Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Si ναι, μα...


Θέλω να πάμε σινεμά, αργά την Τετάρτη, την ώρα που κανονικά θα ‘μαστε στο κρεβάτι. Να κάτσουμε μονάχοι μας στις θέσεις πίσω- πίσω και κει καθώς βουλιάζουμε, στα μάτια σου να σβήσω
Και η ταινία να περνάει μπροστά μας σαν καράβι και η πλοκή να χάνεται σε κάθε δικό σου χάδι κι εκεί καθώς βουλιάζουμε και στρίβω ένα τσιγάρο, η γη αυτή να διαλυθεί μ ένα μπαμ μεγάλο.
Κι έτσι όπως ζούσαμε να γίνουμε τώρα σκόνη και σαν ταινία να αιτήσουμε των κριτικών τη γνώμη. Ήταν τυχαίο το πέρασμα, τυχαίο το κάθε δάκρυ ή κάπου κρατηθήκανε τα όνειρα σ ένα χάρτη.
Κι ο χάρτης των ονείρων μας στ άστρα να κυλήσει, να βρει ανθρώπους σαν κι εμάς για να χει να μιλήσει κι έτσι σαν τον διαβάσουνε, ταινία να γυρίσουν, τα όνειρα αυτή της γης, για πάντα να κρατήσουν. Σαλαλαλααλαλαλααα
(στίχοι, μουσική, ερμηνεία: Κώστας Παρίσης, στο δίσκο του με τίτλο «Ο τρυγητής των αστριών και άλλες ιστορίες»)