Σάββατο, 27 Ιουνίου 2009

Στο γρήγορο

Θα σου πω γι αυτό το σπίτι, σ ένα λόφο στην Αθήνα
θυμάμαι ένα μικρό σπουργίτι, στο μπαλκόνι άσπρα κρίνα.
Δυο δωμάτια ερείπια, τα έφτιαχνα κι όλο χαλούσαν.
όπως τα όνειρα τα τρύπια, μέσα εκεί χωρούσαν
οι ζωές μας, σπίτια που γερνούν, αγκαλιές που περνούν
και ελπίδες που για πάντα μας κρατούν

Τα κουδούνια του χτυπούσαν μες τη νύχτα συναυλία
Και τα χρόνια δεν περνούσαν, Κάτια-Έλενα-Μαρία
Και γιρλάντες, άσπρες νότες στόλιζαν τα μέτωπα μας.
Κι ήταν ανοιχτές οι πόρτες η χαρά κρατούσε
στις ζωές μας σπίτια που γερνούν
αγκαλιές που περνούν
και ελπίδες που για πάντα μας κρατούν

Ψάξε βρες αυτό το σπίτι, σ ένα λόφο στην Αθήνα
θυμάμαι ένα μικρό σπουργίτι, στο μπαλκόνι άσπρα κρίνα
Δυο δωμάτια ερείπια, τα έφτιαχνα κι όλο χαλούσαν.
όπως τα όνειρα τα τρύπια, μέσα εκεί χωρούσαν
οι ζωές μας, σπίτια που γερνούν, αγκαλιές που περνούν
και ελπίδες που για πάντα... μας κρατούν σαλαλα

(Στίχοι-Μουσική: Στάθης Δρογώσης απ τον δίσκο του "Ο χειμώνας δε θα 'ρθει")

2 σχόλια:

thestranger είπε...

Την τελευταία φωτογραφία ήθελα να την έχω βγάλει εγώ! :P

JoaN είπε...

niania nianiaa niaaa :P (ουσιαστική απάντηση δε μπορώ να πω)