Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2010

Παπούτσια δεν μου πήρε για το χορό

Γόβα στιλέτο, μπαλέτο οι φόβοι τα φίδια στα σάπια σανίδια σαλαλλα

Η (Η τέχνη ή ) ομορφιά θέλει θυσίες.
Θέλει; Και αυτή πες θέλει, εσύ θες; Όχι, πάντα. Σπάνια παίρνεις τα ρίσκα σου. Και ποια θυσία ποια θυσία έχει κάνει αυτή για σένα; Καμία.
Όπως και να χει ότι έγινε έγινε. Και κάθε εμπόδιο για καλό. Φαινομενικά άσχετο γι αυτό μη δίνεις σημασία.

Μπρος στα κάλλη τι ειν ο πόνος και τίνος ειν τ απάνω απάνω.

Τις φόρεσα. Ήταν τέλειες. Όπως σου έχω γκρινιάξει στο παρελθόν, έχω δυσκολευτεί πολύ να βρω γόβα που να μου αρέσει και να είναι στο νούμερό μου ακριβώς, χωρίς να χρειάζεται μισούς πάτους και τα ρέστα.

Και σε αυτό το σημείο πρέπει να ενημερώσουμε τις φίλες που μόλις ήρθαν στην παρέα μας ΝΑ ΜΗΝ ΠΙΣΤΕΨΟΥΝ ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΠΩΛΗΤΡΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΤΗΣ ΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΟΝ ΠΑΤΟ ΑΠΟ ΣΙΛΙΚΟΝΗ ΚΑΙ ΟΛΑ ΘΑ ΤΗΣ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι στο κάθε βήμα όλα θα κάνουν το πρόγραμμά τους, πρώτα ο πάτος, μετά το πόδι, μετά το παπούτσι.

Ήταν τέλειες. Ήταν ακριβώς στο νούμερό μου, αλλά εντάξει ήταν λίγο πιο ψηλή από τα κανονικά για την εποχή επίπεδα. Ε και; Αλλάζω και λάμπες χωρίς σκάλα. Χο. Σκέφτηκα… θα με χτυπήσουν, μιας και δε φοράω γόβα κάθε μέρα, αλλά με οποιοδήποτε καλό παπούτσι το ίδιο θα συνέβαινε. Και εδώ πάνε τα σπάνια ρίσκα και από πάν κι άλλοι.

Τσουκου Τσουκου Τσουκου ισορροπία, τσίρκο αναμμένο είν ο τόπος και μεις σκοινοβάτες σ αυτό το σκοινί σαλαλα, κι όπως φεύγουνε οι ώρες η ορθοστασία συνεχής και όταν ήρθε η ευλογημένη στιγμή να βγάλω τα εκπληκτικά πατούμενα και ν αλλάξω όροφο…
Δυσκολία και λαχτάρα θα με νοιάζομαι.

Αχχχ να σουν από μια μεριά να το βλεπες. Όσοι ήταν, περάσανε καλύτερα απ ότι την υπόλοιπη βραδιά.

Εντάξει στην αρχή θα μου πεις λογικό, να μην μπορείς να κάνεις καμία κίνηση γιατί όλο το πόδι πόναγε και ήταν μουδιασμένο. Ωραία, να σου σημειώσω ότι ΔΕΝ με χτύπησαν πουθενά. Κουφό και άκρως ενθαρρυντικό.

Όμως, όσο πέρναγε η ώρα και ακόμα και στον ύπνο μου κατάλαβα ότι μερικά δάχτυλα δεν τα ένιωθα καν!!! Σου λέει, πιέστηκαν τα νεύρα και κάνε ποδόλουτρα με αλατόνερο. Αλάτι χοντρό. (αν δεν, τότε αλάτι ψιλό, έχασα τη μάνα μου και πάω να τη βρω, παπούτσια δε μου πήρα για το χορό σαλαλα… και τελικά να σου πω καλύτερα ξυπόλητη…)

Είναι πολύ ανατριχιαστικό να περπατάς και να νιώθεις δάχτυλα-κενό-δάχτυλα. Και είναι και τρομαχτικό να κρατάει όλο αυτό 4 μέρες και συνεχίζουμε να μετράμε.

Συμπεράσματα:
-εγώ φταίω, που άκουσα ότι οι απόκριες είναι νωρίς φέτος και βιάστηκα.
-Γοοοβεςς χαρίιζωω καιι δε με νοιάααζειι ….
-Για 2010 ευχές δεν ξέρω, αλλά τα δέκα δαχτυλάκια μου τα θέλω.
-Φυσικά μπορούμε ν αλλάξουμε και το "Θα γελάει και η κουτσή ΜΑρία." (όπου Μαρία, βάλε Ιωάννα :P)


Ομορφιά: -Θέλω θυσίες.
Ιωάννα: - Θέλε.

Κι αν ξυπόλητηηηη χορεύωωωω σααλαλαλαλα
Κι όμως κάποτεε θα μπειι στα δικά μου τα παπούτσια και τον άκυρο καημό μου θα γευτεί σσαλαλα

___________________________________________________

Πάμε αυτό το τραγούδι όσο πιο δυνατά γίνεται. (έχω κολλήσει τις τελευταίες εβδομάδες, το ανακάλυψα ακούγοντας ξανά το σάουντ τρακ της ταινίας "Πεθαίνοντας στην Αθήνα"!
Βόλτα
κλακκκ
Στίχοι: Σταμάτης Κραουνάκης
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Πρώτη εκτέλεση: Ρίτα Αντωνοπούλου


Τρομάζω
Τα όνειρα πειράζω
Τρομάζω
Για να’ μαι ειλικρινής
Φωνάζω
Νομίζω πως του μοιάζω
Φωνάζω
Μα είναι διαφανής

Κάτι αισθήματα βαριά
Σχολάν’ τα μεσημέρια
Και μου πετάνε στην καρδιά
Κανέλες και πιπέρια
Όχι δε θέλω συνοδό
Θέλω να βγαίνω μόνη
Μ’ ένα παλτό πολύ παλιό
Με φόδρα που ξηλώνει

Τρομάζω
Τα όνειρα πειράζω
Τρομάζω
Για να’ μαι ειλικρινής
Φωνάζω
Νομίζω πως σου μοιάζω
Φωνάζω
Μα είσαι διαφανής

2 σχόλια:

kalo paidi alla... είπε...

Καταρχήν Χρρρρόνια Πολλάαα για τη γιορτή σου! Σου χω πάρει και δώρο! Ένα καταπληκτικό τηλέφωνο hello kitty!
Όσο για τις γόβες:
αν για να πάρεις 5 δάχτυλα σε ύψος φορώντας το τακούνι χάνεις 5 δάχτυλα απ τα πόδια σου τότε μπρος στον πόνο τι ειν τα κάλλη...

ΥΓ Ομορφιά: -Θέλω θυσίες.
Ιωάννα: - Θέλε.
χαχαχαχαχαχααααααχχχχαχαχ θεϊκό!!

JoaN είπε...

Καταρχήν, σ ευχαριστώωω, αχ δεν ήταν ανάγκη, τι πήγες κι έκανες! χαζομάρες κ.ο.κ. (κλισέ απαντήσεις σε ευχές και δώρα)

Δεν ήταν το θέμα το ύψος. Ας μην την αλλάξω την λάμπα ποτέ, στο κάτω κάτω της γραφής τσάμπα έκαιγε. ουυυφφφφ...