Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2013

Eπργρο

Ξέρεις... είναι πολύ περίεργο. Κοίταγα τα παλιά μου σμς... έχω κρατήσει πολλά από πολύ παλιά. Κάποια για συλλογή= είναι ωραίο να βλέπεις τον γραπτό λόγο του κάθε χαρακτήρα, κάποια για αποδεικτικά στοιχεία, κάποια γιατί σημαίνουν διάφορα. 

Πήγα πίσω, θυμάμαι ακριβώς πού ήμουν όταν ήρθαν. Πόσο τα περίμενα. Γιατί τα φύλαξα. Τα έσβησα. Αρκετά, όχι όλα.

Όμως δεν μπορώ να θυμηθώ εμένα πώς ήμουν πριν. Αυτό το πριν και αυτό το μετά με έχει ... με έχει.

Να κάνεις σαν να μην συμβαίνει?

Να κάνεις σα να μπαίνει η άνοιξη χοχοχο σαλαλα?

Είναι σαν σε έργο... όλο αυτό. Που η ηρωίδα (στα σίγουρα ηρωιδα χοχοχ), θυμάται τα πάντα εκτός από εκείνη. Χαμογέλαγε; Είχε πάθος; Είχε θλίψη; Είχε ντροπή; Είχε τόλμη; Είχε έλλειψη τόλμης;;
χμμμμμμμμφφφφφ

Είχε νόημα να την γνωρίζεις; Να της μιλάς; Να την συναναστρέφεσαι;

Τώρα; Δεν έχει. Γιατί είναι μετά. Και τελικά μηπώς είναι ολόδια με πριν; δν

4 σχόλια:

kalo paidi alla... είπε...

Καλά είναι τα αποδεικτικά στοιχεία για την αποφυγή παραποίησης αναμνήσεων

JoaN είπε...

mmm

Marianthoula είπε...

Μηπως ηταν επι εποχης επετηριδας;
Ακλονητη.
Ε,η σταθερα ''προικα'' ακομα παραμενει ασαλευτη.
Συν που υπηρχε καλοσυνη.
Αυτο δεν παλευοταν.
Που πας ξυπολητη...;
Η χειραφετηση σε μαρανε.

Τα κοριτσια,αν μη τι αλλο,εχουν την

τιμη τους..

JoaN είπε...

Χμ μπερδεύομαι με το σχόλιό σου! Δεν ξέρω καν αν πάει γι αυτό το ποστ ή αν απλά "καταθέτεις", όπως λέω μια σου σκέψη/πόνο στο τραπέζι αυτού του μπλογκ! Καλοδεχούμενη...

Αν όντως πάει σ αυτή την ανάρτηση, λέω καμία σχέση. Είχε να κάνει με φιλίες, έρωτες, ανθρώπους, γραπτό λόγο.