Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2010

Η Ιωάννα πάει για κούρεμα Ξα ΝΑ!

Τελικά είναι δύσκολο να κρατηθώ για δεύτερη φορά… Ε ναι,λοιπόν, πήγα σ’ αυτόν τον κουραστικό χώρο που πρέπει κανείς να πάει προκειμένου να βλέπει και να βλέπεται. Που υπάρχουν υπερβολικά πολλές γυναίκες, που μιλάνε υπερβολικά πολύ όλες, είναι άκρως διαχυτικές και λένε όλα τα οικογενειακά τους. Βέβαια οι βρεσιόν των οικογενειακών είναι όσο γίνεται ωραιοποιημένες, αλλά αυτό το ξέρουν όλοι και δεν τους αφορά. Ούτε οι ιστορίες αυτές τους αφορούν, αλλά κάτι πρέπει να λένε. Με το ζόρι.

Ε όλο αυτό είναι το χειρότερό μου. Μπαίνω μέσα και περιμένω ήρεμα μέχρι να έρθει η ώρα να φύγω. Θέλω να με κουρεύουν και να μην ασχολούμαι να λέω για τον καιρό ή για τη σχολή ή για τα προβλήματα που όλοι έχουμε και τι τα θες έτσι ειν η ζωή.

Ένας ακόμα διάλογος με τον τύπο που με λούζει (βλακεία μου, γιατί στον προηγούμενο είχαμε και ανέκδοτα, χοουχουυυ):

Γεγονός: περιμένω να έρθει η σειρά μου, αλλά ζαλίζομαι, νιώθω γενική αδυναμία και σβήνω, χάνομαι.

-Γεια
-Γεια
-Τι έχεις;
-Ζαλίζομαι
(και φυσικά κάνει το αστείο που δεν έπρεπε να κάνει γιατι-δεν-είναι-αστεία-αυτά)
-Α δεν είναι κάτι, εγώ νονός!
-Α ωραία. Τώρα με ηρέμισες.
-Να σου φέρω μια πορτοκαλάδα; Κάτι;
-Όχι, ευχαριστώ (μου ερχόταν και εμετός και το στομάχι χάλια), άμα λιποθυμήσω φέρ’ την μετά.
-Γιατί κάνεις έτσι, αφού είπαμε θα το βαφτίσω.
-Ναι… σωστά. Το νερό γιατί είναι κρύο;
-Ε… γιατί κάνει καλό στην κατάστασή σου.
-αχαχαχαχα
-(αρχίζει μια «κ καλά επιστημονική εξήγηση, πώς το κρύο νερό βοηθά στη ζαλάδα, αυτοσχεδιάσε και πέταξε λέξεις όπως: ) αιμοφόρα αγγεία … (κ δεν θυμάμαι καθόλου τι άλλο)
-αχαχαχα τι μαθαίνει κανείς…
-Ε καλά τώρα… Είσαι λουσμένη;
-Όχι.
-Α ωραία έχουμε μέλλον.
-Ωχ Θεέ μου. (με χαμόγελο-πια, λέμε κι άλλες χοντράδες και δεν πειράζει το χω τσεκάρει)
-αχαχαχ μη κάνεις έτσι, εντάξει δεν μιλάω. … Πάντως να ξέρεις, πίσω από το χαμόγελο κρύβονται οι πιο μελαγχολικοί άνθρωποι. (αχαχαχ άκου τώρα! Εμένανε θα μου πει! Εμένανε!)
-μμμ
-(συνεχίζει να μιλάει γρήγορα όπως το συνηθίζει) βέβαααιααα δε το ξέρεις; Και Τσάρλι Τσάπλιν ήταν ο πιο μελαγχολικός άνθρωπος. Και άλλοι σπουδαίοι κωμικοί…
(δεν μιλάω άλλο. Δεν μπορώ, αυτός επιτέλους κάνει το σωστό μασάζ, κάποια στιγμή σταματάει, ανοίγω τα μάτια. Με κοιτάει)
-Ήθελα να δω αν προσέχεις.(και συνεχίζει)
(ύστερα πρέπει να είπε κάποιο άλλο αστείο περί εγκυμοσύνης γιατί μετά ρώτησε)
-Πώς τον λένε;
-Δημοσιογράφος;
-Ε ναι, βασικά θα ήθελα να γίνω! Αλλά θα ήθελα να πηγαίνω στον πόλεμο και να κάνω ανταποκρίσεις από εκεί.
-Α δηλαδή όχι, κουτσομπολιά και φλωριές;
-Όχι, φλωριές. Σε πολέμους, έτσι να πηγαίνω. Ή να πηγαίνω για ρεπορτάζ για το νάσιοναλ Τζεογκράφικ! Να πηγαίνω στην Αφρική, στον Αμαζόνιο, άνω Στούπα, κάτω Στούπααα. (τα έλεγε όλα αυτά με ύφος ενθουσιώδες κι ονειροπόλο)

(από εκεί δεν θυμάμαι πώς πέρασε στο θέμα «να αφήσεις την Ελλάδα και να πας να μείνεις έξω»)
-Το έχεις σκεφτεί; Θα πήγαινες;
-Ναι.
-Κι εγώ, έχω και μια φίλη μου που μένει εκεί μπλα μπλα μπλα
είπε είπε άκουγα έλεγα μια λέξη. Πέρασε ένα τέταρτο για δυο χέρια λούσιμο και κρέμα!

Κι ένα κομμωτριάκιι σαλαλαα

5 σχόλια:

kalo paidi alla... είπε...

Καλά αυτό το παλικάρι μόνο αυτό κάνει εκεί μέσα? Λούζει τον κόσμο? Και όταν τον ρωτάνε τι δουλειά κάνεις αυτός τι απαντάει? Λούστης?

Άλλη κλισέ απάντηση στο ζαλίζομαι: Μήπως έχεις έλλειψη σιδήρου? Να πας να κάνεις εξετάσεις αίματος/να τρως μοσχαράκι και συκωτάκια/φακές/σπανάκι κλπ κλπ...

Stepas είπε...

"Θέλω να με κουρεύουν και να μην ασχολούμαι να λέω για τον καιρό ή για τη σχολή ή για τα προβλήματα που όλοι έχουμε και τι τα θες έτσι ειν η ζωή." -> Πόσο δίκιο έχεις! Πολύ βαρετό πράγμα αυτές οι κουβέντες που πρέπει να ειπωθούν ντε και καλά όταν πάει κανείς για κούρεμα (αν και ομολογώ ότι είμαι τόσο μουντρούχος όταν πάω για κλάδεμα που έχω καταφέρει πολλές φορές να μην ανταλλάξω ούτε κουβέντα όσο είμαι εκεί μέσα).

Καλό αυτό το παληκάρι τι "αστεία" είναι αυτά που κάνει;

Καλημέρες.

JoaN είπε...

kalo paidi alla..., κι άλλα κάνει.Μιλάει!!!! Αλλά μια χαρά δουλειά είναι. Αληθινό κλισέ: καμία δουλειά δεν είναι ντροπή!

Stepas, κοίτα το μόνο εύκολο για μένα είναι να μην μιλάω. Απλά τα δεδομένα άλλαξαν μια μέρα που βρεχε που άρχισε να μου μιλάει ο τυπάκος μας. Κι έτσι άρχισαν και τα τριχοποστς!

κλισέ-χιούμορ και γι αυτό ξεπερνίεται...

Χρήστος είπε...

Γιαυτό εγώ κουρεύομαι μόνος μου :p

(btw η γιαγιά μου είναι από τη Στούπα!)

JoaN είπε...

Τυχερός. Απλά! (αχαχαχαα χαιρετισμούς στη γιαγιά, θα της στείλω τον τρομερό ανταποκριτή χο)