Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

Φευ γουν


Φεύγουν τα καλύτερά μας χρόνια ώρα με την ώρα βιαστικά, νιάτα που περνούν, που δεν θα ξαναρθούν κι εκείνο που βλέπω να μένει τελικά... σαλαλαλα

αυτό ακούω τώρα και γυρνώντας από το ποστ του happypepper, ήρθα κι από δω.

Το ποστ με πήγε πίσω, σε πολλά, μετά το κομμάτι μου έφερε στο μυαλό έναν ταξιτζή που μου το τραγουδούσε και με ρώταγε τι είναι έντεχνο!

Γερνάω κι εγώ μη νομίζεις, παραξενεύω, βαραίνω, μιζεριάζω, ασπρίζουν τα μαλλιά...αγνώριστη ένα πράγμα! Χο

Έχω να σου πω για το ταξίδι μου... θες δε θες.

Γύρισα γεμάτη, με απίστευτη ενέργεια και διάθεση όλα αυτά που είδα, όλα αυτά που 'εκλεψα' στιγμές, σκηνές, κουβέντες, να τα βγάλω. Και δεν μιλώ για εμετό, σε καμία περίπτωση! Να τα 'περάσω' σε μια φωτογραφία, σε ένα κόσμημα ...σε ένα ωραίο πλέι λιστ για εκπομπή.

Πήγα με μια απ τις χειρότερες ψυχολογίες που είχα καθαρές στην ντουλάπα.

Πέρασα όσο ήμουν εκεί, όπως ήθελα και πολύ πολύ καλύτερα ακόμα.

(μου αρέσει που στα λέω με όποια χρονική σειρά θέλω, αν είσαι 'τακτικός' θα καταλάβεις την σημασία)

Το μόνο πρωτόγνωρο συναίσθημα είναι  .... (ακόμα δεν έχω βρει σωστή λέξη να το διατυπώνει).. όταν δεν ξέρεις πότε θα είναι το επόμενο ραντεβού... όταν δεν ξέρεις στα σίγουρα πότε θα είναι αυτό.. είτε αργεί είτε είναι κοντά. Και να ξέρεις κι εκεί όταν υπάρχουν Άνθρωποι, σε συγκινούν ακόμα πιο πολύ. Ο έχων δύο χαρτομάντηλα να δίνει το ένα!
Κλείνω το μάτι τάχα μου δήθεν για σκέρτσο, αλλά προλαβαίνω και το βούρκωμα.


Τεσπα, ξες, γέμισα μπαταριούλες κι έτσι η φάση ..... χοχοχχο


Δεν υπάρχουν σχόλια: