Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2010

Στιγμές, σκηνές δεν και όποτε

Είναι για καφέ, έχουν καιρό να τα πουν και φαίνεται να τις απασχολεί κάτι πολύ. Δεν κοιτάζουν γύρω τους. Οι δύο ηλικιωμένοι από το απέναντι τραπέζι σηκώνονται να φύγουν. Ο ένας έχει φτάσει στην είσοδο κι ο άλλος κοντοστέκεται μπροστά στο τραπέζι των κοριτσιών.
-Αν ήμουν πιο νέος θα σας είχα πάρει και θα φεύγαμε μαζί! (λέει χαρωπά) αλλά τώρα…
-Αλλά τώραααα (του λέει η μια κοπέλα με αντίστοιχο χαρωπό ύφος, κάνοντας παράλληλα μια θεατρική κίνηση με τα χέρια)
-αχχ τώραα, ούτε που τολμάω να το πω!
-αχαχαχα έτσι
-Να είστε καλά κορίτσια! Γεια σας!
-Γεια σας!

Μου έκανε εντύπωση αυτή η σκηνή. Ο κύριος. Ο τρόπος του… τελικά για άλλη μια φορά θα πω ‘δεν έχει σημασία ΤΙ λες, αλλά ο τρόπος που το λες’. Πολλές φορές αλλάζει εντελώς το νόημα…

Ήταν τσικνοπέμπτη, έκανε πολύ κρύο. Κρύο επιπέδου «σπάει το κονσίλερ, δεν βάφει το κραγιόν». Που και που χιονόνερο. Συννεφιά, όλοι να συζητάνε για το πού θα τσικνίσουν, ότι δεν βρίσκουν τελευταία στιγμή, ότι έτσι κι αλλιώς πουθενά δεν είναι ωραία αυτή τη μέρα κλπ κλπ όλη η γνωστή-κλισέ πια, γκρίνια της μέρας ΚΑΙ εσύ να διαλέγεις/αγοραζεις γυαλιά ηλίου και ό,τι άλλο δεις.
Ήταν τσικνοπέμπτη. Σίγουρα. Ήταν η μόνη φορά που το κατάλαβα καλά, αφού στους δρόμους μύριζε παϊδάκια, και περπατούσες ανάμεσα από πυκνά τσικνο-σύννεφα. Δεν το χω ξαναδεί/μυρίσει/τσικνίσει τόσο έντονα άλλη φορά. (σε δύο διαφορετικές περιοχές το τσέκαρα, και όχι δεν ήταν απλά Τζάκι, όπως συνηθίζει να μυρίζει μια μέρα με τόσο κρύο).

Στη στάση, στο τσικνοκρύο, μια παρέα αγοριών περιμένουν και συζητάνε…
Ας πω καλύτερα «χαβαλεδια-ζο-τσακώνονται»
-Ρε μλκααα, μη μου κολάς εμένα ρε
-Α ααα ακου να σου πω (του έχει κάνει κεφαλοκλείδωμα), δεν θα μας το παίζεις κάποιος εσύ επειδή πας κάθε μέρα στο __ (είπε γνωστό γυμναστήριο).
-Ναι, ρε μλκα πάω ρε.
-ξεκολλά μλκα γιατί εγώ έχω μαχαίρι! (αχαχαχα)
-Ε ρε μλκες χαλαρώστε.
-Μα δεν ακούς τι μου λέει! Έχει μαχαίρι λέει ο μλκας!
-Τι το θες? Για την μπριζόλα;
-αχαχαχαχα (ε εδώ γέλαγα κι εγώ φανερά)
-ε ρε Ξεοκολλάτε ρε .

Όσο τα παιδιά μιλούσαν οι δύο έφτυναν συ νε χει α. Και σε ρωτάω πότε ξανάγινε της μόδας το κυριολεκτικό φτύσιμο. Και παλικάρι μου πόσο σάλιο μπορείς να έχεις ώστε να το φτύνεις κάθε δευτερόλεπτο? Σίγουρα ο λαιμός σου δεν σε πονάει και να πόναγες πιο αραιά θα έφτυνες. Επιπλέον, το αποτέλεσμα στον δρόμο δεν θα έκανε μπαμ τη νύχτα μιας και ήταν άσπρο, αλλά θα ήταν πράσινο τουλάχιστον! Πόσο πίσω με πήγε… Κυρίως με άγχωσε γιατί σιγά σιγά θα γινόταν λιμνούλα ή μπορεί και να με πετύχαινε!

-Καλά μλκα σήμερα Τσικνοπέμπτη κανένας δεν ήρθε στο σχολείο! (γιατί?! πήγαν ν αγοράσουν κρέατα?!) Εγκαινίασα το απουσιολόγιο!
-Σοβαρά ρε μλκα;
-Ναι! Έγινα ΕΓΩ απουσιολόγος! Φαντάσου!
-Καλά κι συ δηλ, έβαλες απουσίες;
-Ναι!
-αχαχαχα
-Έχω 14 αδικαιολόγητες.
-Εγώ έχω 45, πρακτικά έχω μείνει. (σίγα το δράμα εσύ…)


Είπαν είπαν είπαν πολλά, που δεν θυμάμαι. Έφτυσαν ακόμα περισσότερο, που το θυμάμαι. Αλήθεια, πώςςςςςςςςςς το κάνουν; Μαζεύουν σάλιο επίτηδες για να χουν να φτύσουν? Θέλω να μάθω.


5 σχόλια:

kalo paidi alla... είπε...

Πόσο χρονών ήτανε οι φτύστες? Θυμάμαι κι εμείς φτύναμε στο γυμνάσιο όλη την ώρα. Ήτανε μαγκιά. Δυστυχώς δε θυμάμαι πού το βρίσκαμε τόσο σάλιο.
Άραγε η μόδα κάνει κύκλους ή είναι γενετικά προκαθορισμένο να φτύνεις όλη την ώρα όταν γίνεσαι 14?

JoaN είπε...

Είπαν διαφορες ηλικίες 16, 17,5, 18.
Ακριβώς κι εγώ στο γυμνάσιο θυμάμαι να επικρατεί αυτή η συμπεριφορά. Άρα, τι μας λέει αυτο? Ότι μάλλον φέτος έγινε της μόδας σε παιδιά 17-18 ετών. Ή ότι για κάποιο λόγο οι επόμενες φουρνιές ωριμάζουν ΑΚΟΜα πιο αργά!!!

happypepper είπε...

Kάποιοι ωριμάζουν απότομα,
και ακόμα χειρότερα,
κάποιοι σαπίζουν απότομα!
Καλημέρα!

JoaN είπε...

ωχ ωχ αυτό το "σάπισμα", με μύγιασε κομμάτι! :s

Maria είπε...

φτου να μη σε ματιασω κοριτσι μου!τι ωραια που τα λες....φιλακια..απλα..Μ Μπ.