Δευτέρα, 18 Μαΐου 2009

Και ξαφνικά ξυπνάς...

...και ακούγονται ακάληπτες κουβέντες. Και ο γείτονας για ακόμα φορά κόβει τα δέντρα της πιλοτής. Και σε ρωτάω μέσα σ ένα χρόνο, πέντε φορές το μήνα βρουμ βρουμ τι κόβει? Δεν έχει τελειώσει? Έχει μείνει δέντρο για δέντρο όρθιο? Και ακούς το βρρρρρρρρρζζβινννν και μετά το ντοοοοοοοοοοοοουπ. και πετάγεσαι γιατί σα να έπεσε πολύ κοντά αυτός κορμός. Και κλείνεις το παράθυρο και δεν αλλάζει ο αέρας και σκας και το ανοίγεις ξανά και ακούς τα πουλάκια που κελαηδάνε -παρτυ κάνουν δεν κελαηδάνε απλώς- και το μπλα μπλα μαζί με ζζζζζβββινγγγ γρκρρ γρκρκκρρρρρρ ντουκκκ ντουκκκ . Δεν ξέρω τι άλλο ηχητικό εφέ.

Και λες να σηκωθείς και κάνεις καφέ και ενώ είσαι πάνω απ το μπρίκι και τον κοιτάς κατάματα, κάνει ένα φραααπ και όλη η κουζίνα αλλάζει χρώμα. Εσύ αντιδράς αφού δεις τη φλόγα να φουντώνει, προσέχεις τα μαλλιά σου γιατί το μαλλί αρπάζει εύκολα. Και κλείνεις το γκαζάκι. Και αρχίζεις το καθάρισμα/ φωτογράφηση. Και σε ρωτάω η φωτογράφ_ση θέλει η ή ι ? Απ το φωτογραφίζω άρα ι. ή όχι?

Και κάνω κατάχρηση του και γιατί έχω Και εγώ τα απωθημένα μου και δεν με νοιάζει. (κατά το ‘ψάαρια πουλάω και δε με νοιάζει σαλαλα’).

Και πας για εξετάσεις αίματος και περιμένει κόσμος και η νοσοκόμα έχει αργήσει πολύ. Και είναι μια ηλικιωμένη κυρία που θέλει όλο να μιλάει, να κουτσομπολεύει και να ρωτάει αδιάκριτες ερωτήσεις. Και όπως καταλαβαίνεις έγινε ο χειρότερος εχθρός μου και βοήθησε στο να κάνει τις ώρες αναμονής εφιαλτικές. Και έρχεται ένας ηλικιωμένος κύριος με μια πατερίτσα. Και πιάσανε κουβέντα, για το πόσα χειρουργεία του έκαναν πόσα Μα χαί ρια του έβαλαν κλπ και ο γέρος ζητάει δειλά να μπει γιατί τον περιμένουν και του λέω περάστε. Και θα πεις και συ μπράβο Ιωάννα πώς και το παθες. Αυτό αναρωτιέμαι και εγώ.
Με το που κάνει μεταβολή ο κύριος αυτός, λέει η κυρία «που να κουτσαθείς παλιόγερε». Δυνατά το είπε. Και το επανέλαβε μέχρι να γελάσει κάποιος μαζί της. Επειδή όμως είχε πολλά τέτοια χαριτωμένα όλοι την αγριοκοίταξαν.
Ο γεράκος ξεμπερδεύει και οι πληροφορίες μου με ενημέρωσαν ότι στον διάδρομο συνάντησε την κόρη του και καθόντουσαν όρθιοι και συζητούσαν πως μας ξεγέλασε και ότι είπε ότι τον περιμένουν και τον άφησαν και τελείωσε αλλιώς «ξέρεις τι κόσμο είχε σε δυο ώρες θα τελείωνα, ωραία πάει και αυτό. Χαχαχαχα». Πολύ το χάρηκε. Να ναι καλά, αλλά αλήθεια δεν θα ξανακάνω χατίρια, ειδικά όταν επιβαρύνεται η υγεία μου. (βλέπε επίσης παρόμοιες καταστάσεις στα λεωφορεία, αφού ό,τι και να κάνουμε είμαστε η νέα γενιά που δεν καταλαβαίνει, δε σέβεται κλπ κλπ, ε μη τους βγάλουμε και ψεύτες!)

Σταα τόσαα ανακατέεεματαα του τούρκικου καφέεεε σαλαλαλα



2 σχόλια:

[Germanos] είπε...

σωστη

JoaN είπε...

μωρέ σωστή δεν είμαι... Εκνευρισμένη είμαι αλλά οκ..