Κυριακή, 31 Μαΐου 2009

Καθρέφτες

Κι είπε ποτέ σου μην κοιτάς τον άλλον στα μάτιααα, γιατί καθρέφτης γίνεσαι κι όλοι σε σπαν κομμάτιαα σαλαλα

Και για πες...

Καθρεφτίζουμε στον άλλο, τον εαυτό μας? Ξεχωρίζουμε κάτι σαν χαρακτηριστικό του, ενώ είναι δικό μας?

Δευτέρα, 25 Μαΐου 2009

Τα ίδια Παντελάκη μου

(akoy to ntoy kai ksylo poy anebase h Marw sto myspace ths.... den 8a thn paroyn de 8a thn dwsw salalal)
Δεν μ αρέσει να κάνω επίκαιρα ποστς.. αλλά … Δεν ξέρεις πόσο μου κακοφάνηκε. Για την ακρίβεια, στην αρχή τρόμαξα. Βλέπεις, είχα ξεχάσει πώς είναι να είσαι σε προεκλογική περίοδο. Θες που οι φοιτητικές προεκλογικές περίοδοι έχουν καταγραφεί στο κεφάλι και στην καρδιά μου ως τρεις διαφορετικές μουσικές να παίζονται ταυτόχρονα. Θες που τελευταία με τη συμπεριφορά τους ούτε καν παρακολουθώ τι λένε (όπως έκανα παλιά αποκλειστικά και μόνο «για το καλό»).
Όλα άρχισαν όταν έβλεπα μια ταινία στην τηλεόραση και έπεσαν διαφημίσεις. Πολιτική διαφήμιση. Κακή φάση, δεν κάθομαι να την δω, αλλάζω κανάλι πέφτω πάνω σ άλλη, ξανά αλλάζω κανάλι κ.οκ. Παλαιότερα θα τις έβλεπα όλες έστω και μια φορά για να έχω άποψη. Έτσι, να ξέρω. Να γελάσω. Τώρα ούτε χαβαλέ δεν με νοιάζει να κάνω, δεν έχω όρεξη, δεν μπορώ να ασχοληθώ.
Ύστερα, πάω στη στάση να πάρω λεωφορείο. Αφού περίμενα μισή ώρα άρχισα να κοιτάω προσεκτικότερα γύρω μου. Τσουυυυπ, το τρομερό δίλημμα… «κοιτάζω γύρω μου και βλέπω…» Θυμάσαι; Ε μ αυτό πχ είχαμε γελάσει πολύ. «Ο τόπος χρειάζεται πολιτική αλλαγή» φράση μπαλαντέρ και διαχρονική. Τώρα μου έχουν στερήσει αυτό. Ούτε να γελάσω δεν μου βγαίνει. Ξέρεις πώς είναι όταν παύεις να γελάς με ένα αστείο που παρατραβάει… ε Αυτό! Σ’ όλη τη διαδρομή διλήμματα. Κουραστικά. Θρασύτατα. Κιθαρίστας και ντράμμερ, στην τελική. Ώχουυυυυ.

Κάνε άλλη μια εικόνα στο μυαλό σου. Σκέψου μια μάνα που έχει τέσσερα- πέντε κουτσούβελα και όλα κλαίνε γύρω της και την τραβολογάνε και χτυπιούνται μεταξύ τους, γιατί θέλουν να τους δώσει το ένα γλειφιτζούρι που έχει. Η μάνα τα αφήνει να χτυπιούνται και όταν δεν αντέχει άλλο να τα ακούει, δίνει το γλειφιτζούρι, σ όποιο να ναι, αδικώντας τα υπόλοιπα και χωρίς να σκεφτεί αν υπάρχει κάποιο παιδί που δικαιούται να το πάρει. («ούτε διάθεση για παρομοιώσεις δεν μου απέμεινε» :P )
Ξέχνα το.

Παρακαλώ, να μην ακούσω ξανά:
- «Όψη φλοιού πορτοκαλιού»
- Βιταμίνες να σε κρατάνε ξύπνιο, γερό, δυνατό, οξυδερκή.
-Μυστικά για να πας καλά στις εξετάσεις.
-«Θέλω να σπουδάσω, αλλά δε ξέρω που» «Μα στο καλύτερο» και όλα αυτά με άκρως πιστικό τρόπο. (κάνε υπομονή δυο-τρεις μήνες και θα το ακούσεις)

- (πάλι σε τρεις μήνες θα ακούς) για προσφορές σε ηλεκτρικά είδη και πακέτα φοιτητών.

- Πώς να χάσετε τα περιττά κιλά σε λίγες μόνο εβδομάδες.
- Προϊόντα για γρηγορότερο μαύρισμα. - Προσοχή στα αντηλιακά, μπορεί να λένε 100% προστασία αλλά λένε ψέματα. Μπορεί να λένε υψηλούς δείκτες προστασίας αλλά ‘δε παίζει’ κι αυτό. :P
- Τιμές Ακτοπλοϊκών εισιτηρίων στα ύψη. Αλλιώς πώς θα ζήσουν; Κλέφτες θα γίνουν; Κλέφτες θα γίνουν. (κι όταν θα πάς να κλείσεις τα εισιτήρια για το πλοίο θα σ πουν: Λυπάμαι υπάρχει μόνο πρώτη θέση./ και ποια η διαφορά με τις υπόλοιπες? / σιωπή. / / Η διαφορά είναι η τζαμαρία και ο επιπλέον έλεγχος εισιτηρίου πριν από αυτή.)
- Σύγκριση τιμών για ένα ταξίδι στο εξωτερικό κι ένα σ ένα νησί στο εσωτερικόοοο την ίδια περίοδο. = Ελλάδα ακριβότερη> ντροπή μας> το εξωτερικό πάντα καλύτερο> διώχνουμε τουρίστες> που θα έπρεπε να τους κρατάμε δεμένους κλπ
- Ξενοδόχους να παραπονιούνται ότι δεν έχουν κόσμο, αλλά δοκίμασε να πάρεις να κλείσεις δωμάτιο και με δυσκολία θα σε βολέψουν κάπου.
-Το νερό στην Ακρόπολη έχει μια περιουσία.κλππππππ

«Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού». Τιτιτιτιτιτιτιτιτιττττιιιττττττττττττττιιιτ.


Αχ, δεν παίρνω θέση δηλαδή, ίσως επειδή το έργο το χω ξαναδεί… Δεν μπορώ δεν μπορώ τις συζητήσεις, δε μπορώ ζωντανεύουν οι ειδήσεις. Δεν μπορώ άλλο πια τις αναλύσεις και τους ειδικούς … Αχ, αν πρέπει κάτι να σου πω, δίνω το παρόν μα θα ‘μια ΠΑΝΤΟΤΕ απών… σαλαλα

Θα κάτσω σπίτι, θ αράξω σπίτι οχυρωμένος κι από μέσα το κλειδί.. γι αυτό το έργο το χω ξαναδείιι … σαλαλα


Κάθεε τέσσερα χρονάκια…. Σαλαλα


Φταίμε κι εμείς, φταίτε και σεις, φταίνε κι άλλοι… φταίει κι ο Χατζηπετρής σαλαλα

Το καθήκον με καλεί, το μαλλί, το μαλλί που μπερδεύτηκε πολύ στη βουλή, στη βουλή κι έγιναν μαλλιά κουβάρια. Της βουλής τα παλικάρια ποιος θα φάει πιο πολύ. Και είναι θέμα εθνικό μες τον μαύρο πανικό… Μα είναι ζήτημά τιμής στον καιρό της παρακμής, να ξεκαθαρίσει ο χώρος πριν να μάθει ο κάθε σκόρος… σαλαλααααα



Τετάρτη, 20 Μαΐου 2009

ActionSampler= Μπάμπης

1. Μέσα από αυτοκίνητο


2. Στη στορφή. Μετά με πατάνε.


3. Βρες τις διαφορές και χάσε χρόνο απ τη ζωή σου (δεν έχω πια αποχυμωτές)


4. Σ αυτή μ αρέσει πιο πολύ το σημείο που έχει κοπει/καεί.


5. "παίζουμε ένα παιχνιδί που το λένε πα τη τοοο" (τι να πεις συνειρμοί...)


6. Θολά πεδία λογικής και παραλογισμού, τώρα η εστίαση ησυχάζει σαλαλα


7. ... βάζω μπρος τα δυο μου χέρια και σηκώνομαιι σαλαλα


8. Είναι του δρόμουυυ η χαράαα σαλαλα (?! χάρα.. νταξ...)

Δευτέρα, 18 Μαΐου 2009

Και ξαφνικά ξυπνάς...

...και ακούγονται ακάληπτες κουβέντες. Και ο γείτονας για ακόμα φορά κόβει τα δέντρα της πιλοτής. Και σε ρωτάω μέσα σ ένα χρόνο, πέντε φορές το μήνα βρουμ βρουμ τι κόβει? Δεν έχει τελειώσει? Έχει μείνει δέντρο για δέντρο όρθιο? Και ακούς το βρρρρρρρρρζζβινννν και μετά το ντοοοοοοοοοοοοουπ. και πετάγεσαι γιατί σα να έπεσε πολύ κοντά αυτός κορμός. Και κλείνεις το παράθυρο και δεν αλλάζει ο αέρας και σκας και το ανοίγεις ξανά και ακούς τα πουλάκια που κελαηδάνε -παρτυ κάνουν δεν κελαηδάνε απλώς- και το μπλα μπλα μαζί με ζζζζζβββινγγγ γρκρρ γρκρκκρρρρρρ ντουκκκ ντουκκκ . Δεν ξέρω τι άλλο ηχητικό εφέ.

Και λες να σηκωθείς και κάνεις καφέ και ενώ είσαι πάνω απ το μπρίκι και τον κοιτάς κατάματα, κάνει ένα φραααπ και όλη η κουζίνα αλλάζει χρώμα. Εσύ αντιδράς αφού δεις τη φλόγα να φουντώνει, προσέχεις τα μαλλιά σου γιατί το μαλλί αρπάζει εύκολα. Και κλείνεις το γκαζάκι. Και αρχίζεις το καθάρισμα/ φωτογράφηση. Και σε ρωτάω η φωτογράφ_ση θέλει η ή ι ? Απ το φωτογραφίζω άρα ι. ή όχι?

Και κάνω κατάχρηση του και γιατί έχω Και εγώ τα απωθημένα μου και δεν με νοιάζει. (κατά το ‘ψάαρια πουλάω και δε με νοιάζει σαλαλα’).

Και πας για εξετάσεις αίματος και περιμένει κόσμος και η νοσοκόμα έχει αργήσει πολύ. Και είναι μια ηλικιωμένη κυρία που θέλει όλο να μιλάει, να κουτσομπολεύει και να ρωτάει αδιάκριτες ερωτήσεις. Και όπως καταλαβαίνεις έγινε ο χειρότερος εχθρός μου και βοήθησε στο να κάνει τις ώρες αναμονής εφιαλτικές. Και έρχεται ένας ηλικιωμένος κύριος με μια πατερίτσα. Και πιάσανε κουβέντα, για το πόσα χειρουργεία του έκαναν πόσα Μα χαί ρια του έβαλαν κλπ και ο γέρος ζητάει δειλά να μπει γιατί τον περιμένουν και του λέω περάστε. Και θα πεις και συ μπράβο Ιωάννα πώς και το παθες. Αυτό αναρωτιέμαι και εγώ.
Με το που κάνει μεταβολή ο κύριος αυτός, λέει η κυρία «που να κουτσαθείς παλιόγερε». Δυνατά το είπε. Και το επανέλαβε μέχρι να γελάσει κάποιος μαζί της. Επειδή όμως είχε πολλά τέτοια χαριτωμένα όλοι την αγριοκοίταξαν.
Ο γεράκος ξεμπερδεύει και οι πληροφορίες μου με ενημέρωσαν ότι στον διάδρομο συνάντησε την κόρη του και καθόντουσαν όρθιοι και συζητούσαν πως μας ξεγέλασε και ότι είπε ότι τον περιμένουν και τον άφησαν και τελείωσε αλλιώς «ξέρεις τι κόσμο είχε σε δυο ώρες θα τελείωνα, ωραία πάει και αυτό. Χαχαχαχα». Πολύ το χάρηκε. Να ναι καλά, αλλά αλήθεια δεν θα ξανακάνω χατίρια, ειδικά όταν επιβαρύνεται η υγεία μου. (βλέπε επίσης παρόμοιες καταστάσεις στα λεωφορεία, αφού ό,τι και να κάνουμε είμαστε η νέα γενιά που δεν καταλαβαίνει, δε σέβεται κλπ κλπ, ε μη τους βγάλουμε και ψεύτες!)

Σταα τόσαα ανακατέεεματαα του τούρκικου καφέεεε σαλαλαλα



Δευτέρα, 11 Μαΐου 2009

Υποβρύχια ψηφιακή μηχανή








Ναι, υποβρύχιες φωτογραφικές μιας χρήσεως είχαν περάσει απ τα χέρια μ και τότε το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό. Θυμάμαι ότι και η διαδικασία ήταν εύκολη. Τώρα γιατί η ψηφιακή υποβρύχια με δυσκόλεψε δεν ξέρω. Μάλλον ξέρω και θα σου πω.


1. Είχα ξεχάσει να πάρω μάσκα μαζί μου. Αγόρασα απ το νησί, από απίθανο τύπο. Ο οποίος είχε πωρωθεί και μου έδινε μάσκες συνέχεια λέγοντάς μου «δες δες αυτή…πωω μασκάρα εεε μασκάρα.. δες κ αυτή.. καλά αυτή ξεφεύγει απ τα λεφτά που δίνεις αλλά δες.. μασκάρα?». Πήρα λοιπόν την μασκάρα μου, την περιποιήθηκα να μην θολώνει, αλλά μπα… ήθελε να στρώσει κομμάτι παραπάνω. Την έπιανα κ γω με τα αντηλιακά στα χέρια κ μετά άντε να δω «άσπρη μέρα» «μπλε βυθό»κλπ.
2. Ύστερα, δεν είμαι κ δεινή κολυμβήτρια. (Καλά η μηχανή μέχρι βάθος τριών μέτρων πήγαινε), αλλά τα διάφορα ρεύματα με πήγαιναν πάνω στα βράχια και πολύ με τρομοκρατούσε γιατί 1. σιχαίνομαι τα φύκια/πρασινάδες/γλιτσες κλπ, 2. φοβόμουν μη χτυπήσω σε βράχια (αν δεν με τραβούσαν απ τα πόδια κάθε τόσο θα έσκαγα με το κεφάλι εύκολα). Επιπλέον, κολυμπούσα δίχως αναπνευστήρα(!!!), βατραχοπέδιλα, στολή (τραβηγμένη, θα πεις, η στολή, αλλά άμα την είχα θα έβγαιναν τέεεελειες φώτος. Σκέψου μετά τις δύο ώρες στα κρύα νερά κ ρεύματα δεν αντέχεις άλλο.)
3. Ανακλάσεις και δε ξέρω γω τι άλλο μου δημιούργησαν και πιστεύω θα μου δημιουργούν το μεγαλύτερο πρόβλημα. Διότι, η ψηφιακή έχει μόνο οθόνη όπου βλέπεις και τραβάς τις φωτογραφίες. Η οποία οθόνη, στην περίπτωση που δεν θόλωνε απ το αντηλιακό, ήταν αδύνατο να δεις εξαιτίας του ήλιου.


(το πήρε το φλας...)
4. Τα ψάρια δεν έχουν μάθει να φέρονται σαν επαγγελματίες σε φωτογράφηση. Ούτε συ το περίμενες αυτό ε? Δεν μπορείς να φανταστείς τι κυνηγητό έχω ρίξει. Εκεί που σου ρχεται κατά πάνω σου και ανοίγεις την μηχανή, πατάς το κουμπί καιιιιι τσκλουτς γυρίζει απ την άλλη και 1. ή βγαίνει απ το πλάνο τελείως 2. ή σου γυρίζει ‘ουρά’ .
5. Αν έχει θαλασσοταραχή, τα πάντα είναι θολά, όμως τα μεγάλα ψάρια σεργιανίζουν έξω. Σε αυτή την περίπτωση το καλύτερο είναι να πας υπερβολικά ρηχά ώστε να πατάς/ γονατίζεις γιατί αλλιώς ζαλίζεσαι κάνοντας καρτέρι στο ψάρι για να το φωτογραφίσεις. Διαφορετικά πριν πας για μπάνιο πάρε βομεξ. Χο



Κάνοντας μια σούμα στα παραπάνω…

Δεν βλέπεις τι τραβάς, με θολή μάσκα και οθόνη. Ούτε έξω απ το νερό μπορείς να δεις τι τράβηξες κ αν η τάδε επιλογή ήταν καλή και ποια η διαφορά της με την άλλη. Έπρεπε να κάνεις υπομονή και να πας σε σκιερό μέρος (= δωμάτιο) να δεις τι τράβηξες. Σε κάθε φωτογραφία προσπαθείς να βρεις ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΝΑΘΕΜΑTΙΣΜΕΝΟ ΨΑΡΙ ΟΕΟ. (όπως το βρες τον Γουόλι) Μόλις το βρεις χαίρεσαι τόσο που θες να πάρεις κόκκινο μαρκαδόρο να το κυκλώσεις στην οθόνη. (γιατί μέχρι να τις μάθεις τις φωτογραφίες πάντα το ψάχνεις)

Βλέπεις τα ψάρια, τα τραβάς. Δεν ξέρεις αν τα χεις ή όχι. Τα κυνηγάς για άλλες δέκα φωτογραφίες για σιγουριά.

Πας στα βράχια και περιμένεις να βγει το ψάρι που βλέπεις, περιμένοντας το ρεύμα και το κύμα σε πάει πάνω στα βράχια, ακουμπάς όλα τα σιχαμερά φύκια, σε πιάνει πανικός, ξέρεις όμως ότι αν αρχίζεις να κοπανιέσαι άτσαλα και πανικόβλητα εύκολα θα πνιγείς. Άρα, προσπαθείς να είσαι ψύχραιμη και να βγεις με κ α π ο ι ο ν τρόπο από κει. Αν έχεις πάει μόνη σου, μόλις γλιτώσεις απ τη συμφορά βγαίνεις κατευθείαν έξω γιατί χέστηκες πάνω σ. Αν έχεις παρέα μαζί περιμένεις να δει τα σήματα που κάνεις να ρθει αν σε βγάλει, επισημαίνεις ότι θες να σε προσέχουν πολύ και συνεχίζεις χαλαράαα.


Για να δούμε φέτος τι θα βγάλουμε.

Πάντως λειτουργεί, δεν παθαίνει τίποτα η μηχανή. Μη το φοβηθείς.



Κυριακή, 3 Μαΐου 2009

Μια καλημέρα

κλικ
Τώρα που έμαθα να ζώ χωρίς εσένα. τώρα που οι μνήμες μου γυρνούν απο τα ξένα.
απ΄τη ζωή μου όταν περνάς μια καλημέρα μην τη ξεχνάς.

Τόσα ανελέητα η μέρα μας τα παίρνει. Η νύχτα στο όνειρο απρόσμενα τα φέρνει.
όπου και αν εισαι όταν ξυπνάς...μια καλημέρα μην τη ξεχνάς.

Λένε πώς χάθηκες δε σε συνάντησε κανείς ως σήμερα..σαν να'σουν πρόσωπο που επινόησα μάτια μου ανήμερα.
Λένε πώς χάθηκες μα ήσουνα εγώ ως άλλο τίποτα...μα ήσουνα εγώ και εγώ φοβόμουνα μάτια μου ανύποπτα.
Είναι η σκέψη σου αόρατος καθρέφτης, στις δύσκολες στιγμές κοιτάζω, αν με βλέπεις! Απ τη ζωή μου όταν περνάς μια καλημέρα μην την ξεχνάς.

Σ’ ακούω να μιλάς φωνή μες στη φωνή μου, όπως μεγάλωνα, μεγάλωνες μαζί μου.
Όπου κι αν είσαι όταν ξυπνάς μια καλημέρα μην την ξεχνάς.

Λένε πως χάθηκες. Δε σε συνάντησε κανείς ως σήμερα, σαν να ‘σουν πρόσωπο που επινόησα, μάτια μου ανήμερα. Λένε πως χάθηκες, μα ήσουνα εδώ όσο άλλο τίποτα.Μα ήσουνα εδώ κι εγώ φοβόμουνα, μάτια μου ανύποπτα.

(«Μια Καλημέρα», Νίκος Ζούδιαρης- Μαργαρίτα Ζορμπαλά, από τον δίσκο τους με τίτλο «Νερό κι αλάτι», 2003)



Άραγε πώς να γίνεται? Περνάν απ τις ζωές μας? Μας βλέπουν?

Δεν θα μάθουμε ποτέ. ΚΑι εδώ είναι ένα απ τα σημεία που λες, δε με νοιάζει τι συμβαίνει πραγματικά και αποφασίζω τι θέλω να πιστεύω ότι ισχύει, γιατί με κάνει να νοιώθω καλύτερα. Έτσι.
(ουφ επαναλαμβάνομαι. Το ξέρω...)
Δες κι αυτό που το λατρεύω: http://www.youtube.com/watch?v=7uy29DTE2vA&feature=player_embedded)