Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2009

"Σονάτα του σεληνόφωτος"



Σου έχω ξαναπεί για την σχέση μου με την ποίηση. (κλακ). Να στην υπενθυμίσω…: Καμία. Κι όμως υπάρχουν μερικές μικρές εξαιρέσεις. Μια απ αυτές είναι «Η σονάτα του σεληνόφωτος» του Γ. Ρίτσου. Σε περίπτωση που δεν την έχεις διαβάσει, μπορείς να την ακούσεις εδώ κι εδώ το δεύτερο μέρος.


Καλοκαιρινά μαθήματα για την τρίτη λυκείου, λογοτεχνία κατεύθυνσης. Είχα καλή καθηγήτρια ή τα ποιήματα και τα κείμενα που είχαμε στην ύλη ήταν τόσο δυνατά ή εγώ τα χρειαζόμουν και ήμουν με ανοιχτά μάτια ..δε ξέρω…

Ακόμα και τώρα βάζω που και που την Σονάτα… ουφφφ δεν βρίσκω σκόπιμο να σου περιγράψω τα συναισθήματα μου…

Να μερικοί στίχοι που κάθε φορά- κι ας τους ξέρω κι ας τους περιμένω- με ξυπνάνε...

Όταν έχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι, αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες,
ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου λησμονημένα λόγια - δε θέλω να τ' ακούσω. Σώπα.
Να στεριώνεις(...) να στεριώνεις(...) όλο να προσέχεις μην πέσουν μην πέσεις(...)

Τούτο το σπίτι παρ’ όλους τους νεκρούς του δεν εννοεί να πεθάνει επιμένει να ζει με τους νεκρούς του, να ζει απ τους νεκρούς του, να ζει απ τη βεβαιότητα του θανάτου και να νοικοκυρεύει ακόμα τους νεκρούς του σε ετοιμόρροπα κρεβάτια και ράφια.

Έξω, στο δρόμο μπορεί να μην ακούγονται τούτα τα βήματα, -ή μεταμέλεια, λένε, φοράει ξυλοπάπουτσα, -κι αν κάνεις αν κοιτάξεις σ’ αυτόν ή στον άλλον καθρέφτη, πίσω απ’ τη σκόνη και τις ραγισματιές, διακρίνεις πιο θαμπό και πιο τεμαχισμένο το πρόσωπό σου, το πρόσωπο σου που άλλο δε ζήτησες στη ζωή παρά να το κρατήσεις καθάριο κι αδιαίρετο.
έχω ακόμη διάθεση για παρομοιώσεις, - αυτό μου απόμεινε,
αυτό με διαβεβαιώνει ακόμη πως δε λείπω.

Κι αλήθεια δεν είναι λίγες οι φορές που ανακαλύπτω εκεί, στο βάθος του πνιγμού, κοράλλια και μαργαριτάρια και θησαυρούς ναυαγισμένων πλοίων, απρόοπτες συναντήσεις, και χτεσινά και σημερινά και μελλούμενα, μιαν επαλήθευση σχεδόν αιωνιότητας, κάποιο ξανάσασμα, κάποιο χαμόγελο αθανασίας, όπως λένε,μιαν ευτυχία, μια μέθη, κι ενθουσιασμόν ακόμη, οράλλια και μαργαριτάρια και ζαφείρια μονάχα που δεν ξέρω να τα δώσω – όχι, τα δίνω. Μονάχα που δεν ξέρω αν μπορούν να τα πάρουν – πάντως εγώ τα δίνω.–

κι όταν σηκώνω το φλιτζάνι απ’ το τραπέζι, μένει από κάτω μια τρύπα σιωπή, βάζω αμέσως την παλάμη μου επάνω να μην κοιτάξω μέσα, - αφήνω πάλι το φλιτζάνι στη θέση του
και το φεγγάρι μια τρύπα στο κρανίο του κόσμου – μην κοιτάξεις μέσα,
είναι μια δύναμη μαγνητική που σε τραβάει – μην κοιτάξεις, μην κοιτάχτε,
ακούστε που σας μιλάω – θα πέσετε μέσα. Τούτος ο ίλιγγος ωραίος, ανάλαφρος – θα πέσεις, -ένα μαρμάρινο πηγάδι το φεγγάρι.
ίσκιοι σαλεύουν και βουβά φτερά, μυστηριακές φωνές – δεν τις ακούτε; Βαθύ βαθύ το πέσιμο, βαθύ βαθύ το ανέβασμα. Μην κοιτάς εμένα, εμένα η θέση μου είναι το ταλάντευμα.
Α φεύγεις; όχι, δε θα ρθω...


(δες κι αυτό , κλείσε την Tv..xmmm)

3 σχόλια:

unlearn... είπε...

...θα μπορούσα να το είχα γράψει κι εγω αυτό το κείμενο...

...καλοκαιρινά μαθήματα τρίτης λυκείου, λογοτεχνία κατεύθυνσης.

Ακόμα και τώρα πιάνω κάθε τόσο το βιβλίο και διαβάζω τη σονάτα...
...και ο ήχος του πιάνου...

...που μπορείς επιτέλους να πιστέψεις πως υπάρχεις και δεν υπάρχεις...πως ποτέ δεν υπήρξες.
Δεν υπήρξε ο χρόνος και η φθορά του....





(αχ συγκινήθηκα τώρα...)


(σνιφ σνιφ)


(λαλαλααααα)

lifewhispers είπε...

δεν ειχα καλη καθηγήτρια στα κείμενα. το συγκεκριμένο όμως προσδιόρισε όλη μου τη ζωή.

καλημερα joan.

JoaN είπε...

unlearn,;)

lifewhispers, έχει κάτι. Κάτι έχει τελικά. ...