Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2009

Αν έχεις τύχη...

...δώσε μου.

Βγάλαμε και μια φωτογραφία, έτσι όπως σ είχα αγκαλιάααα, έπεφτε ο ήλιος σαν ποτάμι πάνω στα σγουρά σου τα μαλλιά. Ασπρόμαυρη μικρή φωτογραφία στης πλατείας τα άσπρα τα σκαλιά. Ήταν Κυριακή και μεσημέρι, έλαμπε γαλάζιος ουρανός. Κι όπως με κρατούσες απ το χέρι πίστεψα πως είσαι δυνατός….μονάχα η παλιά φωτογραφία μου μοιάζει γελαστή και λίγο αστεία… Σαλαλαλα


Πάντα είχα κόλλημα με τις φωτογραφίες. Πάντα σπαταλούσα το τριανταεξάρι φιλμ με καλώδια της ΔΕΗ και κάπου στο βάθος ηλιοβασίλεμα και άλλα «ανούσια» θέματα. Με το πέρασμα των χρόνων αυτό το κόλλημα έγινε μεγαλύτερο απ την στιγμή που έπεσε στα χέρια μου η ψηφιακή μηχανή. Τότε σταμάτησαν τα παράπονα για τα έξοδα άχρηστων φωτογραφιών και άρχισαν εκείνα για το γεγονός ότι η μηχανή είχε γίνει προέκταση του χεριού μου ( «απορώ τι βγάζεις τώρα», «καλά γιατί βγάζεις το ίδιο πράγμα τόσες φορές», «αμάν πια με τις φωτογραφίες» «πού είναι η Ιωάννα?» «Έλα μη χαθείς» κλπ). Και όσο περνάν τα χρόνια το κόλλημα γίνεται εντονότερο. Τα πειράματα περισσότερα. Δοκιμάζω μηχανές και διάφορους συνδυασμούς.

Και να μια τώρα εδώ, με τον τοίχο δίπλα μου με μια μεγάλη τρύπα. Γιατί θα χτυπούσες κι εσύ το κεφάλι σου, αν έχανες 500 φρέσκιες φωτογραφίες από το νησί. Αυτή τη φορά είχα ποοοοοοολύ καλό και διαφορετικό υλικό. Είναι απ τις λίγες φορές που για τις περισσότερες φωτογραφίες ήμουν σίγουρη ότι ήταν τε λει ες. Είναι απ τις λίγες φορές που δεν κάθισα να τις δω ιδιαίτερα, λόγω έλλειψης χρόνου και εξοικονόμηση μπαταρίας….

Πώς τις έχασα…

Βάζω στο card reader την κάρταααα και την συνδέω με τον υπολογιστήηη. Ενώ δείχνει να καταλαβαίνει ότι κάτι συνέδεσα, δεν ανοίγει το παραθύρι που με ρωτάει ευγενικά τι θέλω να κάνω (άνοιγμα, εκτύπωση κλπ). Σιγουρεύω την κάρτα ότι έχει μπει και ότι έχω σύρει το κουμπί στο card reader όπως πρέπει. Οκ, πιάνει, τις ανοίγει, αποκοπήηη και επικόλληση δεν με αφήνει να κάνω. Μου λέει δεν γίνεται μην επιμένεις. Λέω έτσι είσαι? Αποσυνδέω όπως πρέπει το card reader. Βάζω την κάρτα στην μηχανή και πάω να τα συνδέσω πάλι…. Δεν ανοίγει τίποτις. Ο υπολογιστής βλέπω να ζορίζεται. Κάνω επανεκκίνηση. Ξανά προσπαθώ με την μηχανή και με cardreader. Τίποτα. Πάω σ άλλον υπολογιστή. Τίποτα. Παραιτούμαι των προσπαθειών αλλά πάω να τις δω απ την μηχανή…. Και…. ΣΑΠΛΑΪΖ

Μου λέει να καθαρίσω το μεταλλικό μέρος της κάρτας και παράλληλα μου έχει δύο επιλογές «Καθ. Καρτ» «Διαμόρφωση». Καθαρίζω την κάρτα, αν και δεν πείθομαι πως φταίει κάτι τέτοιο (αφού στην προηγούμενη κάρτα που είχα είχαν σχεδόν φύγει τα μεταλλικά τέτοια… και μια χαρά ήταν. = δεν πρέπει να είναι τόοοσο ευαίσθητα τα πράγματα). Καμιά αλλαγή δεν σημειώθηκε. Σκέφτομαι να τα αφήσω μια μέρα μπαςς και είναι θέμα υγρασίας κλπ… αν και δεν το θεωρώ πιθανό και τότε θα επιλέξω το καταστροφικό «διαμόρφωση», μήπως σώσω την μνήμη. Για τις φωτογραφίες δεν ελπίζω πια. Τι λες να έχει γίνει? Μπορεί να κάηκε η κάρτα????

Τώρα μου ‘ρθε στο νου τότε που είχα πρωτοπάρει την βιντεοκάμερα και ‘έχασα’ τις δύο πρώτες κασέτες (πρώτα υγρασία και μετά η κάμερα τις μάσησε). Μεγάλη απογοήτευση.

Και να γίνω και λίγο Πολυάννα με το παιχνίδι της χαράς… «Το μέρος δεν το χάνω», «Θα ξαναβγάλω καλύτερες», «Θα μπορούσε να είχε γίνει χειρότερη ζημιά», χμμμμ…

Σκατά σκατά σκατά σκατά σκατά σκατά σκατά σκατά σκατά σκατά σκατά σκατά σκατά σκατά σκατά σκατά σκατά σκατά σκατά.

Σου σκίζωω τιςςς φωτοοογραφίεςςς και συυ όπως κι εγώωω σαλαλαλα

6 σχόλια:

lifewhispers είπε...

χμ. συνηλθε καθολου η μπάι μπάι οι φωτοζ?
τη δικη μου μηχανη την ειχανε κλεψει. μαζι με το λαπτοπ. απωλειες.

τσέλιγκας είπε...

Κι εμένα σήμερα τα κοντακτ μου βγάλανε την πίστη αλλά εντάξει η αντίσταση τους ήταν μικρότερη από των αγροτών. Κάθε Τρίτη που πάω στο σκοτεινό θάλαμο είναι σαν ψυχοθεραπεία :-)

Χρήστος είπε...

Ακόμη νεκρή η κάρτα; Μήπως πήρε φώς; :P
Συμπάσχω στην απώλεια, σε νιώθω! :/

JoaN είπε...

lifewhispers, απώλεις... υλικές βέβαια...

Τσέλιγκα, χωρίς το σαν!

Χρήστο, μου είπαν για ένα πρόγραμμα που ίσως σώσει έστω και μια φωτογραφία... θα το επιχειρήσω σήμερα.

thestranger είπε...

Εγώ πάλι δεν έχω καθόλου καλή σχέση με τις φωτογραφίες - δε μου αρέσει να "παγιδεύω" μια ωραία στιγμή σε μια άψυχη φωτογραφία, αλλά να την αφήνω να στιγματίσει για πάντα τη μνήμη μου. Γι'αυτό και οι φωτογραφίες μου σήμερα είναι πιο σπάνιες και από το πρώτο τεύχος του ΚΟΜΙΞ... :P

JoaN είπε...

Thestranger,χμμμμεγάλο θέμα... το ότι βγάζει κάποιος φωτογραφίες δεν σημαίνει ότι βγάζει την άψυχη φωτογραφία και σβήνει απ το μυαλό του τη στιγμή γιατί την έχει μπακ απ.
Λοιπόν το βρήκα! Θα σε βγάλω φωτογραφία και όταν θα γίνεις μεγάλος και τρανός δημοσιογράφος και κανείς δεν θα ξέρει το πρόσωπό σου.... Θα πουλήσω την φωτό και θα αγοράσω κανένα σπιτάκι και ένα αυτοκινητάκι και μπόλικο ζαμπόν και δυο μποθκάλια μπύρα.

(ώπα και δεύτερο σχόλιο...ζούμε μεγάλες στιγμές... σίγουρα νιώθεις καλά? θα σου λείψει το χακί και για να ξεχαστείς σχολιάζεις μπλογκς? :P )