Τρίτη, 27 Φεβρουαρίου 2007

Ουφ θα

Πόσο μ' αρέσει να μαζεύω πράγματα! Πόσο μ' αρέσει να μαζεύω πράγματα!! Πόσο μ' αρέσει να μαζεύω πράγματα!!! (Πόσο μ αρέσουν οι καραμελίτσες σαλαλα, πόσο μ' αρέσει ο τρόπος σαλαλα, πόσο μ' αρέσει αυτό το γέλιο σουυυ σαλαλα)
Πόσο δεν μ' αρέσει να πετάω- αποχωρίζομαι πράγματα που έχω φυλάξει... Δυστυχώς ήρθε ο καιρός να τα πετάξω ΟΛΑ. Το ξέρω. Δε θέλω να το κάνω, αλλά πρέπει γιατί εσύ δεν ξέρεις τι να τα κάνεις όλα αυτά που έχω κρατήσει και έχεις περάσει πολλές ώρες αγχωμένη κάνοντας σχέδια για το πώς θα βάλεις τα σεντόνια (με το σωστό τέτρις) για να χωρέσουν όλα. Πότε φτάνεις στο αμήν μου λες:"Θα φύγουμε απ' το σπίτι να ζήσουν τα πράγματα. Μη δένεσαι με τα αντικείμενα. Στο δικό σου σπίτι θα τα πάρεις ΟΛΑ αυτά και θα δω που θα τα βάλεις.Ίδια ο πατέρας σου κτλ" Έχεις δίκιο. Σ' όλα... το ξέρω αλλά χρονοτριβώ... Ε σήμερα πήρα τη μεγάλη απόφαση. Θα δώσουμε τη συλλογή (no 352) με τα σαπουνάκια! : Η χαρά σου απεριόριστη.
Πήρα τα κουτιά με τα σαπουνάκια και τα άδειασα στο πάτωμα. Μυρωδιές και αναμνήσεις γέμισαν το δωμάτιο. Κάθε σαπούνι είχε τη δική του ιστορία, όμως κανείς δε το έγραψε στον τοίχο με μπογιά. Μερικά ήταν από ταξίδια των γιαγιάδων μου απ τας Ευρώπας (πολυταξιδεμένες, τι να πεις. Κι εγώ με το στα 7ο μου θα πάω "με το πούλμαν"). Άλλα μου τα είχε δώσει η κ.Εύη, η δασκάλα των γαλλικών μου, η οποία τα έφερνε από δικά της ταξίδια, αλλά και από του στρατιωτικού άντρα της. Τον είχε πιέσει επανειλημμένα να της φέρνει ό,τι σαπούνι είχε το ξενοδοχείο γιατί τα ήθελε για μια μαθήτριά της(Τι καλή...). Κάποια άλλα ήταν από δώρα καλαθάκια, ξέρεις τα γνωστά με 1 αφρόλουτρο, 1 σαπούνια πλάκα, άλατα, 2 λαδάκια και μικροσκοπική πετσετουλινίτσα (όλα στην ίδια απόχρωση). Και τα υπόλοιπα τα είχα αγοράσει εγΩ (μικρή είχα πιο πολλά λεφτά απ' ότι τώρα, αλλά αυτό άλλο θέμα).
Τα έβγαλα φωτογραφίες σε διάφορες πόζες and... out of the door. (σνιφ κλαψ λιγμ) Αχ.... κάθε σαπούνι μια ιστορία(επαναλαμβάνομαι ναι), χαμόγελα νοσταλγικά και το συμπέρασμα: τελικά έχω περάσει καλά... Εσύ,φίλε μου, δεν καταλαβαίνεις τι λέω ακριβώς (αυτό το ακριβώς θα με φάει αλλά κι αυτό άλλο θέμα). Δε πειράζει. Νεξττττ Ποια άλλη συλλογή έχει σειρά;;; Μπα δεν μπορώ άλλους αποχωρισμούς για σήμερα...Άλλη μέρα θα πετάξω και τους άλλους θησαυρούς μου... :(

Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2007

Μετά να

Γιατί όταν σε μια πολυκατοικία έχεις να πας στο 2ο και αποφασίζεις να πας με τα πόδια, τότε θα ανακαλύπτεις πως η πολυκατοικία πάντα θα έχει και ημιόροφο; ->πάντα ανελκυστήρας.

Γιατί όταν ψάχνεις ένα δρόμο με το αυτοκίνητο και ρωτάς περαστικούς, οι πρώτοι 7 ενώ δεν ξέρουν σε "ενημερώνουν" και στέλνουν αλλού; -> γι αυτό άμα δε ξέρεις μη μιλάς.

Γιατί δεν με έχουν ρωτήσει ποτέ κάτι για την έρευνα που λέει στο μετρό πως γίνεται και πως πρέπει να πούμε την άποψή μας κι ας ξοδεύω τη μισή μέρα στο μετρό;
Γιατί δεν έχω μάθει ή δει να ρωτάνε έστω κάποιον άλλο;

Γιατί κάθε φορά που είμαι στο μέτρο θα δώσω τουλάχιστον 2 πληροφορίες για το "που παει το λεωφορείο";

Γιατί τα μόνα δύο πράγματα που πίστευα πως θα γίνουν τον Ιανουάριο, (να χιονίσει, εξεταστική) δεν έγιναν; -> επειδή είσαι χαζή.

Γιατί βροχή οι μολότοφ και τα εκατομμύρια;

Γιατί στις παρελάσεις πετάνε αυγά η στραγάλια; (Ποιος έξυπνος ξεκίνησε το έθιμο και γιατί συνεχίζεται;)

Γιατί το αυγό έχει απαίσια μυρωδιά αλλά ΤΕΛΕΙΑ γεύση;

Γιατί όταν δε σου απαντάει κάποιος στο σμσ αντί να περιμένεις μέχρι να απαντήσει, πρέπει να διαλέξεις μεταξύ των: κοιμάται, να μην έχει κάρτα, να μη μπορεί εκείνη τη στιγμή, να μην το χει δει; ->επειδή είσαι αργόσχολη και δεν έχει τίποτα καλύτερο να κάνεις

Γιατί ο ακτινολόγος με ρώτησε αν είχα σπάσει το χέρι μ, ενώ πήγα για να μου πει αυτός τι είχε γίνει;

Γιατί όταν έχεις δεμένο το χέρι σου πρέπει να είναι η σπασμένο ή να έχεις τενοντίτιδα;

Γιατί σε γιατρό που δέχεται μόνο με ραντεβού, η κυρία δίπλα σου στην αναμονή σε ρωτάει: είστε με ραντεβού;

Γιατί σε μια συναυλία η ώρα ένραξης 9, οι πόρτες ανοίγουν 8, ο κόσμος μαζεύεται απ τις 6:30 για να κάτσει εκεί που θέλει ΚΑΙ στις 9:30 έρχεται κόσμος που έχει την απαίτηση να κάτσει στις "καλύτερες θέσεις";;;; ΚΑΙ με ειρωνεύονται και τσακώνονται με όσους κάθονται εκεί που θέλουν με οποιαδήποτε αφορμή;

Γιατί ο κόσμος δεν ξέρει τι θα πει sound check και βρίζει τους σεκιουριτάδες της πόρτας,τον καλλιτέχνη που έχει έρθει να παρακολουθήσει,την παραγωγή, ζητά τους υπεύθυνους και τον πρωθυπουργό τον ίδιο προκειμένου να βρει το δίκιο που Δεν έχει και να μπει να κάτσει μη του πέσει ο κλς; (άμα είσαι μεγάλος άνθρωπος και δε μπορείς υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να βολευτείς, χωρίς φωνές κανάλια κλπ)

Γιατί όταν ανοίξουν οι πόρτες για να μπει ο κόσμος στο συναυλιακό χώρο, αρχίζουν και σπρώχνουν αδιακρίτως λες και πρόκειται να μπουν πιο γρήγορα;
Γιατί δε βλέπουν πως άλλοι πέφτουν κάτω και άλλοι δεν πατάνε στη γη κ κανείς δε μπορεί να κάνει βήμα με τοοοοση πίεση; (πως ζω απορώ)

Γιατί το τραγούδι αυτό πάντα να λέει δε μπορώ; σαλαλα
Γιατί το τραγούδι να ναι λυπητερό; σαλαλα


Να έχεις γνώμηη για όλαα θα ρωτάμε εμείςςς, ετοιμάζουμε γκάλοπ στον αέρα θα βγεις σαλαλα

Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2007

Τελικά

Παρακολούθησα μεγάλο μέρος της πορείας που τράβηξε η βαλίτσα με τα 5 χαρακτηριστικά του εαυτού του καθενός. Από τη μία ευχαριστώ blogaki
και Σπύρο που με βάλανε στο παιχνιδάκι αυτό, από την άλλη επειδή δεν έχω άτομα να πετάξω τη βαλίτσα-σοκοφρέτα-μπαλάκι, έλεγα να μην γράψω. εε τελικά μάντεψε! ...

  1. Ενώ θαρρώ πως είμαι οργανωτικό άτομο, το δωμάτιό μου είναι μονίμως ακατάστατο, σύμφωνα πάντα με άλλων τις απόψεις. Διότι εγώ μια χαρα το βρίσκω, όλα έχουν τη θέση τους στο πάτωμα κ παντού. Δεν καταλαβαίνει κανείς πως έχουν λόγο που βρίσκονται εκεί και φιλοσοφία ολόκληρη!? (απ την άλλη μια φίλη τελείως χύμα είναι εκνευριστικά τακτική!)
  2. Όταν γράφω κάτι, πρώτα το γράφω με στυλό σε χαρτί και μετά στο πισί. Κατευθείαν έμπνευση δεν έρχεται.
  3. Καφέ ευχαριστιέμαι μόνο σπίτι μου, από τα χεράκια Μου. Σπάνια μ αρεσει σε καφετέριες και ποτέ δεν μπορώ να τον πετύχω σε ξένο (καταλαβαίνεις τι εννοώ ξένο) σπίτι!
  4. Όταν διαβάζω ένα βιβλίο είτε για ψυχαγωγία είτε για τα μάτια του κόσμου (=σχολή), μου αρέσει να υπογραμμίζω, να γράφω πάνω σχόλια κλπ κλπ. κι ας πηγαίνω ενάντια στην επιστήμη μου.
  5. Εξακολουθώ να χάνω λάηβ για χαζούς λόγους...


"Τι κατάλαβες λοιπονννν;-jo-. Είσαι μόνηη κ ειμ' απώνννν σαλαλαλα"


Όταν θα

(συνέχεια της χθεσινής μέρας- 14/02/07)
Και κάθισα και είδα τηλεόραση, αντί να κοιμηθώ που τοοοσο ήθελα. Και βλέπω ένα κοριτσάκι με αφέλειες και κοντό κόκκινο μαλλί να είναι στο κρεβάτι του ξύπνιο. Στο δωμάτιό της μπαίνει ο μπαμπάς της ο κλόουν.
-Είσαι έτοιμη για το πρωινό της _ουλας; (δεν άκουσα ποιανης το πρωινό)
-Ναι, είμαι.
-Οκ Τζότζο. πάμε πριν ξυπνήσει η μαμά. (ΤΙ?????? την λένεJojo τη μικρή! ταυτίστηκα αμέσως και κάθισα κ είδα κ τα επόμενα δυο επεισόδια!το προτείνω να το δείτε........)
α.. τελικά το πρωινό ήταν της Ροδύλας, ποιά ειναι αυτή δε ξέρω. Μάλλον ήταν πως λέμε ημέρα μητέρας. Στο τέλος κάθε επεισοδίου η Τζότζο έλεγε "τι έμαθε σήμερα" (πχ. ότι είναι πολυ δύσκολο να κάνεις το πρωινό κι γι αυτό που η μανούλα το φτιάχνει κάθε μέρα, πρέπει να της λέμε ευχαριστώ κ να την βοηθάμε)

Αναχώρηση απ το σπίτι απ τις 5:30 και στον προορισμό μου έφτασα στις 7:10. Σε ενημερώνω πως το πολυ έπρεπε να κάνω μισή ώρα. Έλα όμως που είχαν κλείσει την Κατεχάκη κ ήμασταν μισή ώρα και έξω απ τη σωτηρία σημειωτόν! Όταν αποφάσισα να παρατήσω το λεωφορείο και να πάω με τα πόδια-μετρό-λεωφορείο... και φτάνω στο μετρό και βγαίνω απ το με μετρό, πέφτω και χτυπάω στην κυλιόμενη σκάλα και παίρνω το άλλο λεωφορείο και βλέπω την ίδια ώρα στο απέναντι ρεύμα το λεωφορείου που ήμουν(και το κατάλαβα επειδή είδα τον χαρακτηριστικό επιβάτη πίσω απ τον οδηγό... )ΚΑι φτάνω στην Μιχαλακοπούλου και είναι πηγμένη και αυτή. Τούτη τη φορά το λεωρωρείο δεν είναι δέξια να μπορέσει να ανοίξει πόρτα. Τελικά έφτασα στον προορισμό μου ολιγον κουδούνι...

Προχθές ήταν Τρίτη και 13 (με λένε για προληπτική μα το φερέε η μοίρααα στις 13 να μείνω ορφανή στις 13, στις 13 και χήρααα σαλαλα) που υποτίθεται πως είναι γρουσούζικη μέρα και δεν μου συνέβη τίποτα περιεργο. Χθες που ήταν 14/2 ήταν κακή μέρα όπως κατάλαβες. Και σε ρωτάω γω τώρα μήπως αντί για τη φήμη που έχει η 14/2 να την αλλάξουμε κ να της δώσουμε την γκαντεμω-φήμη?! (κατέβασα πρόταση ε!)

Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου 2007

Μετά δεν

Ξύπνησα κεφάτη το πρωί, έδιωξα από πάνω μου την γκρίνια;; Μπαα, καλά τα λέει το άσμα, στην πράξη κολλάω. ΚΑΙ σε ρωτάω, πώς να ξυπνήσω κεφάτη φίλε μου, άμα με ξυπνάνε απ τις 7:30 τα χαράματα; ε;! (συνήθως κοιμάμαι στις 2 κ ξυπνάω μετά τις 12:30- εδικά αυτό τον καιρό που τεμπελιάζω...) Αλλά τι άλλο να έκανα που έπρεπε να πάω στη δουλειά του πατερούλη να μου πάρουν αίμα, όχι ο πατερούλης δεν είναι γιατρός. Απλά κάθε Τετάρτη στα ιατρεία της δουλειάς του έρχονται για αιμοληψία. (Κάτι έχω πάθει και δεν μπορώ να εκφραστώ σωστά, το παλεύω δείξε κατανόηση.)
Μία και δύο "με ξύπνησαν νωρίςςς" χωρίς όμως να καταλαβαίνω τι ώρα είναι και γιατί με ξυπνάνε και νευρίασαα: Μα είναι 7:05! Όχι Ιωάννα είναι 7:30! Αχουυυ γιατί; εδώ λέει 7:07, και δείχνω το ρολόι χειρός. Μετά βλέπω το ξυπνητήρι, που με πρόδωσε κ δεν χτύπησε, ήταν 7:30. Απογοητεύτηκα πλήρως! Όχι, όμως γιατί δεν ξύπνησα, γιατή ήταν 7:30, γιατί κοίτα να δεις θέλει μπαταρία το ρολόι μου. Όχι, όχι, όχι. Απογοητεύτηκα γιατί το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν να "όχι ρε γαμώτο ποιος τρέχει τώρα να αλλάζει μπαταρία;;;" Το δεύτερο πράγμα ήταν: "οκ μωρέ κάποιος θα πάει (όχι εγώ), θα βάλω το άλλο το καλό κ είμαι οκ!"
Τρεις και τέσσερις πάμε στη δουλεία του πατερούλη, περνάμε την πρώτη πόρτα με στην ασφάλεια. Κάνουν κάτι νοήματα τύπου: Καλημέρα, η κόρη μου είναι για την αιμοληψία πάει., οκ οκ. Περνάμε τη δεύτερη πόρτα με την ασφάλεια, πάλι συνεννοούνται στη νοηματική και κατεβαίνω απ το αυτοκίνητο. Πάω στο κτίριο πλησιάζω στην αυτόματη πόρτα, η οποία ανοίγει μόνο 1 sec πριν πέσεις πάνω της.ΖΖΖΖντουπ.Προθάλαμος, ΖΖζζνιιζντιπ ανοίγει κ η άλλη πόρτα.(πότε θα το φάω το κεφάλι μου σ αυτές τισ πόρτες δε ξέρω... αλλά δεν αργεί να γίνει κ αυτό) Περνάω το σαλονάκι και κάτι τύπους που κουβεντιάζουν βαριεστημένα και πάω αριστερά και πάλι πάω αριστερά. Όσο πλησιάζω, κάτι δεν πάει καλά. Κάτι μυρίζει.
Είναι κάτι περίεργο, τηγανόλαδο να το πω...; Κεφτέ να το πω; Τηγανόλαδο από κεφτέ να το πω;! Ιδρώτας κάποιου που έφαγε κεφτέ αφού πρώτα τους τηγάνισε να το πω; Δεν ξέρω σίγουρα να σε ενημερώσω και σένα. Τσσουπ 2η πόρτα δεξιά. Μπαίνω στο ζεστό βρωμερό χώρο, γεμάτο από κόσμο: Καλημέρα σας, ψελλίζω. Μου απαντάνε μερικά μουρμουριτά.
Όλοι μας με τα λευκά χαρτάκια στο χέρι, με το βλέμμα στο κενό τάχα μου, αλλά όλοι μας έχουμε παρατηρήσει εξονυχιστικά όλους. Τρια άτομα γνωρίζονται και λένε που και που μια κουβέντα κ τραβάνε την προσοχή όλων (απαπαα όλα αυτά έχεις να κάνεις; κατεβατό ολόκληρο! Τι μιλάς εσύ που χεις μια κόλλα αναφοράς! γελάκια κλπ) Ακόμα με προβληματίζει η μυρωδιά. Έχω εξετάσει προσεκτικά όλους τους υπόπτους. Δεν έχω βγάλει άκρη. Συνεχίζουμε και περιμένουμε υπομονετικά την Αντιγόνη(πάντα αργεί).
τικ τακι τικαπ το διάδρομο και... Καλημέρα σας! ωωωαααωωω έλα Αντιγόνη να μας πιεις το αίμα!(γελάκια με την εξυπνάδα του κυρίου). Η διαδικασία προχωρά... και όπως περίμενα αυτός δίπλα απ την ντουλάπα που στεκόμουν-δεν τον έβλεπα καλά- φεύγει, αφού έχει δώσει το αίμα τ. Περνάει από μπροστά μου και... ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ! ΠΙΑΣΤΕ ΤΟΝ. ΕΙΝΑΙ Ο ΚΕΦΤΕΣ! Η χαρά μου απερίγραπτη. Κάποιααα στιγμή ήρθε και η σειρά μου.
Κάθομαι, δίνω το χαρτί, δίνω το "καλό" μου χέρι. Η νοσοκόμα με φακελώνει:
- Είσαι ασφαλισμένη;
-(μα χρυσή μου; άμα δεν ήμουν εδώ θα ήμουν πρωί πρωί και με χαρτάκι από το συγκεκριμένο συνταγολόγιο;) Ναι. (ξεψυχισμένο, μιλάω σιγά ώρες ώρες και δεν το καταλαβαίνω, λίγου κουφή να 'ναι και η άλλη πάει... )
-Ημερομηνία γέννησης;
-τότε..(την είπα 4 φορές μέχρι να την ακούσει όλη κ σωστά...)
-Το πρώτο ή το δεύτερο παιδί; (άλλη επιλογή δηλ δεν έχω. να πάρω το 50-50; χο.)
-Δεύτερο.
-Τηλέφωνο;
-μπλα μπλα (κι αυτό το πα 5 φορές)
-Που δουλεύει ο πατέρας σου;
-Εκεί
-Τηλέφωνο θυμάσαι;
-Όχι! (ναι ναι άλλαξε πρόσφατα και βαριέμαι να ανοίγω το κιν να στο πω. έτσι κι αλλιώς μπορείς να το βρεις δε χανόμαστε)
Τελευταία ημερομηνία περιόδου;
-(με σιγουριά λέω) 30 Φεβρουαρίου. (νοσοκόμα και Αντιγόνη με κοιτάνε με απορία)
-Πόσο; (345 να τ αφήσω;!)
-.... (χαζή ο Φεβρουάριος δεν έχει 30... -> μπράβο το βρήκες)εε.. ποια είναι η τελευταία μέρα του Φεβρουαρίου;;(επιμένω..)
-(Αντιγόνη:) ε.. Φεβρουάριο έχουμε τώρα..
-αα.. ε 30 Ιανουαρίου... (γελάω μόνη μου και κοιτάω το κενό)
-Πρώτη φορά σου παίρνουν αίμα; (χρυσή μου κυρία, βλέπεις την πάθησή μου, βλέπεις τις εξετάσεις μου και λες πως πρώτη φορά;!)
-Όχι.
-Φοβάσαι;
-(γιατί τι θα κάνεις; θα σου πάρουν εσένα στη θέση μου; έχω βαρεθεί να μου παίρνουν αίμα και να με ρωτάνε αν φοβάμαι) Όχι.
... μου πήραν γύρω στα 10 μπουκαλάκια.. και σειρά της Αντιγόνης να ρωτήσει:
-Όλα καλά;
-(όχι μωρέ δανεικά θέλω κ δε ξέρω πως να στα ζητήσω!!!) Ναι.
-Πίεσέ το εδώ... οκ..
-Γεια σας...
-Γεια σου Γεια σου.

Αυτό δεν ήταν αιμοληψία το παιχνίδι των 10 ερωτήσεων ήταν.

Και γυρίζω σπίτι και πάνω που πάω για ύπνο... πως μου ρθε και ανοίγω τηλεόραση. Ετ1!Έπεσα πάνω σ ένα παιδικό...τι να σου λέω (η συνέχεια σε επόμενο ποστ!).

Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2007

Έτσι και

Κι ανν ειναι η μοίρα μου σαακατεμέεεενη δε φταίει ο κόσμος ούτε κ συυ σαλαλα
Την ώρα που γενιόμουνα σχολάγανε οι μοίρες σαλαλα
Κι όσο μου φεύγειςς μακρία τόσο η φλόγα σου με καίει και με σβήνει σαν τη θάλασσα στα βράχια με ρίχνει, μοίρα μου έγινες και φεύγεις μακριάαα,μοίρα μου έγινεςςς σαλαλα

Τελικά υπάρχει για τον καθένα μας συγκεκριμένη πορεία και ημερομηνία λήξης; Ερώτημα διόλου πρωτότυπο, αλλά άλυτο. Από αρχαιοτάτων χρόνων αναρωτιόντουσαν γι' αυτό. Το ξέρεις. Σου το παν. Σου άφησαν τα γραπτά τους. Τα είδες.
Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή σου που πιστεύεις πως μόνος σου επιλέγεις τι θα κάνεις κάθε φορά, είσαι υπεύθυνος των πράξεών σου. υπάρχουν όμως και στιγμές που σου συμβαίνει κάτι και το συνδέεις με τέτοιο τρόπο τα γεγονότα ώστε να πιστεύεις-μοιάζει-φαίνεται ότι όλα είναι προσχεδιασμένα πριν από σένα για σένα. Ή ότι κάποια πράματα "είναι για να γίνουν".
Τα γεγονότα που σε κάνουν να πιστεύεις στη μοίρα είναι πρωτίστως άσχημα (θάνατος, ατύχημα κτλ), σπανιότερα πάρα πολύ ευχάριστα(τύπου "γι αυτό έγινε ο κόσμος μάτια μου, γι αυτό για να σε συναντήσω σαλαλα") και τέλος όταν γίνονται πολλές "περίεργες" συμπτώσεις.
Παραδέξου το όμως! Θες όλα να τα εξηγείς, να έχεις μια απάντηση. Θες όταν συμβαίνει κάτι να το αιτιολογείς όπως σε συμφέρει. Αν είναι καλό λες πως είναι κατόρθωμά σου, αν όχι φταίει η μοίρα σου, η ατυχία σου. Άσχημο να έχεις ασταθή συμπεριφορά και καλά να είσαι σε σύγχυση και να μην ξέρεις. Στην περίπτωσή σου όμως νομίζω πως απλά λες ό,τι σε συμφέρει συνειδητά και μετά κοιμάσαι ήσυχα.
(Καληνύχτα λοιπόν θεατή αθεράπευτε σαλαλαλα)

Υ.Γ.: Γύρνα και πλευρό που και που ... Ναι;

Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2007

Όμως να

Τσικνοπέμπτη. α) αφορμή για μαζώξεις ατόμων που έχεις καιρό να δεις σε απαρτία και γλεντοκαταστάσεις. γιατί όχι; β) παντού πολυκοσμία, συνεννοήσεις χρονοβόρες και πολλές φορές κουραστικές για να κρατηθεί το τραπέζι με τα σίγουρα άτομα. Φαγητό κρύο ή καμένο, ο ένας στο σβέρκο του άλλου. γ) Σπίτι με λίγους και καλούς φίλους. = σίγουρη παρέα, σίγουρη άνεση, σίγουρο φαγητό. δ) Σπίτι μια Πέμπτη σαν όλες τις άλλες είναι.

Δεν μπορώ να επιλέξω ένα. Όλα έχω θελήσει να τα κάνω ανά χρονιές...

Παρασκευή, 9 Φεβρουαρίου 2007

Δήλαδη αφού

Ένας διαπεραστικός ήχος σου χαλάει την ηρεμία. ανοίγεις τα μάτια. ..που είσαι;; Μετά από λίγα δεύτερα σου έρχονται όλα στο μυαλό. Κοιμόσουν, είναι έξι το πρωί, νιώθεις απίστευτη κούραση και ο σπαστικός ήχος του ξυπνητηριού σταμάτησε, αφού στην προσπάθειά σου να το κλείσεις έπεσε από το κομοδίνο.
Ώστε ακόμα μια μέρα ξεκινά. Άλλη μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Επειδή οι προηγούμενες ήταν ίδιες, είσαι βέβαιος ότι και μ' αυτήν το ίδιο θα συμβεί. Μπορείς να είσαι ποτέ σίγουρος για τη ζωή και τους ανθρώπους; Ξέρεις τι θα σου ξημερώσει; Για μια στιγμή κολλάς. Σωστά! Πότέ δεν ξέρεις...δηλαδή... δηλαδή τίποτα δεν ξέρεις!
Μπερδεμένος σηκώνεσαι. Ρίχνεις νερό στο πρόσωπό σου. Πας κοντά στον καθρέφτη, χαζεύεις το είδωλό σου και βυθίζεσαι ξανά σε σκέψεις που δε καταλήγουν κάπου. Το μόνο που καταφέρνουν είναι να σε αφήσουν εκεί. Να στέκεσαι ακίνητος κι αδύναμος να κάνεις κάτι. Έλα όμως που ο χρόνος κυλάει ασταμάτητα...
Αυτή η σκέψη σε κάνει να λειτουργήσεις σαν "άνθρωπός", να λειτουργήσεις "φυσιολογικά" όπως κάθε μέρα. Ετοιμάζεσαι και φεύγεις φουριόζος. Πρέπει να προλάβεις. Να προλάβεις να πας στη δουλειά στην ώρα σου. Τα πρωινά ερωτηματικά έχουν διαγραφεί από το μυαλό σου. Λειτουργείς και πάλι όπως πριν, όπως κάθε μέρα. Τα θεωρείς όλα δεδομένα. Δεν ελπίζεις σε κάτι καλύτερο, ούτε το επιδιώκεις. Μένεις βολεμένος εκεί που είσαι. Όμως δεν σου αρέσει. Ναι, αλλά έκανες αυτό που ήθελες. Αυτό που έλεγες ότι αγαπούσες, ότι θα έκανες καλά και ότι θα σε έκανε ευτυχισμένο. Κι όμως κάθε πρωί δεν έχεις όρεξη να πας στη δουλειά σου. Δεν έχεις όρεξη να συνεχίσεις τη μέρα σου. Βαριέσαι. Κουράστηκες. Γιατί;
Γυρνάς σπίτι σου. Στο δρόμο παρατηρείς κρυφά τους γύρω σου. Δεν βγάζεις άκρη. Είναι όλοι κουρδισμένοι και λειτρουγούν μηχανικά, με συγκεκριμένες κινήσεις και ορισμένο ρυθμό στο βήμα. Καταλήγεις στην άποψη ότι ο καθένας ζει τη ρουτίνα του. Όλα είναι τα ίδια. Κι οι δικές σου μέρες ίδιες... και αύριο και μεθαύριο τα ίδια θα κάνεις.
Είσαι σε δρόμο μεγάλης κυκλοφορίας, πεζός. Θες να περάσεις απέναντι. Αργεί να ανάψει το πράσινο για τους πεζούς. Τα αυτοκίνητα αραιώνουν για λία δεύτερα. Προλαβαίνεις να περάσεις. Το 'χεις ξανακάνει. Βιάζεσαι. Περνάς τρέχοντας, κοιτώντας ευθεία μπροστά σου τον Σταμάτη... το κόκκινο ανθρωπάκι με τα χέρια κολλημένα στο σώμα.. Δεν κατάλαβες πως έγινα. Έτρεχες γιατί νόμιζες ότι θα προλάβεις. Τελικά το φορτηγό ήταν πιο γρήγορο από σένα...
Είδες που ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για την κάθε μέρα που ξημερώνει; Να που αυτή δεν ήταν σαν τις άλλες.

Τετάρτη, 7 Φεβρουαρίου 2007

Όλα καλά;

Η πόρτα ανοίγει, ακούγονται τα βήματά του και ξανακλείνει. Ακούγονται τα κλειδιά που τα βάζει στη θέση τους. Εσύ στην κουζίνα χωρίς να στραφείς προς το μέρος του ρωτάς με έκπληξη: Γύρισες;!

Είσαι στο δρόμο και εκεί που περπατάς με βήμα ταχύ, τσουυππ ο γνωστός (ή κανένας γνωστός σου ο κοντός κολλητός σου από τα Φιλιατρά σαλαλα) και φτουυυ πρέπει ή να σταματήσεις να τον ρωτήσεις για τα νέα του (πράγμα υποκριτικό γιατί αν σε ένοιαζαν θα τα είχες μάθει κρατώντας επαφή μαζί του και είναι επίσης χρονοβόρο) ή να επιβραδύνεις το βήμα να γνέψεις με το κεφάλι και να πεις: "Γεια! τι κάνεις" κι ο άλλος να λέει παράλληλα: "Επ! Είσαι καλά;", μετά επιταχύνετε το βήμα και αυτό ήταν. Μένουν πίσω σας τα αναπάντητα ερωτήματα αλλά ούτε που σας απασχολεί.

Χτυπάει τηλέφωνο: - Ναιιιι;
-Γεια σου Τάδε! Τι κάνεις;
-Καλά! Εσύ;
-Κι εγώ καλά!
...
Στην πορεία του τηλεφωνήματος λέγονται εκτενώς τα νέα και φαίνεται πως ούτε το ένα ούτε το άλλο άτομο είναι καλά.

Είστε και οι δύο καθισμένοι στο σαλόνι, πότε διαβάζετε εφημερίδα, πότε ακούτε τι λέει το ραδιόφωνο, πότε μιλάτε, πότε κοιτάτε το άπειρο. Και σε βλέπει και σε ρωτάει: "Τι έχεις;" Απαντάς: "Τίποτα." ή "Τι σκέφτεσαι;" " Τίποτα."
Εσύ θες να του πεις, παρ' όλα αυτά εσύ απαντάς: "Τίποτα".

Είναι λοιπόν οι αντανακλαστικές ερωταπαντήσεις. Είναι οι ερωτήσεις που βγαίνουν αβίαστα χωρίς σκέψη και δεν έχουν νόημα και αληθινό λόγο ύπαρξης. Ύστερα οι απαντήσεις σ' αυτές είναι εξίσου αυθόρμητες, αναληθείς, είναι για να θολώσουν τα νερά.
Σ' όλα αυτά βάζω ένα ερωτηματικό. Σαφώς κάθε περίπτωση είναι διαφορετική αλλά κάπου κρύβει τα γιατί και αυτές μας οι συμπεριφορές έχουν βαθύτερα αίτια.

Πάντως "άμα δω κανένα φίλο τρέμω μη με θυμηθεί, πεθαμένες καλησπέρες δε γουστάρω να μου πει σαλαλα".

Σάββατο, 3 Φεβρουαρίου 2007

Να μαστε πάλι εδώ... σαλαλα

Ουφφφ! Πάλι ξέχασα πληροφορίες! Αυτή τη φορά ήταν το password του πρώτου μου blog. :( Ήμουν σε κατάσταση :" Τέτοια ώρα τι μπορείς να κάνεις;" και αφού το περζίλ λύση δεν έδωσε και αφού "είχα δοκιμάσει τα πάντα", έκανα νέο blog....

Μπράβο Jo κανόνισε να ξεχάσεις πάλι το πασσσγουορντττ!

(....givee the passworddd s.a.g.a.p.o ooooooosalalaala)