Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2010

Πωλήτριες, πελάτισσες και άλλες ιστορίες

Προσοχή: Ακολουθεί ένα ανούσιο σεντόνι για τις κρύες μέρες του Γενάρη.


-Γεια σας.

-(κλείνει βιαστικά το τηλέφωνο) Γεια σας.

-Μια αλλαγή θέλω να κάνω…

-Α μάλιστα. Δεν σας έκανε; (καλά χαλάρωσε δεν μου το πήρες εσύ, ούτε το έραψες)
-Όχι, ήταν κοντά τα μανίκια κι άμα πιει κιόλας…
-ΔΕΝ ΘΑ ΠΙΕΙ.
(κι αν πιει τι θα κερδίσω?!)
…ε δες τι θες και πες.
-Ωραία.

Χωρίς να ξέρω την ταξινόμηση του εμπορεύματος ( βλέπω σχέδια κ χρώματα και νούμερο βρίσκουμε; Ή ό,τι βλέπω στις κρεμάστρες και τίποτα άλλο;) και το ποσό που πρέπει να καλύψω …

-α, μήπως έχετε ίδια αλλά ένα νούμερο μεγαλύτερη;
-Όχι.
Κοιτάω, κοιτάω
-Αυτό το παντελόνι; (ρώτησα εύγλωττα, εννοώντας έχετε το σωστό νούμερο)
-Όχι (αμετακίνητη απ το πισί της και με ύφος που άρχιζε να μην με πείθει)
-Δηλαδή, ό,τι νούμερα βλέπω εδώ. Μόνο αυτά είναι; (εννοώντας γενικά, να ξέρω να μην την ρωτάω)
-Ναι.
Έφτασα στην άλλη άκρη του μαγαζιού
-Αυτό μπορώ να το δοκιμάσω;
-(κάνει την τάχα μου ευγενική γκριμάτσα «τι είπες?»)
-Να το δοκιμάσω αυτό, θα μου κάνει;
-Ναι

Δεν. Σαν καλό παιδί που είμαι το έβαλα πάλι στην κρεμάστρα και συνέχισα να κοιτάω.
-Συγνώμη πόσο είναι το ποσό που πρέπει να κοιτάω;
-Μ;
-Το ποσό, πόσο είναι;
-(με αργές νωχελικές κινήσεις πιάνει το ρούχο, το ξαναφήνει χωρίς να δει την τιμή κάπου και προσπαθεί να θυμηθεί στο περίπου) ε 50, 53…

Πολλά ρούχα δεν είχαν πάνω τους νούμερα και τιμές, σαν να ήταν αλλαγές από δώρα που όταν τα έβαλε πάλι στις κρεμάστρες δεν μπήκε στον κόπο να βάλει νέα καρτελάκια.

Δοκίμασα αρκετά, πήγαινα βόλτες στο μαγαζί μέχρι να βρω καθρέφτη, μιας και δεν έμπαινε στον κόπο να κάνει στην άκρη κάτι κρεμάστρες ώστε να μπορέσω να κοιταχτώ στον κοντινότερο καθρέφτη. Τα έβαζα όλα στη θέση τους, δεν έμπαινα στον κόπο να ρωτάω τίποτα. Ήθελα να φύγω τρέχοντας και να τις χαρίσω και τα 50 ευρώ. Μου άρεσαν λίγα πράγματα και αυτά τα λίγα δεν μου έκαναν.

Κάποια στιγμή, είπα στον άλλο μου εαυτό: η ώρα περνάει ΒΡΕΣ ΚΑΤΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ.
Της δείχνω ένα γκρι ζακετομπλουζόπραγμα
-Αυτό το έχετε στο m?
-Να δω.
(ώπα έχει κι άλλα νούμερα δηλ… )
πάει αργεί ώρες, ώρες όμως!!!!
Όχι. (και επιστρέφει στη θέση της)

Προσπαθώντας να κρατήσω την ψυχραιμία μου, άρχισα να δοκιμάζω τα πάντα αδιακρίτως νούμερου, χρώματος, τιμής, γούστου. Όσο δοκίμαζα και τα ξανάβαζα στην κρεμάστρα, ήμουν έτοιμη να ξεσπάσω σε νευρικά γέλια. (όσο το ξανασκέφτομαι έπρεπε, θα με πέρναγε για τρελή και θα τρόμαζε και θα με εξυπηρετούσε) Ξαφνικά βρήκα αυτό το γκρι που ήθελα, και έψαξε και δεν το βρήκε σε m, σε μαύρο! Όλεεεεεεεεεεεεε, τιμή να δώ τιμή … 43. Φτουυυυυυυυυυυ!

Και ξαφνικά από κει που ήταν μόνη στο ταμείο της και δεν μου έδινε σημασία, γυρίζει:

-Ναι, το μαύρο ήταν σε m και η ρόμπα που βάλατε ήταν L σε M την έχω σε φούξια μόνο και ίσως και σε άσπρο.
(Τινννννννννννν! το σχόλιό της έπρεπε να γίνει δέκα ρούχα πριν- προσπερνάω ό,τι άκουσα και αρκετά έντονα ρωτώ: )
- Λοιπόν, σε αυτό το παντελόνι έχετε σε ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΧΡΩΜΑ σε M?
-Ε έχω δύο σχέδια σε ποιο παντελόνι θέλετε;
-Σε όποιο να είναι!!!!!!!!!!!!!
-Πάω να δω

Είδε, έφερε, μου άρεσε, τα πήρα. Έδωσα και παραπάνω. Και ενώ είχα τόοοσηη όρεξη να ψωνίσω και να πάρω κι άλλα από εκείνο το μαγαζί, πράγμα σπάνιο για μένανε, μου τη χάλασε έτσι απλά, κάνοντας ΤΙΠΟΤΑ.

Συνέχισα, με νεύρα κρόσσια (οκ, είμαι και οξύθυμη τα έχουμε ξαναπεί)και είχα αγώνα καθώς έπρεπε να πάω σε μαγαζί καλλυντικών.

Γι αυτό το θέμα πρέπει να κάνω άλλο ποστ… συνοπτικά λέω, για αν δεν ξέρεις ότι δύσκολα φεύγεις ήρεμη από τέτοιο μαγαζί, καθώς οι πωλήτριες στην κάθε εταιρία έχουν κάποια βασικά χαρακτηριστικά:

(οι περισσότερες και απέναντί μου, Ε! μπορεί σ άλλη μαgniτσα να είναι μια χαρά)

Έχουν ύφος, τα ξέρουν όλα, υποστηρίζουν και ανακρίβειες βγάζοντάς σε ηλίθια, ποτέ το πρόσωπό σου δεν είναι αρκετά καλό, πάντα θα θέλει 5-6 κρέμες παραπάνω, σε κάνουν να νομίζεις ότι έχεις αχρωματοψία, ότι το περλέ δεν είναι περλέ αλλά ματ,

σου κάνουν μάθημα για το πώς πρέπει να μπει το κραγιόν σωστά= 1.βάζουμε μολύβι πιο σκούρο απ το κραγιόν για το περίγραμμα…-
(η ίδια έχει το αηδιαστικό πιο σκούρο περίγραμμα)
-μα δεν μου αρέσει το πιο σκούρο περίγραμμα
(αρχίζει να αφρίζει κ να κοκκινίζει, να κάνει απότομες και σπαστικές κινήσεις, πραγματικά τρόμαξα κι απομακρύνθηκα να μην με φτάνει)
κ.ό.κ.

Είχα σκοπό ν αλλάξω εταιρία, μαζεύω τα κουράγια μου, πλησιάζω. Αυτή στρογγυλοκάθεται κάτω.

-Γεια σας. Θα θέλατε βοήθεια;
-Ναι, θέλω ένα κονσίλερ.
-Μισό λεπτό, παρακαλώ. (σηκώνεται)
-Βεβαίως.
-Υγρό ή στικ;
-Στικ. (δίνω χεράκι)
δοκιμάζει ένα…
-Υπάρχει αυτό εδώωω που είναι με χρώμα (μια ροζ αηδία και είπε κ ένα χαριτωμένο ποίημα υπεράσπισης για το απαίσιο αυτό κονσίλερ) και αυτό…(τέλειο αυτό ακριβώς που ήθελα.) Ναι αυτό είναι.
-Ναι, συμφωνούμε.
-Θέλετε κάτι άλλο.
-όχι.
Γεια σας. Κλπ.

ΑΠΙΘΑΝΟ?ΑΝΕΛΠΙΣΤΟ! ΜΕΣΑ ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΕΙΧΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΤΟ ΑΛΙΣΒΕΡΙΣΙ ΚΑΙ ΒΓΗΚΑΜΕ ΑΛΩΒΗΤΕΣ και οι δύο!

2 σχόλια:

kalo paidi alla... είπε...

Ψώνια < 30 λεπτά: υποχρέωση που αναβάλλεται μέχρι να μην πάει άλλο (να μην έχω παντελόνι να βάλω πχ)
Ψώνια > 30 λεπτά: ούτε στο χειρότερο εχθρό μου!!

JoaN είπε...

Ναι, αυτό είναι! Πώς δεν το χα σκεφτεί νωρίτερα.... μέσα στις πατέντες σου/αγγελίες σου να προσθέσεις και τον άνθρωπο που θα ψωνίζει αντί για σένα ό,τι θες! πω πω πωωωω τέλειο θα είναι!