Παρασκευή, 12 Μαρτίου 2010

Δια λογοι

Είναι απόκριες και ψάχνουμε για ψεύτικα λουλούδια. Στο σημείο που είμαστε είναι μακριά ανθοπωλείο κι έτσι πάμε σ ένα μαγαζί με αποκριάτικα. Ο μαγαζάτορας μορφή, με τιράντες και μπλουζοπουλόβερ στο υπέροχο κόκκινο της φωτιάς! Φάτσα και φωνή, τα υπόλοιπα λεφτά…!

-Καλώς τα κορίτσια! Τι έγινε, η κοκκινοσκουφίτσα ψάχνει για λουλούδια;
-αχαχα(ντοοοοοοοοοινγκ πώς το κατάλαβε τι θέλαμε; Μάντης είναι οεο;) ναι…
-Αχ δεν έχω ψεύτικα! Να μην μοιράζεις εσύ ψεύτικα, να δίνεις αληθινά όλο το βράδυ.

(χμμ τότε η στολή αλλάζει σε Λουλουδού! Αλλά αυτός πώς το κατάλαβε… ααα ναι, αφού κρατάει το καλάθι…)


Πώς πήραμε το καλάθι…

Σε μαγαζί με ήδη δώρων.

-Γεια σας. (έρχεται πριν καν προλάβουμε να μπούμε μέσα)
-Γεια σας, θα θέλαμε ένα ψάθινο καλάθι.
-(Στραβώνει την μούρη της, ζορίζεται, σφίγγεται) Εμ καλάθι… τέτοια εποχή; (γιατί πότε βγαίνουν απ τα δέντρα; πότε είναι τα φρέσκα μα θες?!$$%^) μόνο αυτό… (μας δείχνει ένα χωρίς «χέρια». Χωρίς τίποτα.χο)

Ενώ από πίσω της στο πάνω μέρος ενός ραφιού είναι τρια καλάθια όπως τα θέλουμε.

-Ξέρετε θέλω ένα καλάθι σαν κι αυτά πίσω. Όχι; (όχι;= δεν τα πουλάτε; Να μην τα θέλουμε;)
-(Ξινίζει ακόμα πιο πολύ) και κατεβάζει ένα. Αυτό εδώ;;;;
-Ναι, Ακριβώς! (χαρά που βρήκαμε και δεν θα περπατήσουμε άλλο) Πόσο κοστίζει;
- 5 ευρώ. (Πώς ήξερε την τιμή απ έξω, την στιγμή που αγνοούσε την ύπαρξη του καλαθιού. Να μου πεις μπορεί να μην την αγνοούσε αλλά μπορεί απλά να είχε πρόβλημα δυσκοιλιότητας και να μας έδινε λάθος μηνύματα με το πρόσωπό της) Θέλετε κάτι άλλο;
-Όχι. (αχμ,τι 5 ευρώ κ το άλλο... ανέκδοτο μου θύμισε μ τον κινέζο...)

Διαφορά επαγγελματία και πραγματικά καθαρού, έτσι; Πριν μπεις ξέρει τι θες, ενώ η άλλη δεν ήθελε να πουλήσει ένα καλάθι βρε αδερφέ!



Λοιπόν, δεν θυμάμαι στο θέμα τηλέφωνα πού είχα μείνει, έτσι μπορεί να πω τα ίδια…

Ξεκινάω με τα συμπεράσματα: Ξέρω για την πατάτα, ξέρω τι έκανες πέρσι το καλοκαίρι, δεν με ενδιαφέρει καμία προσφορά καμίας εταιρίας, δεν θέλω κατσαρόλες, δεν δειγματίζω κατσαρόλες, δεν έχω θείο, δεν έχω τόπο- δεν έχω ελπίδα, έχω ατμοκαθαριστή!!!!, υποψιάζομαι ότι είναι μια συγκεκριμένη κυρία που τηλεφωνάει κάθε λίγο και λιγάκι και πουλάει διάφορα προϊόντα. Επειδή είμαι αρκετά σίγουρη ότι είναι η ίδια θα γράψω το όνομα που μου λέει. Γιατί πρέπει να τα λέμε να δούμε τι γίνεται. Κατάλαβα να λες. «Βασιλοπούλου». Ακριβώς, του Βασιλόπουλου η κόρη.Παράλογο;;;;….

- Γεια σαςςςςς! (τύπου πόσο καιρό έχω να σου μιλήσω, σε πεθύμισα)
- Καλησπέρα.
- Λέγομαι μπλα μπλου Βασιλοπούλου.
- Μμμ
- Και κάνω μια ενημέρωση για καθαρά διαφημιστικούς λόγους, για ένα προϊόν μπλου μπλι. Θέλετε να μάθετε;
- Όχι, ειδικά στις 15:30 δεν θέλω να μάθω τίποτα. (άχτι τις έχω που παίρνουν μεσημέρι)
-Α… γεια σας (ξεψυχισμένο, χεσμένο, ενώ την είχα ικανή να μου πει «Μπααα και πότε σε βολεύει να σε πάρω;;;)


Σε μαγαζί με τουριστικά δωράκια…(=τουριστόδωρα) κοιτάμε και κοροϊδεύουμε κρατημένα, με παγωμένη έκφραση στο πρόσωπο. Οι μαγαζάτορες μέσα στη ζέστη. Κάποια στιγμή βγαίνει έξω η γυναίκα.
-Γεια σας. Τι θέλετε;
-Αχ, ευχαριστούμε, απλά χαζεύουμε…
-Και μετά πώς θα φύγετε;
Πάγωμα… εννοεί 1. αν έχουμε αυτοκίνητο; Πώς ήρθαμε; Θέλει να την πάμε κάπου;
2. εννοεί ότι χαζέψαμε και δεν θα φύγουμε «αχαχα» τι, χιούμορ;
-Ε πώς θα πάτε σπίτι σας; Άμα χαζέψετε; Εγώ δεν μπορώ να σας πάω. (και όσο έκανε την πλακίτσα της είχε ένα ύφος… «σου-λέω-την-μεγαλύτερη-εξυπνάδα-που-έχει σκεφτεί- άνθρωπος- και- σου- την- λέω- παράλληλα- που- δεν- αγοράζεις,- αλλά κοιτάς- και- σε- κάνω- να- νιώθεις- χαζός/ή»
-μμμ
-Είχε έρθει ένα πούλμαν με κυρίες και μου λέει μία χαζεύω και τις λέω πώς θα πάτε;
(με δουλεύεις; Μόλις το έζησα τι μου το περιγράφεις με άλλους πρωταγωνιστές?!)

Σταματάω εδώ όσο είναι ακόμα μαξιλάρι…

6 σχόλια:

happypepper είπε...

Ρε συ τζοάν - σαλαλά, πολύ κέφι, πολύ κέφι σου λέω!
Κέφι να σ ακούω να τα λές!
Το φχαριστιέσαι σώψυχα!
Τουλάχιστον όσο ακούς τις κοτσάνες γελάς ή συγχύζεσαι;

Εγώ πλέον δεν εκπλήσσομαι με τίποτα. Η βλακεία είναι διαχρονική και σίγουρα υπερτοπική...

JoaN είπε...

χμμ happypepper, κοτσάνες... άτυχες στιγμές θα τις πω και ναι, γελάω. Ή κρατιέμαι και γελάω μετά :P

Βέβαια στις περιπτώσεις που έχουν ύφος στα τηλέφωνα που θέλουν με το ζόρι να μου μιλάνε για να πάρω φίλτρο νερού, τότε ναι εκνευρίζομαι. Πολύ! (αλλά έχω μπει στη διαδικασία να το διασκεδάζω και αυτό και να τους λέω βλακείες, να δω πόσο μπορούν να τ αντέξουν κ αυτό. Τ αποτελέσματα σύντομα εδώ...!)


Κ πάλι να τονίσω ότι δεν είναι βλακεία, όλοι έχουμε κάποιες άτυχες στιγμές, που κολλάει το μυαλό κ λέμε κουταμάρες, που δεν φερόμαστε νορμάλ κλπ. Απλά επειδή τις ξεχωρίζω και τις καταγράφω όλες μαζεμένες, φαίνονται έντονα (υποθέτω)...

happypepper είπε...

η αλήθεια είναι ότι μπορώνα θυμηθώ και αρκετές δικές μου "ατυχείς στιγμές"...

JoaN είπε...

χαχαχα! Όλοι έχουμε...αρκετές(τελικά)... για λεγ για λεγ!

kalo paidi alla... είπε...

1. Καλά υπάρχει ακόμα κόσμος που φοράει τιράντες? Μήπως είχε ντυθεί κι αυτός λόγω αποκριάς?
2. Χρωστάς το ανέκδοτο με τον κινέζο. ΔΕΝ είναι σωστό να αναφέρεσαι σε ανέκδοτα και να μην τα λες.
3. Τα τηλέφωνα πονεμένη ιστορία. Κρίμα σ αυτόν που τα κάνει (τα έκανα κι εγώ κάποιο διάστημα - με έχουν βρίσει αρκετά).
4. Καλά η τελευταία ατάκα θεϊκή. Σαν το ανέκδοτο που λέει ο άλλος στο μαγαζάτορα "σας πειράζει να χαζέψω λίγο?" -όχι καθόλου! και μετά κάνει το χαζό (βγάλσιμο γλώσσας στο πλάι - χτύπημα αυτιού με το χέρι). Το ότι το επανέλαβε σημαίνει ή ότι είναι πολύ μπροστά σε επίπεδο χιούμορ ή ότι αυτό είναι το μόνο αστείο που ξέρει, το κάνει στον καθένα που έρχεται εδώ και χρόνια και ακόμα χαίρεται το ίδιο όπως την πρώτη φροά.

JoaN είπε...

1. Υπάαρχειιι κι όσο υπάρχουν θα υπάρχει σαλαλα

2. Δε χρωστάω σε κανένανν σαλαλαλα (έχεις δίκιο νόμος κ αυτό)

3. Ωραία ετοιμάζω ερωτηματολόγιο για τα άτομα αυτά. ΘΑ με βοηθίσεις. Ευχαριστώ.

4. Τι τα θες. Δύσκολη η ζωή, σου λέει.