Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2009

Θέατρο στο Κτήριο!!!

προσοχή : http://www.youtube.com/user/kikadot#p/u/2/rBZoSzR0cg4
http://www.oldstage.gr/

http://www.eventsguide.gr/site/article.php?aid=8111

http://www.economist.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=6443:2009-09-23-09-54-35&catid=19:venues&Itemid=23

(Πήγα, τα είδα, τα προτείνω. Θα επανέλθω με λεπτομέρειες)->
-Χάνσελ και Γρέτελ -> πάρα πάρα πολύ ωραία διασκεύη και μοναδική σκηνοθεσία. Με το ζόρι δεν έκλαψα.
-PR -> τέλεια η ιδέα να περιφέρεται ο θεατής και να κάθεται σε όποιο δωμάτιο θέλει για όσο θέλει, αλλά τα κείμενα των ηρώων δεν με ξετρέλαναν.
Παρ'όλα αυτά αξίζει να πας .... Α και αυτή τη φορά κάθεσαι αν θες. (βλέπε προηγούμενα θεατροπόστς)
Χάνσελ και Γρέτελ (κλακ)

5/11 με 27/12 (Εν. 9μμ)

Μια διαφορετική, σύγχρονη και αλληγορική διασκευή του παραμυθιού, όπου τα δύο αδέρφια χάνονται στη σκληρή πραγματικότητα ενός κόσμου που ζει στην "εποχή των γουρουνιών"

Όταν οι γονείς τους θα τους αφήσουν στην φασαρία των αισθήσεων ενός λούνα παρκ, τα παιδιά θα ακολουθήσουν έναν παράξενο, ευγενικό κύριο, που τους υπόσχεται να τα επιστρέψει σπίτι. Ο κύριος αυτός είναι ο ιδιοκτήτης ενός από τα μεγαλύτερα και πιο χλιδάτα εστιατόρια. Αυτό που κάνει το εστιατόριο, όμως, να ξεχωρίζει είναι η μυστική συνταγή ενός πιάτου με δύο είδη κρεάτων, χοιρινό και…

«Μια φθορά κι' έναν καιρό, έξω απ' τη μεγάλη πόλη βρισκόταν το μεγαλύτερο χοιροστάσιο που έχεις δει ποτέ. Περιμετρικά, υπήρχαν φτωχικά σπίτια φτιαγμένα από τομάρια γουρουνιών, πέτρες και ξύλα. Εκεί έμεναν οι οικογένειες των αντρών που δούλευαν στο χοιροστάσιο.

Το μεροκάματο μικρό. Το αφεντικό δε συμπαθούσε καθόλου τις γυναίκες γι' αυτό και το χοιροστάσιο απασχολούσε μόνο άντρες.

"Δεν κάνουν αυτές», έλεγε.

Ο Χάνσελ και η Γκρέτελ ήταν δυο αδέλφια πολυαγαπημένα.

Ο πατέρας τους εργαζόταν στο χοιροστάσιο. Η μητέρα τους εργαζόταν κατά κύριο λόγο στο μυαλό της. Εργοστάσιο ιδεών.

Η πείνα καμιά φορά αβάσταχτη. Υπήρχαν βράδια που η οικογένεια έκανε δίαιτα. Γενικά αυτές εκεί οι γουρογειτονιές ζούσαν στην απόλυτη φτώχια."

Οι δύο εξαιρετικοί ηθοποιοί Φανή Σπυριδάκη και Χάρης Αττώνης, επωμίζονται το σύνολο των χαρακτήρων που παρουσιάζονται στο έργο ενώ ο DJ Tareq μιξάρει ζωντανά τις μελωδίες του Χρίστου Θεοδώρου.

Συντελεστές:
Κείμενο: Διαμαντής Γκιζιώτης
Σκηνοθεσία-Σκηνογραφία*: Γρηγόρης Χατζάκης(*Τα σκηνικά βασίζονται σε μία ιδέα των Δ. Βαρβαντάκη και Γρ. Χατζάκη.)
Επιμέλεια Κίνησης: Φρόσω Κορρού
Μουσική: Χρίστος Θεοδώρου
Ηλεκτρονική επεξεργασία/μίξη: Tareq Souleiman
Βοηθός Σκηνοθέτης: Δημήτρης Βαρβαντάκης

Παίζουν:
Φανή Σπυριδάκη

Χάρης Αττώνης

Διάρκεια : 70 λεπτά

PR
5/11 με 31/1 (Εν. 10μμ)

Μια ψυχαναλιτική προσέγγιση πάνω στην εικόνα και την προσωπικότητα, το είναι και το φαίνεσθαι...
Αφετηρία, τέσσερις χαρακτήρες που συναντάμε στη λογοτεχνία ή τον κινηματογράφο, οι οποίοι στη διάρκεια ενός γενικού black-out, χάνοντας στο σκοτάδι την «εικόνα» τους, αποκαλύπτουν τα πιο απόκρυφα και σκοτεινά στοιχεία του χαρακτήρα τους, αυτά που «δεν θα έπρεπε να βγουν ποτέ στο φως».
Κάθε χαρακτήρας βρίσκεται σε διαφορετικό δωμάτιο μέσα στο ΚΤΗΡΙΟ κι ο θεατής έχει τη δυνατότητα να περιηγηθεί με τη βοήθεια φακών σε όλους τους χώρους, επιλέγοντας τα δωμάτια που θέλει να παρακολουθήσει και το χρόνο που θα παραμείνει σε αυτά, έχοντας παράλληλα τη δυνατότητα να φωτίσει τα σημεία που θέλει, καθώς και να παρέμβει στη δράση...
Στις τέσσερις αυτές παράλληλες και αλληλένδετες δράσεις στο χώρο, προστίθενται άλλα τρία δωμάτια: ένα στο οποίο βρίσκονται συντελεστές της παράστασης -οι οποίοι αυτοσχεδιαστικά επιχειρούν σε θεατρικό χρόνο να κρατήσουν τους πραγματικούς χαρακτήρες τους- και άλλα δύο δωμάτια - έκπληξη, όπου ο κάθε θεατής πειραματίζεται με την δική του εικόνα και προσωπικότητα.
Στόχος είναι, εν τέλει, μέσα από αυτή τη διαδρομή, ο κάθε θεατής να «σκηνοθετεί» την παράσταση που θα δει.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Σύλληψη - Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Χατζάκης
Κείμενο: Γρηγόρης Χατζάκης - Διαμαντής Γκιζιώτης
Μουσική: Jimmy Jib
Βοηθός Σκηνοθέτης: Δημήτρης Βαρβαντάκης

ΠΑΙΖΟΥΝ:
Χάρης Αττώνης, Βάλη Μαυρίδη, Νίκος Πλυτάς, Φανή Σπυριδάκη

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2009

Βγαίνω μια βόλτα στην Αθήνα...

Προαστιακός.
Ναι, δεν έχω ταξιδέψει με προαστιακό πολλές φορές κ έτσι ακόμα κάθε φορά που μπαίνω παρατηρώ κάτι διαφορετικό και σίιιιγουρα αστείο. Μέχρι στιγμής τα συμπεράσματα είναι:
-ότι δεν έχει πολύ βοηθητικές ταμπέλες και λείπει χάρτης των υπόλοιπων γραμμών απ τις αποβάθρες.
-ότι ο κόσμος που τον χρησιμοποιεί… (όχι ακόμα δεν έχει ωριμάσει αυτό το συμπέρασμα σσσσσσς)
-ότι η κυριούλα που λέει «μπλα μπλα μπλα προσοχή στο κενό μπλα μπλα μπλα» τη λέξη κενό(στην ελληνικέ ΒΕΡΣΙΟΝ) την χρωματίζει πολύ …τσαχπίνικα; Αθώα; Χαρούμενα; Που με κάνει να ξεσπάω σε γέλια όσο τσαντισμένη ή στεναχωρημένη κι αν είμαι.
-ότι (και σε συνδυασμό με την απάνου παύλα) επικρατεί μια παράξενη ηρεμία μέσα στον συρμό, που είτε γελάς είτε απλά μιλάς σε κανονική ένταση νιώθεις ότι δεν πρέπει. Νιώθεις σαν να είσαι σε βιβλιοθήκη, ή στο σπίτι κάποιου που μέσα κοιμάται το μωρό.

(Και σε αυτό το σημείο καταθέτω ότι την ίδια ηρεμία συναντάς στο αεροδρόμιο στις αίθουσες που περιμένεις για το τελευταίο τσεκάρισμα πριν μπεις στο αεροπλάνο. Εκεί μέχρι να πας στην πύλη που θες, περνάς πολλές και σου βγαίνει ότι πρέπει να τις διασχίσεις νυχοπατώντας!)


-ότι στις αποβάθρες έχει πάρα πάααρα πολύ φασαρία και δεν ακούς τι πο τα σε περίπτωση που προσπαθείς να μιλήσεις στο κινητό ς.

Κατάθεση υπολοίπων:

Είναι τόσοο ωραία να περπατάς στην ηλιόλουστη Αθήνα και να περάνει από δίπλα σου ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, που κρατάει μια σακούλα με φρεσκοκομμένο καφέ. (είναι οι φορές που χαίρεσαι για την τέλεια όσφρησή σου. Είναι οι φορές που θες ν αλλάξεις ρότα και να τους ακολουθήσεις προκειμένου να μυρίζεις συνέχεια καφέ)

Στο ταμείο…
-Με απόδειξη ή τιμολόγιο;
-Χωρίς.

Στο μετρό…
Ένας ηλικιωμένος μπαίνει στον συρμό και στην καρέκλα απέναντί μου βάζει μια εφημερίδα. Την προσαρμόζει ακριβώς στην μία γωνία της καρέκλας. Περισσεύει ένα κομμάτι ακάλυπτο. Κάθεται όσο μπορεί πάνω στην εφημερίδα.
Κάνει κάτι μορφασμούς με το πρόσωπό του. Κάποιον μου θυμίζει. Κάποιον στιχουργό… δίπλα κάθονται δύο αγόρια και μιλάνε. Ο ένας έχει μακρύ μαλλί. Αλλά το κακό μακρύ μαλλί….. ψιλοαραιό, σπαστό, σαν ταλαιπωρημένο βρε αδερφέ.

Πλησιάζει η στάση μου, σηκώνομαι, μαζί μου σηκώνεται το αγόρι με το κοντό μαλλί. Και λιιιιιγο πριν ανοίξει η πόρτα ακούω τον κύριο με την εφημερίδα στη γνωστή του φυσιογνωμία να λέει στο άλλο αγόρι με το μακρύ μαλλί:
-Είστε φοιτητής ε; (ρώτησε ευγενικά και κεφάτααααα)
-μμ (το παιδάκι έμοιαζε να τα χει κάνει πάνω του και έγνεφε νευρικά, γυμνάσιο να πήγαινε…)
-Ξέρετε γιατί είναι έτσι το μαλλί; Γιατί το μαλλί είναι σαν το μακαρόνι.
-..
-.. όπως το μακαρόνι.. …

(Τι συνέβαινε μέσα στο μυαλό μου την ίδια στιγμή:
Να κατέβω; Όχι, κάτσε κάτσε ν ακούσω. Θα σταθώ εδώ στην πόρτα και την τελευταία στιγμή θα βγω, α δεν γίνεται θέλουν να βγουν από πίσω μου και να μπουν κι άλλοι. Σαν το μακαρόνι; Μα θέλω ν ακούσω, θέλω να δω που το πάει. Να κατέβω στην επόμενη και να γυρίσω πίσω; Δεν θα προλάβω. Σνιφ)

...και βλέπω φάτσες γελαστέες, θα ξααανααρθει η ρουτίνα και θα ξανάρθουν βροχέεες σαλαλαλα

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009

Από Δευτέρα


http://www.youtube.com/watch?v=FY5tx0DtqpU&feature=related

'Να φάμε και τίποτα', αφού πάμε πουθενά. Ε.

[http://www.youtube.com/watch?v=m9xCsmx-RyY&feature=related
κάφε, θέλω καφέ!
http://www.youtube.com/watch?v=wuQI1Shrnqk&feature=related
και μπόλικο ζαμπόν και έξι μπουκάλια μπύρα!!
http://www.youtube.com/watch?v=JIp9_5rXw0o
μπαρμπούνια τηγανιτά χ?!
http://www.youtube.com/watch?v=LRbLFM7-Na0&feature=related
αχχχ, περασμένα μεγαλεία (να μην πεινάς)]

-Θα μπορούσατε να μου δώσετε να δοκιμάσω το παντελόνι που φοράει η κούκλα;
-Ναι, βεβαίως, τι νουμέρακι, να σε δω..χμ χμμ χμμμμμμ μμμμ.

(μετά από μερικά λεπτά)
-Εντάξει; Ήταν το σωστό νούμερο;
-Ναι, το σωστό ήταν αλλά πήγαινε πιο πολύ στην κούκλα. (γελάω)
-Ε ναι... είναι φαρδύ παντελόνι και τα φαρδιά δεν θέλουν εδώ (κάνει πααατ πατ τα δικά της ψωμάκια).

ΜΜΜΜάααλιστα. Και σε ρωτώ: Αν τα σωληνο-παντελόνια ταιριάζουν στις αδύνατες. Αν ΚΑΙ τα φαρδιά είναι πάλι για αδύνατες. ΤΟΤΕ οι υπόλοιπες ΤΙ θα βάλουν; το άβολο βρακί ανάποδα?!
@$#ρ%%θ&%%&τ#$%**ιτ#$

Και με το δίκιο σου όμως, θα μου πεις οτι τα σοβαρότερα είν αυτά http://www.youtube.com/watch?v=7G1Zll075pQ&feature=related
Το Τζέλα Δέλτα δεν είχε φουγάρα.
http://www.youtube.com/watch?v=gHTOQRGiL3I&feature=related

Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009

Ένα τέταρτο συνειρμοί.:Τ 'αφήνεις.

Όταν ήμουνα μικρή (πιο),δεν υπήρχαν τοοοσα παιχνίδια όσα υπάρχουν σήμερα. Είχα βρει ένα μαγαζί, ο Άγιος Βασίλης δηλ, όχι εγώ, όπου είχε όλο ξύλινα παιχνίδια, κατασκευές, κουκλάκια και γενικότερα πολύ ψαγμένα πράγματα.
Ήταν ένα και μοναδικό μαγαζί σημειώνω και συνεχίζω.
Κάποτε πήρα από κει ένα kittoκουκλάκι και έγινε το αγαπημένο μου. Τότε δεν υπήρχε πουθενά αλλού η Kitty. Πέρασαν τα χρόνια και η Kitty ήρθε στην Ελλάδα και στην μόδα και μπορείς πια να την βρεις σ όλες τις μορφές.

Πράγμα αδιάφορο πια. Αλλά καταθέτω ότι η ΣΩΣΤΗ kitty είναι κόκκινη και όχι ροζ, χακί, μπεζ, πουά κλπ. Ευχαριστώ.

Επειδή, όμως μου έχει μείνει ένα κόλλημα κ όποτε βλέπω Kitty στις βιτρίνες να κάνω «αχχχχχχχ κοίτααα» φίλοι και γνωστοί βάλθηκαν να μου κάνουν δώρο ό,τι έχει βγει σε Kitty (ναι, δεν τους εξήγησα ποτέ ότι δεν μου αρέσουν τα μοντέρνα kittoπροϊόντα). Με αποτέλεσμα να έχω γύρω στα 7 ζευγάρια κάλτσες με το συγκεκριμένο γατί, κασετίνα(ναι στα γεράματα) ΚΑΙ ΠΡΟΣΟΨΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ.


Ναι, όπως βλέπεις είναι απίστευτα κιτς αλλά την έβαλα και για καιρό και γέλασα πάρα πάρα πολύ διότι οι αντιδράσεις όλων ήταν μοναδικές! (πάγωμα, αποστροφή, σκέψη για το πώς θα τις πεις με ευγενικό τρόπο ότι δεν είναι καθόλου ωραίο κλπ κλπ κλππππ) (πλαν έι)

Τώρα ο Kalos paidis allas, εμφανίζεται να έχει ένα κιττοτηλέφωνο (κλικ) και το χαρίζει. Θα ήθελα πολύ να το βάλω στο σαλόνι αλλά φοβάμαι μη με διώξουν απ το σπίτι. Ακόμα, πιο πολύ θα ήθελα να μάθω ΠΩΣ βρέθηκε στα χέρια του αυτό το τηλέφωνο και πώς χτυπάει; Νιαούρισμα;
Σου προτείνω να βάλεις το τηλέφωνο στο σαλόνι σου και να το υπερασπιστείς (αχαχαχα): να είσαι σοβαρός και να δείχνεις με καμάρι το νέο σου τηλέφωνο. (βλ. πλαν έι)

Κατάθεση νούμερο δύο:
Το καλύτερο νέο Kittoproion το βρήκα σ ένα site με μπλούζες, που μια μπλούζα είχε έναν μπαλτά στο κεφάλι της και έγραφε “goodbye Kitty” .

Όλα αυτά έρχονται στο κεφάλι μου όταν βλέπω ή ακούω για Kitty.

Βρες ΤΩΡΑ πόσες φορές έγραψα Kitty και στείλε σμς στο 2306 και κέρδισε φτωχά πλην τίμια δώρα.

Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009

Συμβουλές: πάρε να πάρεις.

Φιλικές συμβουλές, ειδικά για άτομα που όλα τους παν αμάν.

-Μην χάσεις τον χρόνο σου καθαρίζοντας φασολάκια ή χόρτα: Μπροστά στην ώρα κ στον κόπο που θέλουν, να πλυθούν και να καθαριστούν, δεν αξίζει το ένα πιάτο που θα βγει απ τα τόσα κιλά. Ναι.. «δεν φτουράνε» (φτουράνε.. χμ ποια να είναι η ρίζα της λέξης?)

-Όταν μαγειρεύεις να ξέρεις πως ό,τι είναι να κάνει πλατς, θα κάνει. Φοράς τα καλά σου και βιάζεσαι; Θες να κάνεις ένα τοστ πριν βγεις; Θες και κέτσαπ μέσα;- Καλά να πάθεις. -
Θες να ανοίξεις τα ντοματάκια και να τα βάλεις στο μίξερ. -Χο χο χοοοο καλά κρασά. Καθάριζε τώρα.-
Θες να ρίξεις τα μακαρόνια στο σουρωτήρι και όλο το καυτό νερό πέφτει στα χέρια σου. –δε σε χάλασε…-


-Αν προσπαθήσεις να καθαρίσεις ρόδι κάλυψε όλη την γύρω περιοχή με κάτι που θα καθαριστεί εύκολα. ΚΑΙ κυρίως να μην φοράς ρούχα που να σε ενδιαφέρουν. ΤΟ ρόδι βάφει και πετάγεται. (σπλατεροσκηνικό)
(ναι, καθαρίζοντας ρόδια ένιωσα σαν δολοφόνος. Χμμμμμ θα το προσέξω. Δεν αναλύω τον συνειρμό.)
Βέβαια στην περίπτωση που θες μια άσπρη μπλούζα να την κάνεις «άσπρη με ροζ πουά» τότε μείνε ο εαυτός σου.

-Αν πας να κάνεις εικαστική παρέμβαση στο δωμάτιό σου με σπρέι, πρόσεξε τη μοκέτα, το πάπλωμα, τα ρούχα σου, τα μαλλιά σου (δεν σε χάλασαν οι ασημί ανταύγειες) τα νύχια σου. (πού πας ω ρε με το βαμμένο νύχι;;;;;)

-Αν μετά πας να καθαρίσεις τις ζημιές που έκανες με βενζίνη και ασετόν… ενημέρωσέ με για τα δικά σου αποτελέσματα. ( θα έλεγα πως ούτε και σ αυτό είχα ιδιαίτερη επιτυχία)

-Αν σε φεστιβάλ κινηματογράφου έχεις επιλέξει να κάτσεις ατελείωτες ώρες, που θα πει ο κόσμος γύρω σου να ανανεώνεται, τότε φρόντισε τουλάχιστον δίπλα σου να μην κάθεται κανείς. Γιατίιιιιιιι σίγουρα θα έρθει κάποιος που θα ροχαλίζει δυνατά και ασταμάτητα κι όσο και να βήχεις πάνω του δεν θα νιώσει τίποτα. Παρ το απόφαση και πρόσφερέ του τον ώμο σου για όνειρα γλυκά.

-Αν σε λάηβ σου γυαλίσει ο κοντραμπασίστας, πάρε
ΜΟΝΟ δυο βαθιές ανάσες και βεβαιώσου ότι δεν φορεί βέρα. (γω, για σένα το λέω…)


-Αν πας στο κομμωτήριο, μη νομίζεις πως θα απολαύσεις το μασαζολούσιμο και ύστερα σε απόλυτη ηρεμία θα σε κουρέψουν, χτενίσουν και θα φύγεις. Όοοχιιι θα σου μιλάνε συνέχει, λέγοντάς σου πολλά χαριτωμένα και χιλιοειπωμένα ανέκδοτα και μπόλικο ζαμπόν. Μας έκαψε ο κυρ Στέφανος. Στοπ (όχι, αναγνώρισέ μου που κρατιέμαι να μην κάνω ξεχωριστό ποστ με τίτλο «Η Ιωάννα πάει στο κομμωτήριο και άλλες ιστορίες» vol 4)

...

Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2009

Ούτε.ε.


Στίχοι: Σταμάτης Σπανουδάκης
Μουσική: Σταμάτης Σπανουδάκης
Πρώτη εκτέλεση: Ελευθερία Αρβανιτάκη

Πώς βαριέμαι σε τούτη την ακτή
που ο ήλιος με ξεραίνει
δεν είμ' έρημος, δεν είμαι νησί
μα ούτε κι η Ελένη
και το 'ξερες.

Πώς θα μοιάζω μετά από καιρό
πως μ' έχεις σημαδέψει
με κρατάς και να φύγω δε μπορώ
κανείς μας δε θ' αντέξει
και το 'ξερες.

Πέφτω στη θάλασσα και πάλι βρέχομαι
και πάλι έρχομαι κοντά.
Μέσα απ' τα κύματα πιάνω τα σήματα
που με φωνάζουν στ' ανοιχτά.

Πώς βαριέμαι σε τούτη την ακτή
που μ' έχεις φυλακίσει
δεν είμ' άνεμος, δεν είμαι πανί
δε λέει να φυσήξει
και το 'ξερες.

Πώς θα μοιάζουν μετά από καιρό
οράματα που ζούμε
στην ακτή με τ' αθάνατο νερό
κι οι δυο μας θα χαθούμε
και το 'ξερες.