Τρίτη, 8 Απριλίου 2014

pap oy tsia


-αυτα. 38
- οκ οριστε
-καλα είναι. ανετα...
-ε θα πιουν κ λιγο. 
-εχουν νταλκα; 
-ε ναι αμα μπουν πλυντηριο εναν πονο θα τον βγαλουν. 

Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014

dn e dn nnn

Νιώσε με, σώμεεεεε κ ό,τι θες στο προσφέρωωωω σαλαλαλα

Τελικά το φως δεν ήρθε όπως το περίμενα. Περίεργα παιχνίδια του μυαλού μου; Της στάσης που ανακαλύπτω πως έχω τελικά στον κόσμο; Στη ζωή; Θεωρία και πράξη το ίδιο; ή πράξη ακόμα καλύτερα;

Οκ, για ένα ποστ στη ζωή μου να μιλήσω ορθάνοιχτα.

Μυωπία; Φοράω γυαλιά από τη δευτέρα δημοτικού. Στη Δευτέρα γυμνασίου έβαζα και φακούς ένα μήνα το καλοκαίρι για τη θάλασσα. Δεν με είχε απασχολήσει το εγγονός ότι φοράω γυαλιά και ότι είναι κουραστικό ή όχι. Στα 18 θέλοντας την αλλαγή, φορούσα συνέχεια φακούς έξω. Ε έτσι και με μεγάλη μυωπία (7 να τ αφήσω), φτάνω δέκα χρόνια μετά να πονάνε τα μάτια μου και να δακρύζουν όταν προσπαθώ να δω υπολογιστή με φακούς.

Κάπου εδώ ήταν το δικό μου σημείο μηδέν: έπρεπε να γίνει κάτι, να δω αν μπορώ να ξαναβάλω φακούς ή αν μπορώ να κάνω λέηζερ. ΛΕΗΖΕΡ;;; Δεν είχε ξαναμπεί η ιδέα αυτή στο μυαλό μου. Βρε λες;;;

Κάνω αποχή 15 μέρες από φακούς, πράγμα που απαιτείται για τις σωστές μετρήσεις. Ε οι 15 μέρες γίναν ένα μήνας και κατάλαβα πόσο είχα καλομάθει με φακούς και πόσο δεν άντεχα τα γυαλιά, το κομμάτι του ανάποδου γαμώτο με τα τελείως φθαρμένα γυαλιά δεν το συζητώ. Οκ δεν παντρεύτηκα εκείνο τον μήνα.

Στον 1ο γιατρό δεν τα βρήκαμε ούτε στα τυπικά. Άλλαξα. Μου άρεσε η δεύτερη επιλογή. Με εξέτασε και μου λέει ότι παρά την μεγάλη μου μυωπία, ο κερατοειδής είναι λεπτός αλλά μπορώ να κάνω λέηζερ. Την PRK. Αυτή που έχει μεγάλη περίοδο αποθεραπείας και ίσως τρελού πόνου ίσως και όχι..

Φτάνω έξω απ τα χειρουργεία. Ξεκινάει ο προεγχειριντικός έλεγχος. Μου δίνουν το λεξοτανίλ... συνεχίζουν εξετάσεις και κόντρα εξετάσεις. Ήμουν αδιάβαστη και δεν πέρναγα χοχοχο.

Με καλεί η γιατρός: “Δεν έχω ευχάριστα νέα” .

Αναστατωμένη πολύ και πιεσμένη μου λέει ότι δεν γίνεται τελικά να κάνω την επέμβαση και λυπάται πολύ που δεν είχε μπορέσει αν το δει στο ιατρείο της αλλά εδώ έχουν σύγχρονα και πιο πολλά μηχανήματα. Και άλλος ίσως να στην έκανε αλλά εγώ δεν θέλω να την κάνω. Κλπ.

Και εδώ είναι που σου λέω με εξέπληξα!
Στεναχωρήθηκα στιγμιαία, αλλά ήταν κάτι τόσο μεγάλο αυτό που θα γινόταν που δεν το χα φανταστεί. Οπότε αμέσως ανακουφίστηκα που με ενημέρωσε και δεν μου έκανε την επέμβαση. Αισθάνθηκα τυχερή, μετά τρόμαξα λίγο με το μέλλον των ματιών μου και τα παραπάνω ευρήματα θα πει κάτι κακό. Και τελικά σηκώθηκα λέγοντας και νιώθοντας “Όλα για καλό είναι.”

Φυσικά χαίρομαι και καμαρώνω για την αθεντομουτσουνάρα μου γιατί μεγαλώνοντας ανακαλύπτω ότι είναι πολύ σημαντικό να μπορείς να ΔΕΧΕΣΑΙ κάποιες καταστάσεις και να έχεις την ικανότητα να βρίσκεις όλα τα θετικά που υπάρχουν σε ΚΑΘΕ κατάσταση. Μην φτάσουμε στο άλλο άκρο, αλλά λέω αν ήμουν αλλιώς με όλα αυτά που συμβαίνουν στη ζωή μας, θα ήμουν πολύ δυστυχισμένη και αμφιβάλω αν θα την πάλευα...