Σάββατο, 27 Ιουνίου 2009

Στο γρήγορο

Θα σου πω γι αυτό το σπίτι, σ ένα λόφο στην Αθήνα
θυμάμαι ένα μικρό σπουργίτι, στο μπαλκόνι άσπρα κρίνα.
Δυο δωμάτια ερείπια, τα έφτιαχνα κι όλο χαλούσαν.
όπως τα όνειρα τα τρύπια, μέσα εκεί χωρούσαν
οι ζωές μας, σπίτια που γερνούν, αγκαλιές που περνούν
και ελπίδες που για πάντα μας κρατούν

Τα κουδούνια του χτυπούσαν μες τη νύχτα συναυλία
Και τα χρόνια δεν περνούσαν, Κάτια-Έλενα-Μαρία
Και γιρλάντες, άσπρες νότες στόλιζαν τα μέτωπα μας.
Κι ήταν ανοιχτές οι πόρτες η χαρά κρατούσε
στις ζωές μας σπίτια που γερνούν
αγκαλιές που περνούν
και ελπίδες που για πάντα μας κρατούν

Ψάξε βρες αυτό το σπίτι, σ ένα λόφο στην Αθήνα
θυμάμαι ένα μικρό σπουργίτι, στο μπαλκόνι άσπρα κρίνα
Δυο δωμάτια ερείπια, τα έφτιαχνα κι όλο χαλούσαν.
όπως τα όνειρα τα τρύπια, μέσα εκεί χωρούσαν
οι ζωές μας, σπίτια που γερνούν, αγκαλιές που περνούν
και ελπίδες που για πάντα... μας κρατούν σαλαλα

(Στίχοι-Μουσική: Στάθης Δρογώσης απ τον δίσκο του "Ο χειμώνας δε θα 'ρθει")

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2009

Διακοπή


Όλα μαζί και όλα μπερδεμένα. Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν. Όλα είναι δρόμος. Όλα είναι δανεικά. Κ.ο.κ
Κρύο, αέρας, θάλασσα, άμμος για μεσημεριανό, ανώμαλοι δρόμοι, καθόλου δρόμοι, ένα φαρμακείο και ένα μόλις καινούργιο νοσοκομείο, κουτσομπολιά, κακία, υποκρισία, παραλίες απάτητες, άγρια ομορφιά, μέλισσες, γκρίνια ότι φέτος δεν θα έχει μέλι, φαγητό, βιβλίο, καφέ, φωτογραφία, άμμος για βραδινό, θάλασσα, αέρας, κρύο.
Και φυσικά παρατσούκλια. Που φαίνονται πιο αστεία όταν είναι μέσα σε πρόταση και τα ακούς απότομα…π.χ.: -Ο myfriend ξέχασε τον φορτιστή του. -Κάνεις παρέα με κανέναν εδώ; -Ναι, αμέ.. κάνω παρέα με τον καπνόο… με τον μπλα μπλα μπλα
.
Όλα μαζί και όλα μπερδεμένα. Τα αφήσαμε όλα πίσω και γυρίσαμε για να τα βρούμε όλα όπως ήταν. Γενέθλια και η κλασσική (πια) δώρο-συναυλία για το καλό. Τεχνόπολις στο Γκάζι, Νατάσσα Μποφίλιου. Θέλω να πω τόσα πολλά, αλλά σ΄ άλλο επεισόδιο. Το πρόσημο σαφώς θετικό.
Τέλος, μου είναι αδύνατο να μην μεταφέρω αυτό που άκουσα: (σοφία μέσα από το μονόπρακτο ενός οδηγού ταξί) «Ξέρετε τι θέλετε να βρείτε εσείς; Ένα αρσενικό. Όχι κανένα μαλάκα. Αλλά… και αρσενικό να βρείτε εσείς, πάλι μαλάκα θα τον κάνετε.»

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω μ' αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμμα του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω με μια ελπίδα να 'ναι σαν κι εμένα... Τίποτα σημαντικό... Ζω μονάχα εν λευκώ.... σαλαλαλα

Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2009

Πάω να πιάσω ουρανο

Άλλο δράμα δε θα ζήσω, φτάνει αυτό το τωρινό
Μόνη μου θα διασχίσω πάλι τον ωκέανο
Κι άμα τύχει και λυγίσω, Θεε μου ‘σχώρα με
κι αμα πιώ κι αμα μεθύσω παρηγόρα με

Άλλο δε θα φαω τραύμα, άλλη τέτοια αντάμοιβη
Μόνη μου θα δω το θαύμα, μόνη μου και τον ραβή
Κι αν στον έρωτα κυλίσω, Θεε μου ‘σχώρα με
κι αμα πιώ κι αμα μεθύσω παρηγόρα με
Άλλο κλάμα δε θα ρίξω, φτάνει αυτό το απόψινο
το κενό θα διαρρήξω, πάω να πιάσω ουρανό
κι αν με δεις να φτάνω πάνω, Θε μου ‘σχώρα με
Κι άμα πέσω να πεθάνω, παρηγόρα με σαλαλαλα
*Σίχοι-μουσικη: Σταμάτης Κραουνάκης -ερμηνεία Ελευθερία Αρβανιτάκη

Η αλήθεια είναι πως με τρόμαξε η κυρία αυτή. Μετά είδα είχε και παρέα. Μετά μου είπε η ΔΟμή που ήταν μαζί μου ότι είναι η θεά... δε θυμάμαι. Είδες η δομή? :P
(η βΟλτΑ θα συνεχιστεί με σπίτια-τοίχους κ τα ρέστα κρεμ μπρουλέ)

Τρίτη, 9 Ιουνίου 2009

Δεν και άμα όπως μετά τους


-Ναι; Το πήρες το μήνυμα;
-Ναι, το πήρα. Αλλά πότε το έστειλες;
-Ε δε θυμάμαι. Μάλλον λίγο μετά. Από τότε που ήταν πριν από το άλλο.
-Αααα τότε; Τότε είπε το πήρε το μήνυμα που είχαμε στείλει. Μετά ξανάστειλα;
-Ε, όχι δεν ξανάστειλες.
-Ωραία. Τότε γιατί το ξαναλέει. Εσύ πάντως το πήρες.
-Τι να σου πω. Έτσι θα πρέπει. Θα το πήρα.
-Και μετά τι το έκανες;
-Καλά, μου το έστειλες και τώρα το ψάχνεις;
-Τι σε πειράζει;
-Σωστά. Κοίταξε δίπλα απ τον καθρέφτη.
-Δεν είναι.
-Στο κομοδίνο;
-Ούτε.
-Αααα τότε θα το έβαλα στην ανακύκλωση.
-Ναι, εδώ είναι.
-Θα το πάρεις πίσω. Αφού το έστειλες.
-Όχι, ήθελα να δω τι έγραφε.
-Δεν ξέρεις;
-…







(μου λείπουν οι παλιοί μου τίτλοι)

Σάββατο, 6 Ιουνίου 2009

Καθαρίζοντας

Κι εκεί που πλένεις βλέπεις την χαριτωμένη σαπουνάδα.

Και λες να της δώσεις λίγο χρώμα.

Και ένα μπουκάλι φέρι δεν αρκεί...
Και βάζεις και λίγο σαφράν, να δώσει επιπλέον χρώμα.

Το κάρναβάλι τέλειωσε... κι αυτοί, μάσκες φοράνε στο παζάριιι σαλαλαλα

αυτό το θυμόμαστε?... αυτό όμως?

Τρίτη, 2 Ιουνίου 2009

Μωβ

Αυτή η πόλη που αγάπησα παλιά

κι όλο γυρνούσα στ ανοιχτά παράθυρά της

έγινε βάρος που αδιάφορα περνά,

σα μια συνήθεια παιδική, σαν ένα λαθος.

Αυτά τα χρόνια που μετράω με το στανιό
τα λίγα, τα πολλά, τ' άγνωστα χρόνια
με βρίσκουν μόνο να γυρνάω μ' ένα φακό
σ' έναν καθρέφτη μαγικό, μια χούφτα πιόνια


Ένα που αγάπησε πολύ κι άλλο που τυραννιέται
δυο τρία που ξεστράτισαν κι άγρια παραστράτησαν
κάποιο που ξόδεψε το φως κι έμεινε άδειος ο καιρός
λίγα που δυστυχήσανε και τη ζωή γκρεμίσανε

Φύλακα στην καλύβα σου κρατάς το βασιλιά τους
είναι αστείο, σοβαρό δεν το χωράει η καρδιά τους
Φύλακα στην καλύβα σου κρατάς τον άνθρωπό τους
λείπει το φως, λείπει το φως κι έχασαν τον καιρό τους

Φωνάζω μεσ' στη νύχτα κι ύστερα σωπαίνω,
σαν τα πουλιά μες' στα κλαδιά σου το χειμώνα.
σαλαλαλα
(Ο φύλακας κι ο βασιλιάς, Σωκράτης Μάλαμας)

Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2009

Γκριμάτσες μουσικών


Το θέμα αυτό για τις γκριμάτσες που κάνουν οι μουσικοί επί σκηνής μου θύμισε…

Πόσο πολύ μ αρέσει να τους βλέπω να κάνουν αυτές τις γκριμάτσες.
Πόσο πολύ μ αρέσει να τους βλέπω να συνεννοούνται και να κάνουν πλάκα μεταξύ τους την ώρα της παράστασης.
Πόσο πολύ μ αρέσει να παρακολουθώ τις κινήσεις χαρτοπαιχτών.
Πόσο πολύ είχαμε γελάσει με τον δεύτερο κιθαρίστα, τότε στο Πλάνετ, που αρχικά νομίζαμε ότι έκανε νοήματα στον άλλο κιθαρίστα, αλλά τελικά δεν. Ήταν αυτές οι χαριτωμένες κινήσεις…