Τρίτη, 11 Ιανουαρίου 2011

Ίσως να φτάσεις στον σκοπό...

Κι όταν ερχόντουσαν γιορτές, Χριστούγεννα συνήθως, κι έβγαινα αργά στις γειτονιές, στους δρόμους και το κρύο. Των ήχων τις πατημασιές να ακούω είχα μόνο και τις καρδιάς λαβωματιά, γλυκά γλυκά να λιώνω. ... ίσως να φτάσεις στον σκοπό κι αν όχι πάλι τράβα, αυτό το ίσως αδερφέ είναι μεγάλο πράγμα...
http://www.youtube.com/watch?v=EmewJovI2G4

Και ξεκίνησα να γράφω κάτι τελείως διαφορετικό, όμως τώρα ακούω το “Τσιγάρο βαρύ” από την Μελίνα Ασλανίδου από τον πρώτο της προσωπικό δίσκο “Πέρασμα”! Και μου ήρθαν τόσα άλλα πράγματα στο μυαλό... Αυτά που μπορώ να μοιραστώ μαζί σου είναι ότι γνώρισα την Μελίνα Ασλανίδου ακούγοντας Μελωδία. Είναι ένας δίσκος που αγόρασα και δεν μετάνιωσα. Θυμάμαι καλοκαίρι να παίζουν σχεδόν όλα τα κομμάτια από αυτόν τον δίσκο: Στης ζωής σου τη σκιά, Πέρασμα, Να ταν η ψυχή μπου πέτρα, Κανείς δεν ήρθε, Το τσιγάρο βαρύ... αχχχ

Θυμάμαι την συνέντευξή της με τον Οδυσσέα Ιωάννου (ίσως να ήταν μαζί και η Όλγα Λασκαράτου). Θυμάμαι που όπως μιλάγανε, της λέει: “Γράφεις;” και εκείνη έμεινε γιατί όντως έγραφε, όχι στίχους... Θυμάμαι την ίδια εποχή που είχε βγει ο Καπνός της Σεμέλης Ταγάρα. Κι αυτής την συνέντευξη θυμάμαι. Ήταν μόνη της η Όλγα Λασκαράτου. Θυμάμαι αυτές τις τέλειες συνεντεύξεις που έκανε ο Οδυσσέας Ιωάννου, που οι καλεσμένοι τον ήξεραν, ήταν ανοιχτοί και θετικοί απέναντί του. Που ήξερε τους καλεσμένους... Μου έχουν λείψει αυτές οι κουβέντες, Πραγματικά ήταν άκρως απολαυστικές. Δεν είχαν το ύφος συνέντευξης, αλλά πραγματικής και άκρως ενδιαφέρουσας κουβέντας. Μπορεί να τους καλούσε κάθε χρόνο με διάφορες αφορμές, αλλά πάντα υπήρχαν πράγματα να πουν.
Ξέρεις, μπορεί και να θυμάσαι, ήμουν αισιόδοξη... τώρα δεν ξέρω. Πάντως προσθέτω άλλο ένα στην λίστα “πράγματα που κάναμε παλιά και θα τα λέμε στα εγγόνια μας και δεν θα το πιστεύουν”:
Παλιά και τα Σαββατοκύριακα υπήρχαν παραγωγοί στα ραδιόφωνα και έπαιζαν ό,τι ήθελαν χωρίς πλέι λιστς.

κ το ίδιο θα μπει και στη λίστα “πάλι καλά που το προλάβαμε”.

Και πάω στο επόμενό μου θέμαααα με το “Κανείς δεν ήρθε”

http://melinaslanidou.blogspot.com/2009/03/blog-post_4684.html

Κανείς δεν ήρθε
να σε δει με τα καλά σου,
τώρα που τέλειωσες τ' ασπρόμαυρα ταξίδια,
κανείς δεν έμαθε,
πως βρήκες τον μπελά σου
και πως απόψε θα ξανάπεφτες στα ίδια.

Κανείς δεν ήρθε,
κανείς δεν ήρθε το τσιγάρο να σου ανάψει,
θες να ουρλιάξεις μα δεν έβγαλες ανάσα,
κανείς δεν ήρθε,
μόνο μια πίκρα που γελάει για να μην κλάψει,
μέσα σου βγάζει μια φωνή βραχνή και μπάσα,
κανείς δεν ήρθε, κανείς δεν ήρθε. ... σαλαλα

Δεν ξέρουμε πώς να φερθούμε σε τέτοιες καταστάσεις, ζοριζόμαστε για λίγο στη σκέψη και επειδή δεν βρίσκουμε εύκολη απάντηση το παρατάμε. Περιμένω να δω μια εκπομπή για τα ναρκωτικά την Πέμπτη, στην Νετ το βράδυ, αν δεν κάνω πολύ λάθος. Είδα και αυτή εδώ __ του Θεοδωράκη. Και το ερώτημα μένει πάντα ίδιο... αλλά φτάνει ως εδώ. Βάρυνε το μπλογκ.


Πάλι μεθυσμένος είσαι μου φωνάζουνεε σαλαλαλα

3 σχόλια:

Emmanouela είπε...

Πολύ καλή η Ασλανίδου, έχεις δίκιο! Αλλά έχω χάσει επεισόδια μάλλον, γιατί δεν ξέρω κανένα από αυτά τα τραγούδια της. Δεν έχω χρόνο να ασχοληθώ με τη μουσική και μένω πίσω! Και μελωδία έχω να ακούσω από τότε (πότε?), αλλά ίσως ξαναξεκινήσω με αφορμή αυτό το ποστ σου.
Εγώ πια δεν βλέπω εκπομπές για ναρκωτικά, γιατί πάντα με πιάνει βαριά κατάθλιψη, στενοχώρια και πολλά ερωτηματικά και δεν το αντέχω! Μάλλον δεν είμαι φτιαγμένη για τα δύσκολα! Σκέψου σε αμερικάνικες ταινίες, όταν δείχνει κάποιον να κάνει χρήση ναρκωτικών, κλείνω τα μάτια μου όπως κάνουμε στις σκηνές θρίλερ! Δεν το αντέχω, απλά! Και δεν μπορώ να σκέφτομαι ότι υπάρχει αυτό το πρόβλημα ανάμεσά μας!

kalo paidi alla... είπε...

Παλιά ήταν καλύτερα! Παλια γράφαμε κασέτες περιμένοντας πάνω απ το κασετόφωνο να πατήσουμε το ΡΕΚ με τις πρώτες νότες των τραγουδιών και σιχτιρίζαμε όταν μιλάγαν από πάνω γιατί ξέραμε πως αυτό το τραγούδι μπορεί να μην το ξαναπετύχουμε

JoaN είπε...

Emmanouela, αχχχ... :(

kalo paidi alla, ναι σωστά! και αυτό στη λίστα.