Τρίτη, 24 Μαρτίου 2009

Μουσικές σκηνές '08-'09, α

Πήγα σε μάγισσες σε χαρτορίχτρες, να δω πού χάνεσαι όλες τις νύχτες σαλαλα

Όχι, πήγα στην Ακτή Πειραιώς και είδα τους «Γ. Ζουγανέλη, Σ. Μπουλά, Χ. Θηβαίο, Β. Παπακωνσταντίνου, Σ. Καλιβάτση». Μια παράσταση που ονόμασαν «γίναμε θέαμα». Επιτέλους, ήταν αυτό που περίμενα να δω, από όταν έκαναν την επανεμφάνισή τους Ζουγανέλης και Μπουλάς (ναι, λέω για τα «μπουμπούκια» Τσανακλίδου, Μαχαιρίτσας κλπ και μετά).
Δηλαδή, το βάρος της παράστασης ήταν πιο πολύ στους Ζουγανέλη-Μπουλά. Το όλο πρόγραμμα ήταν σε στυλ πιο χιουμορο-λαϊκό, σκέψου ότι ο Παπακωνσταντίνου είπε (έχει περάσει κ καιρός συγχώρεσε με αν κάνω λάθος) δυο δικά του και όχι απ αυτά που λέει κάθε χρόνο τόσα χρόνια και στο δεύτερο μέρος είπε λαϊκά.
Όλοι τους ήταν υπέροχοι, το πρόγραμμα τέλειο απ την αρχή ως το τέλος με πολύ γέλιο και κέφι. Ό,τι πρέπει για «αποσυμπιέση». Βέβαια διάβασα και διάφορες άλλες απόψεις ότι ήταν βαρετά ότι και άλλοι βαριόντουσαν και δεν αντεχόταν. Τι να σου πω, περι ορέξεως…
Βέβαια, πρέπει να συμπληρώσω ότι εκεί βελτιώσαμε την μίμηση στον τύπο «είμαι- η γκόμενα- που- δεν- αντέχω- δευτερόλεπτο- και- έχω- έρθει- με- το- ζόρι- με- τον- αρραβωνιάρη- και- τους- δικούς- του- και- πότε- κοροϊδεύω- ό,τι- ακούω(κρυφά- στο αυτί- του)- και- πότε- φοράω- τη-ν καταπιεσμένη/ξινισμένη- φάτσα». Ναι, παντού υπάρχουν αυτά, απλά τώρα την είχαμε πολύ κοντά και βοήθησε.


Πήγα, στο ΠόλιςStage σε «Γλυκερία, Τσαλιγοπούλου, Τρίφωνο». Περίμενα ότι θα ήταν ένα καλό στημένο λαϊκο-παραδοσιακό γλέντι, καθώς και η Γλυκερία και η Τσαλιγοπούλου είναι θαρρώ οι καλύτερες σ αυτό, αν αναλογιστούμε παλαιότερες παραστάσεις και το Τρίφωνο: Υφαντής, Κουρουπάκης, Ερωφίλη έχουν στην δισκογραφία τους κομμάτια τέτοιου ύφους.
Νομίζω ότι δεν ήταν κάτι τέτοιο. Το Τρίφωνο, όπως κατάλαβα όταν έπεσε το cd στα χέρια μου, είπε τραγούδια μόνο απ αυτή τη δουλειά. Δεν λέω ωραίες διασκευές και για αρχή άντε οκ Ίσως, όμως, η παρουσίαση αυτής τη δουλείας να ταίριαζε καλύτερα σε άλλο πρόγραμμα, με άλλες προϋποθέσεις. Επιπλέον, στα μέρη που βγήκαν μόνες τους Γλυκερία και Τσαλιγοπούλου πάλι ήταν περίεργη η επιλογή τραγουδιών. Κάποια στιγμή βγήκαν όλοι μαζί και είπαν κάποια ρεμπέτικα όχι τα αρκετά γνωστά και μετά ακολούθησε ποτ πουρί από νησιώτικο-παραδοσιακο-λαϊκά και κόσμος χόρευε στην πίστα, στους διαδρόμους και πετούσε το λουλουδάκι του. Έλα όμως που πάνω που τσουπ ξεκίναγες να σύρεις τον χορό το τραγούδι άλλαζε. Και από το τσιφτετέλι τσουπ έπεεεφτε απότομα ο ρυθμός και ο κόσμος καθόταν πάλι κάτω. Δεν προλάβαινες να έχεις κανένα συναίσθημα γιατί αυτό που ξεκίναγε ήταν λίγο και το διαδεχόταν κάτι εντελώς διαφορετικό.
Μου έκανε άσχημη εντύπωση που δεν είπαν τα ονόματα των μουσικών, που είχε τόσα πολλά φώτα που οι μουσικοί δεν φαινόντουσαν. Και μ αρέσει τόσο να τους παρατηρώ. Έτσι λοιπόν, κοίταζα τους τύπους στα φώτα που ήταν πάνω και έκαναν τον χαβαλέ τους. Α, στα κρουστά ήταν ο Οδυσσέας Τσάκαλος, ο οποίος είπε το (κοίτα που δεν θυμάμαι) «δεν πειράζει» (με επιφύλαξη το λέω, κάποιο δικό του είπε ..αλλά ποιο) και απ όσο μπόρεσα να ξεχωρίσω έπαιξε και σε κανα-δύο κομμάτια ντραμς..
Κρίμα, κρίμα κρίμα.


Πήγα, στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο στον Φοίβο Δεληβοριά με καλεσμένο τον Κωστή Μαραβέγια.
Ανοίγω παρένθεση…
Το σχέδιο είχε ως εξής: Ο Φοίβος Δεληβοριάς θα εμφανιζόταν για 4 Παρασεκυοσάββατα στο Γυάλινο μουσικό θέατρο και κάθε φορά θα είχε διαφορετικό καλεσμένο. Ήδη ήθελα να πάω στις 6 παραστάσεις. Τελικά κατάφερα να πάω μόνο μια φορά. -Πήρε παράταση για άλλες δυο μέρες.- Έρχομαι και σκέφτομαι μόνη μου ότι… σίγουρα θα βγει cd ή και dvd από αυτές τις παραστάσεις στα πλαίσια της σειράς «Οι απίθανες περιπέτειες του Φοίβου Δεληβοριά».

Αυτή τη μία φορά που πήγα ήταν … την τελευταία στιγμή… + πολλές στιγμές μετά. Φτάνουμε 23:20, είχε αρχίσει, μας λένε ‘α παιδιά πόσοι είστε.. α δε χωράτε μέσα… άντε καλά μπείτε’. Εκείνη τη στιγμή ήξερα… όταν σου λέει σε μεγάλο μαγαζί φτάνουν στο σημείο να σου πουν ‘δε χωράτε στο όρθιο… ‘θα πει ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση να βλέπεις’. Αλλά δεν μετέφερα αυτή τη σκέψη σε κανένα. Χο

Βρισκόμασταν στο πάνωωω πάνω παταράκι/εξώστη του μεγάλου αυτού μαγαζιού. Κόσμος πολύς, ο Φοίβος μας, να τραγουδάει το ‘Χάλια’ και η παρέα απόλυτα εκνευρισμένη με την κατάσταση. Δεν πτοήθηκα, τρούπωσα κάτω απ τον αγκώνα του φωτιστή και έβλεπά που και που τα μαλλιά του Φοίβου μας και κανονικά όλους τους μουσικούς. Υπό αυτές τις συνθήκες δεν μπορούσες να μπεις καλά σ όλο το κλίμα (‘μεσοπολέμου’ όπως μας εξήγησε)…

Οι διασκευές στα τραγούδια του Φοίβου ήταν πολύ ωραίες και οι μουσικοί τέλειοι. Δεν μου άρεσε που ο Κωστής Μαραβέγιας βγήκε για λίγο στο δεύτερο μέρος του προγράμματος, που δεν έγινε κάποια ομαλή μετάβαση σ αυτό, που έφυγε και επανήλθε στα ανκόρ (στο τρίτο όπου και έπαιξαν, αν πάλι θυμάμαι καλά, δυο τραγούδια μαζί με μια κιθάρα, το ένα του Σαββόπουλου τα άλλο δε θυμάμαι και στα προηγούμενα ανκόρ βγήκε αλλά δεν γράφω τπτ άλλο γιατί δεν το θυμάμαι καλά).Θα ήταν καλύτερα αν αυτά τα τραγούδια τα έπαιζαν νωρίτερα.

Να μου πεις «Καλεσμένος ήταν» Δεν είχε άλλο ρόλο ώστε να μοιραστεί αλλιώς το πρόγραμμα. Θα σου πω οκ. Θα μου πεις, ‘πρόβες, χρόνος, μικρή δισκογραφία’, θα σου πω όλο και κάτι καλύτερο μπορούσε να γίνει…
Μου άρεσε πολύ ο Κωστής Μαραβέγιας, πάμε στο κλαμπ του Στν? ΘαααΠάμε.

Θετικό του μεγάλου μαγαζιού: μιλάνε πολύ ευγενικά όταν παίρνεις τηλέφωνο για να κλείσεις τραπέζι! ΝΑΙ. Είναι γεγονός σπάνιο που πρέπει να αναφερθεί. Σε ενημερώνουν «Δεν έχουμε τραπέζια για δύο άτομα, γι αυτό θα κάτσετε με άλλους. Εντάξει? Ωραία,9:30 ανοίγουν οι πόρτες. 10:30 αρχίζει, ελάτε όσο νωρίτερα γίνεται για να κάτσετε καλά και να αρχίσει όσο το δυνατόν στην ώρα του, γιατί έχει πάρα πολύ κόσμο, τόσο κοστίζει η ελάχιστη κατανάλωση.»

Δοκίμασε να πάρεις αλλού τηλέφωνο και πες μου εντυπώσεις. Δεν νιώθεις σαν να ζητάς πληροφορίες αλλά σα να κάνεις ανάκριση σε άτομο που δεν ομολογεί.

Έχουμε πει πολλές φορές πως για να πας στο μπαρ σ αυτά τα μαγαζιά (μεγάλα ή μικρά)… θέλει μεγάλες αντοχές. Τεστ κοπώσεως. Σκέψου ότι τα άτομα που ήταν όρθια και έβλεπαν ήταν εκεί απ τις 9 να πω? Πες να πιάσουν σειρά να μπουν, 9.30 ν ανοίξουν οι πόρτες, να ξεκινήσει 11.15 και να τελειώσει 3 παρά. Με ένα μικρό διάλειμμα.

Βέβαια όπως σου χω ξαναπεί το αποτέλεσμα σε αποζημιώνει και φεύγοντας έχεις ξεχάσει όλη την ταλαιπωρία. Γιατί τα ξαναλέω αυτά?
Α, ναι γιατί νιώθω κάτι ν αλλάζει και σ αυτό. ...

Δεν υπάρχουν σχόλια: