Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012

Ετσι που και τελικά δν να

Ξέρεις τι ωραία που πάνε όλα; Ξέρεις, δνν είμαι της υγιεινής διατροφής. Ξέρεις δν είμαι της μαγερεκής.

Υπάρχουν όμως φορές, οι εξεραίσεις που οφείλουν να υπάρχουν ώστε να επιβεβαιώνουν τον κανόνα, που μαγερεύω.

¨Ηταν το κλίμα θεόστραβο και ο γάΙδαρος έφαγε καθώς δν ήταν Δευτέρα.
Τι έχει το ψυγείο; Κολοκυθάκια, μανητάρια, γραβιέρα Αμφιλοχίας και ντοματίνιανιανιανια.
Ψητά. Όλα.

Μανία, που ωφείλω να καταθέσω είναι τα κολοκυθάκια τα τηγανητά χωρίς κουρκούτι. Αν έχεις ταβέρνα που τα κάνει έτσι ήδη πάω εκεί όπως είμαι. Ευχαριστώ.

Το υπόλοιπο στο κλίμα ήταν το τσίπουρο, χωρίς τη θάλασσα, το κρασί και το αγόρι μου. Παλιοζωή.

Πατάτα 1. Βάζω στη δεύτερη φουρνιά την γραβιέρα... 3 κομμάτια... τα δύο σε λαδόκολα το άλλο χωρίς. Χύμα στην Σχάρα. Γιατί έτσι μου αρέσει και τόσο το καλύτερο.

Μύρησε γρήγορα το τυρί και είπα να δω την τύχη του (μέσα).
Κάπου εδώ χρειάστηκε να επιστρατεύσω τις ΨΑΡΕΥΤΙΚΕΣ μου ικανότητες... (νέα γενιά που δνν θα μάθει ποτέ να μιλάει...)

Ψάρεψα το τυρί από το ταψί. Το σώσαμε το θέμα. Θα χουμε μεζέδες για το τσίπουρο!

Και φυσικά, αντί για κινέζικο και κομεντί... είχα τον μεζέ και κομεντί.

Βέβαια!!!

Ένας με μία. Φίλοι κι έτσι. Δεν είδα την αρχή γιατί μαγέρευα. (ΓΕΔ)
Είδα την κλασική ανύποπτη σκηνή που γίνεται τύπου φευγαλέα στην αρχή της ταινίας και είναι το κλειδί για το τέλος της:
μέσα σε μαγαζί, ψωνίζουν οι φίλοι και αυτός βλέπει έναν σκύλο και τον χαϊδεύει με τρέλα και του λέει “ Σ αγαπώ” κ περνάει αυτή και λέει “πες το και σε κανέναν άνθρωπό”. Φυσικά μετά έπαιξε το γνωστό τάημινγκ... όταν εσύ. Εκείνος-νη Δν. Κ μετά το πλαν μπι “ να μιλάμε παιδιά να μιλάμε” , αφού είδα ξανά τον σκύλο και ξεκλείδωσε ο φίλος.

Η ταινία τελείωσε μαζί με το ποτήρι και τον μεζέ. Είχα αφήσει και στο τέλος μισό τυρί και μισό μανητάρι... η φάση που σου λέει το γκαρσόνι “να τα μαζέψω;” κι εσύ λες “Όχι.” κι εκείνος απορεί με την καρδιά σου. Φίλε μου τσιμπάω κι απολαμβάνω! Οκ, ο καθένας κάνει τη δουλειά του!

Μετά.. πήγα βόλτα... σε κάτι που είχα πει δν θέλω να δω ξανά γιατί με θλίβει.

Ήταν καλεσμένη η Μποφίλιου όμως, με Πορτοκάλογλου και Κραουνάκη. Εδώ θα μείνω. Δεν σου χω πει ποτέ ότι μεγάλωσα με το εορταστικό επεισόδιο των Τριών Χαρίτων με Κραουνάκη, Πρωτοψάλτη, Μακεδόνα; Το είδα πρόσφατα... και θυμήθηκα πόσες φορές γύρναγα την βιντεοκασέτα, ξαπλωμένη στον παλιό καναπέ, ψημένη στον πυρετό. Ωραία. Πολύ! (απ τις λίγες φορές που δν ειρωνεύομαι...)(πολύ αρρωστιάρικο άτομο)

Μπορώ να μιλάω ασταμάτητα με πάθος κ χωρίς φόβο για όλα τα παραπάνω ονόματα... το ποστ εξελίσσεται σε “Μόνο για χρήστες”, οπότε προσπαθώ να με ηρεμήσω... μήπως να κάνω μια βόλτα και μετά ανάρτηση;

Φορούσα δυο παλτά-Δν. Ξεμάλλιασμα. Τέλος.
Μόνο μια φορά, φτάνει σοβαρά, η καρδιά του ανθρώπου να βρεθεί στο επιτόπου, λιώμα, φανερά.
(είναι ωραίο να κλαις, να κλαις απο θλίψη, πόνο, χαρά, συγκίνηση... ευχαριστώ που αφήνεις- ενθαρρύνεις)
Να Μιλάμε παιδιά. Να μιλάμε την ώρα που πρέπει. Και του χρόνου σπίτια μας!

Είναι περίεργο πώς κάποια κομμάτια σε 'συναντούν' σε διαφορετικές φάσεις στη ζωή σου. Πόσο διαφορετικά ακούγονται... μπορώ να βλέπω το πριν. Το πιο πριν, το μετά και να ...πάλι.από χαρά.

Και σε λυπούνται που δεν το χεις νοιώσει και σε το ξέρεις που πρώτος. Και που κανείς δεν είχε λάβει γνώσημ πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος. ... σαλαλλααααααα αχ!

Του λέω μια φράση σα να υπεκφεύγω με μια ελπίδα να ναι σαν και μένα.


Όχι, δεν είναι όλα τα κομμάτια έτσι. Μόνα τα καλά. Ξέρεις. Σαν την “καλή” φέτα που ζητάει ακόμα η γιαγιά μου απ τον μπακάλη-σούπερ μάρκετ.

4 σχόλια:

Cheemba είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
JoaN είπε...

τι έχεις περάσει κι εσύ... (η ζωή του μπλογκερ και άλλες ιστροίες)

την τελευταία πρόταση δννννν την βλέπω

kalo paidi alla... είπε...

Εγώ ξέρω γιατί πάω φροντιστήριο! :Ρ Στα κολοκυθάκια δεν παίρνω θέση καθώς είμαι εύκολος στο φαγητό

JoaN είπε...

Διαβαστερό παιδί αλλά, εύκολος στο φαγητο? !!! ?... ... οκ