μπροστά σου και σα να η ζωή που ζούσες μέχρι τώρα, να σου είναι πια ξένη. Εκεί φοβάσαι και λίγο, εκεί θέλει λίγο κουράγιο...αλλιώς δεν αλλάζει τίποτα, δεν αλλάζει αλλιώς το σκηνικό... δεν είναι σε στυλ τηλεόραση μετά τις δημοτικές εκλογές άλλαξε το σκηνικό.... " Όπου κοιτάζω να κοιτάζεις, όλη η Ελλάδα ατέλειωτη παράγκα... σαλαλα Ακόμα έχω να πω πως όλα τα πλάνα και το μοντάζ κλπ κλπ ήταν ό,τι καλύτερο που έχω δει για Ελληνική μας πραγματικότητα (ξέρω κάτι δε κολλάει εκφραστικά, αλλά κατάλαβες εσύ). Ναι... δεν έκανε σόλο ο μπασίαστας και να δείχνει τον πληκτρά... ;)

Μας ακούει θαρρώ πως κοιμάται και το walkman στο στήθος του ανάβει, το αστεράκι του χειμώνα και το εν του νέου αιώνα του σχολειού του η τάξη είναι εκεί ξαφνική μουσικήηη σαλαλα

Όμως ξέρεις κάτι; Στη συνέντευξή του, ο Διονύσης Σαββόπουλος στον Οδυσσέα (μας) Ιωάννου στον Μελωδία Fm 99,2, είπε πως θα κάνουν κάποιες συναυλίες παρουσιάζοντας τον πυρήνα και πως αν γίνει έγκαιρα το μετρό στο Γκάζι (όπου η στάση θα ναι έξω απ το Γκαζάρτε) θα παίζουν ξανά για... μια φορά, αν κατάλαβα καλά, στο Γκαζάρτε. Και μάντεψε... θα είμαι και εγώ εκεί!!!!! :D (θα πάωω κι ας μου βγει και σε κακόο σαλαλα)


Κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώω, κάτι μυστικόοο, κάτι πλούσιο και παράξενο, σαν τοπίο του βυθούυυ σαλαλαα



Δευτέρα, 9 Απριλίου 2007

Όταν λοιπόν να


Γυρίιιισατεεε;;; (Όχι.)
Μ.Πέμπτη ήρεμο ηλιόλουστο απόγευμα. Ανοίγω τηλεόραση κ βλέπω την κάνει-δεν-καλά- -τη-δουλεία-της Μπήλιω Τσουκαλά στην εκπομπή "Έχει γούστο" (ναι, όμως μόνο το του το γούστο δεν κάνει κ πολλά) να μιλάει με δυο ποιητές για ποίηση... (επ αυτού θα αναφερθώ εκτενώς σ άλλο ποστ). Αφού τελείωσε η κουβεντούλα τους κλικ κλικ κλικ και να μαστε στο αλτερ με παρουσιαστή έκτακτου δελτίου τον Α.Παυλόπουλο. Έγινε λέει Ναυάγιο στην Σαντορίνη. Το έπιασα απ την αρχή μάλλον αφού τα πρώτα που είπαν ήταν ότι: ένα κρουαζιερόπλοιο λίγο έξω απ τη Σαντορίνη έπεσε σε βράχια (πρώτες εκτιμήσεις, στα παλιά λατομεία..?!) και γέμισε νερά κ πήρε κλήση. Οι επιβάτες έχουν μεταφερθεί στην ακτή σώοι, ήταν περίπου 1200 κ 400 πλήρωμα... όλοι οκ, ο καιρός οκ βοήθησε όπως κ ο ήλιος. Η επιχείρηση διάσωσης των επιβατών κράτησε 3 ώρες(?στο περίπου, πια δε θυμάμαι λεπτομέρειες) και ο καπετάνιος, λέει, άργησε να ενημερώσει πως είχε πρόβλημα.
Τι ήταν να το πει αυτό η ανταποκρίτρια (μπορεί να ήταν κ ανταποκριτής δεν θυμάμαι); Ο Παυλόπουλος έγινε έξαλος! "Και τι θα πει άργησε; γιατί; για ποιον λόγο; όχι να μου πείτε!.... κ πάλι ρωτώ γιατί εγώ δεν μπορώ να το καταλάβω γιατί άργησε; ..." Είπε πολλά, επέμενε πολύ κ χτυπιόταν χωρίς λόγο κ πολλές υποθέσεις άρχισαν κ σενάρια έδιναν κ έπρεναν..." κ να τα παστέλια κ να τα ξερολούκουμα" Κι έρχομαι εγώ να σε ρωτήσω: γιατί ο αγαπητός δημοσιογράφος (αλλά κ όλοι οι τηλεορασο-δημοσιογράφοι, κυρίως) δεν παραμένει στο γεγονός; στην είδηση; Γιατί κάνουν αναπαραστάσεις; Γιατί βάζουν κ σχόλια δικά τους; Γιατί κάθονται κ χτυπιούνται να βρουν ποιος κοροϊδεύει τον απλό πολίτη, τον μέσο Έλληνα; Γιατί μαζεύονται όλοι να το συζητήσουν στα δελτία ειδήσεων; Και γιατί να συζητήσουν μια είδηση στο δελτίο; Γιατί να μην κάνουν τα δελτία ένα τέταρτο κ μετά 8 ώρες κουβέντα φωνές, σενάρια, καταδίκες να γουστάρουνε; Να το ξέρουμε κ μεις, να ενημερωθούμε, να μην παραπληροφορηθούμε, να μην μπερδέψουμε την είδηση με την υπόθεση κ την σίγουρη πληροφορία του καθένα. Να το πάρουμε απόφαση πως το εκείνο 8ωρό να ξεχάσουμε την ύπαρξη της τιβί.
Α, συγνώμη που θα σε βάλω σε αυτή τη διαδικασία αλλά θύμισέ μου τι δουλειά κάνει ο δημοσιογράφος; Επίσης πες μου από που βγαίνεις δημοσιογράφος; Υπάρχει και κώδικας δεοντολογίας; Για τον κώδικα κάτι έχει πάρει τ αυτί μου από την έκθεση του λυκείου, αλλά δεν είδα να εφαρμόζεται κάτι απ αυτό στην πράξη... (οι κανόνες υπάρχουν για να τους καταπατούμε; εδώ πάει;) Το άλλο που θυμάμαι πως μια χρονιά τουλάχιστον κάναμε στην έκθεση ήταν να ξεχωρίζουμε το σχόλιο από την είδηση.... Ναι ήξερα να τα ξεχωρίζω ( ξέραμε...) αλλά τώρα έχασα τη μπάλα. Διότι εσύ θες να ενημερωθείς. οκ; Οκ! Τι θα κάνεις; Πού θα αναζητήσεις τις πληροφορίες για το τι γίνεται στην χώρα και στον κόσμο γύρω σου; ΟεΟ????? Κι αν δεν δω τιβί, δεν διαβάσω εφημερίδα κ δεν ακούσω ραδιόφωνο είμαι στο μαύρο σκοτάδι. Είμαι η νέα γενιά που δεν ενημερώνεται, που αδιαφορεί κλπ κλπ (κρίμα που δε 8υμάμαι ποσοστά από τις ενδιαφέρουσες έρευνες....... ιχ!)

Μ.Παρασκευή και πήγα το μεσημεράκι να προσκυνύσω τον Επιτάφιο. Είχε κόσμο κ έτσι περίμενα μέχρι να έρθει η σειρά μου. Όταν σε κάποιο σημείο πλάι απ την ουρά ήταν ο "επίτροπος" (μου τον είπαν μετά) και μας κοίταγε κ διάλεγε ηλικιωμένες να περάσουν απ το πλάι να μην περιμένουν γιατί τις "έκοβε" ανήμπορες. Πέρασε έτσι μια-δυο και αμέσως σκέφτηκα: τι έχουμε δω; Φέης κοντρολ; Γύρω μου είναι όλες γριές, τι νομίζει πως κάνει; Ας πάρει πρώτα ιατρικό ιστορικό όλων κ μετά να κρίνει. Δεν προλαβαίνω να τελειώσω τη σκέψη μ και τσουππππ έρχεται και με τραβάει απ το χέρι. (Με είδε με το ένα χέρι δεμένο κ κρεμασμένο απ το λαιμό, είχα κ ύφος κακόμοιρο κ ξινισμένο.) "Ελάτε σας παρακαλώ μπροστά!' με επιτακτικό ύφος, λες και ήμουν εγώ αυτή που πήγα κ άπλωσα τα ρούχα στην ταράτσα! "Όχι, ευχαριστώ δεν θέλω." Αγριεύει "Μα σας παρακαλώ ελάτεεε" κ δώστου να με τραβάει. "Όχι όχι... δεν πειράζει, Είμαι εντάξει.. δε θέλω.." Ακούγεται μια φωνή από πίσω μου "Αφού δε θέλει αφήστε την" ... και τότε παραιτείται "Εντάξει..." και απομακρύνεται. Δηλαδή αν δε μίλαγε ο κύριος από πίσω μ(τυχαία, σου λέω, ήταν ο πατέρας μου), θα με τραβούσε με το ζόρι; Έλεος...

Το βράδυ της Μ. ΠΑρασκευής στον Επιτάφιο χάζευα τα παιδάκια που κοίταγαν τη φλόγα απ το κερί τους, που ήταν ίσα με το μπόι τους, με προσοχή κ δέος. Μάτια γουρλωμένα, με ένα απίστευτο βλέμμα... αχ, τα μικρούλικα ! Κοίτααα κοίτααα τι η στάχτη κοιτα κοίταα κοίταα μη φοβιθείς τη φωτιάαα σαλαλαλα


Μ. Σάββατο και Κυριακή του Πάσχα δεν γίνεται χωρίς Γλυκερία και Μακεδόνα (ή έναν απ τους δύο ) στην κρατική τηλεόραση.... (όπως το ίδιο ισχύει κ για τα Χριστούγεννα) Του χρόνου βάλτε κ σεις στοιχήματα με τους αγαπημένους σας ανθρώπους κ πάρτε τους τα εσώρουχα !!! :P


Καλημέρα λοιπόν αναγνώστη μυστήριεεε έχω νέα σκληρά στις σελίδες μου κύριεεε, φονικά και ληστείεςςς, κ προφίλ συγγενών, είμαι θύτης και θύμα των δικών σου καημώνν
Καλημέρα ξανά με κραυγές κ αποκόμματα κ άμα είσαι καλός θα σου δείξω κ πτώματααα, να έχεις γνώμη για όλα, θα ρωτάμε εμείς, ετοιμάζουμε γκάλοπ στον αέρα θα βγεις σαλαλαλα

Έλα να με βρεις, έλα να με βρεις, να σου υπογράψω πολαρόιντ της στιγμής έλα να με βρεις, την επόμενη στιγμή δε θα μαι δω, άλλον κόβουν κομματάκια στο πλατό, έλα να με βρεις σαλαλαλα


Πέμπτη, 5 Απριλίου 2007

Να δεν αν και

Η proserpina είπε και εγώ με αφορμή αυτά λέω τα δικά μ:


Εδώ και 2 μήνες είμαι μπλοκόσφαιρα, που λες, και νομίζω πως ακόμα δεν έχω προσαρμοστεί. Έχω ακόμα αμφιβολίες ( το μυαλό μου βασανίζουνε πολλές σαλαλα). Από την αρχή είχα, που μου είπε ο φίλος γράψε κ συ και είπα όχι. Λογικό αφού είμαι αρνητικό άτομο, αλλά κρατώ την αυτή τη στάση και έχω κ λόγους που τη συνοδεύουν (νομίζω).

Η ιδέα του να γράφεις σκέψεις σου κ να τις δημοσιεύεις είναι αλλόκοτη. Γιατί; εε γιατί αν έχω κάποιο πρόβλημα θα τα πω σ ένα φίλο. Ή έχω την ανάγκη να γράψω κάτι δικό μου, έτσι λειτουργώ καλύτερα,οκ αλλά γιατί να το δει ο καθένας; Γράφε τα και κράτα τα στο συρτάρι. Μήπως η "ανάγκη", η ενέργεια να τα κοινοποιείς είναι γιατί κάτι δε πάει καλά με σένα...(αύτο μπορεί να σημαίνει πολλά που όμως θα προσπεράσω) ;;; Διότι γράφω από παλιά, από πολύ μικρή, όχι ημερολόγιο. Γράφω σκέψεις(δε ξέρω πως να το θέσω)...χμ τι με οδήγησε να το κάνω; Μάλλον το γεγονός ότι οι φίλες μου δεν ενδιαφέρονταν κ κουράζονταν μ αυτά που ήθελα-είχα να πω. Ξεκινούσα να μιλάω και το βλέμμα τους κενό ή δεξιά κ αριστερά. Το ερώτημα παραμένει: γιατί να δημοσιεύσω ό,τι μου ρχεται στο κεφάλι; Τι τους νοιάζει αν μου έσπασε το νύχι ή αν με παράτησε ο Γιωργάκης κ πόσα πακέτα χαρτομάντιλα χάλασα;

Μπήκα σε κάποια μπλογκς κ είδα. Είδα να αναλύονται θέματα που με είχαν προβληματίσει κ μένα πολύ, είδα να ταυτίζονται οι απόψεις μου με άλλων κ να λέω για δες κ άλλοι τραβάνε ζόρι (θα μου πεις πριν δε το φανταζόσουν, θα σου πω ναι το φανταζόμουν απλά δεν είχα δει να συμβαίνει..δε κατάλαβες αλλά οκ), κ άλλοι σκέφτονται σαν εμένα, λες να μην είμαι τρελή; Είδα να θέτει ο ένας το θέμα του κ μετά άλλα άτομα να ασχολούνται μ' αυτό κ να το συζητάνε όμορφα κ ωραία. Διάβασα πολλών τα μπλογκς απ την αρχή ενδιαφέροντα άτομα όλα τους. Τότε το είδα αλλιώς, είπα να κάνω κ γω ένα μπλογκ κ βλέπουμε πως θα πάει κ τι γράφω. Σίγουρα ήδη υπάρχοντα κείμενα δεν μπορώ να τα ανεβάσω (αυτολογοκρισία..; περίπου). Όμως το χα ξερα πως θα διηγιόμουν μόνο περιστατικά τύπου πήγα εκεί κ μου παν αυτό, η τσακώθηκα με το φούρναρη γιατί μου έδωσε μπαγιάτικο ψωμί-το θράσσος του και άλλα τέτοια αναίμακτα (κούνια που με κούναγε και συνεχίζει να με κουνάει).

Ποστάρεις και έρχονται άλλα "προβλήματα". Να το πω έτσι, να μη το πω αυτό, να το πω γιουβέτσι. Άκυρο, όποιος θέλει με διαβάζει κ αφήνει κ σχόλιο. Όποιον δεν αφορούν αυτά που λέω πράγμα λογικό και σίγουρο, δε με διαβάζει κ δεν αφήνει σχόλιο. Άρα γράφεις αυτό που θες χωρίς να σε νοιάζει η απήχηση. Οκ?οκ! Τότε γιατί περιμένεις με αγωνία σχόλια των άλλων κ όταν δεν σου γράφει κανείς ψιλοχαλίεσαι; (Λεπτές ισορροπίες κ βάζεις τον εαυτό σου σε νέες διαδικασίες......) Ποστάρεις, λοιπόν, και "σχολιάζουν" κ απαντάς κ μπούρου μπούρου και σχολιάζεις κ συ άλλους κ θες πολύ να τους γνωρίσεις όλους αυτούς τους ενδιαφέροντες. (ακόμα πιο λεπτές ισορροπίες)


Proserpina, δεν μπορώ να καταλήξω ακόμα κάπου. Ως τώρα αυτό που ήθελα να πω είναι (για να δούμε τώρα πως θα το πω) ότι

-έχεις την πλήρη ελευθερία να διαλέξεις σε τι κλίμα θα κινηθείς στο μπλογκ σου, τι ύφος θα έχεις, αν θες να χρησιμοποιήσει ΜΟΝΟ μικρές χαζές προτάσεις κλπ ή κ γενικότερα... -> από σένα ξεκινάνε όλα, βάζεις τα πράγματα κάτω τα κοιτάς από δω κ από κει και εμφανίζεται μπροστά σου η στάση που πρέπει να κρατήσεις ώστε να (...πως να το πω πάλι) ξεμπλοκάρεις; να αποτοξινωθείς; αποστασιοποιηθείς; να δεις τι θες ακριβώς...

-Πιστεύω ότι μπλογκάροντας γεμίζεις τις ώρες σου πιο εποικοδομητικά από το να δεις τηλεόραση , να πας για έναν καφέ με φίλους που δεν επικοινωνείτε (βλέπε άποψη Σπύρου)

-Δεν θεωρώ ανθυγιεινή συνήθεια την ανταλλαγή απόψεων κ την επικοινωνία με άλλους ανθρώπους.

(τσ κι άλλα είχα να πω αλλά πάλι χάος επικρατεί στο μυαλό μ, δεν ξέρω τελικά αν κατάφερα αυτό που ήθελα μ αυτό το ποστ, δεεεν ξέρρω τι είναιιι ούτε πως φτάνει ούτε τι χρώμα έχουν οι μέρες όταν έρχεταιι σαλαλα)


Δευτέρα, 2 Απριλίου 2007

Γουέλ

Πότε ήρθε ο Απρίλιος;(Χθες) Πότε ήρθε η Μεγάλη βδομάδα;(Σήμερα) Πότε θα ρθει το Πάσχα; ( σε μια βδομάδα) Πότε θα κάνει ξαστεριά; Πότε θα σε βαρεθώ να σ' απαλλάξω απ όσα σου ζητώ; Πότε θα ρθει ο υδραυλικός; (μετά τις 4 ) Πότε θα σιγουρευτείς για ποια μέρα μιλάει; (όταν έρθει) Πότε σιγουρεύεσαι πως πρέπει ν αλλάξεις το θερμοσίφωνα και δεν σε κοροϊδεύει; (όταν τον αλλάξει κ διορθωθεί το πρόβλημα) Πότε θα τελειώσουν οι μάστορες με τα πατώματα; (όταν περάσουν 2 εβδομάδες μετά την ημέρα που είχαν δώσει αρχικά) Πότε θα σταματήσω να παίζω με τρα χρώματα; (Δε ξέρω ακόμα)


Γιατί γελάς; (Γιατί ρωτάς;) Γιατί δεν έμαθες; Γιατί δε ρώτησες; Γιατί δεν έφαγες; Γιατί δεν ήρθες; Γιατί θα έρθει; Γιατί πέφτουν σε περισυλλογή από τα Χριστούγεννα ως και αλλαγή του χρόνου κ όχι και κάθε Πάσχα; (για τον ίδιο λόγο που κάνουν από Δευτέρα δίαιτα) Γιατί τρομάζεις; Γιατί δεν τόλμησες; Γιατί δεν θα τολμήσεις; Γιατί φοβάσαι; Γιατί κοιμάσαι; Γιατί ενώ ξέρεις τις κακές σου συνήθειες δεν κάνεις προσπάθεια να τις αλλάξεις; Γιατί εν γνώση σου πληγώνεις εσένα κ τους άλλους; Γιατί ενώ έχεις την ικανότητα να βλέπεις κ να μην δέχεσαι κάποιες συμπεριφορές, όταν φέρεσαι κι εσύ έτσι θεωρούμε πως "είσαι στον κόσμο σου"; Γιατί είμαστε όλοι στον κόσμο μας αλλά εσύ μας θες στον δικό σου συνέχεια;



Αν έκανα κι εγώ ό,τι ήθελα, έχεις σκεφτεί ποιες θα ήταν οι επιπτώσεις; Αν έπαιζα με τους ανθρώπους, το μόνο που θα άλλαζε απ την παρούσα φάση θα ήταν ...;;; "Αν η γιαγιά μου είχε ρόδες θα ήταν πατίνι;" Αν κουραστείς απ τους ανθρώπους,θα κάνεις μια στάση πιές κ συ νες καφέ φραπέ σ έναν κόσμο μαγικό, μαγικό, μαγικό ή θα κάνεις διάλλειμα με κιτ κατ; Αν έχει καλό καιρό θα πάμε εκδρομή; Αν ήξερες, θα ; Αν θα, θα ; Αν όχι να μην; Αν δεν καταλαβαίνεις τίποτα, θα είσαι σε καλό δρόμο;


Τι σκέφτεσαι; (Τίποτα) Τι θέλεις τώρα; ( ψυχική ηρεμία, υγεία, καλά να περνάς, ειρήνη στον κόσμο και το στέμμα της μις Ελλας) Τι είναι πάνω στα μαλλιά σου; (προσεκτικά με τα περιστέρια άλλη φορά) Τι ειν αυτό που το λένε αγάπη; Τι ειν αυτό; (Τι ειν αυτόοοο;) Τι ειν ο κάβουρας; (γιατί ξέρεις Τι ειν το ζουμί τ';) "Τι με κοιτάς, Τι σε κοιτάω; τι με κοιτάς που σε κοιτάω;" Τι τα θες; (πάντα έτσι ειν η ζωή) Τι να ναι αυτό που μας ενώνει; (κάτι θα υπάρχει...) Τι είναι αυτό που μας ενώνει;
(είν ο χρόνος που τελειώνει κ ξανά μένουμε μόνοι)


... ... ... σαν το παραλήρημα της χώρας σου που αυξάνει, τρεις κ μισή ξημερώματα σαν διαδήλωση που πήζει, μαύρο γυαλί δίχως πρόσωπο και ξαφνικά ραγίζειιιι σαλαλαλα