Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010

...έτσι ειμ' εγώ!


Δες εδώ κλουτς ...κι αν σου κάτσει;

Βλέπεις αναπτήρες σε συναυλία
Σε καλεί τυχαία κάποιος κι αν του αρέσει η φωνή προσπαθεί να πιάσει κουβέντα. (και επιμένει. Που να πάρει, πότε θα καταλάβουμε ότι ο επιμένων ΔΕΝ νικά ΠΑΝΤΑ)

Ακούς κάποιον να παίζει με ήχους του κινητού.

Περπατάς στο δρόμο και πολύ συχνά, αυτοκίνητα κορνάρουν και σφυρίζουν οι οδηγοί τους σε ό,τι περπατάει.


(και λες Θέε μου ξύπνησα στο 1998?)




Κοιτάζεις γύρω σου και βλέπεις… Βλέπεις γυαλιά που θέλανε να σπάσουν… σαλαλα

Αμ δεν θέλανε. Κι αν με ρωτάς, ούτε εγώ ήθελα. Έγινε. (Χωρίς να το πεις)



Εντάξει δεν ήταν και τίποτα…σαλαλα

Έπεσε το κουτί με τις χάντρες και ένα και μοναδικό μπολάκι που μπορούσε να σπάσει, έσπασε. Χάντρες και γυαλιά. Και του χρόνου σπίτια σας. Τώρα και στο χώρο σας.


Και μετά σπας και τα κάδρα, δεν φταις εσύυυυυυυυυυυ…
Η κακιά η ώρα… δεν ε..δενν



...έμαθα και να σφουγκαρίζω Μα είναι άδειο το σπίτι και μόνη γυρίζω Και σε σκέφτομαι ενώ ξεσκονίζω σαλαλαλα

2 σχόλια:

kalo paidi alla... είπε...

Χαχαχα είσαι σκέτη καταστροφή. Εσύ κι ο Ντένις τρομερός. Joan la malice. Γιατί όμως 98? Τι έχει αλλάξει από τότε? Αυτά που λες πάντως έχουν μείνει ίδια (μη σου πω και χειρότερα)!

JoaN είπε...

καταστροφ? Μουά? Με νο(ν)! Απο το '98 τι έχει αλλάξει...? αχμ.

Όλα τριγύρω αλλάζουνεεε κι όλα τα ίδια μέεενουννν σαλαλαλα