Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2013

Eπργρο

Ξέρεις... είναι πολύ περίεργο. Κοίταγα τα παλιά μου σμς... έχω κρατήσει πολλά από πολύ παλιά. Κάποια για συλλογή= είναι ωραίο να βλέπεις τον γραπτό λόγο του κάθε χαρακτήρα, κάποια για αποδεικτικά στοιχεία, κάποια γιατί σημαίνουν διάφορα. 

Πήγα πίσω, θυμάμαι ακριβώς πού ήμουν όταν ήρθαν. Πόσο τα περίμενα. Γιατί τα φύλαξα. Τα έσβησα. Αρκετά, όχι όλα.

Όμως δεν μπορώ να θυμηθώ εμένα πώς ήμουν πριν. Αυτό το πριν και αυτό το μετά με έχει ... με έχει.

Να κάνεις σαν να μην συμβαίνει?

Να κάνεις σα να μπαίνει η άνοιξη χοχοχο σαλαλα?

Είναι σαν σε έργο... όλο αυτό. Που η ηρωίδα (στα σίγουρα ηρωιδα χοχοχ), θυμάται τα πάντα εκτός από εκείνη. Χαμογέλαγε; Είχε πάθος; Είχε θλίψη; Είχε ντροπή; Είχε τόλμη; Είχε έλλειψη τόλμης;;
χμμμμμμμμφφφφφ

Είχε νόημα να την γνωρίζεις; Να της μιλάς; Να την συναναστρέφεσαι;

Τώρα; Δεν έχει. Γιατί είναι μετά. Και τελικά μηπώς είναι ολόδια με πριν; δν

Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2013

Ε τε τ οια



                      
                                       
Μια καλημέρα                                       
για το καλό. μ?

Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2013

μμμ_αμε



Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2013

Α να και που δν

Έχω γεμίσει τη ζωή μου με ανάσες, που χρόνια τ' ανεβαίνω κόντρα τα σκαλιά Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου Μουσική: Αντώνης Μιτζέλος/



Για να μην πεις:

Εδώ στου δρόμου τα μισά έφτασε η ώρα να το πω
Άλλα είν' εκείνα που αγαπώ γι' αλλού, γι' αλλού ξεκίνησα
Άλλα είν' εκείνα που αγαπώ γι' αλλού, γι' αλλού ξεκίνησα (Οδυσσέας Ελύτης)



Κοίτα τα χέρια πως γυρνούν στον τοίχο
σαν να χορεύουνε με τη σιωπή μου
κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο
που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου
μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
και τη χαρίζω σ’ όποιον μου εξηγήσει
να `χει το μέλλον μου να επιλέξει
ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει...





Γύρισα από ένα μαραθώνιο φαγητό. Ξέρεις αυτά τα γεύματα, αυτές τις εξόδους που κάναμε κάποτε και ήταν δεδομένες. Τότε λέγαμε για όλα, είχαμε διάθεση για να αναλυθούν τα πάντα. Τώρα; Τώρα σπάνια θέλουμε να μπαίνουμε σε πολλές λεπτομέρειες. Δεν υπάρχει διάθεση; Δεν υπάρχει δύναμη; Υπάρχουν πολλά και σοβαρότερα προβλήματα, υπάρχει και η ζωή που συνεχίζεται σε ρυθμούς τσιφτετελιού και δώσε.

Φτάσαμε στ ανείπωτα; Μην πετάξεις τίποτα... (Σαββόπουλος) Αυτό παίζει τώρα. Θυμάμαι και το κείμενο από την επιθεώρηση που είχε γράψει η 'Αννα Παναγιωτοπούλου. Δυο φίλοι συναντιόνται μετά από καιρό και ήταν αδύνατον να μιλήσουν για κάποιο θέμα μιας και δεν θα το άντεχε ο ένας ή ο άλλος. Η γυναίκα; Η δουλειά; Τα παιδιά; Η υγεία;
Κανένα θέμα δεν πρέπει να ανοίγει γιατί μετά από πολλά κανονίσματα, τηλέφωνα, μέηλ, σμς, έχεις βγει να δεις τον άλλο και δεν είναι ώρα να μιλάμε στενάχωρα! Μα άμα αυτά συμβαίνουν; Μα πώς έχεις στο μυαλό σου τη φιλία; Τη συντροφικότητα; Γιατί πρέπει ειδικά αυτές τις μέρες χαρούμενος; Ή γιατί αυτές οι μέρες έχουν δικαίωμα να σου ενισχύουν τη θλίψη; Έλα πήγαινε στο καλό... σε περιμένει μην το στύσεις!

Είναι δύσκολο να μεγαλώνεις γονείς. Είναι δύσκολο να μεγαλώνεις χωρίς γονείς. Είναι δύσκολο να δεχτείς ότι ...όχι αδιανόητο είναι να δεχτείς την απώλεια ενός φίλου ή να την περιμένεις.
Είναι ωραίο να βλέπεις ότι παρ όλες τις δυσκολίες, αρκετοί αντί να χαθούν, ωριμάζουν, βρίσκουν δύναμη από κει που νόμιζαν ότι δεν είχαν και να φεύγουν πάααλι μπροστάαα σαλαλα.


Εμένα με συμφέρει να παίρνει η φύση εκδίκηση
για της ψυχής τη μαύρη, την άσκοπη διοίκηση.
Να ζούμε για να ζούμε δεν βλέπω την ουσία.
Γιατί δεν είναι ευ ζην αυτό,
αυτό είναι ευθανασία!



Εμένα με συμφέρει που νιώθουμε όλοι κάτι
τις Κυριακές μετά το μεσημέρι
που μένεις στο τραπέζι και παίζεις με τ’ αλάτι,
μα κάποια γεύση έχει χαθεί.
Κι ο άνθρωπος το ξέρει... σαλαλα
 (Στίχοι:   Λίνα ΝικολακοπούλουΜουσική:   Σταμάτης Κραουνάκης



Κι ύστερα είναι οι ευχές. Πόσα ποστ έχω κάνει γι αυτό; Σε έχω ζαλίσει... πάντα μένω μουγκή. Υγεία. Μόνο. Θαυμάζω όσους μπορούν να βρουν ευφάνταστες ευχές με γενικό νόημα: χαρά, χαρά ευτυχίαλεφτάχαράτηςχαράςωχαρά να χαίρεσαι το όνομά σου, το μάτι σου το φρύδι σου.


Ευχαριστώ πολύ. Επίσης.


(από το "Κάθε τέλος κι αρχή")

Τα κόλπα που έμαθα για σένα
Κόλπα για να μην υποφέρω
Μ’ έσπρωξαν να τα καταφέρω
Σαν νικητής μες’ τα χαμένα σαλαλαλα


Kαι δε θ'αφήσω άλλη χαρά
να γίνει πάλι μοναξιά
ούτε θα χάσω άλλη ζωή
για ένα θαύμα που αργεί σαλαλα

 ...
Όπου αρχίζει μια γιορτή
κρυφά ανοίγει μια πληγή
τρόπο θα βρω να γιατρευτώ
πείσμα εσείς - πείσμα κι εγώ(Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου -Μουσική: Κώστας Λειβαδάς)