Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2009

Μέσα στα απλά...

Απ' το παράθυρο κοιτώ την άσφαλτο που τρέχει
και το είδωλό μου ανήσυχο βολτάρει στον καθρέφτη σαλαλα

Στο μετρό Παρασκευή ύστερα από μια κουραστική μέρα. Ώρα 22:00. Ενώ ακυρώνω το εισιτήριό μου με πλησιάζουν τέσσερις κυρίες από 33-45 μιλώντας αγγλικά.

-Είστε από δω;
-Ναι είμαι. (είπα εύγλωττα :p) Γιες αη αμ.
-Μήπως ξέρετε τι ώρα περνάει το τελευταίο μετρό;
-δύο η ώρα από την αφετηρία του. (χωρίς σιγουριά, αλλά βαριόμουν να τις πάει λίγο πιο κει που έχει τον πίνακα που θα τους έδινε απαντήσεις)
-και τα λεωφορεία;
-στις δώδεκα. (σοβαρά, κοφτά, νιώθοντας παράλληλα πολύ άσχημα για την βλακεία της κατάστασης.)
Εκείνες μοιάζουν να μην πείθονται. Δεν τους φαίνεται λογικό ότι το μετρό είναι ανοιχτό μέχρι τις δύο και τα λεωφορεία ως τις δώδεκα. Δεν έκατσα να τους πω τις γραμμές που είναι 24 ώρες σε λειτουργία, μιας και έπρεπε να μπούμε σε πολλές λεπτομέρειες για το που θέλουν να πάνε, που μένουν κλπ… Αν ήταν άλλη μέρα θα το κουβέντιαζα παραπάνω…
-Μέχρι τις 12?
-Ναι.
-Ευχαριστούμε πολύ….
Έφυγα, έμειναν προβληματισμένες και είμαι πολύ σίγουρη ότι στο καπάκι θα ρώτησαν κι άλλο άτομο. Και οι οδηγοί ταξί τι θα κάνουν; Κλέφτες θα γίνουν; …


23:50 περιμένοντας να περάσει ένα λεωφορείο που να μην είναι εκτός υπηρεσίας…αρκετά άτομα στη στάση. Μια γυναίκα με ρωτάει:
-Πας εκεί;
-Όχι… αλλά μπορείτε να πάρετε αυτό, εκείνο τa άλλο.
-A ναι.. ναι … πω πω πώς μου φαίνεται, δεν έχω μάθει να κυκλοφορώ…(μου λέει απολογητικά και συνωμοτικά)
(η γυναίκα αυτή μου φαινόταν σαν να την ξέρω καιρό. Σαν να ήταν μαμά συμμαθήτριάς μου. Φαινόταν πολύ καλός άνθρωπος. Και όπως έχουμε καταλήξει, ναι όλοι καλοί είμαστε με όσους και για όσο θέλουμε, αλλά αυτή ήταν πραγματικά καλή! Είναι κ τ άλλο που λέμε: «ο κακός άνθρωπος δεν είναι σίγουρο ότι μπορεί να γίνει με την πρώτη αντιληπτός, αλλά ο καλός κάνει μπαμ βρε παιδάκι μου».)
-Ναι… ξέρετε δεν ξέρω πότε φεύγει το τελευταίο από την αφετηρία. Αν έχει φύγει 23:30 τώρα θα έχει περάσει…
-Αχ εσείς οι νέοι έχετε συνηθίσει να κυκλοφορείτε… στην εφηβεία…
(αυτό το τελευταίο δεν είμαι σίγουρη αν και πως το είπε. Αλλά αναρωτήθηκα ως πότε θα μοιάζω κάτω από 15? Όχι, ότι με απασχολεί. Από απλή περιέργεια που σκότωσε τη γάτα, ρωτάω….)
Ξέρεις, συνεχίζει, είχα πάει τώρα στην Ερμού με τις φίλες μου.. δεν ξέρεις πως μου φαίνεται όλο αυτό. Πωω πωωω…
(Για ένα περίεργο λόγο ήξερα. Είναι που έχω κάνει τα γκάλοπ μου, μη νομίζεις. Καταλάβαινα τι ήθελε να πει. Τι ένιωθε. Τώρα εσύ μπορεί να το βλέπεις απλή φλυαρία, έτσι όπως στο μεταφέρω κι εγώ…)
Καλά και δε φοβάσαι να περιμένεις μόνη σου εδώ;
-ε και τι να κάνω; Ότι είναι να μας τύχει… (κι εγώ τίποτα πιο κλισέ δε βρήκα, ξέρω)
-Σωστά.. εσύ που πάς; Α…κοντά. μου φαίνεται θα πάρω ταξί. Άφησα το αμάξι εκεί αλλά δεν έχει άλλο τραίνο για εκεί τώρα. Πως την πάτησα έτσι, έπρεπε να φύγω λίγο νωρίτερα. Αλλά να, είναι που το μετρό κλείνει στις δύο και δεν το σκέφτεσαι ότι εδώ μπορεί να μην φτάνει…
(Εκείνη την ώρα μου ρθαν οι τουρίστριες που σ είπα παραπάνοΥ)
-Όντως, τελικά ταλαιπωρία είναι…
-Εσύ μένεις ψηλά; Να σε πάω με το ταξί…
-α, δεν χρειάζεται θα περιμένω κάποια στιγμή θα περάσει.
-αχαχα μ αρέσει! Μ αρέσει η αισιοδοξία σου. Θα κάτσω κι εγώ λίγο ακόμα!
-(γεια σου ρε Ιωάννα με την αισιοδοξία σου πέντε λολ :P) Ξέρετε, το λεωφορείο έρχεται με το που φεύγουμε από τη στάση…
(ύστερα προσπάθησε να μου εξηγήσει γιατί ήταν τόσο περίεργο για κείνη όλο αυτό)
-Α, έτσι; Αχαχαχ Εσείς τα παιδιά τα ξέρετε. (ήρθαν δυο λεωφορεία που μπήκαν όλοι όσοι περίμεναν κι έτσι μείναμε μόνες μας. Ο Καιρός σωστός, ζέστη με ένα απαλό αεράκι που και που.οι Δρόμοι άδειοι) Είναι ωραία τελικά κι αυτό!!!! (είναι.) Εμείς τα κάναμε, αλλά τα έχουμε ξεχάσει! Ξέρεις είμαι 52, έχω μια κόρη που παντρεύτηκε τώρα και έφυγαν οι έννοιες μου. Απ τα 50 και μετά μηδενίζεις. Ξαναρχίζεις. Κάθε βράδυ, καθόμαστε με τον άντρα μου στον καναπέ και αυτό είναι. Έχουμε πολύ καιρό να βγούμε. Το έχουμε ξεχάσει.

Είπαμε αρκετά. Κάποια στιγμή ήρθε το λεωφορείο μου πριν απ το δικό της. Στεναχωρηθήκαμε. «Αχ φεύγεις και μ αφήνεις;» «μα τι να κάνω;». Έτοιμη ήμουν να ανταλλάξω τηλέφωνο να δω αν έφτασε. !

Δεν μίλαγε ακατάπαυστα. Ήξερε τι έλεγε. Κ ο τρόπος που τα έλεγε ήταν… αληθινός να πω; Δεν έχω λόγια… δεν μπορώ να σου περιγράψω. Όποτε μίλαγα με κοίταγε και πρόσεχε ακριβώς τι έλεγα. Κι ας μη φαίνεται απ όσα έγραψα ότι μίλαγα. Σ όλη τη διαδρομή και την επόμενη μέρα σκεφτόμουν τη συζήτησή μας. Έφυγα τόσο γεμάτη, τόσο αισιόδοξή, με κέφι και έμπνευση.
Ναι, έμπνευση, μεγάλη έμπνευση. Ναι.

Είναι περίεργο από πού μπορείς να αντλήσεις «χαρά», να γεμίσεις…

Να περπατάς μόνος/μόνη στη βροχή μέσα στο δάσος.
Να κοιτάς από ψηλά την κίνηση της πόλης.
Να συζητάς με μια άγνωστη, βράδυ, σε μια στάση λεωφορείου.
Να….

(Είπα τόσα για να καταλήξω σε πέντε προτάσεις. Ε, με λες φλύαρη εύκολα και με τα δίκαιο σου!)

Δεν υπάρχουν σχόλια: