Δευτέρα, 27 Απριλίου 2009

Γάτες

Ανέβηκεε στα κεραμίδιααα η καρδιά μου κι έκλαιγε,
όπως τις νύχτες κλαιν οι γάααατοι. σαλαλαλα


Με συνειρμούς διαβολεμένους
ψάχνω τους λόγους που με σπρώξαν στα ταξίδια μου
λόγοι που πάντοτε διαφεύγουν
Μαζεύω τους αφηρημένους
σαν γάτες έρχονται και τρώνε απ’ τα σκουπίδια μου
τρων τα καλύτερα και φεύγουν σαλαλαλα



Γιατί, ρε γατί, να ‘σαι τόσο ό,τι να 'ναι
και τα χρόνια που μ' είχες τα χάσαμε, πάνε
Ειλικρινά, δε σε καταλαβαίνω
κι έτσι μόνη μου εγώ στο δικό μου πνιγμό εστιάζω και δεν ανασαίνω σαλαλα

Κι όοοταν φούντωσε ο χορόςςς κι έεεγινε πιο ζωηρός... σααλαλα


7 σχόλια:

proserpina είπε...

Ρε τις άτιμες, τις καλύτερες θέες βρίσκουν...

JoaN είπε...

Είδες? Από όπου και να το πιάσεις όλο εκείνες είναι σε καλύτερη 'θέση'.

Χρήστος είπε...

Οι γάτες έχουν κάτι το αριστοκρατικό, είναι πιο "αξιοπρεπείς" από τους σκύλους, αλλά δεν μπορώ να τις εμπιστευτώ με τίποτα!! :/

JoaN είπε...

Ούτε γω τις εμπιστεύομαι. Δεν τις συμπαθώ καν. Μου προκαλούν κ αλλεργία. Πάνε και χαλάνε και τα πλάνα μ :P

παπχια είπε...

η γατα που χασμουριεται ειναι απτις απιθανοτερες φωτος τ κοζμου
ησουν τλκ στ φωτορειντ; :$
επεσα σε ενα τσουρμο 20 γατχιων με αρχαιοελληνικα ονοματα και μια κυρια να τις ταϊζει κ ποσειδωωωνα ασε την κλυταιμνυστρααα
ω ηταν ομορφο
αλλα ειναι καργιολες οι ατιμες

JoaN είπε...

:) έτσι στο "αλλά" το βελτίωσες :P

JoaN είπε...

a oxi den hmane