Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010

Καιρός να μάθεις τι κάνουν τα ώριμα φρούτα σαλαλα

τραγούδι τίτλου: κλατς
Κι όλο βουλιάζω στο νανούρισμα,κάποιας αόρατης μαράκας

κι όλοι μου οι φίλοι απορούν,τι κάνει ετούτος, ο μαλάκας. σαλαλαλα

Και εκεί που είσαι πολύ πιο κάτω και απ τον πάτο και εκεί που τα παρατάς, την ίδια στιγμή γίνεται κάτι. Κάτι ικανό να σε ανεβάσει τόσο και να σου δώσει δύναμη να συνεχίσεις. Κάτι που για άλλον, σίγουρα, είναι τίποτα.

Δεν θέλω να σου πω για τον …απόπατο και τα γνωστά, πια, σκατά στη μούρη μας. Δεν θέλω να σου πω για αυτό το κάτι που έρχεται. Δεν θέλω να σου πω τη μαθηματική ακρίβεια που έρχεται, όταν λέω από μέσα μου δεν πάω άλλο.

Θέλω σου πω για την συχνότητα: «αυτό δεν έγινε μια φορά και οκ. Τι καλά» Αυτό γίνεται συνέχεια τον τελευταίο χρόνο περίπου και με εκπλήσσει πολύ. Με βάζει σε πολλές σκέψεις και για τη συνέχεια και για το παρελθόν. Ακόμα είναι νωρίς για οποιουδήποτε είδους συμπεράσματα φυ σι κα…


Αυτός ο ρημάδης ο χρόνος παντού μπροστά μου. Timing Ναι, μιλάω για το σωστό και το λάθος τάημινγκ. Μιλάω και για πολλά περισσότερα.

Μια φράση μόνο του άλλου (ανθρώπου γνωστού ή άγνωστου) μπορεί να κάνει τα πάντα: θαύματα και καταστροφή. (λέω αυτονόητα ε, υγεία πάνω απ’ όλα)

Τώρα ακούω: κι είμαστε ακόμα ζωντανοί στην σκηνή σαν ροκ συγκρότημα. …
(πόσο με ενοχλεί όταν σε κάθε live χειροκροτάνε στο σημείο «θα φανεί στο χειροκρότημα»)


«Άκουσα για σένα!»
ή όταν είμαι για ποτό και ακούω από δίπλα τραπέζι ενθουσιασμένους ανθρώπους για κάτι που έχω κάνει, χωρίς να ξέρουν ότι είμαι δίπλα και ακούω.

Είναι περίεργο να φοράνε άλλοι, κάτι που έχω φτιάξει. Η χαρά μου είναι απίστευτη, γιατί πάνω τους δείχνουν ακόμα πιο ωραία και γιατί …

Κατάλαβες.

Να πούμε για τον καιρό, νομίζω πως άργησα…
Είναι ο καιρός που φεύγει και αφήνει πληγές και πόνο στις ανθρώπινες ψυχές. Και του τραγούδι που μας έχει απομείνει, σα σλογκανάκι να θυμίζει λίγο χθες.
Είναι ο καιρός που τίποτα δεν δίνει, στεγνώνει δάκρυα και κλείνει αγκαλιές, στις αφασίας που περνάμε τη γαλήνη, δίχως ρομάτζες, καρτποστάλ, ακρογιαλιές. Σαλαλαλαλα

Είναι ο καιρός που ενδείκνυται για τα τέλεια λεπτά, μακρυμάνικα, πουλοβεράκια, που αγοράζεις γι αυτές τις περιπτώσεις αλλά που σπάνια φοράς!
Είναι και η άλλη βλακεία που κάνουμε…
πχ εγώ:από Αύγουστο προς Σεπτέμβριο:με αμφίεση καλοκαιρινή, με πατζούρι μισάνοιχτο, με όλα τα παράθυρα ανοιχτά -> κρυώνω και δεν βλέπω καλά γιατί έχει συννεφιά.

Από Μάιο προς Ιούνιο (όποτε αλλάζει ο καιρός τεεσπαα) :
Είμαι με δύο μπλούζες, μακρύ παντελόνι, δύο ζευγάρια κάλτσες, κλειστά όλα τα παράθυρα και ίσως και για λίγο καλοριφέρ.

Και στις δύο περιπτώσεις έχει την ίδια θερμοκρασία!


Πάμε πάλιιιιιι:
Μες τα δισκάδικα όταν βρίσκω, πελάτες άγνωστους ν’ ακούν δικό μου δίσκο. Νιώθω μυστήρια ταραχή... σαλαλαλα

4 σχόλια:

kalo paidi alla... είπε...

Μιλάς για την αναγνώριση του καλλιτέχνη. Πολύ μεγάλο πράγμα. Κι εγώ στη δουλειά μου μόνο αυτή την ικανοποίηση παίρνω. Καλά που έχω και το χόμπυ του μηχανικού να βγάζω κανα λεφτό.
Αυτό με τον καιρό και τις εποχές το σκεφτόμουν σήμερα το πρωί! Πως αν πχ ήταν σήμερα 6 Μαϊου ο κόσμος δε θα φόραγε κοντομάνικα με τέτοιο καιρό...Τα μεγάλα πνεύματα κλπ κλπ τα χουμε ξαναπεί..

JoaN είπε...

αχαχαχα γεια σου ρε μεγάλο πνεύμα, μοναδικέ, επίσημε σχολιαστή! :P

Stepas είπε...

Αυτές οι ανατάσεις τση ψυχής και τα τινάγματα απ'τον πάτο στον αφρό είναι πολύ πολύ ωραίο πράμα. Το χάρηκα τούτο το αισιόδοξο ποστ.

Πόσο δίκιο έχετε σχετικά με τις μεταβάσεις Μάη-Ιούνη και Αυγουστο-Σεπτέμβρη... Δεν το 'χαι σκεφτεί ποτέ...

JoaN είπε...

μα δεν έχουμε? Κοτζαμάν μεγάλα πνεύματα σου λέει! xoxoxo