Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2009

Βραβεία"Με δεν και θα "

http://thestranger.wordpress.com/2009/01/28/oscar/#comment-1918
«Αυτό το blog επενδύει και πιστεύει στην εγγύτητα – την εγγύτητα στο χώρο, το χρόνο και τις σχέσεις.Αυτά τα blog είναι εξαιρετικά γοητευτικά.Αυτοί οι bloggers προσπαθούν να βρουν και να γίνουν φίλοι.Δεν ενδιαφέρονται σε βραβεία για την προσωπική τους άνοδο!Η ελπίδα μας είναι όταν κοπούν οι κορδέλες των βραβείων αυτών, να αναπαραχθούν ακόμη περισσότερες φιλίες.Παρακαλώ δώστε περισσότερη προσοχή σ’ αυτούς τους συγγραφείς!Αυτό το βραβείο για Blog, πρέπει να δοθεί σε οκτώ αγαπημένους σας bloggers, και οι οποίοι με τη σειρά τους, θα το προτείνουν πάλι με τη σειρά τους, σε οχτώ αγαπημένους bloggers ο καθ’ ένας τους κ.ο.κ.» Προτείνεται το κείμενο να το συμπεριλάβετε στην αναρτησή σας.

Έτσι ξεκίνησα, λοιπόν, έτσι ξεκίνησα να γράφω το σημερινό ποστττ. Όμως δεν θα έλεγα πως μου αρέσει το παραπάνω κείμενο. Άσε που, οι μπλόγκερς που επισκέπτομαι υπάρχουν και δεν υπάρχουν…οπότε τι να δίνω σκυτάλες και τι να περιμένω… (Ακριβώς όπως τα Αρίων «Είναι ΟΛΟΙ εδώ» χο) Είπα όμως ν αλλάξω λίγο το βραβειο-μπλογκο-παίχνιδο.

1. Το βραβείο «Ουφ- ηρέμισα- στον- πόλεμο- θα- ξέρω- πώς- να- σφουγγαρίζω- και- να- στρώνω- το- κρεβάτι- μου» πάει στον Stranger.
2. Το βραβείο του «Όλα- είναι- ποδόσφαιρο- κι- ας- μην- το- ξέρεις» πάει στον StokeGeo.
3. Το βραβείο του «Δεν- υπάρχει -βραβείο, -δεν- υπάρχουν -μπλογκς κ.ο.κ.» πάει στον [Germano].
4. Το βραβείο «Τα –βιντεάκια- θα –μιλήσουν- για- μένα» πάει στον Ataraxxx. κλικ
5. Το βραβείο «Διαβάζει- τη- σκέψη- σου- χωρίς- να- το- ξέρει- και -την –καταγράφει- με- τον καλύτερο- δυνατό- τρόπο» πάει στην Pietagi.

Αν θες το συνεχίζεις.

Α. Μη φύγεις! Φωτογραφίες δεν βγάλαμε στα μπεζσομόν χαλιά.

Αααπάαανω σε χαλιάαα σε μαγικά χαλιάαα σαλαλα (λολ)

Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2009

Υπάρχουν άνθρωποι...


Δεν είχα όρεξη, που λες, να μάθουν όλες οι φυλές πως ήμουν λυπημένος, βρήκα στο μπαρ ένα Ρωμιό είπα να 'ξομολογηθώ, μα ήταν πιωμένος σαλαλα

Πολλές φορές στο τραπέζι έχουν πέσει κουβέντες για το αν υπάρχουν αδύναμοι άνθρωποι ή όχι. Απορείς? Ναι, υπάρχει η άποψη που λέει ότι δεν υπάρχουν αδύναμοι, ότι όλοι κρύβουμε δυνάμεις που δεν ξέρουμε και άρα, όλοι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα πάντα. (Τώρα τι θα πει «αντιμετωπίζω ένα γεγονός» και κατά πόσο διαλέγουμε αποτελεσματικές μεθόδους, είναι άλλο θέμα.) Ναι, όλοι έχουμε δυνάμεις που δεν ξέρουμε και κάθε φορά περνάμε τα όρια που νομίζαμε ότι είχαμε, αλλά μπορεί για κάποιους αυτό να μην αρκεί.

Άλλοι πάλι, λένε ότι υπάρχουν και δυνατοί/ σκληροί άνθρωποι αλλά και αδύναμοι. Κι εδώ νομίζω πως υπάρχει λάθος ο δυνατός δεν είναι πάντα σκληρός. Κι αυτοί οι αδύναμοι τελικά τι είναι?
Είναι οι πολύ ευαίσθητοι που δεν μπορούν να διαχειριστούν ορισμένα προβλήματα? Και δεν μπορώ να σου πω δύσκολα προβλήματα… για τον καθένα ό,τι περνάει είναι το κυριότερο, σοβαρότερο, δυσκολότερο πρόβλημα…. Για παράδειγμα, γιατί δεν τηλεφωνεί, από πού τηλεφωνεί και ακούγεται έτσι η φωνή τ, ένα κρυολόγημα, μια μακροχρόνια αρρώστια, μια αναπηρία, ένα διαζύγιο, ένας παράνομος έρωτας, ένας θάνατος.

Είναι οι πολύ ευαίσθητοι που αφήνονται μη μπορώντας να συνεχίσουν. Που είναι άτυχοι μιας και δεν έχουν κάποιους γύρω τους να κρατηθούν. Που ίσως και να τους διώχνουν όσους έτυχε να έχουν, γιατί…. . Που ζητούν τρόπους να μην σκέφτονται. Που συνειδητά ή όχι αυτοκαστρέφονται. Παραιτούνται. Και τότε αν κάνουν ένα σήμα για βοήθεια, δεν θα είναι κανείς εκεί για να το δει. Κι τύχει και το δει, τότε από συνήθεια (?), από φόβο (?), από αδυναμία (?) θα το πάρουν πίσω.

Είναι πολύ σκληρό να βλέπεις ανθρώπους (είτε που αγαπάς πιο πολύ κι απ τον εαυτό σου, είτε λιγότερο ή ακόμα και καθόλου) να καταστρέφονται. Είναι πολύ σκληρό να θες να βοηθήσεις και να μην σ αφήνουν. Είναι πολύ σκληρό να βλέπεις ότι θέλουν να βοηθηθούν αλλά να μην αφήνουν κανένα. Εγωισμός? Ίσως να ναι υπερβολικά απλή εξήγηση, αλλά μπορεί να έχει βάση. Και είναι που τρελαίνεσαι όταν καταλαβαίνεις ότι όλοι αυτοί ήταν απλά πολύ ευαίσθητοι. Και είναι πολλοί και τους βλέπεις καθημερινά και απομακρύνεσαι γιατί νομίζεις ότι μπορούν να σου κάνουν κακό!!!

Κάτι θα μου λείπει κάτι θα μου περισσεύει κι όλο κάτι τι ειρωνεία στη γωνία περιμένει. … Κόλλησα στο μέλι να ο δρόμος κατεβαίνει κι όλο στη στροφή η πορεία θ’ αντιστραφεί και θα κάνω επιτέλους με το θηρίο ειρήνη. Να ‘ναι μια μέσα σ όλες κι όλες ν’α μέσα σε ‘κείνη. Μα ο κακός μου εαυτός απ τη μύτη με σέρνει, ο παράδεισος μπορεί να περιμένει, θα γίνουμε κάποτε πλάσματα ανώτερα μα μην το παιδεύεις τώρα άστο γι αργότερα. Όμως δε σε βρήκα πάτησα μια μαύρη τρύπα και που βγήκα μετά; Απ' τη λάθος μεριά! Είν' αυτός πάλι εκεί με το μαύρο καπέλο. Χτύπα με αν σου βαστάει πάντοτε θα σου ξεφεύγω. Ο εαυτός μου κι εγώ σ' ένα κρύο σταυροδρόμι. Μονομάχοι στη Δύση με το χέρι στο πιστόλι. Ακούω ένα μπαμ και με πήραν τα αίματα. Σε σκότωσα αγοράκι και στ' αλήθεια και στα ψέματα Πως χάθηκα ξεχάστηκα στο σκοτεινό καθρέφτη. Άραγε πως από 'κει στο φως κανείς πως επιστρέφει ξανά; Κάτι πάλι λείπει κάτι πάλι περισσεύει κι όλο κάτι τι ειρωνεία στη γωνία περιμένει. Θέλει πίστη κι ασκητεία ένας θεός ξέρει τι θέλει. Αλλά που να ξεκολλήσω εγώ κόλλησα στο μέλι. Κι ο κακός μου εαυτός απ' τη μύτη με σέρνει. Ο παράδεισος μπορεί να περιμένει. Είναι τώρα ή ποτέ πριν κυλήσω χειρότερα. Όσο κι αν του δίνεις αυτός σου ζητάει περισσότερα..σαλαλα

(Μπες και δες αυτό το site! και παίξε το παιχνίδι....)

Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2009

Κρύβωωω


...στο μανικί μου τη μοίιιιρα με την ταραχήηη του χαρτοπαίιιχτηη.Πάααλιι ένα σκάρτο φύλλο πήρααα, άλλο άσσο η μέεερα αυτή δεν έχειιι...
Όλα εδώ γυρνάνεεε, ότανν τ αστέριααα σβηνουνέεε πες μου πού πάνεεεε σαλαλαλα

Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2009

Συναχώθηκα, αψού, και ο πυρετός με ψήνει ...

Κι είναι κάτι στιγμές που θες να τα πεις όλα. Κι είναι κάτι στιγμές που δεν θες άλλα μυστικά. Κι είναι κάτι στιγμές που θες να μιλήσεις για να βοηθηθείς και να βοηθήσεις. Κι είναι κάτι στιγμές που θυμάσαι ότι ποτέ δεν είχες μυστικά. Κι είναι κάτι παιδιά…

Παραμιλητό μου μια φωνή με παρασέρνει, μες στον πυρετό μου και στα μέρη σου με φέρνει. Παραμιλητό μου, πιο σκληρό κι από τα ξένα. Ξέρω πια καλά συ δεν είσαι για κανένα. - Μια ασπιρίνη και καφέεεςςς σαλαλαλα
Η λέξεις κλειδιά απ τα παραπάνω άzματα είναι: ‘πυρετός’ που θα ευθύνεται για τα σημερινά γραπτά μου, ‘ασπιρίνη’ που προσπαθεί να με «φέρει στα συγκαλά μου» και ο ‘καφές’ δεν τον έχω όρεξη (σημάδι αρρώστιας).

Μικρά στιγμιότυπα που μου έχουν μείνει απ τον τελευταίο καιρό…

Στην εφορεία, στο διπλανό γραφείο ακούγεται η σπαστική φωνή της εφοριακού.
-Ναι, τόσο θα πουλήσουμε και αυτό δεν έχει να κάνει με την αξία μπλα μπλα μπλα
(και αφού λύνει το ένα της πρόβλημα, πάει στο δεύτερο και σοβαρότερο) άσε και η κόρη μου είναι ερωτευμένη και δεν ξέρω τι να κάνω.. ναι… είμαι να σκάσω σου λέω.

Σε μαγαζί με ρούχα, εμείς ενθουσιασμένες που βρήκαμε αυτό που θέλαμε .Εκείνη «κόβει» φάτσες και πλησιάζει. (θα την ονόμαζα «Κρίση»)
-Γεια σας, να σας ενημερώσουμε μπλα μπλα μπλα πιστωτική κάρτα μπλα μπλα
-Όχι, δεν θέλω κάρτες θέλω λεφτά στο χέρι μου. Έχεις να μου δώσεις λεφτά?
-Μα..μπλα μπλα μπλα είσαι πάνω από 18?
-Ναι, αλλά δεν θέλω…
-Τςςς μα.. εσύ ? θες?
-Εγώ είμαι 17.
-α…
(πρώτη φορά που έκρυψα την ηλικία μου.. κι έλεγα ότι δεν θα το έκανα ποτέ!!!!)

Η δεύτερη φορά που ένιωσα ότι κάτι δεν πάει καλά…
Με καλούν στο κινητό από ‘μπλοκαρισμένο’ αριθμό και μιας και μεγάλωσα και σοβαρεύτηκα απάντησα νορμάλ…
-Παρακαλώ?
-Ναι, γεια σας… Η τάδε τάδε?
-Η ίδια.
-Ξέρετε είμαι απ την τάδε τράπεζα και ήθελα να σας ενημερώσω για εκείνο το τάδε πρόγραμμα που μπλα μπλα δάνειο μπλα μπλα
-Ευχαριστώ πολύ δεν ενδιαφέρομαι.
(τραβηγμένο να με πάρουν στο κινητό για ενημέρωση τη στιγμή που δεν έχω «θείο», =δεν είναι γνωστό το νούμερό μου σε τέτοιους κύκλους… σε κανένα κύκλο τώρα που το σκέφτομαι. Φυσικά μέχρι να το κλείσω ήμουν σίγουρη ότι μου έκαναν πλάκα.-έχω τους λόγους μου να φοβάμαι…)

Γεράκος πάει στον ΟΤΕ για να ρωτήσει γιατί του ήρθε τόσο μεγάλο ποσό να πληρώσει. Ο τύπος στο ταμείο, κουρασμένος, αγριεμένος, μάγκας, δυνατή εκνευρισμένη φωνή απ την αρχή.
-Βέβαια και θα πληρώσεις πολλά παππού! Αυτά εδώ τα τηλέφωνα ποιος τα έκανε Ε???
-Μα.. να εγώ δεν …ξέρετε… (ίσα που ακουγόταν)
-Τι δεν ξέρεις, στις τάδε του μηνός ποιος πήρε τάδε ώρα το βράδυ αυτόν τον αριθμό ε? Ε? Δεν ξέρεις? Δεν ξέρεις Ε? Εδώ εδώ για δες.. ποιος πήρε από εξωτερικό ?
(κρίμα που δε θυμάμαι τι του έλεγε ακριβώς… πάντως αφού τον ρεζίλεψε καλά, μιας και έβγαλε όλα τα ‘κουλά’ τηλεφωνήματα στη φόρα ο γεράκος έφυγε απελπισμένος )

Στο ταχυδρoμείο, περιμένουν όλοι στη σειρά υπομονετικά. Ξαφνικά, ένας βγαίνει απ την ουρά και αρχίζει να βρίζει, να φωνάζει και να πετάει κάτι ό,τι μπορούσε να πετάξει, να σπάσει, να χαλάσει, αδιαφορώντας αν τα πράγματα έπεφταν πάνω σ ανθρώπους.. Όλοι παγωμένοι κοίταζαν τον αφηνιασμένο που προσπαθούσαν να καταλάβουν τι του έφταιξε ακριβώς, ώστε να δικαιολογήσουν σ ένα σημείο την συμπεριφορά του. Αφού έκανε καλοκαιρινό το ταχυδρoμείo έφυγε.

Η Ιωάννα πάει στο γιατρό και άλλες ιστορίες...
Και φυσικά δεν γινόταν να μην μου έρθει στο μυαλό η τελευταία μου επίσκεψη στον γιατρό τον Αύγουστο που μας πέρασε. Αφού είχα ταλαιπωρηθεί αρκετά και είχα και κάτι ανησυχητικά δείγματα (δεν θα μπω σε λεπτομέρειες μπορεί να τρως) πήγα στον παθολόγο μου. Όλα καλά, όμως με έστειλε σ έναν ωτορινολαρυγγολόγο για σιγουριά για να κάνω ήρεμη διακοπές.
Α να σημειώσω ότι ήμουν πολύ χάλια ψυχολογικά μιας και ο παθολόγος ήταν σε νοσοκομείο και μένα μου ρθαν άσχημες μνήμες και έκλαιγα όσο τον περίμενα να ‘ρθει.
Πάω το λοιπόν στον ωριλά. Γραφείο και κτήριο κυριλέ. Η γραμματέας του αφού μου πήρε τα στοιχεία κλπ κλπ με με ενημέρωσε ότι ‘ο γιατρός θα με δεχτεί σε «λίγο»’. Αφού περίμενα γύρω στα 25 λεπτά, έρχεται από μέσα μια νοσοκόμα (ας την πούμε έτσι) και μου λέει «περάστε παρακαλώ». Αυτός στο γραφείο του, σκυμμένος πάνω σ ένα ημερολόγιο, εκείνη κάθεται δίπλα του και συνεχίζουν αυτό που έκαναν.

-Γεια σας. (λέω, δεν δίνει σημασία και κάθομαι, ύστερα από λίγο, χαρούμενος μου δίνει το χέρι του)
Μετά από την χειραψία, συνέχισαν να είναι απασχολημένοι και από διακριτικότητα δεν κοίταγα τι έγραφαν, αλλά κοίταγα πότε έναν τοίχο, πότε κάτω απορροφημένη απ τις δικές μου σκέψεις, μέχρι να μου μιλήσει. Σταματάει για λίγο και με κοιτάει και περίμενε (αυτό το κατάλαβα μετά), ώσπου μου λέει πολύ ενοχλημένος.
-Γιατί είσαι έτσι σήμερα???? (Γιατί ξέρεις πώς είμαι άλλες μέρες?!)
Τον κοιτάω απορημένη και κουρασμένη (άρρωστή και κλαμένη όσο να πεις είχα εξαντληθεί)
-Γιατί είσαι έτσι μουντρούχω ? (Δε σου περνάει απ το μυαλό ότι έτσι μπορεί να γεννήθηκα?! Αν υποθέσουμε βέβαια ότι κατάλαβα την ορολογία σου γιατρέ.)
Τον κοιτάω και περιμένω να ‘ξεσκαλώσει’ για να τελειώνουμε.
-Γιατί θα μου πεις? Τι έχεις πάθει ?
Πολύ εκνευρισμένος πια. Το άτομο που ήταν μαζί μου του εξηγεί. Αρχίζω πάλι να κλαίω άλλο ένα γύρο και παράλληλα αυτός έλεγε «α δεν ήξερα κλπ» και μετά συμβουλές και χιουμοράκια.(ούτε να τα μεταφέρω δεν θέλω)
-Τι έχεις ?
(νευριασμένη και ενώ σκεφτόμουν να σηκωθώ να φύγω, του απαντάω με το ίδιο ύφος που είχε όοοολη την ώρα)
-Εσείς θα μου πείτε.
-Ναι, αλλ (κάτι πήγαινε να πει και τον διέκοψα λέγοντάς του τα συμπτώματα)

Πάμε στην καρέκλα να με δει.
-Μη χρησιμοποιείς μπατονέτες.
(σε αυτό το σημείο όλοι αγχωμένοι με ρωτάνε και τι να χρησιμοποιούν και γιατί όχι μπατονέτες. Ε Δεν ξέρω. Δεν ρώτησα, δεν με ενδιέφερε η άποψη του. Νυχάκι :P )
στην νοσοκομα του «Βλέπεις, εδώ…ναι ναι»
Λοιπόν θα κάνεις αυτό, θα σου γράψω αυτό…α και την μύτη σου να την φυσάς μαλακά. ΜΗΝ ΤΗΝ ΞΕΚΑΤΙΝΙΑΖΕΙΣ.
(δεν άκουσα? Τι είπες? «Καλό και γλωσσoπλαστικό?»)

Μετά πήγα στο νησί, έγινα καλά και ξανακύλησα και η φωνή μου έκλεισε τελείως .-αΑ Να καταγγείλω επίσης ότι δεν με άφηναν να γελάω γιατί έβγαινε ένας ενοχλητικός τσιριχτός ήχος.- Ένα μήνα αυτή η ιστορία. Πρώτη μου φορά μου έκλεισε η φωνή, πολύ ενοχλητικό και κουραστικό έχω να σου πω. Βέβαια όλοι οι άλλοι το διασκέδασαν… πχ με έπερναν τηλ «δε σ ακούω μίλα δυνατά. Ή έλα, πήρα να δω πως ακούγεσαι γιατί έχει πλάκα κλπ»

Σάουντρακ του καλοκαιριού «Από πουυυ τηλεφωνάςς και ακούγεταιι έτσι η φωνήη σουυ σααλαλα» και ατάκες Αυγούστου «μην ξεκατινιάζεις την μύτη σου, την τσάντα σου, τα ρούχα σου, το μπάνιο, το κονσίλερ σου κλπ»

Ρε, μήπως θες ωριλά? Έχω ένα καλό («παίζει καλά, αλτέρνατιβ ροκ και πιο χορευτικά») χοχοχοχοοοο

(λόγω της ημέρας Αντωνάκη μου) Με λένε για προληπτική μα το φερέεε η μοραα στις 13 να μείνωω ορφανήη, στις 13, στις 13 και χήραα σαλαλα.



Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2009

Άκουω ασταμάτητα ...

...Μάρω Μαρκέλλου.
"Εξυπνος, ιδιαίτερος στίχος. Η 23χρονη Μάρω Μαρκέλλου γράφει αφηγηματικά τραγούδια με μια αφοπλιστική αμεσότητα σαν να διηγείται με χιούμορ, αβίαστα και φυσιολογικά μια ιστορία στην κολλητή της."(συνέχεια...)
κλακ-> για να πάρεις μια ιδέα και μετά να πάρεις να ακούσεις όλο τον δίσκο της (= 'Κορίτσι για σπίτι') Ξέρεις πόσο σπάνιο να αξίζουν όλα τα τραγούδια σ ένα δίσκο...!!! (live μαζί με Φοίβο Δεληβοριά, στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο στις 21/2/09)

Επίσης ενδιαφέρον είναι ο δίσκος "Μάντεψε ποιος" του Πάνου Μουζουράκη. Σε αντίθεση με τον δίσκο της Ε. Ζουγανέλη. :-( Πια είναι είδηση να μιλάμε για ωραίες δουλειές (βλ. μια ακόμα είδηση «Μέχρι το τέλος» )

Θα μου πεις περί ορέξεως...

…Ενώ εσύ είσαι όλα όσα θέλω, χωρίς να σε ξέρω λέω υπερβολές. Άσε με να γίνω όσα θέλεις και, καρδούλα μου, πού ξέρεις…μπορεί και να με θες σαλαλα [(αλλά εγώ θα πάω για) δουλειά]
Γιατί, ρε γατί, να ‘σαι ακόμα ένας βλάκας. Γιατί όσα είπες να ήταν λόγια της πλάκας… σαλαλα [ (συνένοχος στην) κρέπα]
..Ξέρω είναι η πρώτη φορά που σου ξανασυμβαίνει κι αν κανείς δε σε καταλαβαίνει, τότε πάρε σειρά…σαλαλα (Ομοιοκαταληξία)
…Μα όμως κάποτε θα μπει στα δικά μου τα παπούτσια και τον άκυρο καημό μου θα λουστεί. ¨όταν βέβαια μια όμοιά του βρει και του βάλει σ’ ένα πόδι δυο παπούτσια. Τότε θα εύχεται να μην τον παρατούσα, να μιλούσα για να σπάω τη σιωπή. Μα, όταν μίλαγα, εγώ ήμουν η τρελή… σαλαλα (Μακριά κι αγαπημένοι)
Αποκοιμιέμαι σε μια χώρα, που όλα μοιάζουν μαγικά. Που το γεια σημαίνει hola και το adios σημαίνει γεια…. Σαλαλα (Ballada por un catalan)
..και σε βγάζω τώρα απ’ την ψυχή και τη βάζω με τα ρούχα μπουγάδα κι όποια ελπίδα είχα κι όποια ευχή τη χτυπάω με τα αυγά στραπατσάδα…σαλαλα [(Η πάντα διαθέσιμη) νεράιδα]

Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2009

'Μια ευχή' ακόμα, μ ακούςς; σαλαλα



Τρία εξάρια στη σειρά κι εμείς καθόμαστε μπροστά σ ένα ακρόαμα ακριβό που φέρνει λύπη. Μα από την λύπη ως τη χαρά ένα στιχάκι διαφορά, να στην παρέα κι η τσαχπίνα η χαρμολύπη. … σαλαλα

Απ' το παράθυρο του κόσμου μπαίνει φως, την τρομαγμένη σου ψυχή για να φωτίσει. Ο ταχυδρόμος είναι απ' ώρα πια νεκρός και η θύμησή σου δεν μπορεί να σε γνωρίσει. Φυσιογνωμίες βιαστικές περάσανε, σα να μην ήτανε ποτέ μες στην καρδιά σου. Σου 'πανε ψέματα και σε γελάσανε κι εσύ καθάρισες με ένα σκέτο γεια σου. Φωνές ακούω, ναι Φωνές, απ' τις ψυχούλας μου το χθες. Φωνές ακούω, ναι. Φωνές. Δεν έχεις φταίξει κι όμως φταις σαλαλαλααα

Ένα μικρό μικρό ποδήλατο κι ένα μικρό μικρό παιδί, είδαν το πρόβλημα το άλυτο και ‘καναν βόλτα στη ζωή. … είναι ο,τι είναι κι αυτό που είναι δεν το γνωρίζω ούτε γω σαλαλα
Ρίξε μονάχα μια ματιά σε όσα πίσω αφήνεις. Ίσως σου κάνουν συντροφιά όταν μονάχος σου θα μείνεις σαλαλα


Ευχές αμέτρητες με βάση την υγεία, τρεις κούπες αγάπη, 250gr ειρήνη κ.ό.κ. Ύστερα, έρχονται στα αυτιά μου οι κουβέντες που κάναμε όλες αυτές τις μέρες. Όλοι μας άνθρωποι τελείως διαφορετικοί, που καταλήγουμε στα ίδια συμπεράσματα. Που έχουμε τις ίδιες φοβίες, τις ίδιες ανησυχίες, τα ίδια θέλω. Κανείς μας δεν θέλει υλικά. Κανείς μας δε θέλει θεωρίες. Κουρασμένα αναζητούμε πράξεις. Απεγνωσμένα ψάχνουμε για επικοινωνία. Παράλληλα όμως, μη έχοντας αυτογνωσία αναρωτιόμαστε γιατί να είμαστε άτυχοι και να πέφτουμε σε λάθους ανθρώπους, χωρίς να προβληματιστούμε/ υποψιαστούμε τι λάθος κάνουμε εμείς.

Γιατί χάθηκε? (Μήπως εσύ χάθηκες πρώτα?) Γιατί εμφανίστηκε ξαφνικά? (σωστά πρέπει να είσαι καχύποπτος μην την πατήσεις, γιατί είναι δεδομένο ότι έχουμε να κάνουμε μόνο με κακούς ανθρώπους. Μάλλον όχι με καλούς έχουμε να κάνουμε. Όλοι καλοί είμαστε, μέχρι να αποδειχτεί το αντίθετο. Και τότε να χαρούμε που είχαμε κρατήσει μικρά καλάθια. Αλλά ούτε, είμαστε καλοί με όσους και για όσο θέλουμε) Γιατί αρρώστησε τόσο βαριά και δεν μου το είπε? (Γιατί δεν έτυχε να μιλήσετε όσο ήταν χάλια? Δεν έχει σημασία, καλύτερα που δεν το ‘μαθες τότε) Γιατί ενώ στο μαγαζί ήταν τόσο θετικός/ -κή, μου έδωσε κινητό και τώρα δεν απαντάει στο μήνυμα? Έχει κάρτα? Το είδε? Έχει γκόμενα/ο? Το παίζει δύσκολος/η για αρχή, αφού από κοντά καθόλου δεν δυσκολεύτηκε…? Να τον/την πάρω τηλέφωνο μήπως, ή πάει του ματς? Αφού εκείνος/ η με «ξύπνησε» γιατί τώρα κάνει βήματα προς τα πίσω? Γιατί φρικάρει τόσο λες και έχω πάρει βέρες, ενώ απλά ενδιαφέρομαι? Γιατί δεν μου μιλάει πάλι? Αυτό που μου κάνει είναι μούτρα, ή απλά έχει δυσκοιλιότητα? Κι αν όντως έχει πρόβλημα γιατί δεν μου το λέει να βοηθήσω, ή να ξέρω που βαδίζω, ή να δώσω δικαιολογίες ή να του/ της συστήσω ένα καλό γαστρεντερολόγο τελοσπάντων! Γιατί κάνει ο καθένας ό,τι γουστάρει χωρίς να σκέφτεται ότι μερικές απ τις πράξεις του έχουν αναπόφευκτα αντίκτυπο σε άλλους ανθρώπους?! Γιατί όταν έρχεται η δύσκολη στιγμή εξηγήσεων, αδειάζει η αίθουσα? Γιατί δεν λέμε αυτό που θέλουμε, αντί να σταματήσουμε να βασανίζουμε τον άλλο? Γιατί ενώ δεν ξέρουμε τι θέλουμε πάμε και μπλέκουμε άλλα διακόσια άτομα για να μπερδευτούμε ακόμα χειρότερα? Γιατί όταν λέμε όχι εννοούμε ναι, όταν λέμε ίσως εννοούμε «ΣΙΓΟΥΡΑ ΟΧΙ» και όταν λέμε ναι εννοούμε όχι?????????

Γιατί νομίζουμε ότι έχουμε μόνο δικαιώματα? Γιατί μόνο απαιτούμε? Γιατί κάνουμε πράγματα που σε καμία περίπτωση δεν θα θέλαμε να μας κάνουν? Γιατί είναι ελάχιστοι που κάνουν σωστά τη δουλειά τους? Γιατί όταν μας εξυπηρετούν όπως θα έπρεπε, το κάνουμε ολόκληρο θέμα στην παρέα μας για ένα μήνα και? Γιατί δεν έχει σκεφτεί κανείς ότι αν όλοι έκαναν έστω και τα βασικά που έπρεπε στις δουλειές τους, ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερος και τώρα δεν θα γινόντουσαν όλα αυτά? Επίσης, θέλω να μάθω πώς είναι μια μέρα ενός πολιτικού. Πάμε στην κατηγορία «Αν ήσουν πρωθυπουργός για μέρα τι θα έκανες», «Αν μίλαγες μ ένα πολιτικό τι θα τον ρωτούσες ή τι θα του ‘λεγες» « Ο κόσμος θ άλλαζε αν… -με ένιωθαν δικό τους οι δικοί σου σαλαλα-» Δηλαδή, ξυπνάει … τι ώρα.. ? χμ..πες στις 8 και μετά? ΤΙ ΚΑΝΕΙ ΟΛΗ ΜΕΡΑ ΚΙ ΟΛΗ ΝΥΧΤΑ? ΟΕΟ? Παίζει προ?????? Βέβαια αν το μάθω μπορεί να αυτοκτονήσω…όποτε καλύτερα έτσι :P

Ας μάθουμε να φερόμαστε και να μιλάμε για αρχή… Ναι?

Βλέπω γυαλιά που θέλανε να σπάσουν, ανθρώπους ήρεμους που θέλανε να κλάψουν, στιγμές απόμακρες που θέλανε να υπάρξουν, άδειες ψυχές που παραμείναν στο κενό. Κι απορροφάω τους καπνούς του τσιγάρου μου και ζω ένα όνειρο που δεν είναι δικό μου και τότε έρχεσαι και εσύ ζητάς τσιγάρο, όμως εσύ φυσάς άλλον καπνό.. Μα εγώ...Κολλάω σε μια κασέτα, ερωτεύομαι ένα βινύλιο και αφήνω το τραγούδι να οδηγεί τη σκέψη μου και μπαίνω μες στο σκοτάδι σου κι εκεί βρίσκω το φως μου. Σ' ένα ταξίδι που κρατάει όσο οι νότες. Όσο οι νότες ταιριάξαν μεταξύ τους, σε μια ζωή που κάποιος έζησε για λίγο και η παραίσθηση την έκανε δική μου. Και τότε λες πως με καταλαβαίνεις, εγώ όμως ξέρω ότι κάποτε θα φύγεις γιατί ζηλεύεις ότι νιώθω εγώ στον κόσμο μου, που μια στιγμή το νόμιζες δικό σου. Βλέπεις σκιές κολλημένες στους τοίχους, τη μοναξιά να υπάρχει μες στα χέρια σου, να τη γυρεύεις με τα μάτια κλεισμένα, να απορείς και να κοιτάς εμένα.. .... και αφήνω το τραγούδι να οδηγεί τη σκέψη μου και μπαίνω μες στο σκοτάδι σου κι εκεί βρίσκω το φως μου. Σ' ένα ταξίδι που μοιάζει με το όνειρο του κόσμου αυτού που παραμένει τυφλός, σ' ένα ηχείο που στέκεται απόμακρο, σε μια γωνιά κρυμμένο απ' το φως... σαλαλα