Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2012

Που δν θα ούτε

Τελικά τα σιντί τι ρόλο έπαιξαν εκεί;

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

Αμέ ναι φυσική χημεία

Μην ξεγελιέσαι.. είμαστε καλοί με όσους και για όσο θέλουμε να είμαστε. Παρόλα αυτά είναι σημαντικό να αφήνεσαι, να νιώθεις, να το λες, να ζεις, να δέχεσαι, να μιλάς και να γελάς και να φεύγειςςςς πααααααααλι μπροστάααααααα σαλαλα!
 


Φέρτε γιρλάντες, φέρτε μου μπάντες, φτάνει ο καλός μου κι έχουμε γιορτή. Να ταν η γη τετράγωνη ξανά κι απ τα νησιά να χύνεται όλη θάλασσα. Κοίτα με ξανά.(τραγούδι με κλίμα, που δεν προορίζεται για γάιδαρο. Ποτέ) Τα μάτια κλείστε γλυκά ακουμπήστε στην κουπαστή.(η έναρξή του με ακινητοποιεί. Μένω με ψηλά χέρια ένα Πρ άμα. Αυτού και του υπερωκεάνιου!) Σε περιμένω στα σκαλιά σε ρίχνω στα χαλιά. (η ένταση κλιμακώνεται, σου λέω) Είδα μια κόκκινη σελήηνη. Ειιιδα, δυο σύννεφα να φεύγουν μακριά. Μάτια ο έρωτας τα κλείνει. Μάτια παράξενα κι υγρά. (δραματική ερμηνεία, τι θα πει για πάντα; για όσο.) Στα πεζοδρόμια που ο κόσμος περπατά, της λογικής το τακούνι δεν πατά. (θα θελα να μου στη γέννηση ενός τέτοιου τραγουδιού και φυσικά να βλέπω για χρόνια την πορεία του) Της χαράς το τραίνο τρέχα να προλάβεις. (μόνο κοίτα μην είσαι στο πέμπτο βαγόνι και χρειαστείς σκαρφάλωμα ή βοήθεια) Στα κουνήματα τις μέσης χάνω τις στροφές. Κι όπως θα παίρνω τις στροφές, εσύ αν θέλει κοίταζέ με! 

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012

Ετσι που και τελικά δν να

Ξέρεις τι ωραία που πάνε όλα; Ξέρεις, δνν είμαι της υγιεινής διατροφής. Ξέρεις δν είμαι της μαγερεκής.

Υπάρχουν όμως φορές, οι εξεραίσεις που οφείλουν να υπάρχουν ώστε να επιβεβαιώνουν τον κανόνα, που μαγερεύω.

¨Ηταν το κλίμα θεόστραβο και ο γάΙδαρος έφαγε καθώς δν ήταν Δευτέρα.
Τι έχει το ψυγείο; Κολοκυθάκια, μανητάρια, γραβιέρα Αμφιλοχίας και ντοματίνιανιανιανια.
Ψητά. Όλα.

Μανία, που ωφείλω να καταθέσω είναι τα κολοκυθάκια τα τηγανητά χωρίς κουρκούτι. Αν έχεις ταβέρνα που τα κάνει έτσι ήδη πάω εκεί όπως είμαι. Ευχαριστώ.

Το υπόλοιπο στο κλίμα ήταν το τσίπουρο, χωρίς τη θάλασσα, το κρασί και το αγόρι μου. Παλιοζωή.

Πατάτα 1. Βάζω στη δεύτερη φουρνιά την γραβιέρα... 3 κομμάτια... τα δύο σε λαδόκολα το άλλο χωρίς. Χύμα στην Σχάρα. Γιατί έτσι μου αρέσει και τόσο το καλύτερο.

Μύρησε γρήγορα το τυρί και είπα να δω την τύχη του (μέσα).
Κάπου εδώ χρειάστηκε να επιστρατεύσω τις ΨΑΡΕΥΤΙΚΕΣ μου ικανότητες... (νέα γενιά που δνν θα μάθει ποτέ να μιλάει...)

Ψάρεψα το τυρί από το ταψί. Το σώσαμε το θέμα. Θα χουμε μεζέδες για το τσίπουρο!

Και φυσικά, αντί για κινέζικο και κομεντί... είχα τον μεζέ και κομεντί.

Βέβαια!!!

Ένας με μία. Φίλοι κι έτσι. Δεν είδα την αρχή γιατί μαγέρευα. (ΓΕΔ)
Είδα την κλασική ανύποπτη σκηνή που γίνεται τύπου φευγαλέα στην αρχή της ταινίας και είναι το κλειδί για το τέλος της:
μέσα σε μαγαζί, ψωνίζουν οι φίλοι και αυτός βλέπει έναν σκύλο και τον χαϊδεύει με τρέλα και του λέει “ Σ αγαπώ” κ περνάει αυτή και λέει “πες το και σε κανέναν άνθρωπό”. Φυσικά μετά έπαιξε το γνωστό τάημινγκ... όταν εσύ. Εκείνος-νη Δν. Κ μετά το πλαν μπι “ να μιλάμε παιδιά να μιλάμε” , αφού είδα ξανά τον σκύλο και ξεκλείδωσε ο φίλος.

Η ταινία τελείωσε μαζί με το ποτήρι και τον μεζέ. Είχα αφήσει και στο τέλος μισό τυρί και μισό μανητάρι... η φάση που σου λέει το γκαρσόνι “να τα μαζέψω;” κι εσύ λες “Όχι.” κι εκείνος απορεί με την καρδιά σου. Φίλε μου τσιμπάω κι απολαμβάνω! Οκ, ο καθένας κάνει τη δουλειά του!

Μετά.. πήγα βόλτα... σε κάτι που είχα πει δν θέλω να δω ξανά γιατί με θλίβει.

Ήταν καλεσμένη η Μποφίλιου όμως, με Πορτοκάλογλου και Κραουνάκη. Εδώ θα μείνω. Δεν σου χω πει ποτέ ότι μεγάλωσα με το εορταστικό επεισόδιο των Τριών Χαρίτων με Κραουνάκη, Πρωτοψάλτη, Μακεδόνα; Το είδα πρόσφατα... και θυμήθηκα πόσες φορές γύρναγα την βιντεοκασέτα, ξαπλωμένη στον παλιό καναπέ, ψημένη στον πυρετό. Ωραία. Πολύ! (απ τις λίγες φορές που δν ειρωνεύομαι...)(πολύ αρρωστιάρικο άτομο)

Μπορώ να μιλάω ασταμάτητα με πάθος κ χωρίς φόβο για όλα τα παραπάνω ονόματα... το ποστ εξελίσσεται σε “Μόνο για χρήστες”, οπότε προσπαθώ να με ηρεμήσω... μήπως να κάνω μια βόλτα και μετά ανάρτηση;

Φορούσα δυο παλτά-Δν. Ξεμάλλιασμα. Τέλος.
Μόνο μια φορά, φτάνει σοβαρά, η καρδιά του ανθρώπου να βρεθεί στο επιτόπου, λιώμα, φανερά.
(είναι ωραίο να κλαις, να κλαις απο θλίψη, πόνο, χαρά, συγκίνηση... ευχαριστώ που αφήνεις- ενθαρρύνεις)
Να Μιλάμε παιδιά. Να μιλάμε την ώρα που πρέπει. Και του χρόνου σπίτια μας!

Είναι περίεργο πώς κάποια κομμάτια σε 'συναντούν' σε διαφορετικές φάσεις στη ζωή σου. Πόσο διαφορετικά ακούγονται... μπορώ να βλέπω το πριν. Το πιο πριν, το μετά και να ...πάλι.από χαρά.

Και σε λυπούνται που δεν το χεις νοιώσει και σε το ξέρεις που πρώτος. Και που κανείς δεν είχε λάβει γνώσημ πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος. ... σαλαλλααααααα αχ!

Του λέω μια φράση σα να υπεκφεύγω με μια ελπίδα να ναι σαν και μένα.


Όχι, δεν είναι όλα τα κομμάτια έτσι. Μόνα τα καλά. Ξέρεις. Σαν την “καλή” φέτα που ζητάει ακόμα η γιαγιά μου απ τον μπακάλη-σούπερ μάρκετ.

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2012

refresh


refresh, το συνεχόμενο
refresh,το ψυχοβγαλτικό
refresh,το αυτιστικό
refresh, το ψυχαναγκαστικό

Άραγε πόσες μέρες από την ζωή μου έχω 'χάσει' κάνοντας ριφρεσσσσ?

Τι ανανέωση; Με άσπρες τρίχες; με αρθριτικά; με ζαλάδα; με επιπλέον μυωπία; 

Ανανέωση

Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2012

Oσο

Όσο κι αν είναι απάλευτα τα πράγματα...

όσο έχω φωνή...

όσο τόσο άστο κι άλλο τόσο
1900so!



Ευχαριστώ παρακαλώ!

Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2012

Γιατιετσι

Ξέρεις..., ήταν τόσο περίεργα. Όλα γνωστά αλλά τελείως καινούργια. Μπήκα από άλλη πόρτα, έβλεπα τον άδειο διάδρομο και έβλεπα μπροστά μου σκηνές απ τα παλιά. Νέες ταμπέλες, νέα γραφεία. Όλα νέα. Φάτσες, τσακωμοί και ανεμελιά...

Του χρόνου σπίτια μας μωρέ!

 θα χωρέσεις στη ζωή μου με την τρέλα σου μαζί, χωρίς γιατί σαλαλαλα (Μ.Τανάγρη)