Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2009

Υπάρχουν άνθρωποι...


Δεν είχα όρεξη, που λες, να μάθουν όλες οι φυλές πως ήμουν λυπημένος, βρήκα στο μπαρ ένα Ρωμιό είπα να 'ξομολογηθώ, μα ήταν πιωμένος σαλαλα

Πολλές φορές στο τραπέζι έχουν πέσει κουβέντες για το αν υπάρχουν αδύναμοι άνθρωποι ή όχι. Απορείς? Ναι, υπάρχει η άποψη που λέει ότι δεν υπάρχουν αδύναμοι, ότι όλοι κρύβουμε δυνάμεις που δεν ξέρουμε και άρα, όλοι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα πάντα. (Τώρα τι θα πει «αντιμετωπίζω ένα γεγονός» και κατά πόσο διαλέγουμε αποτελεσματικές μεθόδους, είναι άλλο θέμα.) Ναι, όλοι έχουμε δυνάμεις που δεν ξέρουμε και κάθε φορά περνάμε τα όρια που νομίζαμε ότι είχαμε, αλλά μπορεί για κάποιους αυτό να μην αρκεί.

Άλλοι πάλι, λένε ότι υπάρχουν και δυνατοί/ σκληροί άνθρωποι αλλά και αδύναμοι. Κι εδώ νομίζω πως υπάρχει λάθος ο δυνατός δεν είναι πάντα σκληρός. Κι αυτοί οι αδύναμοι τελικά τι είναι?
Είναι οι πολύ ευαίσθητοι που δεν μπορούν να διαχειριστούν ορισμένα προβλήματα? Και δεν μπορώ να σου πω δύσκολα προβλήματα… για τον καθένα ό,τι περνάει είναι το κυριότερο, σοβαρότερο, δυσκολότερο πρόβλημα…. Για παράδειγμα, γιατί δεν τηλεφωνεί, από πού τηλεφωνεί και ακούγεται έτσι η φωνή τ, ένα κρυολόγημα, μια μακροχρόνια αρρώστια, μια αναπηρία, ένα διαζύγιο, ένας παράνομος έρωτας, ένας θάνατος.

Είναι οι πολύ ευαίσθητοι που αφήνονται μη μπορώντας να συνεχίσουν. Που είναι άτυχοι μιας και δεν έχουν κάποιους γύρω τους να κρατηθούν. Που ίσως και να τους διώχνουν όσους έτυχε να έχουν, γιατί…. . Που ζητούν τρόπους να μην σκέφτονται. Που συνειδητά ή όχι αυτοκαστρέφονται. Παραιτούνται. Και τότε αν κάνουν ένα σήμα για βοήθεια, δεν θα είναι κανείς εκεί για να το δει. Κι τύχει και το δει, τότε από συνήθεια (?), από φόβο (?), από αδυναμία (?) θα το πάρουν πίσω.

Είναι πολύ σκληρό να βλέπεις ανθρώπους (είτε που αγαπάς πιο πολύ κι απ τον εαυτό σου, είτε λιγότερο ή ακόμα και καθόλου) να καταστρέφονται. Είναι πολύ σκληρό να θες να βοηθήσεις και να μην σ αφήνουν. Είναι πολύ σκληρό να βλέπεις ότι θέλουν να βοηθηθούν αλλά να μην αφήνουν κανένα. Εγωισμός? Ίσως να ναι υπερβολικά απλή εξήγηση, αλλά μπορεί να έχει βάση. Και είναι που τρελαίνεσαι όταν καταλαβαίνεις ότι όλοι αυτοί ήταν απλά πολύ ευαίσθητοι. Και είναι πολλοί και τους βλέπεις καθημερινά και απομακρύνεσαι γιατί νομίζεις ότι μπορούν να σου κάνουν κακό!!!

Κάτι θα μου λείπει κάτι θα μου περισσεύει κι όλο κάτι τι ειρωνεία στη γωνία περιμένει. … Κόλλησα στο μέλι να ο δρόμος κατεβαίνει κι όλο στη στροφή η πορεία θ’ αντιστραφεί και θα κάνω επιτέλους με το θηρίο ειρήνη. Να ‘ναι μια μέσα σ όλες κι όλες ν’α μέσα σε ‘κείνη. Μα ο κακός μου εαυτός απ τη μύτη με σέρνει, ο παράδεισος μπορεί να περιμένει, θα γίνουμε κάποτε πλάσματα ανώτερα μα μην το παιδεύεις τώρα άστο γι αργότερα. Όμως δε σε βρήκα πάτησα μια μαύρη τρύπα και που βγήκα μετά; Απ' τη λάθος μεριά! Είν' αυτός πάλι εκεί με το μαύρο καπέλο. Χτύπα με αν σου βαστάει πάντοτε θα σου ξεφεύγω. Ο εαυτός μου κι εγώ σ' ένα κρύο σταυροδρόμι. Μονομάχοι στη Δύση με το χέρι στο πιστόλι. Ακούω ένα μπαμ και με πήραν τα αίματα. Σε σκότωσα αγοράκι και στ' αλήθεια και στα ψέματα Πως χάθηκα ξεχάστηκα στο σκοτεινό καθρέφτη. Άραγε πως από 'κει στο φως κανείς πως επιστρέφει ξανά; Κάτι πάλι λείπει κάτι πάλι περισσεύει κι όλο κάτι τι ειρωνεία στη γωνία περιμένει. Θέλει πίστη κι ασκητεία ένας θεός ξέρει τι θέλει. Αλλά που να ξεκολλήσω εγώ κόλλησα στο μέλι. Κι ο κακός μου εαυτός απ' τη μύτη με σέρνει. Ο παράδεισος μπορεί να περιμένει. Είναι τώρα ή ποτέ πριν κυλήσω χειρότερα. Όσο κι αν του δίνεις αυτός σου ζητάει περισσότερα..σαλαλα

(Μπες και δες αυτό το site! και παίξε το παιχνίδι....)

2 σχόλια:

zVyk είπε...

Η δύναμη και η αδυναμία ειναι και φάσεις. Δεν ξέρω ακριβώς τι παίζει, αλλά σίγουρα κάπου υπάρχει και ο εγωισμός.

JoaN είπε...

Φάσεις λες ε? Πιο αισιόδοξη άποψη αυτή. Μπερδεύομαι, γιατί αρκετοί είναι εκείνοι που από φάση την έκαναν στάση ζωής... (κ μιλώ κυρίως για την αδυναμία)