Σάββατο, 16 Ιουλίου 2011

Μύθος;

Και 'δεν' ερχόντουσαν γιορτές, Χριστούγεννα συνήθως.... τον ήχο της πατημασιάς ν ακούω είχα μόνο και της καρδιάς λαβωματιά γλυκα γλυκά να λιώνω...
με τον καιρό υπομονή η ζωή ξέρει να κάνει. Ίσως να φτάσεις στον σκοπό...

Θες να βοηθήσεις. Πολύ. Έχεις την δύναμη και ξέρεις ότι θα τα καταφέρεις. Θες να είσαι εκεί. Ενώ στο ψιλοζητάει, μετά σε σπρώχνει και δεν σ αφήνει. Να μην σε πάρει κάτω, μαζί... Το θεωρούσα άδικο και παράλογο. Αφού και οι δύο ξέραμε ότι το μαζί είναι το κλειδί για όλα...

Κι όμως, καταλαβαίνω. Γιατί έτσι στα φέρνει η ζωή. Βρέθηκα εκεί... που τρομάζεις με τα σκοτεινά σου, που δεν θες κανείς να το ζήσει. Εκεί που τρελαίνεσαι... γιατί θες βοήθεια. Την ζητάς. Στη δίνουν. Αλλά δεν μπορείς ούτε έτσι... δεν μπορείς στην ιδέα να περάσει κάποιος έτσι εξ αιτίας σου.

Τα βήματα είναι πολλά. Να καταλαβαίνεις ότι χρειάζεσαι βοήθεια. Να την ζητάς. Να την δέχεσαι.
Σ όλο αυτό νομίζω, το δυσκολότερο είναι το τελευταίο. Καταρρίπτεται ο μύθος ότι είναι το προτελευταίο...

Πάμε στον επόμενο: “η σοκολάτα μου δίνει ενέργεια” ναι ή όχι;

:P

κι όλο λέω στη στροφή, η πορεία θ αντιστραφεί... σαλαλλα

Δεν υπάρχουν σχόλια: