Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2007

Να θα πια

Αν κουραστείς απ τους ανθρώπους κι είν όλα γύρω γκρεμισμένα, μην πας ταξίδι σ άλλους τόπους σαλαλαλα

Χθες πήγα στο θέατρο Δ.Χορν να δω την "επιθεώρηση" το τρέντυ θα σφυρίξει 3 φορές(περισσότερες πληροφορίες στο athinorama)!
Το κουδούνι χτυπάει τρεις φορές και να σου ανοίγει η αυλαίαααα, όλοι οι ηθοποιοί χορεύουν κ τραγουδάνε το κεντρικό τραγουδάκι της παράστασης πλέη μπακ. Ξέρεις ακούγεται σαν από πιγάδι κ τα λόγια δύσκολα τα καταλαβαίνεις, αλλά η επανάληψη μητέρα της μάθησης είπαν και δούλεψε κι εδώ αυτό! Πρώτα ο Φασουλής βγήκε κ έκανε μια ψιλο-αναδρόμη και μας είπε περί τα της επιθεώρησης κ ελεύθερου θεάτρου, με αρκετά στοιχεία απ την επικαιρότητα και μας εξήγησε λίγο το σκεπτικό της παράστασης με μόνιμο μπακ ράουντ το χιούμορ. Η παράσταση συνεχίστηκε θίγοντας εύστοχα τρεντο-καθημερινά θέματα. Κυρίαρχο ήταν το μουσικό θέμα απ τη Μισιρλού με διάφορους τρόπους παιγμένο,το οποίο γέμιζε μικρά κενά, ύστερα έβγαινε ο επόμενος ηθοποιός τραγουδώντας υπάρχων τραγούδι είτε όπως είναι είτε μ άλλους στίχους αυτή τη φορά όχι πλέη μπακ (μουσική ηχογραφημένη αλλά φωνή ηθοποιού και πιάνο ήταν "της ώρας") κ τα λόγια ήταν καθαρά. Μετά έλεγε το νούμερο του και πάλι το ίδιο τραγούδι που ξεκίνησε το νούμερό του... Μισιρλού κ.ό.κ. Αυτό το μοτίβο επικρατούσε κυρίως, με μικρές εξαιρέσεις. Στο τέλος της παράστασης ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι για να μαι ακριβής ήταν μόνο τραγούδια κ χορός χωρίς αλλαγμένα λόγια. Ήταν αστεία κ αυτά, άλλα αν θες να πεις κακό το λες: αντί να κρατήσει η παράσταση 2:30 και ώρες μπορούσε να τελειώσει νωρίτερα, ή τι έγινε δεν είχε να γράψει άλλο κείμενο και γέμισε το κενό με τραγουδάκια; [ με το που βγήκαμε απ το θέατρο αντικρίσαμε πλανόδιους-τρελιάριδες μουσικούς οι οποίοι μας είχαν κλείσει σχεδόν την έξοδο, αν δεν έριχνες το ευρώ σου στο ντέφι (3 ντέφια:1 δεξια κ 1 αριστερά της εξόδου και ένα λίγο πιο μπροστά κ κέντρο....),έτσι ξεχνάς εύκολα τι που ήσουν για 2:30 και ώρες γιατί προσπαθείς να βγεις απ το μπούγιο χωρίς να σπάσεις το άλλο χέρι]
Μου άρεσε πολύ, γέλασα πολύ. Το προτείνω σ όποιον αρέσει το στυλ του Φασουλή και συμφωνεί με την οπτική του. Όλοι έπαιξαν τέλεια εκτός από την Έφη Παπαθεοδώρου (βλέπε "Θεοπούλα" στο σίριαλ "παρα πέντε"). Άλλα θα ξεχωρίσω τον αγαπημένο, λατρεμένο, τρελό Γιάννη Ζουγανέλη! οεοεοεοεοεοεοεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε
και ...
σώστεεε τη χελώναα Καρέτττααα Καρέτττταααα σαλαλαλαλα
φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μέναα χωρίς εμέενααα σαλαλα
αλλά εγώ θα σε πάρω να φύγουμεε στου μυαλού τα μεγάλα τα δάσηη σαλαλαα
στους τοίχους διαφημίσεις, παντού κ πάντα λύσεις για τυχερούς σαλαλααα
Εγώ με σένα παθαίνω σοκ! Μπαίνω στην πρίζα για ηλεκτροσοκ! Τρώω πακέτο με πιάνει αμόκ! Μα δε μασάω είμαι στα λοκ! σαλαλαλα


Τρίτη, 27 Μαρτίου 2007

Παρά και με

Κάτσε αναπαυτικά, φτιάξε καφέ και άκου! Σου έχω ξαναπεί, νομίζω κάτι λίγα για το θέμα και απ' έξω απ' έξω!
Εδώ και 4 χρόνια είχα πρόβλημα με το δεξί μου χέρι. Όταν το λύγιζα στο πάνω μέρος της παλάμης και κοντά στον καρπό πεταγόταν κάτι σαν κόκαλο... και με πονούσε. Στα δύο χρόνια πάω στο γιατρό για άλλο θέμα κ του δείχνω κ αυτό; Τι είναι; Τπτ σοβαρό,είπε, μπορεί να φύγει μπορεί και όχι. Μάλιστα, θαρρώ πως αν είχα ρωτήσει τον Χορταρέα θα έπαιρνα πιο συγκεκριμένη απάντηση! χο. (καλύτερα να απαιτούμε την ειλικρινή απάντηση και όχι την σαφέστερη...) Τα χρόνια περνούσαν και ανά περιόδους με πόναγε πολύ, άλλες λιγότερο. Τον τελευταίο χρόνο τα πράγματα ήταν πολύ κουραστικά πια! Δε μπορούσα να κάνω πολλές αυτονόητες κινήσεις! Δεν μπορούσα να κοιμηθώ αν δε το έδενα. Δε μπορούσα να κάνω πολλά. Ή τα έκανα και πονούσα. Το χα συνηθίσει, αλλά που και που έλεγα: και δηλαδή μια ζωή δε θα κάνω τπτ με το χέρι; ΚΑι ξαναπάω στο γιατρό, αποφασισμένη για απαντήσεις και λύσεις.
Τι είναι αυτο; Γάγκλιο. Δηλαδή; Έχει χαλαρώσει ο θύλακας και έχει μαζέψει υγρό. Και τι κάνουμε; Το αφαιρούμε με εγχείρηση αν θες. Αν δε θέλω; Αν αντέχεις... Και αν το αφαιρέσω; Θα δέσουμε τον θύλακα ώστε να μην ξαναμαζέψει υγρό και θα χρειαστεί να το έχει δεμένο για ένα μήνα για να δέσει. Μάλιστα...1 μήνα... κλειστή σχολή... έβαλα κάτω ημερολόγια και Δευτέρα κλείνουμε χειρουργείο για Παρασκευή.
Το άγχος που συνέχεια με συντροφεύει, έκανε αισθητή την παρουσία του με πολλούς τρόπους. Θα σου πω τον πιο ίπιο, που δεν μπορούσα να κοιμηθώ αν δεν περνούσαν τουλάχιστον 3 ώρες. Τα υπόλοιπα ψυχοσωματικά τα κάνω πέρα. Το πρόβλημά μου; συγκεκριμένο: θα μου κάνουν τοπική αναισθησία και θα ακούω τα πάντα και φοβόμουν πως θα αντιδρούσα (διότι εδώ και 2 χρόνια μετά από 1 περιστατικό έχω γίνει πολύ σιχασιάρα), μην αηδιάσω και κάνω κανά κουλό. Αν και σε παλιότερα αντίστοιχα θέματα ήμουν ψύχραιμη.
Παρασκευή9/3/07: χειρουργείο στη μια το μεσημέρι. Ως τότε νηστική και από δω κι από κει στο νοσοκομείο για τον προ-εγχειρητικό έλεγχο(=αίμα, καρδία,θώρακας). Με πήραν στις 13:40.
Φόρεσα τη στολή: ρομπίτσα αμάνικη θαλασσί, παντοφλίτσα λευκή, σκουφάκι πετρόλ. Πιάστηκα χέρι χέρι με την προϊσταμένη, γιατί δεν έβλεπα αφού δε φορούσα γυαλιά-φακούς, και να μαστε στο χειρουργείο. Ένα θα σου πω:ΚΡΥΟ. Λες να με έφερε σε κανα ψυγείο αυτή; μπα... 2 νοσοκόμες, ο γιατρός μου -θείος μου, ο αναισθησιολόγος και η προϊσταμένη. (Τρελή παρέα, στείλε ΤΩΡΑ σμσ στο 4555 αν θες να γίνεις μέλος.) Ξαπλώνω στο αναπαυτικότατο κρεβατάκι, χο, στο αριστερό χέρι ορός, οξυξονομετρητής στο δείκτη και πιεσόμετρο σε ετοιμότητα. Το δεξί χεράκι ψηλά και πίσω απ το κεφάλι για να βρούμε το νεύρο, τρυπώντας τη μασχάλη, ώστε να το αναισθητοποιήσουμε.Οκ? οκ! Το χέρι μ σε λίγα λεπτά μετατράπηκε σε "πίνακα" για ντάρτ (δε ξέρω πως λέγεται). Όλο τρύπες, αλλά το νεύρο τπτ. Πόνος αρκετός, αλλά το ελέγχω. Άλλωστε κάνει τόσο κρύο που έχω μουδιάσει... Έτσι το αφήνουμε και θα κάνουμε αναισθησία μόνο εκεί που θα κόψει και θα ράψει.Οκ? Οκ! Σφιχτήρας στο δεξί χέρι να μην τρέχει το αίμα λέει(απαπαπα πως σφίγγει τούτο)... σεντόνι χοντρό να μη βλέπω σε ένα απίθανο πετρόλ χρώμα, παρόντες μόνο ο γιατρός και μια νοσοκόμα. Άκουγα κανονικά και καταλάβαινα...περνούσε η ώρα και "χράααατσ τουν άτιμου" ένας πόνος.... με διάρκεια και καταλάβαινα πότε έκοβε κλπ κλπ (μη σε αηδιάσω μόλις έφαγες). Πόνος απίστευτος. Α αα πονάω. (σου μιλάω φρίκη) και κλάμα η κυρία. Ήρθαν και μου βάλανε κάτι στον όρο να ηρεμίσω. Ουυφ, έπιασε. Το χέρι ξαναμούδιασε. Τι είχε γίνει, χρειάστηκε να πάει πολύ βαθία και να ανοίξουν κι άλλο την τομή γιατί ήταν πιο μεγάλο κα βαθύ απ ότι περίμεναν, η τοπική αναισθησία δε κράτησε καλά..και να τα.
Πέρασαν μία ώρα και ένα τέταρτο και τελείωσε η φάση(μη στέλνετε πια άλλα σμσ!). Μου δώσαν ζελέ να ρθώ στα ίσια μ, αν και κρέμα ζήτησα... η πονεμένη, έκατσα, συνήλθα και απήλθα. Χερί δεμένο με γάζες κ πόνος. Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα πρέπει να σου πω. Διότι δεν μπορούσα να κάνω τπτ μόνη μ! Δύσκολη κατάσταση (ντύσου, πλύσου,φάε,ξάπλωσε, τράβα το πάπλωμα κλπ). (ναι, υπάρχουν κ χειρότερα, ναι μια συνήθεια ειν όλα ,ναι ευκαιρία να σε φροντίζουν: η κατάσταση παρ όλα αυτά παραμένει δύσκολη!!!) Πόνος σε χέρι και μασχάλη(!!!), παυσίπονα,δυσκολία στο βόλεμα του χεριού στον ύπνο, φαγούρα, πρησμένα δάχτυλα. Δευτέρα και κάνω την πρώτη "αλλαγή". Μια απ τα ίδια..αλλά λίγο καλύτερα. την άλλη Δευτέρα κόψιμο ραμμάτων και ναρθικάκι στο χέρι για να μην μετακινηθεί ο καρπός κλπ. Πρέπει να δέσει ο θύλακας αλλιώς δεν κάναμε τπτ!

Συνεπώς τόσο καιρό(για 1 μήνα) μπορώ να βγαίνω μόνο εντός περιοχής μου-ευτυχώς που τα έχει όλα κι εδώ. Ιωάννα, δεν έχει παίρνω κάθε μέρα λεωφορείο κ μετρό κ πάω για καφέ Μοναστηράκι. Έλα όμως που οι άλλοι ανθρώωωποι έχουν και δουλειές και δεν μπορούν να έρχονται εδώ. Έλα όμως που δεν έχουν χρόνο για ένα τηλέφωνο, για ένα σμσ, για αναπάντητη έστω. Καταλαβαίνω έχεις τρεχάματα, αλλά τελικά νομίζω πως όποιος θέλει μπορεί να βρει τρόπους κλπ κλππππ.
Ξέρεις δεν είπα πως έκανα κανά 7ωρο χειρουργείο, μόνη μου το ξεκίνησα όλο αυτό για ένα "καλύτερο αύριο" (έχω ξεχάσει πως είναι να μην πονάς μια μέρα), αλλά θέλω να είσαι δίπλα μου. Να πω μια κουβέντα, να πω και δεύτερη. Όχι δε θέλω να σου κλαφτώ, δεν έχω λόγο..., δε θέλω να μιλάμε για το χέρι μου. Επίσης ΔΕν θέλω παρήγορα λόγια πριν ή μετά τύπου: θα περάσει, ρουτίνα είναι μωρέ!!! Ειδικά αυτό με τη ρουτίνα το επανέλαβες πολλάκις! Ξέρεις ρουτίνα μου είναι να πηγαίνω για καφέ πχ, όχι να πηγαίνω στον πάγκο του χασάπη που καθαρίζειφρέσκα φασολάκια"! Το έλεγες για σένα, για να ανακουφιστείς και να αλλάξεις θέμα. Ρουτίνα είναι για το γιατρό. Αν είναι και για σένα, άντε να σε δω!!!! Ακόμα δε θέλω να έρθεις επειδή "πρέπει", επειδή θα το ήθελα ή για να μην έχω να σου προσάψω τπτ κακό.
Θα περάσει, το θέμα είναι πώς. Ποστάροντας με το αριστερό. Το μόνο σίγουρο...
Κανείς δεν ήρθε, μόνο μια πίκρα που γελάει για να μην κλάψει, μέσα σου βγάζεις μια φωνή βραχνή και μπαααάαασαα, κανείς δεν ήρθεε!σαλαλαλα

Ήθελα πολύ να τα στα πω. Βλέπεις αυτά είναι τα νέα μου. Μόνο που δεν τα είπα νωρίτερα γιατί "δε το 'χα" καθόλου και θα ήταν ακόμα μεγαλύτερο το ποστ....
___________________________________________________________________
Μετά από αρκετά χρόνια παρατήρηση καταλήγω πως μπροστά σε ιατρικά θέματα οι άνθρωποι σου κρύβουν εκπλήξεις. Δηλαδή, τότε μαθαίνεις πως ο τάδε δε μπορεί να πηγαίνει σε νοσοκομεία, ο άλλος αρέσκεται στο να λέει και να ακούει για όλου του κόσμου τα ιατρικά προβλήματα, άλλος κάνει τα τυπικά αλλά πολύ βαριέται τη φάση κλπ κλπ Πάνω σ αυτό το θέμα θα κάνω αναλυτικότερο ποστ. Φτάνει για σήμερα.
___________________________________________________________________

Κουράστηκες.
Μη Σχολιάσεις κάτι. :)


Κυριακή, 25 Μαρτίου 2007

Να και δηλαδή

Την Παρασκευή 23/3/07 πήγα στο Μετρό να δω την Ελένη Τσαλιγοπούλου. Φέτος η Ελένη μας, παρουσιάζει κάτι διαφορετικό άκουσα. Είδα και την "συνάντησή" της με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο όπου μας έκανε γνωστή τη στάση της: Κουράστηκε να δουλεύει κάθε χρόνο τόσα χρόνια τόσες μέρες με το "ίδιο πρόγραμμα". Τα γνωστά λαϊκά και "τα δικά της" που της τα ζητάει ο κόσμος. Αυτό για τον τραγουδιστή είναι "σκότωμα", ορισμένα τραγούδια μέσα της είχαν τελειώσει. Δεν της βγαίνει άλλο. Ουφ. Ξεκίνησε στις 2/3 και τέλος του μήνα σταματάει(=Λίγες Μόνο Παραστάσεις). Τα ίδια μας είπε κ στο μετρό.
Έτσι λοιπόν την σκηνοθέτησε η Τάνια Τσανακλίδου(στο πρώτο μέρος της ... παράστασης, όπως είδα σε μια γρήγορη συνέντευξή της σε κάποια εκπομπή που δεν θυμάμαι) και μαζί της ήταν ο αγαπημένος David lynch στα πνευστά και φωνητικά, ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης2007 νικητής, Της Άρνης Το Νερό: Σταύρος Σιόλας, ο καταπληκτικός Πάνος Τόλιος στα τύμπανα(ξύλινο σπαθί και συνεργάτης Ζιώγαλα, Φάμελλου-αυτά έχω μυριστεί, θα υπάρχουν κι άλλα), ο Μανώλης Λούτας πλήκτρα τον οποίο δεν έβλεπα εκεί που ήμουν, ο Γρηγόρης Φλέσσας μπάσο->αγαπάμε μπάσο, Δημήτρης Μπαρμπαγάλας κιθάρα ηλεκτρική και ενορχηστρωτής-> εύγε του και από ένα σημείο και μετά ο Ανδρέας Καραντίνης στο μπουζούκι γιος του Μανώλη Καραντίνη εγκρίνουμε και τους 2!

Ώρα έναρξης 22:30. Αυτό φυσικά θα πει 23 και... . Έφτασα 22:20 μιας και το αποφάσισα τελευταία στιγμή. Με στείλαν κατευθείαν πάνω. Είσοδος 15 ευρώ. Όλα καλά ως εδώ. Πάνω λοιπόν είναι σαν ένα μικρό παταράκι-μπαλκονάκι που έχει τραπέζια μια σειρά γύρω γύρω, ένα μικρό μπαρ μπροστά του 4 σκαμπό και άλλα 4 στην άλλη γωνία πίσω από κάτι τραπέζια μέσα στον τοίχο χωμένα κάπως περίεργα. Κόσμο δεν είχε την ώρα που πήγα, όμως τα σκαμπό κατειλημμένα. Έτσι έπιασα άκρη-τοίχο-αγκαλία με την πυροσβεστική φωλιά. [Σε περίπτωση που δεν το κατάλαβες "πρόβλεψη" για τους όρθιους δεν υπάρχει. Θα μου πεις και που υπάρχει; Και θα σου πω καλά τα λες αλλά κάτι πρέπει να γίνει μ αυτό (θα επανέλθω).] Πάνω γέμισε σε λίγα λεπτά, κάτω άδειο. Τσουπ πολλοί οι όρθιοι...τσουπ σαρδέλες. Ακόμα δεν είχε μπει κανείς μπροστά μου. Κάτω σελέμπριτιζζζ άρχισαν να μαζεύονται: Αναστασία Μουτσάτσου, Κώστας Λειβαδάς, Χρήστος Θηβαίος,Γωγώ Μπρέμπου και τέλος Φωτεινή Δάρρα με Δημήτρη Παπαδημητρίου. Οι οποίοι δύο μόλις ήρθαν άρχισε το πρόγραμμα (= 23:30). Α, δε σου είπα πως τα 15 ευρώ που έδωσα μου δίνουν το δικαίωμα να πάρω μόνο αναψυκτικό!!! ΚΑΙ πρέπει να δώσεις άλλα....(πες νούμερο....) 15 για να πάρεις ποτό!!!!!!!!! Καταλαβαίνεις πως την έβγαλα με πέψι.........
Σβήνουν τα φώτα, κλείνει η μουσική και να σου ένα ζευγαράκι ΕΞΥΠΝΟ ήρθε μπροστά μου. Α Α Α δε ξηγιέστε ωραία... Τραγουδάει η Τσαλιγοπούλου α καπέλα το πρώτο κομμάτι. Τραγουδάω και εγώ παράφωνα και δυνατά στα αυτια του ζευγαριού. Απτώητοι!!! Παλαμάκια. Ε..συγνώμη μήπως μπορείτε να κάνετε λίγο έτσι για να βλέπω; ΦΥσικά (με έκπληξη)!!! Στο 3 κομμάτι το εν λόγω ζεύγος άρχισε να λύνει το Κυπριακό! Και μπούρου μπούρου.... -> συνοψίζω:εμ ήρθαν 23:15,εμ με το που σβήσαν τα φώτα πετάχτηκαν μπροστά=πονηριά, εμ μιλάνε κιόλας! Το θράσσος τους!
Η Ελένη μας, τραγουδούσε και χόρευε σ όλη τη σκηνή, στους μουσικούς, πέρα δόθε, πότε καθόταν στα σκαλάκια στη μέση και "κάτω στη σκηνή", πότε καθόταν στο παγκάκι στη μια άκρη τησ σκηνής (ναι αυτό που είχε πέρσι κ η Τσανακλίδου στο Μετρό), πότε πήγαινε στα τραπέζια κ τους τραγούδαγε, πότε χόρευε μαζί ανάμεσα (στα τραπέζια...). Τα τραγούδια που έλεγε ήταν άλλων κυρίως (Πρωτοψάλτη,Μάλαμα κλπ κλπ), κάποια παραδοσιακά αλλά και δικά της. Τα δικά της διαλεγμένα με διαφορετικά κριτήρια όπως είπαμε,παλιά, πιο νέα και φρέσκα. Όλα σε πολύ καλές διασκευές!!! Βγήκε και ο Σταύρος Σιόλας είπαν μαζί "ένα" κομμάτι (η Ελένη έλεγε ένα παραδοσιακό και ο εκείνος ένα ξένο,σαν διαφωνια..δε ξέρω πως λέγεται...). Μετά είπε 2-3 δικά του και την σκυτάλη πήρε ο Ντέηβιντ! Είπε 2 τραγουδια, με κενά με χιούμορ τα οποία εμείς πάνω δεν ακούγαμε καλά. Ύστερα πάλι η Ελένη μας και ο Καραντίνης ο μικρός. Όλα καλά όλα ωραία.
Η ώρα 2:30 και χαιρετάει. Ξανάρχεται και ζητάει από τον Θηβαίο να ανέβει. Είπαν τη βροχή και μετά είπε ο Θηβαίος ένα "α καπέλα". Ύστερα ο μπουζουκιστής συνεργάτης της και ο μπασίστας της. Μετά ο Παπαδημητρίου και η Φωτεινή μας είπαν το Φεύγα. Τέλος η Μουτσάτσου είπε μαζί με την Ελένη μας το Λιμάνι, γραμμένο είπαν από τον Ανδρέου για την Ελένη όπως μετά κατάλαβε η Αναστασία μας. Ξύπνα αγάπη μου η νύχτα τέλειωσε τ αστέρια χάθηκαν πρέπει να φύγεις σαλαλα μας είπε και το πιάσαμε το υπονοούμενο. Αλλά επιμείναμε και ξανάρθε και μας είπε μόνη της το Τζιβαέρι. Φώτα άναψαν, μουσική άρχισε να παίζει απ το σιντί. Ώρα 3:05.
Το περίμενα πιο ακραίο, πιο κουλτουρα να φύγουμε. Δεν ήταν όμως τπτ τρομαχτικό ή κάτι τρελό. Το όλο θέμα είχε παρουσιαστεί λες και θα τραγουδούσε κάτι κόντρα...μέταλ πχ.!!! Ήταν όμορφο πρόγραμμα. Πολύ καλοί οι μουσικοί κ οι διασκευές. Νομίζω πως μιας και έκανε κάτι "για κείνη κλπ κλπ " ο Σταύρος Σιόλας δεν είχε θέση στο πρόγραμμα. (Αν είχε θα ήταν πιο μοιρασμένα τα πράγματα... .... ...) Συνολικά σε δικό της πρόγραμμα την έχω δει 5 φορές και βρίσκω πως αυτή τη φορά ήταν η καλύτερή της (αν και ποτέ δε με έχει δυσαρεστήσει κλπ).

Κάθε φορά που πάω σε ..μουσικές σκηνές (έτσι δε τις λες;) ξανασκέφτομαι τα θέματα που υπάρχουν: οι τιμές στο τραπέζι, στο μπαρ με ξερό ποτό (ούτε ένα ξηροκάρπι απ τον προηγούμενο πελάτη), οι συνθήκες για τους όρθιους, οι συνθήκες για τους καθιστούς, αν έχεις κλείσει τραπέζι νωρίς και πας και νωρίς θα σε βάλουν όπου να ναι-το θέμα είναι κατά πόσο έχεις όρεξη να κάνεις φασαρία, η συμπεριφορά των γκαρσονιών, των πορτιέρηδων, η πολιτική των μαγαζατορων(βάλε τον τόνο όπου θες) κτλ.
Άκρη δε βγαίνει. Μη περιμένεις πια, απλά με απασχολώ μέχρι να αρχίσει το θέαμα.


Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2007

Το θα και να

(παγκόσμια μέρα ποιήσης η σημερινή λέει... έχει γίνει χαμός με τις παγκόσμιες μέρες θαρρώ!δεν υπάρχει πια μέρα κενή, τους περισσεύουν γεγονότα. Λες να φτιαξουν κι άλλες μέρες για να γιορτάσουν τα υπόλοιπα;;;; χο )

Και σου θέτω το εξής θέμα-πρόβλημα:
Έχουμε 2 άτομα (μπορεί να είναι ή 2 άντρες, ή 2 γυναίκες ή 1 άντρας κ 1 γυναίκα μεταξύ τους φίλοι σε κάθε περίπτωση) τα οποία πάνε για καφέ πολύ συχνά και ο ένας απ' τους δύο θέλει να κερνάει συνέχεια. Δεν τίθεται θέμα οικονομική δυσχέρειας του ενός, ούτε ο άλλος έχει συνέχεια γιορτή, γενέθλια, επιτυχία σε πτυχίο, διορισμό, αποφοίτηση κτλ. Είναι "λογική, φυσιολογική" κίνηση να κερνάει συνεχώς το ένα από τα δύο άτομα;

Δέχομαι το κέρασμα χωρίς ουσιαστικό λόγο μια φορά στο τόσο. Αλλά το συνέχεια ή να μην κερνάει κ το άλλο άτομο ή να μην δίνουν ο καθένας τα δικά του δεν μου κολλάει και πιστεύω πώς το άτομο που δέχεται το κέρασμα- μετά από πιέσεις- έρχεται σε δύσκολη θέση.

Εσύ τι λες;

Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2007

Θα αν και

Τώρα jo το μαρτύριο... μέσα στα τόοοσα τραγούδια που αγαπάς διάλεξε ΜΟΝΟ πέντε.
(πακετ' αλλα επειδή πρόσφατα έγραψα το προ-προηγούμενο ποστ... είμαι οκ..)

1. Καπνός - Σεμέλη Ταγαρά

2. Ασπιρίνη - Νατάσα Μποφήλοιυ

3. Η αγάπη ίσως ξέρει - Νίκος Πορτοκάλογλου κλπ...

4. Μην υποκρίνεσαι - Νίκος Ζιώγαλας

5. Αλλιώτικη μέρα-Τάνια Τσανακλίδου, Κάτω απ Μαρκίζα-Ελένη Τσαλιγοπούλου, Ένα όχι- Ελευθερία Αρβανιτάκη ................κτλ κτλ

Και να και...

Φοράω τα 3 γαντια που μου πεταξαν οι: Georgia, Spyros, Proserpina. Πάλι έχω το γνωστό πρόβλημα ότι δεν έχω σε ποιους να πετάξω το γάντι αλλά οκ.

-Που λες, το cinema κι εγώ έχουμε μια παράξενη σχέση.
-Δηλαδή σ αρέσει να πηγαίνεις; ή όχι;
-Μου αρέσει. Όμως δεν το κυνηγάω όσο κυνηγάω τα μουσικά γεγονότα ή το θέατρο.
-Δηλαδή πόσο συχνά πας;
-εμ...χμ...μπορεί να πάω κ 3 φορές ένα μήνα, αλλά κ μια ή καμία το χρόνο...
- !!! ε δε σ αρέσει...
-Όταν πάω όμως ή όταν δω κάποια ταινία στο σπίτι, προσέχω πολλά πράγματα αυτόματα...
-...(κενό)
-εμμ σκηνοθεσία, τεχνικά άλλα πράγματα... δομή έργου...κλπ κλπ (ψ ψ ψψψψ ψωνιοοο). Μ αυτό θέλω να πω πως δεν μένω σ αυτό που βλέπω κλπ... το γεγονος ότι δεν πάω συχνά δε σημαίνει πως ότα πάω "δεν είμαι κει" κλπ...
-ναι...
-Απ την άλλη δεν έχω καταφέρει ή δώσει σημασία στο να θυμάμαι όνοματα: σεναριογράφων, σκηνοθετών, ηθοποιών κλπ... δεν ξέρω ποιος παιζει ή σκηνοθέτησε την τάδε ταινία κτλ. Μπερδεύω τον ΚιάνουΡίβς με τον Τομ Κρουζ, ουσιαστικά για κανέναν τους δεν έχω εικόνα στο μυαλό μου...
-!!! ...
-Αγαπημένες ταινίες δεν έχω! Υπήρξαν ταινίες που με συγκλόνισαν.. με συγκίνησαν κλπ... (δεν τις καλό θυμάμαι πια.(.μη πω καθόλου κ μείνεις..)


Τέλος πάντων ακολουθούν ταινιες που με το ζόρι θυμηθηκα κ μ αρέσουν για διαφορετικούς λόγους η κάθε μία...

1. memento
2. amelie
3. stay
4. mystic river
5. cluedo
6. snatch
7. Εξ επαφής

(την προηγούμενη φορά έπρεπε να γράψουμε 5. Τώρα γιατί 7?εεεεε??????)

Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2007

Όταν και όμως... ... ... ... ;

"Αχ στην αρχή των τραγουδιών το Αχ είναι γραμμένο, είναι γλυκό, είναι πικρό, είναι κι ονειρεμένο..." (Ελευθερία Αρβανιτάκη) (Γιάννης Αγγελάκας: "περνούν οι μέρες γρήγορα, μα μερικές φρενάρουν, με παίρνουν στην καρότσα τους κι όμορφα με βολτάρουν, γελούν με τα φτιασίδια μου, χαϊδεύουν τις πληγές μου... κρίμα να μην είσαι δω τέτοιες μέρες σα με βρουν, κρίμα να μην είσαι δω να γελάς και να σ'ακούν, μα αυτό που με ξεκάνει και μου σταματάει τον νου είναι που δεν είσαι καν αλλού...") Σταμάτης Κραουνάκης και: "Φτάνει ένα τίποτα, μια λέξη ένας ήχος, για να ξανάρθουν ζωντανά αυτά που νόμιζες πως έχουνε πεθάνει φτάνει!". "Μόνο του, μόνο του πνίγεται κι είπε τον πόνο του, μες στο οξυγόνο του, μόνο του, κέρνα με λύπη που παίρναμε, παίρναμεεε.. μόνο του το μυαλό του ανθρώπου καίγεται μόνο του...",τραγουδά η Άλκηστις Πρωτοψάλτη και συνεχίζει: "υπόψην μου δε τα 'λαβα του κόσμου τα χλωμά κατάλαβα. Εγώ με λάβα τα 'λαβα αυτά που λέει κρυφά το πλήθος κι ας μοιάζαν θεοπάλαβα, τα αχ των ζωντανών κατάλαβααα", "...μια νύχτα πλάνταξε στο κλάμα για όλα, σκυλί που τράνταξε, ναι, του κόσμου η φόλα, πάντα υπάρχει ο κίνδυνος, μια χούφτα οδύνης ..."

"Ξέρεις πώς είναι να διαβάζεις στο σκοτάδι; Ξέρεις πώς είναι να δακρύζεις στα κρυφά;" (Υπόγεια Ρεύματα),"Κανείς δεν ήρθε το τσιγάρο να σου ανάψει, θες να ουρλιάξεις μα δεν έβγαλες ανάσα,κανείς δεν ήρθε, μόνο μια πίκρα που γελάει για να μην κλάψει, μέσα σου βγάζει μια φωνή βραχνή και μπάσα, Κανείς δεν ήρθεεεε", "Να 'ταν η ψυχή μου πέτρα να μεγάλωνε στα μέτρα για μια φορά από το ψέμα πιο βαριά", "Δεν είμαι σκέψη μοναχή να βρει τη λογική σου, δεν είμαι λέξη που θα μπει να σπάσει τη σιωπή σου..."(Μελίνα Ασλανίδου). "Κινδυνεύει η καρδία μας, από φίλους και εχθρούς. Πάλι ψάχνεις για τοξότες, πάλι ψάχνω για σκορπιούς", "Σωπαίνουν τώρα οι ώρες, ξαφνιάζει η οργή, χαμένα μες τις μπόρες το τέλος κι η αρχή" (Μελίνα Κανά)

"Κι αν κλάψω φίλε, θα 'ναι που 'μαι μόνη, πως φοβάμαι Θεέ μου, δείχνω-μα δεν είμαι- δυνατήηη... Αντίο φίλε, μόνη τώρα μένω, κάποιον τρόπο θα βρω για να ξεχαστώ και πάλι απόψε, φίλε.", "Ίσως φταίνε τα φεγγάρια και πολλοί με 'λεν τρελή, που όλο ψάχνω στα σκοτάδια μήπως κάτι και συμβεί. Ίσως φταίνε τα φεγγάρια, ίσως πάλι φταις κι εσύυυυ!" (Τάνια Τσανακλίδου). "Δεν έχω ιδέα, ιδέα δεν έχω κενό περιέχω το πλήρες κενό, τραγούδια τυχαία μονάχα παρέχω, για κάποιες αγάπες για κάτι κοινό σε γη κι ουρανό.", "Ξημερώνει η μέρα, λόγια στον αέρα, άλλο ένα πρωί στην παλιοζωή ποιος θα φάει τη σφαίρα" (Κ. Μακεδόνας, Δ. Παπίου). "Είναι ο καιρός που τίποτα δε δίνει, στεγνώνει δάκρια και κλείνει αγκαλιές στης αφασείας που περνάμε τη γαλήνη δίχως ρομάντζες, καρτ ποστάλ, ακρογιαλιές"(Δήμητρα Καραμπελοπούλου). "Τα παιδία που συναντώ όταν θα βγω,έχουν παράπονα που μοιάζουν στα δικά μου, πίνουν, καπνίζουν κι αγαπούν όπως κι εγώ, όμως κανένας τους δεν ήρθε πιο κοντά μου"(Νατάσσα Μποφήλιου). "Βλέπω γυαλιά που θέλανε να σπάσουν, ανθρώπους ήρεμους που θέλανε να κλάψουν, στιγμές απόμακρες που 'θελαν να υπάρξουν, άδειες ψυχές που παραμείναν στο κενό..." (Σεμέλη Ταγαρά).

"Μέσα απ' τα δάκρια που πέφτουν, γελάω..." (Έλλη Πασπαλά). "Μάλλον θα λεγα, άθελα με πλήγωσα...", "Και τώρα ποιος, ποιος είν' ο νέος σταθμός που θέλεις να φτάσεις, θα ζεις αλλιώς και προτού θυμηθείς θα θες να ξεχάσεις" (Ζακ Στεφάνου). "Μέσα μου έχω κλάμα ζορισμένο και βουβόοο, θέλω να χορεύυωω και να κάνω εμετόο", "Χόρεψες ρυθμούς που πληγώναν τα βήματά σου...", "...και μου λένε άμα κάνεις μια βουτιά στον εαυτό σου, δε θα βρεις τον εαυτό σου, αλλά όλους του άλλους τους μικρούς και τους μεγάλους..." (Διονύσης Σαββόπουλος). "Είναι που ονειρεύεται πως φεεεύγει για ταξίδια, πως μπαίνει μέσαα σε παλιές φωτογραφίες. Ξέρει-αν μπορούσε- θα κανε μίιια απ τα ίδια, αλλά τι νόημα έχει τ όνειρο χωρίς μικρές νοθείες;" (Βασίλης Παπακωνσταντίνου). "Κοίτα με χάνομαι, χάνομαι ξανά, στα πιο κρυφά μου μυστικά σπάω στα δύοοο" (Ανδριάνα Μπάμπαλη).

"Μια φορά, έλα δείξε μου μία φορά με τον πόνο μου ποιος πονά, πες μου, ποιος με πιστεύει, πλάι μου ποιος πολεμά;;;;" (Ελένη Τσαλιγοπούλου). "Τι λείπει; Τι φταίει; Και η καρδιά μου κλαίει;;;;" (Ελευθερία Αρβανιτάκη). "Παράξενος χειμώνας μπαίνει, παράξενη εποχή κανείς δε ξέρει πού πηγαίνει, δε ξέρει πού θα βγει. Βουλιάζουμε όλο και πιο κάτω όλο πιο βαθιά, πότε θα πιάσουμε επιτέλους πάτο, πιααα;; Όλο κάτι άσχετοι κερδίζουν με κόλπα και εφέεε...Πες μου ποιος την άνοιξη θα φέρει, σε τούτα εδώ τα μέρη, κανένας πια δε ξέρει πώς...Τώρα που πια κανείς δε μοιάζει γιααα σοφόςς", "Που ειν' οι φίλοι μου οι παλιοί, που ειν' οι παλιοί μου φίλοι; Που ειν'΄οι δικοί μου, που ειν' οι εχθροί; Που χάθηκες και συ;...αααα τι έχει μεεείνει απ' τη φωτίααα;", "Αχ, που χαθήκατε όλοι; Λείπουνε όλοι λείπω μόνο εγώ απ' το χορό...", "Δε μας συγχωρώ, από φόβο χάσαμεεε...", Αααα τι δίνεις τι ζητάς;αχ τι μου γελάς;Πόσα χρωστάς, πόσα χρεώνεις, πες μου ποιο χρέος ξεπληρώνεις και άντε γεια απόψε χάνω ένα βραβείο παραπάνω.", "Ποια χαρά φοβήθηκες και ποια πληγή, από ποια φωνή σου κρύφτηκες εδώ στη φυλακή..." (Νίκος Πορτοκάλογλου).

"Είναι σκοτάδι μάαατια μουυ πάντα σ αυτή την πλάση, μια χαραμάδα αφήνουμε το φως για να περάσει...", "Μα είναι δώρο άδωρο ν αλλάξεις χαρακτήρα, τσάμπα κρατάς λογαριασμό, τσάμπα σωστός με το στανιό..." (Σωκράτης Μάλαμας). "Τι να 'ναι αυτό που μας ενώνει; Κάτι μας φτιάχνει ή μας πληγώνει, κάτι μας ρίχνει ή μας σηκώνει.." (Υπόγεια Ρεύματα). "...η ζωή μου η άδεια μ' όλο σκότεινα μάτια φεέυγει η ζωή κι εγώ μόνος αράζω σ' ένα κόσμο που λείπει..." (Τα Φώτα Που Σβήνουν). "Έρχονται μέρες που αυτός ο πόνος σφάζει... το εγώ φουσκώνει τους νόμους συμπληρώνει κι εσύ που πίστεψες στη σάλα κάθεσαι και περιμένεις..." (Φοίβος Δεληβοριάς). "Κόσμος πάει κι έρχεται κι ο κόσμος δεν αλλάζει, ίδιος αν ήταν πάντοτε, ίδιος θα είναι πάντα", "Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω, τραγούδι άγνωστο και αγέννητη σιωπή..." (Αλκίνοος Ιωαννίδης).

"Δεν υπάρχει τίποτα πιο δυνατό απ το γέλιο...πιο αληθινό απ το κλάμα..πιο σκοτεινό απ τα λόγια...πιο φωτεινό απ το στόμα...", "...ό,τι σε πόνεσε σ έκανε Θεό", "Τσίρκο ειν' ο τόπος και μεις σχοινοβάτες σ αυτό το κλουβί....Καθημερινά άλλοι αποφασίζουν για μένα σ αυτόν τον κλοιό σκύβω στην εφημερίδα και είναι σαν να σκύβω ανέμελος σ ένα γκρεμό. Μέσα στην αρένα το θέαμα κι ο θεατής είμαστε εμείς..." (Συνήθεις Ύποπτοι). "Βγαλ' τα πέρα μοναχή σου όπως κάναμε όλοι μας..." (Μάρθα Φριντζήλα). "Κι όσοι επιμένουνε να λεν αυτό το χάλι, χαρά, να στοιχηθούνε στηνουρά των ηλιθίων..." (Λαυρέντης Μαχαιρίτσας). "Κάθε στιγμή έχει μια τιμή, όλες σου οι ανάγκες προμελετημένες, φάτε πιείτε μάγκες, έτοιμη ζωή.", "Μια ζωή το παλεύω κι όλο λέω εντάξει, μ άλλο είναι στα λόγια κι άλλο είναι στην πράξη", "Κι έεερχεται φθινόπωρο έρχεται ο χειμώνας, έρχεται φθινόπωρο μα άνοιξη καμιάααα...", "Παίρνω τη φαρέτρα μου, πόσο απέχει μέτρα μου η τρέλα, γίνε μάτια μου και μέτρα μου, μούτρο για τα μέτρα μου γέλα...", "Τα τραγούδια είναι στεριές σαν ξαστεριές για ναυαγούς" (Άλκηστις Πρωτοψάλτη)

"Δεν έχω τι να τραγουδήσω, τι να πω. Είν' η φωνή μου ένα σήμα από καπνό. Κι έτσι λέω, για πάντα, το στόμα μου να κλείσω, για τίποτ' άλλο πια να μην ξαναμιλήσω.Μα πάλι πώς θα ζήσω;" (Αλκίνοος Ιωαννίδης)

σαλαλα αααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα

Κυριακή, 4 Μαρτίου 2007

Ακόμα θα όταν και

Θυμάμαι τότε που σε κάθε βόλτα γκρίνιαζα και ρωτούσα: "Φτάνουμε; Κουράστηκααα... "
Και εσύ έλεγες: "σε Λίγο..." Και δεν μπορούσα να καταλάβω και ρωτούσα: "Πόσο είναι το λίγο;;;" απαντούσες: "Κάνε υπομονή..."
Τώρα θα μου πεις που βρίσκομαι; Πόσο έχω ακόμα; Φτάνω κάπου; Πότε;
Το ξέρω πως ούτε συ ξέρεις πια... θα κάνω υπομονή. Δε ξέρω αν θα τα καταφέρω. Δεν ξέρω αν μπορώ να κάνω και τίποτα άλλο.
Πάντως: "... κουράστηκα κι αποχωρώ, θέλω έναν κόσμο πιο απλό. Θέλω ένα κόσμο πιο απλόοοοο... σαλαλαλα"

(Θέλε ...)

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2007

Όπως και δηλαδή αφού δεν

Επιστρέφω στο σπίτι. Ώρα 00:30. Πατάω το κουμπί να σταματήσω στη στάση μου, σηκώνομαι από τη θέση μου, το διπλό λεωφορείο καλπάζει στην κατηφόρα, κρατιέμαι καλά. Φτάνει. Ανοίγει η πόρτα κατεβαίνω μόνο εγώ και αμέσως κλείνει πίσω μου. Όμορφη νύχτα. Είναι απ' αυτές που σε πιάνει η όρεξη να περπατάς μόνη σου στο δρόμο μέχρι να ξημερώσει και να έρθει ο ήλιος να σε βρει με όλες τις λύσεις που σκέφτηκες για όλα αυτά που σε απασχολούσαν........
Περνάω απέναντι το δρόμο περπατάω λίγο και κάνω στο πρώτο στενό δεξιά. Κοντοστέκομαι για λίγα λεπτά και κοιτάζω το δρομάκι. Έχει μια ελαφριά στροφή και δεν έχω ορατότητα ως το τέλος του. Αχ, αυτό το δρομάκι... Πόσες φορές ήταν παρόν σε τόσες διαφορετικές και σημαντικές στιγμές της ζωής μου... Πόσες φορές το έχω περπατήσει και πόσες ακόμα θα το περπατάω... Προς και από το σχολείο. Προς και από το φροντιστήριο. Προς και από τη στάση του λεωφορείου(=σχολή, καφέ κλπ κλπ ). Προς και από το καλοκαιρινό cinema. Προς και από το "ντόπιο" καφέ, το "ντόπιο" ποτό.
Αριστερά μου ένα μικροσκοπικό ερειπωμένο σπίτι. Χρόνια έτσι το σπίτι αυτό... ο μπαμπάς είχε πει πως "το κληρονίμισαν πολλά αδέρφια (βάλε 6-7 να σαι μέσα) και δεν τους συμφέρει να το κάνουν κάτι", "Ούτε να το γκρεμίσουν;" "Ούτε." Δίπλα του είναι το σπίτι της sexy καθηγήτριας αγγλικών, η οποία δεν μπορεί να παρκάρει το αυτοκίνητό της στο parking της και θεωρεί καλό να παρκάρει εκτός αυτού αφήνοντάς το άδειο και πιάνοντας μια ακόμα θέση στο μικροσκοπικό στενό. Δίπλα ένα μισο-εγκαταλελειμμένο σπίτι που ... ας μη σχολιάσω τίποτα...Δίπλα του μια μονοκατοικία που μένουν δυο κουτσομπολικο-αδέρφια σε ηλικία 70 δώσε και τα οποία απο καλούνται από γείτονες τους: Ποντικούλιδες.Σε πληροφορώ πολύ πετυχημένος ο χαρακτηρισμός. Μετά καμιά δυο πολυκατοικίες αδιάφορες. Ύστερα η πολυκατοικία που μένει η κυρία με τον ωραίο σκύλο, απέναντι η μονοκατοικία με μεγάλο κήπο που σκάει μύτη κηπουρός και τον φτιάχνει και πότε είναι γεμάτος αυτοκίνητα ίδιας μάρκας. Σπάνια βλέπεις φως και οι πηγές μου λένε πως μένουν τρεις ηλικιωμένες αδελφές τρελές (και σ αυτό το σημείο της διαδρομής είναι που πάει στην φίλη Σ. τρεις και μια, τέσσερις).
Κατηφορίζω και περνάω το σπίτι του παιδικού χαβαλεδο-φίλου του μπαμπά, της συμμαθήτριας μου στο λύκειο, του συμμαθητή μου στο νήπιο, του καθηγητή σ' ένα τει που μας μιλάει χωρίς να τον ξέρουμε, της πολυκατοικία που άργησε να τελειώσει, το σπίτι με το αγαπημένο μου σκυλί, τις δυο μονοκατοικίες απέναντι με τα 3 χαζά σκυλιά. Τέλος, η πολυκατοικία που μένουν 2 παιδικοί φίλοι, στην οποία έχουμε παίξει από απλό κρυφτό μέχρι θεατρικά με θεατές τη γειτονιά(ψιψ ιψιψ ψωνιααα-από μικρά φαινόμασταν πως θα μεγαλώσουμε)(τα παιδιάαα της γειτονιάαα σου με πειρααζουνέεε σαλαλα).Δίπλα της το σπίτι μουυυ και απέναντι της η φρέσκα πολυκατοικία του πρώην παραδοσιακού μπακάλη και δίπλα απ αυτό, η μονοκατοικία του άλλου παιδιού της γειτονιάς. Άσπρη με γεμάτη στην πρασινάδα αυλή. Αχ.. πόσες φορές έχουμε παίξει επιτραπέζια και μας έχει ακούσει και ο πέρα μαχαλάς;!
Τσουπ,τσικ, περνάω τις αλυσίδες, τσικι τσικ ανοίγω το σύρτη και κλιπ κλπουπ ξεκλειδώνω και μπουμ μπαίνω στο σπίτι. Θα πέσω για ύπνο και στο μυαλό μου θα είναι σκηνές από καυγάδες και γέλια μ'αυτά τα παιδία... Θα με πιάσει νοσταλγία (θέλω να γυρίσω σταα παλιάαα σαλαλα) Θέλω πάλι να παίξω τσιγαροποτά, ένα δυο τρια στοπ κόκκινο φως, κρυφτό, ποιος ειν' ο μαέστρος στην πιλοτή του Γρηγόρη κ του Γιώργου. Θέλω πάλι να παίξω στο πλατύσκαλο του σπιτιού μ Hotel, cluedo, risk, hero quest. Θέλω πάλι να κουβεντιάσω και να παίξω εικονομαχίες και πάλι risk στην αυλή του Γιάννη...
Έλα να παίξουμεεε θα σου χαρίσω τη βασιλισσά μουυυ σαλαλα